برکشایر

برکشایر یکی از قدیمی‌ترین نژادهای ثبت‌شده خوک در انگلستان است. این حیوان بزرگ با پوشش سیاه و نشانه‌های سفید روی رخسار، پاها و دم، امروزه بیشتر برای تولید گوشت با کیفیت بالا نگهداری می‌شود. این نژاد تاریخ دراز در مزارع و خانه‌های روستایی دارد و هنوز هم در میان مالداران کوچک و تولیدکنندگان گوشت اصیل رواج دارد.

برکشایرها به آرامش و خوش‌خویی شناخته می‌شوند. با نگهداری در جا و چراگاه سازگاری خوبی دارند، به راحتی می‌چرند و آب‌وهوای گوناگون را تحمل می‌کنند. حیوانات بالغ سنگین و آهسته هستند که مدیریت آن‌ها را نسبت به نژادهای چالاک‌تر و لاغرتر آسان‌تر می‌کند.

شهرت این نژاد بر پایه گوشتش استوار است. گوشت خوک برکشایر معمولاً تیره‌تر، دانه‌ریزتر و مرمری‌تر از گوشت نژادهای تجاری معمول است. از همین رو اغلب با برچسب‌های خاص و لوکس به فروش می‌رود.

برای چه کسانی مناسب است

برکشایر برای مالدارانی مناسب است که خوکی رام و مقاوم برای تولید گوشت در چراگاه یا سیستم‌های ترکیبی می‌خواهند. این نژاد گزینه عملی برای مالداران کوچک و مزارع میراثی است که به طعم و قابلیت مدیریت بیشتر از سرعت رشد اهمیت می‌دهند. برای کسانی که به دنبال حیوانی کوچک یا کم‌جا هستند مناسب نیست، چون حیوانات بالغ سنگین‌اند و به حصار و سرپناه محکم ضرورت دارند.

نام این نژاد از ولایت برکشایر در جنوب انگلستان گرفته شده که طی چند قرن در آنجا پرورش یافته و ثبت شده است. خوک‌های اولیه برکشایر بزرگ‌تر بودند و رنگ‌های متنوع‌تری داشتند، و دهقانان محلی آن‌ها را هم برای گوشت و هم برای چربی انتخاب می‌کردند.

در سده‌های هجدهم و نوزدهم، اصلاحگران انگلیسی برکشایر را به شکل کوچک‌تر و سیاه‌وسفید کنونی تبدیل نمودند. آمیزش با خوک‌های آسیایی در این دوره در بهبود شکل بدنی و کیفیت گوشت موثر دانسته می‌شود.

در سده نوزدهم برکشایر به کشورهای زیادی صادر شد. در اوایل همان قرن به ایالات متحده رسید و همچنین به جاپان برده شد، جایی که پایه یک گوشت خاص و معروف گردید. یک دفتر ثبت نژاد در انگلستان برای ثبت شجره و حفظ معیار تأسیس شد.

در سده بیستم، زراعت صنعتی به نفع نژادهای سریع‌الرشد و لاغرتر بود و شمار برکشایرها کاهش یافت. علاقه دوباره به نژادهای اصیل و گوشت‌های خوش‌طعم از آن زمان از بقای این نژاد حمایت کرده، و اکنون در چند کشور توسط تولیدکنندگان متخصص و پرورش‌دهندگان حفاظتی نگهداری می‌شود.

برکشایر خوکی محکم و قوی‌پیکر با پوشش سیاه است که با سفیدی روی بینی، قسمت پایین هر پا و نوک دم مشخص می‌شود. این نشانه‌ها اغلب به عنوان شش نقطه سفید نژاد توصیف می‌شوند، هرچند اندازه و تعداد نقاط در حیوانات مختلف متفاوت است. رخسار کوتاه با پوزه بالادار، و گوش‌ها متوسط و ایستاده یا اندکی به پیش هستند.

پوشش و رنگ‌ها

رنگ اصلی سیاه است با نقاط سفید مشخصه. جلد زیر پوشش تیره است که خوک‌های بیرونی را از آفتاب‌سوختگی حفاظت می‌کند. مو کوتاه و راست است نه فرفری. حیوانی که نقاط سفید ندارد یا لکه‌های بزرگ سفید روی بدن دارد از معیار شناخته‌شده خارج است، هرچند تغییرات جزئی در نقاط عادی و پذیرفتنی است.

برکشایر به عنوان یکی از نژادهای خوک با خلق‌وخوی متعادل‌تر شهرت دارد. حیوانات در کنار انسان معمولاً آرام هستند و به سرعت با روال روزانه آشنا می‌شوند که رسیدگی روزانه و جابجایی بین جایگاه‌ها را ساده می‌کند. ماده‌ها معمولاً مادران توجه‌کننده هستند و نسبت به برخی نژادهای تهییج‌پذیرتر کمتر احتمال دارد بچه خوک‌ها را له کنند یا رد کنند.

مانند همه خوک‌ها، برکشایرها باهوش و کنجکاو هستند. به طور فعال می‌چرند، در خاک و چراگاه شخم می‌زنند و به مالداران آشنا پاسخ می‌دهند. حیوانات اجتماعی هستند و بهتر است در گروه نگهداری شوند تا به تنهایی. در کنار سایر حیوانات معمولاً آرام هستند، هرچند نرها و ماده‌های در حال زاییدن به مراقبت و احترام معمول هر خوک بزرگ نیاز دارند.

آراستن

• در هوای گرم یک گودال گل یا محل لجن فراهم کنید تا خوک‌ها خنک شوند و جلدشان را حفاظت کنند
• جلد و پاها را به طور منظم از نظر بریدگی، انگل‌ها و سم‌های زیادرشد بررسی کنید
• اگر سم‌ها زیاد رشد کردند، خصوصاً در خوک‌های داخلی، آن‌ها را کوتاه کنید
• قبل از بررسی دقیق گل سنگین را پاک کنید تا مشکلات راحت‌تر دیده شوند

ورزش

• هر روز دسترسی به محوطه یا چراگاه برای چریدن و شخم‌زنی بدهید
• در صورت امکان چراگاه را تناوبی کنید تا آسیب به زمین و انباشت انگل کم شود
• فضای حرکت آزاد بدهید؛ خوک‌های محبوس سریع چاق می‌شوند و ممکن است دچار لنگی شوند

محیط

برکشایرها تحمل آب‌وهوای گوناگون را دارند اما در هوای گرم به سایه و گودال گل نیاز دارند چون پوشش تیره‌شان گرما را جذب می‌کند. در سرما به سرپناه خشک و بی‌کشش با بستر ضخیم مثل کاه نیاز دارند. حصار باید محکم و نزدیک به زمین باشد چون خوک‌ها در نقاط ضعیف شخم می‌زنند و فشار می‌آورند. حصار برقی به طور گسترده برای نگهداری آن‌ها در چراگاه استفاده می‌شود.

برکشایرها با جیره تجاری متعادل خوک متناسب با مرحله عمر، همراه با چراگاه و علوفه خوب رشد می‌کنند. به عنوان یک نژاد اصیل که برای مرمری شدن گوشت انتخاب شده، چربی را سریع‌تر از نژادهای تجاری لاغر جمع می‌کند، بنابراین خوراک باید برای حفظ حالت مناسب بدنی تنظیم شود نه چربی اضافه. آب تازه و صاف باید همیشه در دسترس باشد و مصرف آن در هوای گرم و در دوران شیردادن به شدت بالا می‌رود.

تنقلات و مکمل‌ها

سبزی‌ها، میوه‌ها و مازاد محصولات باغچه را می‌توان به عنوان بخشی از جیره روزانه، نه علاوه بر آن، به مقدار مناسب داد. خوک‌های چراگاهی مواد غذایی زیادی از علف و ریشه دریافت می‌کنند. مکمل مواد معدنی و ویتامین یا خوراک مرکب متعادل نیازهایی را که علوفه به تنهایی ممکن است تامین نکند پوشش می‌دهد، و ماده‌های شیرده به خصوص از خوراکی که تولید شیر را پشتیبانی کند بهره می‌برند.

برکشایر نژادی قوی و دیرینه با صحت کلی خوب در شرایط مراقبت مناسب است. حیوانات کاری و تولیدمثلی معمولاً ۶ تا ۱۰ سال عمر می‌کنند، هرچند خوک‌های پرواری بسیار جوان‌تر کشتار می‌شوند. بیشتر مشکلات صحی در این نژاد به مدیریت مربوط است نه مریضی ارثی، و لنگی، گرمازدگی، انگل‌ها و مشکلات جلد شایع‌ترین نگرانی‌ها هستند.

مراقبت پیشگیرانه

• بستر خشک، سایه و گودال گل مناسب فصل فراهم کنید
• چراگاه را تناوبی کنید و جایگاه را تمیز نگه دارید تا انگل‌ها و مریضی محدود شود
• از یک پلان واکسیناسیون و کرم‌کشی تحت نظر دامپزشک برای منطقه خود پیروی کنید
• پاها و سم‌ها را به طور منظم بررسی کنید و در صورت ضرورت کوتاه کنید
• حالت بدنی را زیر نظر داشته باشید و خوراک را برای جلوگیری از چربی اضافه تنظیم کنید

ماده‌های برکشایر معمولاً در حدود ۷ تا ۸ ماهگی به بلوغ تولیدمثلی می‌رسند، هرچند ماده‌های جوان اغلب کمی دیرتر جفت می‌شوند تا رشد کامل بدنی داشته باشند. دوره آبستنی از الگوی معمول خوک پیروی می‌کند که تقریباً ۱۱۴ روز است، اغلب به صورت سه ماه، سه هفته و سه روز به یاد سپرده می‌شود. لَت‌ها از نظر اندازه متوسط هستند و خلق‌وخوی آرام نژاد و مادری خوب، زاییدن را نسبتاً قابل مدیریت می‌کند.

ماده‌ها معمولاً از بچه خوک‌هایشان خوب مراقبت می‌کنند و شیر کافی دارند. بچه خوک‌ها معمولاً در حدود ۶ تا ۸ هفتگی از شیر گرفته می‌شوند، پس از آن ماده می‌تواند به حالت تولیدمثلی برگردد. نرها در بسیاری از مزارع کوچک برای جفت‌گیری طبیعی استفاده می‌شوند، در حالی که لقاح مصنوعی نیز برای ژنتیک برکشایر در دسترس است. مانند همه خوک‌ها، محل زاییدن تمیز و مبله‌دار خوب و نظارت دقیق در وقت تولد، تلفات بچه خوک را کم می‌کند.