رد واتل

رد واتل یک نژاد کلان و اصیل خوک اهلی است که خاستگاه آن ایالات متحده امریکا می‌باشد. نام این نژاد از یک جفت آویزهٔ گوشتی گرفته شده که در دو طرف گردن حیوان آویزان است و به آن «واتل» گفته می‌شود. این آویزه‌ها هیچ کارکرد شناخته‌شده‌ای ندارند و بیشتر برای شناسایی نژاد به کار می‌روند. رنگ اکثر این خوک‌ها سرخ است، از سرخ روشن تا نزدیک به سیاه، و برخی از آن‌ها لکه یا خال‌های تیره‌تر روی بدن دارند.

این نژاد به خوی آرام، خوش‌رفتار و رام‌بودن شهرت دارد. خوک‌های ماده مادرانی مراقب هستند و این خوک‌ها معمولاً در جستجوی خوراک زمین را خوب می‌کاوند، ویژگی‌ای که فارم‌های کوچک چراگاهی را به این نژاد علاقه‌مند نگه داشته، هرچند شمار کلی آن‌ها هنوز کم است. رد واتل یکی از کمیاب‌ترین نژادهای خوک در قارهٔ امریکای شمالی شمرده می‌شود.

رد واتل در آب‌وهوای گوناگون مقاومت خوبی دارد و به‌سرعت به وزن نهایی قابل توجهی می‌رسد. گوشت این خوک را معمولاً چربی‌آمیخته (مرمری) توصیف می‌کنند و همین یکی از دلایلی است که تولیدکنندگان گوشت اصیل هنوز به این نژاد علاقه نشان می‌دهند.

این نژاد برای چه کسانی مناسب است

رد واتل برای مالدارانی مناسب است که جای کافی برای نگهداری یک خوک کلان دارند و به سیستم‌های چراگاهی یا تولید گوشت اصیل علاقه‌مند اند. خوی آرام این نژاد نگهداری آن را برای کسانی که تجربهٔ اندکی در مالداری دارند نیز ممکن می‌سازد، اما اندازهٔ بزرگ آن در بلوغ نشان می‌دهد که این خوک برای حویلی‌های کوچک مناسب نیست. کسانی که به حفظ نژادهای کمیاب علاقه دارند نیز این خوک را نگهداری می‌کنند، زیرا شمار آن هنوز محدود است.

رد واتل نژادی امریکایی است و ریشه‌های پیشین آن به‌طور کامل مستند نشده. برخی روایت‌ها آن را به خوک‌های سرخ آویزه‌دار در جنوب ایالات متحده امریکا پیوند می‌دهند و بعضی از راویان می‌گویند که خوک‌های اولیه از راه تجارت وارد شده و سپس در حالت وحشی و در فارم‌ها طی سال‌های زیاد پرورش یافته‌اند. ویژگی آویزهٔ گردن به‌تنهایی در چند گروه نامرتبط خوک در سراسر جهان دیده می‌شود، بنابراین این ویژگی به‌تنهایی یک خاستگاه واحد را ثابت نمی‌کند.

تاریخ نژاد امروزی از دههٔ ۱۹۷۰ میلادی آغاز می‌شود، زمانی‌که خوک‌های سرخ آویزه‌دار در شرق تکزاس پیدا شدند. مردی به نام اچ. سی. ونگلر شناخته می‌شود که در همان دوره خوک‌های سرخ آویزه‌دار را یافت و آن‌ها را به یک خط نژادی قابل‌شناسایی پرورش داد. گلهٔ دیگری از خوک‌های همانند بعدها توسط مالدار دیگری در تکزاس پیدا شد و این دو خط نژادی اساس نژاد امروزی را تشکیل دادند.

در دهه‌های بعدی این نژاد هنوز کمیاب باقی ماند. شمار کمی از مالداران متعهد گله‌های خود را نگهداری کردند و رد واتل توجه گروه‌هایی را که برای حفظ نژادهای کمیاب دام در امریکای شمالی کار می‌کنند به خود جلب کرد. کوشش‌های ثبت نژاد به ردیابی خطوط نژادی باقی‌مانده کمک کرد.

رد واتل هنوز هم یک نژاد کمیاب شمرده می‌شود. علاقهٔ فارم‌های چراگاهی و بازار گوشت اصیل به بقای این نژاد کمک کرده، اما شمار آن در مقایسه با نژادهای تجارتی رایج خوک هنوز کم است.

رد واتل خوکی کلان و کشیده با رنگ سرخ روشن است. شدت رنگ پوست در میان افراد این نژاد فرق می‌کند، از سرخ روشن تا سرخ تیره که گاهی نزدیک به سیاه به‌نظر می‌رسد، و برخی از خوک‌ها لکه یا خال‌های تیره‌تر نیز دارند. برجسته‌ترین ویژگی این نژاد آویزهٔ گوشتی است: یک برآمدگی گوشتی که از هر طرف گردن آویزان می‌شود. سر این خوک نسبتاً لاغر است و گوش‌های آن به‌سوی بالا یا کمی به پایین خم شده، و بدن آن عضلانی با سینهٔ عمیق و طول مناسب است.

پوشش بدن و رنگ‌ها

پوشش بدن این خوک، مانند بیشتر نژادهای خوک، کوتاه و زبر است. رنگ سرخ قاعدهٔ اصلی است، اما شدت دقیق آن در سراسر نژاد یکسان نیست و افراد تیره‌رنگ‌تر هم کم نیستند. آویزه‌های گردن معمولاً هم‌رنگ پوست و موی اطراف خود هستند. برخی خوک‌ها در کنار رنگ سرخ پایه، نقطه‌ها یا لکه‌های سیاه نیز نشان می‌دهند.

رد واتل به خوی آرام و متعادل شهرت دارد. مالداران این نژاد را خوش‌رفتار و رام توصیف می‌کنند، ویژگی‌ای که نگهداری این خوک‌های کلان‌جثه را در چراگاه و هنگام دست‌ورزی روزمره آسان‌تر می‌سازد. این خوک‌ها فعالانه خوراک می‌جویند و بخش زیادی از وقت خود را در کاویدن زمین و چریدن می‌گذرانند، هرگاه به زمین دسترسی داشته باشند.

در حضور نگهدارندگان آشنا، این نژاد معمولاً آرام و نزدیک‌شدنی است. مانند هر خوک کلان دیگر، یک حیوان بالغ باید با احتیاط برخورد شود و به‌ویژه خوک‌های نر را باید با دقت بیشتر اداره کرد. در برابر افراد ناآشنا، این خوک‌ها بیشتر محتاط اند تا تهاجمی، و پس از برقراری روال ثابت آرام می‌گیرند.

در کنار خوک‌های دیگر، این نژاد در گروه به‌خوبی سازگار می‌شود، و خوک‌های ماده به مراقبت و محافظت از بچه‌های خود شهرت دارند. یک خوک ماده با بچه‌های تازه‌زاده از آن‌ها دفاع می‌کند، از همین رو مالداران در زمان زایش برای او فضای کافی می‌گذارند. خوی سخت‌کوش و همکار این نژاد یکی از دلایلی است که این خوک در میان فارم‌هایی که آن را نگه می‌دارند محبوبیت خود را حفظ کرده است.

نگهداری این نژاد بیشتر بر فضا، پناهگاه و محافظت در برابر گرما تمرکز دارد. رد واتل به‌عنوان یک نژاد کلان و خوراک‌جو، در چراگاه یا محوطهٔ باز فراخ که بتواند در آن بکاود و بچرد بهترین نتیجه را می‌دهد.

آرایش بدنی

• پوست و آویزه‌ها را به‌طور منظم برای بریدگی، انگل یا التهاب بررسی کنید.
• یک گل‌آب یا محوطهٔ گل‌آلود در اختیار خوک بگذارید تا بتواند خود را خنک کند و از پوست خود محافظت کند.
• در صورت نیاز، سُم‌ها را کوتاه کنید اگر زمین به‌طور طبیعی آن‌ها را ساییده نکند.
• خوک‌های با رنگ روشن‌تر را در هنگام آفتاب شدید از نگاه آفتاب‌سوختگی زیر نظر بگیرید.

تمرین و جنبش

• روزانه به چراگاه یا محوطهٔ فراخ برای کاویدن و جنبش دسترسی بدهید.
• در صورت امکان محوطه‌ها را چرخشی استفاده کنید تا زمین به گل خالص تبدیل نشود.
• از حصار محکم استفاده کنید، زیرا یک خوک کلان می‌تواند حصارهای ضعیف را بشکند.

محیط

این نژاد در آب‌وهوای گوناگون مقاومت دارد، اما در هوای گرم به سایه و گل‌آب و در شرایط سرد یا مرطوب به پناهگاه خشک و بدون کوران نیاز دارد. یک آلونک یا کلبهٔ ساده با سه دیوار و بستر پاک برای بیشتر مالداران کافی است. آب پاک باید همیشه در دسترس باشد، به‌ویژه در روزهای گرم.

رد واتل با خوراک تجارتی متوازن خوک همراه با علوفه‌ای که خودش از چراگاه جمع می‌کند به‌خوبی رشد می‌کند. جیرهٔ غذایی باید پروتین و انرژی کافی برای جثهٔ کلان این نژاد فراهم کند، بدون این‌که به چاقی بیش از حد بینجامد. خوک‌های چراگاهی بخشی از خوراک خود را از علف، ریشه و دیگر گیاهان به دست می‌آورند، که خوراک آماده را کم می‌کند اما جای آن را کاملاً نمی‌گیرد. آب پاک باید همیشه در دسترس باشد، زیرا خوک آب زیادی می‌نوشد، به‌ویژه در هوای گرم.

تنقلات و مکمل‌ها

سبزیجات و میوه‌های اضافی باغچه را می‌توان به‌اندازهٔ کم به‌عنوان تنقلات داد. یک جیرهٔ تجارتی متوازن معمولاً نیاز به ویتامین و مواد معدنی را پوشش می‌دهد، اما خوک‌های چراگاهی ممکن است از دسترسی به مکمل معدنی سود ببرند. هرگونه تغییر در خوراک را به‌آرامی انجام دهید تا از ناراحتی گوارشی جلوگیری شود، و مقدار خوراک را بر پایهٔ وضعیت بدن تنظیم کنید، نه تنها بر پایهٔ عددهای ثابت.

رد واتل نژادی مقاوم شمرده می‌شود و برخلاف برخی خطوط بسیار گزینش‌شدهٔ خوک، فهرستی از اختلالات ارثی خاص با آن پیوند ندارد. با مدیریت خوب، یک رد واتل می‌تواند حدود ۶ الی ۱۲ سال عمر کند، هرچند بسیاری از خوک‌های فارمی برای دوران تولیدی کوتاه‌تری نگهداری می‌شوند. بیشتر مشکلات سلامتی از محیط و مراقبت روزمره سرچشمه می‌گیرد، نه از خود نژاد.

مراقبت پیشگیرانه

• واکسیناسیون و کرم‌کشی را طبق برنامه‌ای که با داکتر حیوانات تنظیم شده رعایت کنید.
• در تمام سال سایه، پناهگاه و آب پاک فراهم کنید.
• پوست، آویزه‌ها، سُم‌ها و وضعیت بدن را به‌طور منظم بررسی کنید.
• چراگاه را چرخشی استفاده کنید و گل‌آب و محوطه را تا حد معقول پاک نگه دارید.
• خوک‌های تازه‌وارد را پیش از افزودن به گله قرنطینه کنید.

رد واتل در سال نخست زندگی به سن آمادگی جفت‌گیری می‌رسد؛ خوک‌های ماده جوان معمولاً از حدود هشت‌ماهگی جفت‌گیری می‌کنند و خوک‌های نر نیز در سنی مشابه قابل استفاده می‌شوند. مانند خوک‌ها به‌طور کلی، دوران آبستنی حدود سه ماه، سه هفته و سه روز، یا نزدیک به ۱۱۴ روز طول می‌کشد. اندازهٔ گله فرق می‌کند، و خوک‌های مادهٔ رد واتل معمولاً گله‌هایی نزدیک به ده بچه‌خوک می‌پرورانند، هرچند گله‌های بزرگ‌تر و کوچک‌تر نیز ممکن است.

خوک‌های ماده به‌عنوان مادرانی مراقب شناخته می‌شوند که از بچه‌های خود به‌خوبی محافظت و نگهداری می‌کنند، ویژگی‌ای که به بقای بچه‌خوک‌ها هنگامی‌که شرایط زایش پاک و پناه‌دار باشد کمک می‌کند. یک خوک مادهٔ در حال زایش به فضایی آرام و بدون کوران با بستر خشک و جای کافی برای شیرخوردن و استراحت امن بچه‌ها نیاز دارد. بچه‌خوک‌ها معمولاً در حدود شش الی هشت هفتگی از شیر گرفته می‌شوند، و پس از آن به خوراک رشد و علوفه روی می‌آورند. از آن‌جا که این نژاد هنوز کمیاب است، مالداران اغلب با دفترهای ثبت نژاد همکاری می‌کنند تا خطوط نژادی را ثبت کنند و از جفت‌گیری خویشاوندی نزدیک پرهیز کنند.