کارنو

کارنو یک کبوتر اهلی (Columba livia domestica) است که در فرانسه به عنوان یک نسل مصرفی پرورش یافته است. این پرنده اندامی متوسط، بدنی گرد و پُر، و قامتی راست و آرام دارد. رایج‌ترین شکل آن پرهای سرخ یکدست دارد، هرچند رنگ‌های دیگر نیز دیده می‌شود. بزرگسالان معمولاً بین ۶۰۰ تا ۷۵۰ گرم وزن دارند که این نسل را در ردیف کبوتران بزرگ‌تر گوشتی قرار می‌دهد، بدون آنکه به حجم نسل‌های غول‌پیکر گوشتی برسد.

این نسل به خاطر دو ویژگی همزمان ارزش دارد. چوچه‌های بزرگ آن به سرعت رشد می‌کنند و والدین آن به گونه‌ای پایدار به تغذیه می‌پردازند و چوچه‌ها را با دخالت اندک بزرگ می‌کنند. کارنوها آرام و خوش‌خُلق‌اند و همین ویژگی نگهداری آن‌ها را نسبت به بسیاری از نسل‌های مصرفیِ بی‌قرار آسان‌تر می‌سازد. این پرنده محدودیت فضا را به خوبی تحمل می‌کند و با یک کبوترخانهٔ معمولی سازگار می‌شود.

نگهدارندگان کارنو را برای گوشت، برای نمایش، و به عنوان یک نسل آرام در کبوترخانه‌های مختلط انتخاب می‌کنند. ترکیب مقاومت، رفتار ملایم، و مراقبت پدرومادری قابل اعتماد باعث شده این نسل از اواخر قرن نزدهم تا کنون به کار گرفته شود.

به چه کسانی مناسب است

کارنو برای نگهدارندگانی مناسب است که یک نسل گوشتی مثمر و در عین حال آسان برای زندگی می‌خواهند. خلق آرام آن به کار تازه‌کاران می‌آید که از دست گرفتن کبوتر هراس دارند، و مراقبت پدرومادری پایدار آن کار بزرگ کردن چوچه‌ها را کم می‌سازد. هرکسی که به دنبال یک پرندهٔ آرام برای کبوترخانه است که همزمان به درد نمایش هم بخورد، این نسل را گزینهٔ عملی خواهد یافت.

کارنو نام خود را از ساحهٔ شمال فرانسه و بخش‌های همجوار بلجیم گرفته است، جایی که این نسل در همان‌جا پرورش یافت. این نسل از کبوتران محلی مزرعه که برای چوچه‌هایشان نگهداری می‌شدند به وجود آمد و در طول نسل‌ها از نگاه اندازه، سرعت رشد، و توانایی بزرگ کردن چوچه بدون کمک انتخاب گردید.

تا نیمهٔ دوم قرن نزدهم، کارنو به عنوان یک نسل گوشتی جداگانه جا افتاده بود. دهقانان فرانسوی و بلجیمی آن را به تعداد زیاد برای بازار گوشت پرورش می‌دادند، جایی که چوچه‌های جوان و فربه یک خوراک آشنا بود.

این نسل در اواخر قرن نزدهم و اوایل قرن بیستم به ایالات متحده و بریتانیا رسید. در آنجا هم به عنوان یک کبوتر تجارتی گوشتی و هم به عنوان یک پرندهٔ نمایشی توجه جلب کرد، و کلوپ‌های نسل معیارهای مکتوبی وضع کردند که شکل و رنگ آن را ثابت ساخت. کارنوی سرخ در محافل نمایشی شناخته‌شده‌ترین شکل آن گردید.

با آنکه تولید تجارتی چوچهٔ کبوتر در بسیاری جاها کاهش یافته، کارنو هنوز در دست پرورش‌دهندگان و نمایش‌دهندگان آماتور باقی مانده که این نسل را به خاطر تاریخ آن، خلق آرامش، و کیفیت گوشتی قابل اعتمادش نگه می‌دارند.

کارنو بدنی پهن و عمیق دارد که نسبتاً راست نگه داشته می‌شود. سینه پُر و خوش‌ترکیب است، پشت پهن است، و شکل کلی آن به‌جای باریک بودن، قوی و محکم است. سر هموار و پاک است، بدون تاج یا پرهای اضافی، و پاها و پنجه‌ها از پر خالی‌اند. پرها نزدیک به بدن و مرتب قرار دارند و به پرنده نمایی محکم و فشرده می‌دهند که ریشه در خاستگاه آن به عنوان یک نسل گوشتی دارد.

پوشش پر و رنگ‌ها

شکل کلاسیک و شناخته‌شدهٔ کارنو دارای رنگ سرخ یکدست در سراسر بدن است. زرد، سفید، و خاکی نیز در چندین معیار به رسمیت شناخته شده‌اند. در شکل‌های رنگی، پرها باید یکنواخت باشند، بدون خال یا لکه، و رنگ تا پرهای بال و دُم ادامه یابد. پرندگان سفید در سراسر بدن پرهای پاک نشان می‌دهند. عمق رنگ خوب و یکنواختی آن نکاتی‌اند که داوران نمایش به دنبال آن می‌گردند.

کارنو یکی از آرام‌ترین کبوتران اهلی است. آرام و مطیع است و به زودی به دست‌کاری و روال روزمرهٔ کبوترخانه خو می‌گیرد. پرندگانی که با تماس منظم بزرگ شده‌اند، رام می‌شوند و بلند شدن و معاینه را تحمل می‌کنند، که این برای معاینهٔ صحی و نمایش مفید است.

با انسان‌ها این نسل ملایم است و به ندرت وحشت‌زده می‌شود. با کبوتران دیگر معمولاً صلح‌آمیز است و کبوترخانه را بدون دعوای زیاد شریک می‌شود، هرچند جفت‌های تولیدمثلی مانند هر کبوتر دیگری از صندوق آشیانهٔ خود دفاع می‌کنند. کارنو پرواز قوی ندارد و کبوتر راه‌یاب نیست؛ نزدیک کبوترخانه ماندن را ترجیح می‌دهد و آن انگیزهٔ بی‌قرار نسل‌های مسابقه‌ای را ندارد. همین خصلت آرام و خانه‌دوست یکی از دلایل اصلی نگهداری این نسل، فراتر از ارزش گوشتی آن، است.

کارنو مقاوم و کم‌توقع است، اما با یک روال روزانهٔ ثابت و محیط پاک بهترین حالت را دارد. چون پاهای پاک و پوشش پر هموار دارد، آراستگی آن نسبت به نسل‌های پرپا یا تاج‌دار ساده‌تر است.

آراستگی

• دو یا سه بار در هفته یک حمام کم‌عمق فراهم کنید تا پرندگان بتوانند پرهای خود را پاک نگه دارند.
• پاها و ناخن‌ها را ماهانه بررسی کنید؛ ناخن‌های زیاد بلندشده را با احتیاط کوتاه کنید.
• مراقب پوسته یا زخم روی پاها باشید که می‌تواند نشانهٔ کنه باشد.
• در جریان پرریزی سالانه، با خوراک خوب رشد دوبارهٔ پر را تقویت کنید و از فشار روانی بپرهیزید.

تمرین

• روزانه دسترسی به یک هوابندِ باز یا محوطهٔ پرواز برای حرکت فراهم کنید.
• این نسل پرندهٔ پروازدوست نیست، پس یک محوطهٔ محفوظ بهتر از پرواز آزاد در کبوترخانه به کارش می‌آید.
• فضا و میله‌های نشیمن به پرندگان اجازه می‌دهد خود را دراز کنند، بال بزنند، و از مشکل اضافه‌وزنی که نسل‌های گوشتی مستعد آن‌اند دور بمانند.

محیط

کارنو را در یک کبوترخانهٔ خشک و بدون کوران هوا با تهویهٔ خوب نگه دارید. برای جفت‌ها صندوق آشیانهٔ جداگانه، میله‌های نشیمن به مقدار کافی، و محافظت در برابر باران و باد فراهم کنید. این نسل در آب‌وهوای گوناگون تحمل خوبی دارد به شرطی که خشک نگه داشته شود، اما بستر مرطوب و کثیف باعث مشکلات تنفسی و مشکلات پا می‌شود.

کارنو با یک مخلوط معمولی غلهٔ کبوتر شامل غلات و حبوبات مانند جواری، گندم، سورگم، نخود، و لوبیا خوب رشد می‌کند. چون این نسل گوشتی است و به آسانی وزن می‌گیرد، مقدار خوراک باید اندازه‌گیری شود، نه اینکه بیرون از فصل تولیدمثل به صورت آزاد در دسترس باشد. در فصل تولیدمثل، والدینی که به چوچه‌ها خوراک می‌دهند به پروتئین و انرژی بیشتری نیاز دارند تا رشد چوچه‌ها قوی بماند.

تحفه‌ها و مکمل‌ها

همیشه شن غیرمحلول و مخلوط شن معدنی مخصوص کبوتر را در دسترس بگذارید تا هضم را کمک کند و کلسیم فراهم سازد، که مرغ‌های تخم‌گذار به آن نیاز بیشتری دارند. یک چیمچهٔ کوچک دانه‌های ریز مانند دانهٔ قناری یا گلرنگ می‌تواند به عنوان تحفهٔ رام‌سازی استفاده شود. آب تازه و پاک را روزانه فراهم کنید و ویتامین یا پروبیوتیک را تنها در جریان پرریزی یا پس از بیماری و تنها در صورت نیاز اضافه کنید.

کارنو نسلی قوی است و مشکل صحی ارثی گسترده‌ای ندارد. با کبوترخانهٔ پاک، خوراک سالم، و مراقبت منظم، معمولاً ۸ تا ۱۲ سال زندگی می‌کند. چون این نسل گوشتی سنگین‌تر است، در صورت خوراک زیاد و تمرین کم ممکن است اضافه‌وزن پیدا کند، که این خطر اصلی نگهداری آن است که باید مراقب آن بود. بیماری‌هایی که این نسل با آن‌ها روبرو می‌شود همان‌هایی‌اند که همهٔ کبوتران اهلی به آن‌ها دچار می‌شوند، نه چیزی خاص این نسل.

مراقبت پیشگیرانه

• کبوترخانه را پاک، خشک، و خوب‌تهویه نگه دارید.
• پرندگان تازه یا برگشته را پیش از مخلوط کردن با گله قرنطین کنید.
• کِرم‌کشی و درمان انگل‌های بیرونی را به طور منظم انجام دهید.
• شن، مواد معدنی، و آب پاک را همیشه فراهم کنید.
• از ازدحام بیش از حد و خوراک‌دهی زیاد بپرهیزید.

کارنو به خاطر خلق آرامش به دست‌کاری خوب پاسخ می‌دهد. برای مسابقه یا راه‌یابی پرورش نیافته، پس آموزش آن بیشتر روی جاافتادن پرنده در کبوترخانه، خو گرفتن با انسان، و آماده کردن پرندگان نمایشی برای ایستادن آرام هنگام داوری تمرکز دارد. پرندگانی که از سنین پایین دست‌کاری شوند، رام‌ترین می‌شوند. صبر و روال ثابت مهم‌تر از هر روش خاصی است.

اصول ابتدایی

1. پرندگان جوان را از زمان شیرگرفتن به طور ملایم و مکرر دست‌کاری کنید تا تماس را بپذیرند.
2. خوراک‌دهی را در ساعت‌های ثابت هر روز انجام دهید تا پرندگان یاد بگیرند نزد شما بیایند.
3. از یک تحفهٔ دانه‌ای کوچک برای پاداش نزدیک شدن آرام و برای صدا زدن پرندگان استفاده کنید.
4. بلند کردن و نگه‌داشتن را در نشست‌های کوتاه تمرین کنید تا برای معاینهٔ صحی و نمایش آماده شوند.
5. نشست‌ها را کوتاه و آرام نگه دارید و پیش از آنکه پرنده فشار روانی احساس کند، آن را پایان دهید.

کارنو را در یک کبوترخانهٔ معمولی نگه دارید که خشک و بدون کوران هوا بماند اما همچنان جریان هوای خوبی داشته باشد. چون نسلی آرام و زمین‌نشین است، به بلندی‌ای که نسل‌های پرنده از آن استفاده می‌کنند نیاز ندارد، اما به فضای کف کافی و صندوق‌های آشیانهٔ جداگانه نیاز دارد تا جفت‌ها بدون درگیری تولیدمثل کنند. یک محوطهٔ پروازِ متصل به پرندگان اجازه می‌دهد هوای تازه و تمرین را با امنیت به دست آورند.

فهرست آماده‌سازی

• کف خشک و بلندشده با بستر جذب‌کننده که به طور منظم تعویض شود.
• یک صندوق آشیانه به ازای هر جفت، همراه با کاسهٔ آشیانه و مواد آشیانه‌سازی.
• میله‌های نشیمن به مقدار کافی تا هر پرنده میلهٔ خودش را داشته باشد.
• آب پاک و ظرف‌های خوراک که از کف دور نگه داشته شوند تا آلوده نشوند.
• منبع شن و مواد معدنی همیشه در دسترس.
• سیم ضدشکارچی روی همهٔ روزنه‌ها و دروازهٔ محفوظ.

کارنوها تولیدمثل‌کنندگان طبیعی قابل اعتمادی‌اند، که این یکی از توانایی‌های اصلی آن‌هاست. یک ماده معمولاً دو تخم در هر دستهٔ تخم می‌گذارد و هر دو والد در چوچه‌کشی سهم می‌گیرند؛ نر در روز و ماده در شب. تخم‌ها در حدود ۱۷ تا ۱۹ روز باز می‌شوند. چون والدین به گونه‌ای پایدار تخم‌ها را می‌پوشانند و خوراک می‌دهند، بیشتر نگهدارندگان این کار را به خود پرندگان می‌سپارند و تنها زمانی مداخله می‌کنند که یک جفت شکست بخورد. ارقام زیر هم روند طبیعی و هم تنظیمات دستگاه جوجه‌کشی، در صورتی که تخم‌ها در آن گذاشته شوند، را نشان می‌دهند.

مراحل چوچه‌کشی

1. برای جفت یک صندوق آشیانهٔ پاک همراه با کاسه و مواد آشیانه‌سازی فراهم کنید.
2. بگذارید هر دو والد بدون مزاحمت دو تخم را بپوشانند؛ در حدود روز هفتم تخم‌ها را با نور بررسی کنید تا باروری آن‌ها معلوم شود.
3. کبوترخانه را در جریان دورهٔ جوجه‌کشی آرام و باثبات نگه دارید.
4. انتظار بازشدن تخم را در حدود روزهای ۱۷ تا ۱۹ داشته باشید؛ مگر آنکه چوچه به وضوح گیر کرده باشد، به آن در بیرون آمدن از پوسته کمک نکنید.
5. بگذارید والدین در روزهای نخست شیر چینه‌دان بدهند؛ بررسی کنید که هر دو چوچه خوراک می‌گیرند.
6. در جریانی که والدین چوچه‌ها را بزرگ می‌کنند، به آن‌ها خوراک اضافی با پروتئین بدهید.