سلف

سلف یکی از نوع‌های خوکچه هندی اهلی (Cavia porcellus) است که با پوست آن شناخته می‌شود: پوستی کوتاه، صاف و یک‌رنگ از سر تا دم، بدون خال، بدون رنگ‌آمیزی نامنظم و بدون نوار رنگی. نام «سلف» به پوستی اشاره دارد که رنگ آن در سراسر بدن حیوان یکسان است. رنگ‌های رایج سلف شامل سیاه، سفید، کریمی، سرخ، شکلاتی و بنفش کم‌رنگ می‌شود.

از نگاه اندام، سلف جونده‌ای است با بدن فشرده و گرد، پاهای کوتاه، بدون دم نمایان و سر پهن با گوش‌های خورد. حیوان بالغ معمولاً بین ۷۰۰ الی ۱٬۲۰۰ گرام وزن دارد. پوست نرم و چسبیده به بدن باعث می‌شود سلف یکی از خوکچه‌های هندی با کمترین نیاز به مراقبت پوست باشد.

مانند هر خوکچه هندی دیگر، سلف حیوانی گروهی و اجتماعی است که بهترین حالت آن زمانی است که دست‌کم یک همنوع کنارش باشد. این حیوان در روز فعال است، با انواع صداهای جیک‌جیک و غرغر با اطرافیانش ارتباط برقرار می‌کند و به وقت غذادهی عادت می‌گیرد.

چه کسانی برای نگهداری آن مناسب استند

سلف برای خانواده‌هایی که فرزندانشان به‌اندازه کافی بزرگ استند تا با یک حیوان کوچک به‌ملایمت رفتار کنند، برای کسانی که برای اولین‌بار حیوان خانگی کوچک نگهداری می‌کنند و برای هر کسی که همراهی آرام و اجتماعی می‌خواهد، انتخاب خوبی است. این حیوان به توجه روزانه، محل نگهداری فراخ و دست‌کم یک همنوع نیاز دارد، بنابراین برای کسانی مناسب است که می‌توانند تعهد ۵ الی ۷ سال زندگی و مراقبت از بیش از یک حیوان را بپذیرند.

خوکچه هندی اهلی از خوکچه‌های وحشی منطقه آند امریکای جنوبی نسل می‌گیرد. شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد اهلی‌سازی این حیوان در قلمرو پیروی کنونی و کشورهای همسایه‌اش رخ داده است، جایی که این حیوانات پیش از تماس با اروپاییان، هم برای خوراک و هم در آیین‌های مذهبی و باورهای مردمی نگهداری می‌شدند.

بازرگانان هسپانوی و سایر اروپاییان در سده شانزدهم خوکچه‌های هندی را به اروپا بردند. در آنجا این حیوان به‌تدریج از یک منبع خوراکی به حیوان خانگی تبدیل شد و هم در خانه‌های ثروتمند و هم در خانواده‌های عادی نگهداری می‌شد. نسل به نسل، در جریان پرورش در اسارت، نگهدارندگان به تفاوت‌های رنگ و بافت پوست توجه کردند و آن‌ها را تثبیت نمودند.

نوع سلف از همین علاقه به‌وجود آمد، زمانی که پرورش‌دهندگان به‌دنبال پوستی با یک رنگ یکسان در سراسر بدن رفتند. سلف نه گونه جداگانه است و نه نژاد بومی یک منطقه، بلکه صنفی از رنگ و پوست در میان خوکچه‌های هندی اهلی است که با پرورش هدفمند و مطابق با معیارهای باشگاه‌های خوکچه هندی نگهداری می‌شود.

امروزه سلف یکی از نوع‌های نمایشی شناخته‌شده نزد سازمان‌های علاقمندان خوکچه هندی است و بر اساس خلوص و یکنواختی رنگ آن و کیفیت پوست کوتاه و صافش داوری می‌شود. همین حیوانات به‌شکل گسترده بیرون از حلقه نمایش نیز به‌عنوان حیوان خانگی معمولی نگهداری می‌شوند.

سلف با رنگ‌آمیزی یکسان و پوست کوتاه و براقی که کاملاً به بدن چسبیده شناخته می‌شود. در این نوع هیچ گل‌مو (رزت)، موی بلند و رنگ دومی دیده نمی‌شود. بدن آن فشرده و گرد است، سر پهن با خمیدگی ملایم بینی دارد و گوش‌ها خورد و اندکی افتاده استند. پاها کوتاه استند و این حیوان دم کارکردی ندارد.

یک سلف خوب باید در سر، بدن، پاها و شکم عمق رنگ یکسانی داشته باشد، بدون نقاط روشن‌تر یا تیره‌تر. پوست آن باید در لمس، متراکم و نرم به‌نظر برسد.

پوست و رنگ‌ها

رنگ‌های سلف به دو گروه کلی تقسیم می‌شوند. سلف‌های تیره شامل سیاه، شکلاتی و بنفش کم‌رنگ استند. سلف‌های روشن شامل سفید، کریمی، زرد کم‌رنگ و طلایی می‌شوند. رنگ چشم معمولاً از رنگ پوست پیروی می‌کند: در بیشتر رنگ‌ها چشم تیره دیده می‌شود و در سفید، کریمی و برخی رنگ‌های کم‌رنگ، چشم صورتی یا یاقوتی. در هر حالت، ویژگی اصلی یک رنگ یکدست و بدون خال است. پوست کوتاه آن نسبت به نوع‌های موی بلند به مراقبت کمتری نیاز دارد.

سلف همان خوی آرام و بی‌دردسری را دارد که در خوکچه‌های هندی خوب‌دست‌آموخته رایج است. این حیوان دوست‌داشتنی، ملایم، آرام و خوش‌خلق است و با دست‌زدن منظم و ملایم، به‌تدریج مطمئن می‌شود و بلندکردن‌اش را می‌پذیرد. بسیاری از سلف‌ها به وقت غذادهی برای استقبال از نگهدارنده جیک‌جیک می‌کنند.

با اعضای خانواده، سلف اجتماعی است و از این‌که با او حرف بزنند و برای مدت کوتاه در دست نگهش دارند لذت می‌برد. با افراد ناآشنا ممکن است ابتدا بی‌حرکت بماند یا خودش را پنهان کند که این رفتار طبیعی حیوان طعمه است و پس از آن‌که یاد بگیرد فرد تازه خطری ندارد، آرام می‌گیرد. با خوکچه‌های هندی دیگر معاشرتی و به‌طور کلی آرام است، هرچند در گروه‌های هم‌جنس ممکن است بر سر سلسله‌مراتب و جا دعوا شود.

خوکچه‌های هندی حیوانات گله‌ای استند و یک سلف تنها می‌تواند دچار تشویش و گوشه‌گیری شود. نگهداری دو یا چند حیوان با هم، در محل نگهداری به‌اندازه کافی فراخ، به رفتار طبیعی آن‌ها کمک می‌کند. سلف کوهنورد خوبی نیست و از قفس فرار نمی‌کند، و کنجکاوی خود را بیشتر با جستجو و کاوش نشان می‌دهد تا با جویدن موانع.

آراستگی

• پوست کوتاه را هفته‌وار یک‌بار برس بزنید تا موی ریخته پاک شود و درخشندگی‌اش حفظ بماند.
• ناخن‌ها را هر چند هفته بررسی کنید و در صورت بلند شدن کوتاه نمایید.
• اگر ترشحی در چشم یا بینی دیده شد، آن را پاک کنید.
• ناحیه عقب و پاها را نقطه‌ای پاک کنید؛ فقط در صورت ضرورت واقعی با شامپوی مخصوص حیوانات خورد حمام بدهید و به‌طور کامل خشک کنید.
• غده چربی نزدیک دم را بررسی کنید و اگر موم‌مانند شد آن را پاک نمایید.

تحرک

• روزانه وقتی برای گشت‌وگذار در محل امن و محصور و دور از جریان هوا فراهم کنید.
• تونل، سکوهای کوتاه و مخفی‌گاه بگذارید تا رفتار طبیعی جستجوگری‌اش تشویق شود.
• کمی علف خشک یا سبزی پخش کنید تا حرکت و جستجو کند.
• از چرخ ورزشی و توپ حرکتی خودداری کنید، زیرا این وسیله‌ها برای ستون فقرات خوکچه هندی خطرناک استند.

محیط

حرارت محل نگهداری سلف را در حدود ۱۸ الی ۲۴ درجه سیلسیوس و به‌طور ثابت نگه دارید، دور از نور مستقیم آفتاب و جریان هوا. خوکچه‌های هندی گرما را خوب تحمل نمی‌کنند و در حرارت بالاتر حدود ۲۶ الی ۲۸ درجه ممکن است دچار گرمازدگی شوند. محلی آرام و بی‌سروصدا فراهم کنید، چون این حیوانات طعمه استند و به سروصدای بلند و حرکت ناگهانی حساس‌اند.

رژیم غذایی خوکچه هندی بر پایه فایبر استوار است. علف خشک نامحدود، مانند علف تیموتی یا علف چمنزار، باید بخش بزرگ غذای روزانه سلف را تشکیل بدهد و هم برای هاضمه و هم برای ساییدن دندان‌ها ضروری است. علاوه بر علف خشک، مقدار کمی دانه فشرده ساده و غنی‌شده با ویتامین C و همچنان یک وعده سبزی برگی تازه در روز بدهید.

خوکچه‌های هندی نمی‌توانند ویتامین C را در بدن خود بسازند و باید آن را از غذا بگیرند. کمبود آن باعث بیماری اسکوروی می‌شود. سبزیجات تازه سرشار از ویتامین C، مانند فلفل دلمه‌ای و سبزیجات برگی، مفید استند، و ممکن است داکتر مکمل ویژه‌ای را توصیه کند. آب تازه و پاک باید همیشه در دسترسش باشد.

تنقلات و مکمل‌ها

سبزی تازه و تکه‌های خورد میوه را به‌عنوان تنقلات گاه‌گاهی بدهید، نه خوراک شیرین تجارتی. ویتامین C بیشتر از هر مکمل دیگری مورد نیاز است؛ آن را از راه غذای تازه یا محصولی که داکتر توصیه کرده بدهید، نه با افزودن به آب نوشیدنی، چون در آب به‌سرعت از بین می‌رود. هر خوراک تازه را به‌آرامی معرفی کنید تا از نرم‌شدن بیش‌ازحد مدفوع جلوگیری شود.

با نگهداری خوب، سلف حیوانی مقاوم است و معمولاً ۵ الی ۷ سال زندگی می‌کند. بیشتر مشکلات صحی به تغذیه، ساییدگی دندان یا محل نگهداری برمی‌گردد. از آنجا که خوکچه‌های هندی بیماری‌شان را پنهان می‌کنند، تغییر ناگهانی در اشتها، وزن یا فعالیت نشانه هشدار زودهنگام مهمی است.

رایج‌ترین مشکلات به همان چیزهایی وابسته استند که خوکچه هندی را سالم نگه می‌دارند: ویتامین C کافی، فایبر کافی برای ساییدن دندان‌ها و قفس پاک، خشک و با تهویه خوب.

مراقبت پیشگیرانه

• علف خشک نامحدود و منبع روزانه قابل اطمینان ویتامین C فراهم کنید.
• حیوان را هفته‌وار وزن کنید تا کاهش وزن زود شناسایی شود.
• محل نگهداری را خشک، پاک و با تهویه خوب و کف سخت نگه دارید.
• پیش از پیش‌آمدن حالت اورژانسی، یک داکتر حیوانات خورد یا حیوانات غیرمعمول پیدا کنید.
• هر خوکچه هندی تازه را پیش از آشناسازی قرنطینه و معاینه کنید.

خوکچه‌های هندی به فضای کف بسیار بیشتری نسبت به آنچه بسیاری از قفس‌ها فراهم می‌کنند نیاز دارند. برای یک جفت سلف، حداقل حدود ۰٫۷ متر مربع فضای کف قابل استفاده در نظر بگیرید، و بیشتر از آن بهتر است. قفس یک‌طبقه با کف سخت ترجیح داده می‌شود، زیرا خوکچه‌های هندی کوهنوردان خوبی نیستند و کف سیمی به پاهایشان آسیب می‌رساند.

کف قفس را با لایه ضخیمی از بستر جاذب رطوبت و بدون گرد و خاک، مانند خاک‌اره کاغذی یا فلیس روی لایه‌های جاذب، بپوشانید. برای هر حیوان دست‌کم یک مخفی‌گاه، یک قفسه یا توده علف خشک، یک کاسه غذای سنگین و بطری یا کاسه آب بدون چکه فراهم کنید. قفس را در داخل خانه، در اتاقی آرام و با حرارت ثابت قرار دهید.

فهرست آماده‌سازی

• محل نگهداری کلان با کف سخت، برای دو یا چند حیوان
• بستر عمیق، جاذب رطوبت و بدون گرد و خاک
• یک مخفی‌گاه برای هر حیوان
• علف خشک نامحدود در قفسه یا توده
• آب تازه در بطری یا کاسه سنگین
• کاسه غذای سنگین برای دانه فشرده و سبزی
• محلی آرام و بدون جریان هوا در داخل خانه

خوکچه‌های هندی زود بالغ می‌شوند. ماده‌ها از حدود ۴ الی ۶ هفتگی و نرها از حدود ۸ الی ۱۰ هفتگی باروری پیدا می‌کنند، بنابراین باید نر و ماده را زود از هم جدا کرد تا از حاملگی ناخواسته جلوگیری شود. پرورش مسئولانه سلف بر روی گله سالم و یک‌رنگ تمرکز دارد و از جفت‌گیری ماده‌هایی که خیلی جوان، خیلی مسن، یا اولین‌بار پس از حدود ۶ الی ۸ ماهگی جفت‌گیری می‌شوند خودداری می‌کند، چون در آن سن استخوان‌های لگن ممکن است به‌هم بچسبند و زایمان را خطرناک بسازند.

دوره حاملگی برای یک جونده خورد طولانی است، حدود ۵۹ الی ۷۲ روز. خوکچه‌های هندی زودرشد استند: بچه‌ها با مو و چشمان باز به دنیا می‌آیند و در عرض چند ساعت می‌توانند راه بروند و غذای سخت بجوند، هرچند تا دو یا سه هفته هنوز شیر می‌خورند. اندازه هر حمل کم است، معمولاً یک الی چهار بچه.

بچه‌ها را می‌توان در حدود سه هفتگی از شیر گرفت، و در همین زمان باید نرها را از مادر و خواهرانشان جدا کرد تا از حاملگی زودهنگام جلوگیری شود. پرورش خطر واقعی برای مادر دارد، از جمله مسمومیت حاملگی و زایمان دشوار، پس باید این کار را فقط نگهدارندگان باتجربه‌ای انجام دهند که می‌توانند پشتیبانی داکتر را فراهم کنند.