پینت هورس آمریکایی

اسپ پینت آمریکایی یک اسپ ردهٔ استاک است که با دو ویژگی هم‌زمان تعریف می‌شود: نسب مشخص و پوستِ رنگارنگِ متمایز. این نژاد ساختار عضلانی و فشرده‌ی اسپ‌های استاک غربی را با نقش‌های سفید همراه با یک رنگ دیگر در هم می‌آمیزد. این نژاد یکی از پرشمارترین نژادهای ثبت‌شده‌ی اسپ در امریکای شمالی به شمار می‌رود.

بیشتر اسپ‌های پینت میان 14.2 تا 15.2 هند قد دارند و وزن‌شان در حدود 950 تا 1200 پوند است. بدن آن‌ها در ناحیه‌ی سینه و سرین پهن است، ویژگی‌هایی که از نسب کوارتر هارس و ترابرد به ارث رسیده. همین ویژگی‌ها این نژاد را در مسافت‌های کوتاه نیرومند و روی زین باثبات می‌سازد.

خلق‌وخو بخش بزرگی از جذابیت این نژاد است. اسپ‌های پینت عموماً آرام، خوش‌خلق و مدیریت‌شان آسان است، به همین دلیل هم در برنامه‌های سواری برای تازه‌کاران، هم در کار مزرعه و هم در مسابقات غربی دیده می‌شوند. اسپ پینت با نگهداری خوب به‌طور معمول 25 تا 30 سال عمر می‌کند.

این نژاد برای چه کسانی مناسب است

اسپ پینت آمریکایی برای سواره‌کارانی مناسب است که به دنبال اسپی باثبات و قابل تربیت برای سواری عمومی، کار در مسیرهای طبیعی یا رشته‌های غربی هستند. خلق‌وخوی متعادل آن، آن را برای صاحبان تازه‌کار باگذشت می‌سازد، در حالی که ساختار ورزیده‌اش برای کسانی که در مسابقات شرکت می‌کنند رقابتی نگه‌اش می‌دارد. این نژاد به‌ویژه برای صاحبانی مناسب است که می‌توانند چراگاه آزاد، مراقبت منظم و روتین ثابت فراهم کنند.

اسپ‌های با پوست نقش‌دار همراه با کاشفان هسپانوی در سده‌ی شانزدهم به قاره‌ی امریکا رسیدند. برخی از این حیوانات به گله‌های آزادگرد و اسپ‌های بومیان امریکایی در سراسر دشت‌های غربی پیوستند، جایی که نقش‌های خال‌دار رایج و اغلب موردعلاقه بود.

با رشد صنعت گاوداری غربی در سده‌ی نزدهم، مالداران اسپ‌های استاک را به‌خاطر هوش کاری با گاو، سرعت در مسافت‌های کوتاه و خلق‌وخوی آرام کاری پرورش می‌دادند. اسپ‌های خال‌دار به‌طور مرتب در این خط‌های استاک ظاهر می‌شدند و نسب مشترکی با کوارتر هارس در حال شکل‌گیری و ترابرد داشتند.

در بیشتر نیمه‌ی نخست سده‌ی بیستم، دفتر ثبت اصلی نژاد استاک اسپ‌هایی با نشان‌های سفید بیش‌ازحد را کنار می‌گذاشت، وضعیتی که بسیاری از اسپ‌های خال‌دار را بدون سند باقی گذاشت. پرورش‌دهندگانی که هم به ساختار بدنی و هم به رنگ ارزش می‌دادند، برای فراهم‌کردن دفتر ثبت جداگانه‌ای برای این حیوانات تلاش کردند.

انجمن اسپ پینت آمریکایی (American Paint Horse Association) در سال 1965 برای ثبت اسپ‌های ردهٔ استاک با نقش‌های پوستی شناخته‌شده بنیاد نهاده شد. معیار این نژاد ساختار بدنی، نسب و نقش را به هم پیوند می‌دهد، به این معنا که یک اسپ پینت تنها با رنگ تعریف نمی‌شود، بلکه با نسب مستندِ اسپ استاک همراه با نشان‌های واجد شرایط شناخته می‌شود.

اسپ پینت آمریکایی چارچوب فشرده و نیرومند اسپ‌های استاک را دارد: پشتی کوتاه و قوی، سینه‌ای عمیق و سرینی سنگین و گرد. سر آن ظریف است، با نیم‌رخی صاف یا اندکی گود، روی گردنی خوش‌عضله قرار گرفته. برداشت کلی از این اسپ، تعادل و توان است تا صرفاً بلندی قد.

ویژگی تعیین‌کننده، پوست آن است. اسپ پینت لکه‌های سفید همراه با یک رنگ دوم روی بدن دارد، و اندازه و جای‌گیری این لکه‌ها از یک اسپ تا اسپ دیگر بسیار متفاوت است.

پوست و رنگ‌ها

نقش پوستی در سه دسته‌ی اصلی جای می‌گیرد. اسپ‌های توبیانو لکه‌های صاف و گرد دارند که معمولاً از روی پشت عبور می‌کند، با پاهای سفید و سری که بیشتر یک‌رنگ است. اسپ‌های اووِرو نقش سفید ناهموار و نامنظمی دارند که به‌ندرت از پشت عبور می‌کند، اغلب با پشتی تیره و چهره‌ای سفید یا بدون رنگ. توویرو به اسپ‌هایی گفته می‌شود که ترکیبی از ویژگی‌های توبیانو و اووِرو را دارند.

رنگ زمینه زیر سفیدی می‌تواند تقریباً هر رنگ اسپی باشد، از جمله خرمایی، سیاه، شاه‌بلوطی، پالومینو و باک‌اسکین. از آن‌جا که ژنتیک نقش پوستی متغیر است، هیچ دو اسپ پینتی درست شبیه هم نیستند، و کره‌اسپ‌ها می‌توانند به‌روشنی با والدین خود فرق داشته باشند.

اسپ پینت آمریکایی به خلق‌وخوی متعادل و باثبات شهرت دارد. بیشتر افراد این نژاد روی زین آرام و در زمین صبور هستند، ویژگی‌هایی که از اسپ‌های استاکِ کاری پشتِ این نژاد به ارث رسیده. همین ثبات یکی از دلایلی است که این نژاد به‌طور گسترده در اصطبل‌های آموزشی و محیط‌های خانوادگی به‌کار می‌رود.

این نژاد در برابر مراقبت‌کنندگان عموماً مایل به همکاری و مردم‌دوست است. اسپ‌های پینت معمولاً با نگهدارندگان ثابت خود پیوند می‌گیرند و به مراقبت منظم و منصفانه واکنش خوبی نشان می‌دهند. افراد تازه یا ناآشنا معمولاً بدون دردسر زیاد پذیرفته می‌شوند، هرچند مانند هر اسپ دیگری، معرفی محتاطانه اهمیت دارد.

اسپ‌های پینت حیوانات گله‌ای‌اند و در کنار اسپ‌های دیگر بهترین حالت را دارند. آن‌ها با اسپ‌های دیگر اجتماعی‌اند و معمولاً بدون درگیری زیاد در یک گروه جا می‌گیرند. تنهایی می‌تواند به تنش و عادت‌های بد اصطبلی بینجامد، از این رو رهاسازی در چراگاه همراه با اسپ‌های دیگر ترجیح داده می‌شود.

این نژاد باهوش و کنجکاو است، که کار با آن را جذاب می‌سازد، اما در عین حال به این معناست که از داشتن یک وظیفه سود می‌برد. اسپ پینتِ بی‌کار ممکن است بی‌قرار شود، پس تمرین منظم و کار متنوع آن را راضی نگه می‌دارد.

نظافت

• چند بار در هفته و در روزهایی که در کار منظم است هر روز آن را برس بزنید تا خاک و موی شل پاک شود
• از شانه‌ی کاری برای بلند کردن گرد و غبار و تحریک پوست استفاده کنید و سپس با برس بدن ادامه دهید
• هر روز سم‌ها را پاک‌کاری کنید تا سنگ‌ریزه، آشغال جامانده و نشانه‌های اولیه‌ی عفونت سم بررسی شود
• گاه‌گاهی آن را بشویید. بخش‌های سفید پوست ممکن است به شست‌وشوی نقطه‌ای مکررتر نیاز داشته باشد تا پاک بماند
• یال و دم را در صورت نیاز کوتاه یا وز کنید و آن‌ها را بدون گره نگه دارید

تمرین

• هر روز در آغل یا چراگاه رهاسازی آزاد فراهم کنید تا اسپ بتواند آزادانه حرکت کند
• اسپ را به‌طور منظم سوار شوید یا با آن کار کنید تا آمادگی جسمی و درگیری ذهنی‌اش حفظ شود
• کار را میان تمرین در میدان، سواری در مسیر طبیعی و کار زمینی متنوع کنید تا از خستگی و بی‌حوصلگی جلوگیری شود
• پیش و پس از هر جلسه، اسپ را گرم و سرد کنید تا از عضلات و مفاصلش محافظت شود

محیط

اسپ پینت به دسترسی به سرپناه در برابر آفتاب، باد و باران نیاز دارد، خواه یک سایبان ساده باشد خواه اصطبل. پوست صورتی زیر نشان‌های سفید بیشتر مستعد آفتاب‌سوختگی است، پس سایه و در صورت نیاز محافظ آفتاب کمک‌کننده است. آب پاک باید همیشه در دسترس باشد، و اسپ باید همراهی داشته باشد، ترجیحاً اسپ‌های دیگر در دید یا تماس.

اسپ پینت آمریکایی، مانند همه‌ی اسپ‌ها، حیوانی چراکننده است که دستگاه گوارشش برای دریافت پیوسته‌ی علوفه‌ی فیبردار ساخته شده. پایه‌ی رژیم غذایی آن علف و یونجه‌ی باکیفیت است. اسپ‌ها معمولاً روزانه 1.5 تا 2 درصد از وزن بدن‌شان را به‌صورت علوفه‌ی خشک می‌خورند، که برای اسپی به وزن 1000 پوند تقریباً 15 تا 20 پوند می‌شود.

خوراک متراکم مانند غله یا خوراک ترکیبی تنها زمانی باید افزوده شود که علوفه به‌تنهایی نتواند نیاز انرژی را برآورده کند، برای نمونه در اسپ‌های پرکار یا اسپ‌های مادر. بسیاری از اسپ‌های پینت با کار سبک، وضعیت خوبی را تنها با علوفه به‌همراه یک متعادل‌کننده‌ی جیره حفظ می‌کنند.

خوراکی‌های تشویقی و مکمل‌ها

مقدار کمی هویج یا برش‌های سیب خوراکی تشویقی امن است. یک قالب نمک یا مواد معدنی برای دسترسی آزاد فراهم کنید و هر تصمیمی درباره‌ی مکمل را بر پایه‌ی آزمایش یونجه یا توصیه‌ی دامپزشک بگیرید، نه مکمل‌دهی روتین و بیش‌ازحد. اسپ‌هایی که در چراگاه ضعیف یا کار سنگین هستند ممکن است به ویتامین و مواد معدنی افزوده نیاز داشته باشند. اسپ‌های سالم با علوفه‌ی باکیفیت معمولاً نیازی ندارند.

اسپ پینت آمریکایی نژادی تنومند است که با مدیریت خوب معمولاً 25 تا 30 سال عمر می‌کند. بیشتر نگرانی‌های سلامتی آن مشترک میان همه‌ی اسپ‌هاست نه ویژه‌ی این نژاد، اما یک بیماری ارثی به‌طور خاص به ژنتیک پوستی آن پیوند دارد.

سندرم سفید کشنده (سندرم کره‌اسپ سفید کشنده‌ی اووِرو) کره‌اسپ‌هایی را درگیر می‌کند که دو نسخه از یک ژن اووِرو خاص را به ارث می‌برند. کره‌اسپ‌های مبتلا سفید به دنیا می‌آیند و کمی پس از تولد به‌دلیل روده‌ای ناتکامل جان می‌بازند. آزمایش ژنتیکی روی اسپ‌های پرورشی، حامل‌های این ژن را شناسایی می‌کند و به پرورش‌دهندگان کمک می‌کند از آمیزش‌های پرخطر پرهیز کنند.

مراقبت پیشگیرانه

• واکسیناسیون‌های پایه‌ی سالانه و برنامه‌ی کرم‌زدایی بر پایه‌ی آزمایش مدفوع
• تراش دندان دست‌کم یک‌بار در سال
• ویزیت نعل‌بند هر شش تا هشت هفته
• آزمایش ژنتیکی اسپ‌های پرورشی برای ژن اووِرو
• پایش وضعیت بدنی در تمام سال برای پرهیز از چاقی

اسپ پینت آمریکایی از میان اسپ‌های آموزش‌پذیرتر به شمار می‌رود. طبیعت آرام و اشتیاق آن برای همکاری به این معناست که مهارت‌های تازه را به‌آسانی یاد می‌گیرد و تکراری را که تربیت اولیه می‌طلبد تحمل می‌کند. همین ویژگی‌ها این نژاد را به گزینه‌ای رایج برای اولین اسپ افراد و برای رشته‌هایی که دقت می‌طلبند، مانند ریینینگ و وسترن پلژر، تبدیل می‌کند.

پیوستگی مهم‌تر از زور است. اسپ‌های پینت به نشانه‌های روشن و تکرارپذیر و به مربی‌ای که روتین ثابتی دارد، بهترین واکنش را نشان می‌دهند. از آن‌جا که این نژاد باهوش است، هم عادت‌های خوب و هم بد را سریع یاد می‌گیرد، پس تکنیک درست از همان آغاز ارزشش را نشان می‌دهد.

مبانی

1. نخست کار زمینی را جا بیندازید: راهبری، ایستادن و تسلیم‌شدن در برابر فشار
2. اسپ جوان را با نظافت، دست‌زدن و کار نعل‌بند آشنا کنید
3. زین و لگام را به‌تدریج معرفی کنید و زمان کافی برای پذیرش آن‌ها بدهید
4. کار سواره را در فضایی آرام و محصور با جلسه‌های کوتاه آغاز کنید
5. پس از آنکه اسپ روی زین باثبات شد، به‌سوی رشته‌های خاص پیش بروید

اسپ‌های پینت آمریکایی در حدود 18 ماهگی به بلوغ جنسی می‌رسند، اما بیشتر پرورش‌دهندگان تا رسیدن اسپ به نزدیکی سه یا چهار سالگی، زمانی که از نظر جسمی بالغ شده، صبر می‌کنند. مادیان‌ها فصلی چندبارتخمک‌گذار هستند و در روزهای بلندتر بهار و تابستان به‌طور قابل‌اعتمادتری فحل می‌شوند.

آبستنی حدود 11 ماه طول می‌کشد و تقریباً همیشه یک کره‌اسپ به دنیا می‌آورد. دوقلوزایی نادر است و خطرهای جدی برای هم مادیان و هم کره‌اسپ‌ها دارد. کره‌اسپ تازه‌زاده در همان ساعت‌های نخست زندگی می‌ایستد و شیر می‌خورد و در حدود چهار تا شش ماهگی از شیر گرفته می‌شود.

از آن‌جا که نقش پوستی ارثی است، پرورش‌دهندگان آمیزش‌ها را با در نظر گرفتن هم ساختار بدنی و هم رنگ برنامه‌ریزی می‌کنند. مهم‌ترین احتیاط، آزمایش ژنتیکی برای ژن اووِرو است: جفت‌گیری دو حامل می‌تواند به کره‌اسپی با سندرم سفید کشنده بینجامد، پس حامل‌های شناخته‌شده با هم آمیزش داده نمی‌شوند. مادیان و کره‌اسپ از پایش دامپزشکی در طول آبستنی، زایمان و هفته‌های نخست زندگی سود می‌برند.