اسب اصیل انگلیسی

تروبرد یک نژاد اسپ گرم‌خون است که در سده‌های هفدهم و هجدهم در انگلستان، عمدتاً برای مسابقات اسپ‌دوانی با زین، پرورش یافت. هیکل این اسپ برای سرعت و استقامت ساخته شده: سینهٔ عمیق، پاهای بلند و بدن باریک و عضلانی. اسپ‌های بالغ معمولاً بین 15.2 تا 17 دست (حدود 157 تا 173 سانتی‌متر) قد دارند و وزن‌شان در حدود 450 تا 550 کیلوگرام است.

این نژاد بیشتر با میدان‌های مسابقه شناخته می‌شود، اما تروبردها همچنان در ایونتینگ، پرش با مانع، درساژ و پولو نیز شرکت می‌کنند و بسیاری از آن‌ها بعد از پایان دوران مسابقه، به اسپ‌های تفریحی یا ورزشی تبدیل می‌شوند. توانایی جسمی این نژاد همراه با یک خصلت واکنشی و پرانرژی می‌آید. این اسپ‌ها به سرعت محیط اطراف خود را متوجه می‌شوند و زود واکنش نشان می‌دهند، ویژگی‌ای که برای مسابقه مفید است ولی مدیریت باتجربه و باثبات می‌خواهد.

تروبرد بیشتر به درد صاحبانی می‌خورد که بتوانند کار منظم، روتین ثابت و فرصت گشت‌وگذار روزانه برایش فراهم کنند. برای اکثر تازه‌کاران، این نژاد یک اسپ کم‌دردسر برای شروع نیست. کسانی که تجربهٔ سوارکاری دارند، وقت برای تمرین روزانه می‌گذارند و صبر لازم برای یک حیوان حساس را دارند، معمولاً با این نژاد خوب کنار می‌آیند.

چه کسانی به این نژاد نیاز دارند

این نژاد برای سوارکاران رقابتی، مراکز مسابقه و پرورش، و خانواده‌هایی که بتوانند کار و برنامهٔ منظم برایش فراهم کنند مناسب است. برای صاحبانی که یک اسپ آرام و کم‌استفاده می‌خواهند یا امکانات لازم برای گشت‌وگذار و تمرین منظم را ندارند، گزینهٔ مناسبی نیست.

تروبرد در اواخر سدهٔ هفدهم و اوایل سدهٔ هجدهم در انگلستان، زمانی که اسپ‌دوانی در میان اشراف محبوبیت پیدا کرده بود، شکل گرفت. پرورش‌دهندگان مادیان‌های تیزرو بومی را با اسپ‌های نر وارداتی از خاورمیانه و شمال افریقا آمیزش دادند تا اسپی به دست بیاورند که بتواند وزن را با سرعت و در مسافت طولانی حمل کند.

سه اسپ نر وارداتی به‌عنوان بنیان‌گذاران این نژاد شناخته می‌شوند: بایرلی ترک که حدود سال 1688 به انگلستان آورده شد؛ دارلی عربی که حدود سال 1704 وارد شد؛ و گودلفین عربی که در دههٔ 1720 رسید. تقریباً همهٔ تروبردهای امروزی از نسل نرینهٔ یکی از این سه اسپ هستند.

کتاب اصلی نسب‌نامهٔ عمومی (جنرال ستاد بوک)، که نخستین‌بار در سال 1791 توسط جیمز ودربی در انگلستان منتشر شد، نسب اسپ‌ها را ثبت کرد و این نژاد را به‌عنوان یک دفتر ثبت بسته تثبیت نمود. برای این‌که اسپی تروبرد شمرده شود، باید از اسپ‌هایی که از قبل در این کتاب ثبت‌اند نسل بگیرد؛ همین قاعده بیش از دو سده است که خط نژادی را خالص نگه داشته است.

از انگلستان، این نژاد به سراسر جهان گسترش یافت. تروبردها در سده‌های هجدهم و نوزدهم به امریکای شمالی، آسترالیا و اروپای قاره‌ای صادر شدند و صنعت اسپ‌دوانی مبتنی بر این نژاد در چندین قاره به یک صنعت بزرگ تبدیل شد.

هیکل تروبرد ورزیده و ظریف است و این شکل از انتخاب برای سرعت به دست آمده. سرش نسبتاً متناسب با نیم‌رخ صاف یا کمی مقعر و چشمانی هوشیار است. گردن بلند و شانه شیبدار است که به این نژاد گام بلند و کشیده می‌دهد. سینه عمیق، پشت نسبتاً کوتاه و پاها بلند با استخوان تمیز و سخت و رگ‌های نمایان است.

کرک و رنگ‌ها

کرک این نژاد کوتاه و ظریف است که به ظاهر صاف آن کمک می‌کند، اما در هوای سرد یا مرطوب محافظت چندانی نمی‌دهد. رنگ‌های خرمایی، قهوه‌ای، کهر، سیاه و خاکستری معمول‌ترین‌ها اند. نشانه‌های سفید در صورت و پاها زیاد دیده می‌شود و برای شناسایی اسپ ثبت می‌گردد. برخی اسپ‌ها لکه‌های کوچک کرک سفید در بدن دارند و رنگ‌های نادرتری مانند ابلق و طلایی نیز در این نژاد ثبت شده‌اند.

تروبرد یک نژاد گرم‌خون است، یعنی زود واکنش نشان می‌دهد و انرژی روبه‌جلوی زیادی دارد. اسپ‌های این نوع تغییرات محیط اطراف را زود متوجه می‌شوند و ممکن است پیش از این‌که سوارکار انتظار داشته باشد، از جا بجهند. همین واکنش‌پذیری بخشی از دلیلی است که این نژاد در مسابقه موفق است، و در عین حال یعنی به مدیریت آرام و قابل پیش‌بینی پاداش می‌دهد.

با کسانی که به آن‌ها اعتماد دارد، تروبرد اغلب مهربان و همکار است. این اسپ‌ها معمولاً با یک نگهدارندهٔ ثابت پیوند قوی برقرار می‌کنند و به روتین باثبات خوب واکنش نشان می‌دهند. آدم‌های تازه و وضعیت‌های ناآشنا می‌تواند آن‌ها را تا زمانی که یاد بگیرند اتفاق بدی نمی‌افتد، مضطرب نگه دارد.

در جمع اسپ‌های دیگر، این نژاد معمولاً اجتماعی است و در گله یا با یک همراه ثابت خوب کار می‌کند، هرچند شخصیت هر اسپ فرق می‌کند. انرژی این نژاد باید جایی خالی شود. اگر تروبرد کار یا گشت‌وگذار منظم نداشته باشد، ممکن است مضطرب شود، مدیریتش سخت گردد یا عادت‌های اصطبلی مانند تاب‌خوردن یا دندان‌گرفتن روی در پیدا کند.

تروبرد اسپی پرفعالیت است که با توجه روزانه به کرک، سُم و وضعیت بدنی‌اش بهترین نتیجه را می‌دهد. کرک نازک و هیکل باریک این نژاد باعث می‌شود زودتر از نژادهای مقاوم‌تر سردش شود و وزن کم کند، پس مدیریت باید با فصل تغییر کند.

مراقبت و نظافت

• روزانه برس بزنید تا خاک پاک شود، روغن پوست پخش گردد و بریدگی، گرمی یا ورم بررسی شود
• سُم‌ها را هر روز پاک کنید و بگذارید هر 4 تا 6 هفته یک بار نعل‌بند سُم را اصلاح یا نعل کند
• هر وقت لازم شد، به‌ویژه بعد از کار سنگین، حمام دهید و در هوای خنک کرک را کاملاً خشک کنید
• در زمستان فقط در صورتی کرک را کوتاه کنید که اسپ در کار منظم باشد، و اسپ‌های کوتاه‌شده را با پتو بپوشانید

تمرین

• کار روزانهٔ سواری، لانژ یا گشت‌وگذار سازمان‌یافته فراهم کنید
• آمادگی جسمی را به‌تدریج بسازید و هر جلسه را با گرم‌کردن و سردکردن شروع و پایان دهید
• گشت‌وگذار منظم در آغل بدهید تا حرکت آزاد و آرامش ذهنی داشته باشد
• روتین را تنوع دهید تا اسپ پرانرژی درگیر بماند

محیط

تروبرد در یک اصطبل با حصار امن، گشت‌وگذار روزانه و پناهگاه در برابر باد و باران خوب زندگی می‌کند. کرک نازک نیاز به پتو در هوای سرد یا مرطوب و سایه و کنترل مگس در تابستان دارد. این اسپ‌ها با همراهی، چه اسپ‌های دیگر نزدیک و چه یک همراه ثابت در چراگاه، شادتر اند.

تروبردها معمولاً «به‌سختی وزن می‌گیرند»، یعنی زود وضعیت بدنی خود را از دست می‌دهند و اغلب نسبت به نژادهای آرام‌تر و سنگین‌تر با اندازهٔ مشابه به خوراک بیشتری نیاز دارند. اساس خوراک، علوفهٔ باکیفیت، یونجه یا چراگاه است که روزانه در حدود 1.5 تا 2 فیصد وزن بدن داده می‌شود. اسپ‌های در کار سنگین یا مسابقه سپس خوراک متمرکز مانند غله یا خوراک آماده دریافت می‌کنند تا نیاز انرژی اضافی برآورده شود. دسترسی همیشگی به آب پاک و منبع نمک یا مواد معدنی نیز اهمیت دارد.

تنقلات و مکمل‌ها

تنقلات بی‌خطر در مقدار کم شامل زردک، سیب (بی‌هسته) و تنقلات آماده برای اسپ است. بسیاری از تروبردها از روغن یا چربی اضافی برای انرژی و از الکترولیت بعد از عرق‌کردن زیاد سود می‌برند. هر تغییر خوراک را به‌تدریج در طول 7 تا 10 روز وارد کنید و پیش از افزودن هر مکملی با داکتر بیطار یا متخصص تغذیهٔ اسپ مشوره کنید.

با مراقبت پیوسته، یک تروبرد می‌تواند 25 تا 30 سال عمر کند، هرچند دوران سخت مسابقه‌دوانی می‌تواند سلامتی کاری اسپ را کوتاه کند. پوست نازک، پاهای ظریف و خصلت واکنش‌پذیر این نژاد باعث چند بیماری قابل توجه می‌شود. بسیاری از این مشکلات بیشتر به فشار تمرین و مسابقه مربوط است تا صرفاً نقص ژنتیکی.

مراقبت پیشگیرانه

• معاینهٔ بیطاری سالانه و واکسین‌های مناسب منطقهٔ شما
• بررسی دندان به‌طور منظم، معمولاً یک یا دو بار در سال
• مراجعه به نعل‌بند هر 4 تا 6 هفته برای توازن سُم
• دواخوراندن منظم بر اساس شمارش تخم انگل در مدفوع
• آماده‌سازی تدریجی و برنامه‌ریزی‌شده برای محافظت از تاندون و استخوان

تروبرد زود یاد می‌گیرد و می‌خواهد کار کند، همین باعث می‌شود وقتی درست مدیریت شود، آموزشش رضایت‌بخش باشد. همان حساسیتی که کمکش می‌کند به اشاره‌های ظریف پاسخ بدهد، باعث می‌شود تنش یا سردرگمی نگهدارنده را هم زود بگیرد. جلسه‌های کوتاه، روشن و باثبات نتیجهٔ بهتری نسبت به جلسه‌های طولانی یا با زور می‌دهند. چون این نژاد پرانرژی است، کار منظم کمک می‌کند آن انرژی به تمرکز تبدیل شود نه اضطراب.

اصول اولیه

1. رفتار پایه را جا بیندازید: هدایت‌کردن، ایستادن، و پذیرفتن دست‌زدن و برس‌کشیدن
2. پیش از خواستن کار سخت‌تر، با روتین‌های آرام و قابل پیش‌بینی اعتماد بسازید
3. زین و سوارشدن را به‌تدریج معرفی کنید و آرامش را پاداش دهید
4. حرکت رو به‌جلو و هدایت را در گام و یورتمه پیش از افزودن سرعت آموزش دهید
5. سختی را در گام‌های کوچک اضافه کنید و هر جلسه را با یک نتیجهٔ خوب پایان دهید

تروبرد در حدود 4 تا 5 سالگی به بلوغ جسمی می‌رسد، هرچند مادیان‌ها می‌توانند زودتر آبستن شوند. در صنعت مسابقه‌دوانی، پرورش به‌شدت مدیریت می‌شود و دفتر ثبت نسب هر کره را یادداشت می‌کند. کتاب اصلی نسب‌نامهٔ عمومی و معادل‌های آن در خارج، دفتر ثبت بسته‌ای تشکیل می‌دهند، پس هر دو والد باید از قبل تروبرد ثبت‌شده باشند.

آبستنی حدود 11 ماه طول می‌کشد و مادیان تقریباً همیشه یک کره می‌آورد؛ دوقلوزایی نادر و معمولاً نامطلوب است، چون کره‌ها اغلب رشد خوبی ندارند. کره‌ها در عرض چند ساعت پس از تولد می‌ایستند و شیر می‌خورند. آن‌ها معمولاً در حدود 4 تا 6 ماهگی از شیر گرفته می‌شوند و سپس با توجه دقیق به رشد و اندام‌ها، پیش از هر گونه کار، به‌عنوان اسپ جوان نگهداری می‌شوند.

بسیاری از دفاتر ثبت لازم می‌دانند که تروبردها از راه جفت‌گیری مستقیم به دنیا بیایند نه از راه تلقیح مصنوعی، همین قاعده بر نحوهٔ ادارهٔ مراکز پرورش تأثیر می‌گذارد. مادیان و کره به تسهیلات زایمان آرام و امن و نظارت نزدیک در زمان تولد نیاز دارند.