هرفورد

هرفورد یک خوک اهلی است که در ایالات متحده امریکا پرورش یافته و نامش را از الگوی رنگی آن گرفته است؛ الگویی که با نژاد گاو هرفورد یکسان است: بدن سرخ همراه با صورت سفید و نشان‌های سفید. این خوک بزرگ و گوشتی است و مزرعه‌داران خرد و خانواده‌های دهقان آن را به خاطر خوی یکنواخت و افزایش وزن مطمئنش ارزش‌گذاری می‌کنند.

حیوانات بالغ سنگین‌وزن هستند. گرازها و ماده‌خوک‌های بالغ معمولاً به ۲۷۰ تا ۳۶۵ کیلوگرم می‌رسند و برخی از آن‌ها زیر مدیریت خوب حتی سنگین‌تر می‌شوند. این نژاد با سرعتی متوسط بالغ می‌شود و وزن را به‌طور یکنواخت اضافه می‌کند، نه در جهش‌های ناگهانی، که این ویژگی به تولید لاشه‌های یکدست کمک می‌کند.

هرفورد به خوش‌طبعی و آسانی در نگهداری شهرت دارد. این خصلت، همراه با استواری‌اش در چراگاه، آن را گزینه‌ای کاربردی برای کسانی می‌سازد که خوک را در سیستم‌های باز یا نیمه‌باز پرورش می‌دهند.

برای کدام افراد مناسب است

هرفورد برای نگهدارانی مناسب است که خوکی رام و قابل مدیریت برای تولید گوشت در مزرعه‌ای کوچک یا متوسط می‌خواهند. این نژاد نسبت به برخی نژادهای پرهیجان‌تر، نگهداری در فضای باز و رسیدگی توسط صاحبان کم‌تجربه‌تر را بهتر تحمل می‌کند. این خوک اندازه حیوان خانگی ندارد؛ اندازه بدن و نیاز خوراکی آن به حصار، سرپناه و فضای مناسب نیاز دارد.

خوک هرفورد در دهه‌های نخست سده بیستم در ایالات متحده امریکا پدید آمد. پرورش‌دهندگان می‌خواستند خوکی با الگوی رنگی ثابت و شناخته‌شده بسازند که از نژاد گاو هرفورد الگو گرفته باشد؛ نژادی با بدن سرخ و صورت سفید.

این نژاد از آمیزش نژادهای شناخته‌شده خوک امریکایی آن دوران، از جمله دوروک، پولند چاینا و چستر وایت، شکل گرفت. پرورش‌دهندگان در نسل‌های پی‌درپی گزینش کردند تا نشان‌های سرخ و سفید تثبیت شود. این کار بیشتر در ایالات میانه غربی متمرکز بود، جایی که این نژادهای پایه رواج داشتند.

در ایالات متحده یک دفتر ثبت نژاد برای درج خوک‌های هرفورد و تعیین معیار رنگی که این نژاد را تعریف می‌کند، سازمان یافت. تا نیمه سده بیستم، هرفورد در میان دهقانانی که خوکی گوشتی یکدست، خوش‌ظاهر و دومنظوره می‌خواستند طرفدار داشت.

با گرایش تولید تجارتی گوشت خوک به سمت شمار کمی از لاین‌های صنعتی پُرتولید، شمار هرفوردها کاهش یافت. امروز این نژاد بیشتر توسط دهقانان خرد، علاقه‌مندان به نژادهای میراثی و برنامه‌های دام‌پروری جوانان نگهداری می‌شود و به عنوان نژادی کم‌شمار یا میراثی شمرده می‌شود، نه یک نژاد تجارتی رایج.

هرفورد بی‌درنگ با رنگش شناخته می‌شود. بدن سرخ عمیق است و صورت سفید، که اغلب تا پایین پاها، زیر شکم و نوک دُم نیز کشیده می‌شود. تضاد میان صورت سفید و پوستین سرخ ویژگی اصلی این نژاد است.

ساختار بدن آن از نوع خوک گوشتی است: پیکری دراز و ژرف، پشتی پهن، ران‌های خوش‌گوشت و پاهایی استوار که وزن حیوان را روی چراگاه نگه می‌دارند. سر با طولی متوسط و پوزه‌ای معتدل است، و گوش‌ها معمولاً رو به جلو و اندکی آویخته قرار دارند، نه کاملاً ایستاده.

پوستین و رنگ

پوستین کوتاه و زبر است، ویژگی معمول یک خوک پرورش‌یافته در فضای باز، و روی پوست ضخیم و رنگدانه‌دار قرار می‌گیرد. معیار نژاد بدن سرخ همراه با صورت سفید را می‌طلبد. بیشتر حیوانات همچنین روی دست‌کم دو پا و زیر شکم سفیدی نشان می‌دهند. سفیدی بیش از حد که به بدن گسترش یابد، یا صورتی که عمدتاً سفید نباشد، در برابر معیار رنگی عیب شمرده می‌شود. سایه سرخ از روشن تا زرشکی تیره در میان حیوانات مختلف تفاوت دارد.

هرفورد به خوی ملایم و یکنواخت شهرت دارد. این حیوانات معمولاً در کنار انسان آرام‌اند، دیر می‌ترسند و در کارهای روزمره مانند خوراک‌دهی، جابجایی میان قفس‌ها و بارگیری همکاری می‌کنند. همین خصلت یکی از دلایل اصلی محبوبیت این نژاد نزد مزرعه‌داران خرد و برنامه‌های نمایش دام جوانان است.

نزد نگهدارندگان آشنا، این نژاد دوستانه و کنجکاو است. در برابر غریبه‌ها معمولاً بردبار است نه پرخاشگر، هرچند باید با هر خوک بزرگی با احترام رفتار کرد. خوک‌های هرفورد معمولاً به خوبی در گروه جا می‌افتند و اگر فضا و دسترسی به خوراک کافی باشد، با خوک‌های دیگر بدون رقابت زیاد کنار می‌آیند.

مانند همه خوک‌ها، ماده‌خوکی که تازه زایمان کرده محافظه‌کار می‌شود و باید در زمان زایمان آرامش و فاصله کافی داشته باشد. گرازها بزرگ و نیرومندند و صرف‌نظر از خوی آرامشان، به رسیدگی امن نیاز دارند. خوک‌هایی که حوصله‌شان سر رفته یا محرک کافی ندارند ممکن است زمین‌کاوی کنند و حصار را بیازمایند، از این‌رو فضای کافی و سرگرمی رفتار آن‌ها را آرام نگه می‌دارد.

پاکیزگی و آرایش

• خوک‌ها بیشتر خود را پاکیزه نگه می‌دارند و به برس زدن نیاز ندارند.
• در هوای گرم حوض گِلی یا اسپرینکلر فراهم کنید، چون خوک‌ها عرق نمی‌کنند و از گِل برای خنک شدن و محافظت از پوست استفاده می‌کنند.
• پوست، گوش‌ها و پاها را به‌طور منظم برای انگل، آفتاب‌سوختگی روی بخش‌های سفید و سُم‌های رشدکرده بررسی کنید.
• سُم‌ها را تنها در صورت نیاز کوتاه کنید؛ خوک‌هایی که روی زمین سفت راه می‌روند معمولاً سُم‌هایشان به‌طور طبیعی ساییده می‌شود.

فعالیت بدنی

• دسترسی به آغل یا چراگاه برای زمین‌کاوی، خوراک‌یابی و حرکت فراهم کنید.
• در صورت امکان چراگاه را نوبت‌بندی کنید تا از تجمع انگل جلوگیری شود و پوشش زمین محفوظ بماند.
• از محدود کردن خوکی بزرگ و فعال در قفس کوچک برای مدت طولانی خودداری کنید.

محیط

هرفورد در سیستم‌های باز و نیمه‌باز خوب پیش می‌رود. برای هوای سرد و مرطوب سرپناهی خشک، بدون کوران، با بستر پاک فراهم کنید و برای هوای گرم سایه به علاوه حوض گِلی. بخش‌های سفید صورت و بدن می‌توانند بسوزند، از این‌رو سایه در تابستان اهمیت دارد. حصار باید محکم و پایین به زمین باشد، چون خوک‌ها زمین‌کاوی و فشار می‌آورند؛ حصار برقی یا پنل‌های محکم خوک از گزینه‌های رایج‌اند.

خوک‌های هرفورد معمولاً با جیره تجارتی متوازن بر پایه غلاتی مانند ذرت و منبع پروتئینی مانند آرد لوبیای سویا، به‌همراه ویتامین‌ها و مواد معدنی افزوده، پرورش می‌یابند. نیاز به پروتئین در بچه‌خوک‌های جوان و در حال رشد بیشترین است و با نزدیک شدن به بلوغ کاهش می‌یابد. این نژاد در چراگاه به خوبی خوراک می‌یابد و علف، ریشه و دیگر مواد گیاهی می‌خورد که می‌تواند جیره فورمول‌بندی‌شده را تکمیل کند اما جایگزین کامل آن نیست. آب تازه و پاک باید همیشه، به‌ویژه در هوای گرم، در دسترس باشد.

تنقلات و مکمل‌ها

پس‌مانده سبزیجات و میوه را می‌توان به مقدار کم و در جاهایی که مقررات محلی اجازه می‌دهد به عنوان تنقلات داد. مواد معدنی آزاد و آب پاک به رشد و استخوان‌بندی کمک می‌کنند. مقدار خوراک حیوانات تولیدمثلی را طوری تنظیم کنید که وضعیت بدنی متعادل حفظ شود، چون ماده‌خوک‌ها و گرازهای بیش از حد چاق ممکن است باروری کمتر و مشکلات مفصلی داشته باشند.

هرفورد نژادی مقاوم و نیرومند شمرده می‌شود که با شرایط فضای باز به خوبی سازگار می‌شود. با مالداری خوب، حیوانات تولیدمثلی می‌توانند حدود ۶ تا ۱۰ سال عمر کنند، هرچند خوک‌های پرورش‌یافته برای گوشت مدت‌ها پیش از آن سن ذبح می‌شوند. بیشتر مشکلات صحی در این نژاد بیشتر به مدیریت مربوط است تا وراثت و با سرپناه خوب، زمین پاک، کنترل انگل و تغذیه متوازن بهبود می‌یابد.

مراقبت پیشگیرانه

• برنامه واکسیناسیون و ضدانگل تنظیم‌شده با دامپزشک را رعایت کنید.
• چراگاه را نوبت‌بندی کنید و آغل را خشک نگه دارید تا انگل و بیماری کاهش یابد.
• سایه، سرپناه و حوض گِلی را در تمام سال فراهم کنید.
• وضعیت بدنی و پاها را زیر نظر بگیرید و در صورت نیاز سُم‌ها را کوتاه کنید.
• حیوانات تازه را پیش از افزودن به گله قرنطینه کنید.

ماده‌خوک‌های جوان هرفورد معمولاً در حدود ۷ تا ۸ ماهگی، پس از رسیدن به اندازه و وضعیت بدنی کافی، برای نخستین بار آمیزش می‌شوند، در حالی که گرازها از سن مشابهی قابل استفاده‌اند. ماده‌خوک‌ها تقریباً هر ۲۱ روز به فحلی می‌آیند. دوره آبستنی در خوک‌ها نزدیک به ۱۱۴ روز است، که اغلب به شکل سه ماه، سه هفته و سه روز به خاطر سپرده می‌شود.

شمار بچه‌خوک‌ها معمولاً از ۸ تا ۱۲ قطعه است و بسته به سن، وضعیت بدنی و مدیریت ماده‌خوک متفاوت می‌شود. خوی آرام این نژاد معمولاً تا زایمان و مادری هم ادامه می‌یابد و ماده‌خوک‌های هرفورد به عنوان مادرانی توجه‌بخش با توانایی شیردهی خوب شناخته می‌شوند.

بچه‌خوک‌ها معمولاً در حدود ۶ تا ۸ هفتگی از شیر گرفته می‌شوند. فضای زایمان پاک و خشک همراه با گرمای اضافی برای بچه‌خوک‌های تازه‌متولد تلفات را کاهش می‌دهد، چون بچه‌خوک‌های جوان به‌آسانی سرد می‌شوند. ماده‌خوک‌ها در جریان و درست پس از زایمان به آرامش نیاز دارند و از جیره‌ای که برای پشتیبانی شیردهی تنظیم شده بهره می‌برند.