کرونت

کورونت یک خوکچه هندی مو-بلند است که ویژگی اصلی آن یک تاج مویی یگانه در بالای سر است. موی بدن از همین نقطه مرکزی به عقب و پایین جاری شده و بدون آنکه در امتداد ستون فقرات فرق داشته باشد، به‌تدریج بلند می‌گردد. همین تاج است که نام نژاد از آن گرفته شده و مشخصهٔ اصلی آن به شمار می‌رود.

حیوانات بالغ به اندازهٔ میان‌رده می‌رسند، معمولاً بین ۷۰۰ تا ۱٬۲۰۰ گرام، با بدنی محکم و کرکی هموار و یکدست پس از رشد کامل موی بدن. کورونت یکی از آرام‌ترین نژادهای مو-بلند است و معمولاً دست‌گیری و مراقبت از مو را خوب تحمل می‌کند، نکته‌ای که اهمیت زیاد دارد زیرا موی این نژاد به توجه منظم نیاز دارد.

این نژاد موی جاری را با خویی مهربان و ملایم همراه دارد. کورونت‌ها حیوانات اجتماعی‌اند و بهتر است دست‌کم با یک همنوع دیگر نگهداری شوند، همراه با نگهدارنده‌ای که آماده باشد هر روز به مراقبت از موی آن‌ها بپردازد.

مناسب چه کسانی است

کورونت برای نگهدارندگانی مناسب است که می‌توانند وقت لازم را برای مراقبت از مو اختصاص دهند و خواهان یک حیوان خانگی آرام و اجتماعی باشند. موی بلند این نژاد به شانه‌کشی روزانه یا نزدیک به روزانه نیاز دارد، از این رو برای کسی که به‌دنبال حیوانی کم‌زحمت است انتخاب مناسبی نیست. این نژاد برای خانواده‌هایی که می‌توانند دو یا چند خوکچه هندی را با هم نگهداری کنند و محیطی آرام و باثبات فراهم آورند، سازگار است.

کورونت نژادی نسبتاً تازه از خوکچهٔ هندی است که خاستگاه آن بریتانیا می‌باشد. این نژاد در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ میلادی توسط پرورش‌دهندگانی توسعه یافت که می‌کوشیدند تاج یگانهٔ سر خوکچه‌های تاج‌دار را با موی بلند و جاری نژادهای مو-بلند دیگر ترکیب کنند.

تلاقی‌های نخستین، نوع پوشش تاج‌دار را با نژاد شلتی جفت کردند؛ نژادی مو-بلند که موی آن بدون تاج سر به عقب و پایین جاری می‌شود. حاصل این کار حیوانی بود که هم موی بلند بدن و هم یک تاج یگانه روی سرش را داشت، همان ویژگی که امروزه کورونت را تعریف می‌کند.

نام این نژاد مستقیماً به همین تاج اشاره دارد که مانند یک تاج کوچک روی سر جا گرفته است. کورونت گاهی در کنار نژادهای تکسل و آلپاکا به‌عنوان بخشی از گروه نژادهای مو-بلندی یاد می‌شود که در همین دوره از پرورش گزینشی پدید آمدند.

پس از توسعهٔ این نژاد در بریتانیا، کورونت به کشورهای دیگر نیز راه یافت و مورد توجه نمایش‌دهندگان و نگهدارندگان حیوان خانگی قرار گرفت. این نژاد هنوز نسبت به خوکچه‌های هندی موکوتاه کمیاب‌تر است، زیرا موی آن نیاز به مراقبت پیوسته دارد، اما در صنف‌های نمایشی نژادهای مو-بلند که از سوی باشگاه‌های خوکچهٔ هندی به رسمیت شناخته شده‌اند، جایگاه ثابتی دارد.

موی کورونت از یک تاج یگانه در بالای سر می‌روید و به عقب روی بدن جاری می‌شود. برخلاف برخی نژادهای مو-بلند دیگر، این مو در امتداد پشت فرق نمی‌خورد؛ با رشد حیوان، موی بدن به هر دو طرف به‌طور یکسان می‌ریزد. تاج، نقطهٔ کانونی این نژاد است و باید دقیقاً در مرکز فرق سر جا داشته باشد.

بدن این نژاد میان‌رده و محکم است، با سری پهن و گوش‌های کوتاه و منظم. کورونت‌های خردسال موی کوتاه‌تری دارند که با گذشت زمان بلند می‌شود و شکل کامل و جاری موی بدن طی چند ماه شکل می‌گیرد.

کرک و رنگ‌ها

کرک این نژاد نازک است و به‌طور پیوسته رشد می‌کند، به همین دلیل به قیچی‌کاری و شانه‌زدن منظم نیاز دارد تا قابل کنترل بماند. رنگ‌ها و نقش‌های آن گسترده است و رنگ‌های یکدست مانند سیاه، کرم و سفید، همراه با آگوتی، روان، لاک‌پشتی و سفید، و نقش‌های دالماسی را در بر می‌گیرد. معیارهای نمایشی بیشتر بر جای‌گیری و کیفیت تاج و یکدستی کرک تمرکز دارند تا بر یک رنگ ثابت و مجاز.

کورونت به خوی آرام و ملایم شهرت دارد. این نژاد یکی از آرام‌ترین نژادهای مو-بلند است، نکته‌ای که مراقبت مکرر از موی آن را ساده‌تر می‌سازد. بیشتر کورونت‌ها با دست‌گیری منظم و ملایم آرام می‌گیرند و یاد می‌گیرند افرادی را که از آن‌ها مراقبت می‌کنند، بشناسند.

این نژاد در کنار خانواده دوستانه و اجتماعی است. برای کودکان بزرگ‌تر و ملایمی که طرز درست دست‌گیری خوکچهٔ هندی را آموخته باشند، با نظارت بزرگسالان، می‌تواند همدم خوبی باشد. با افراد ناآشنا، کورونت ممکن است در آغاز محتاط باشد و بی‌حرکت بماند یا عقب بکشد؛ این رفتاری طبیعی برای یک جانور شکار است و با آشنایی بیشتر با افراد تازه، کم‌کم از بین می‌رود.

در برابر حیوانات دیگر، کورونت نسبت به همنوعان خود بسیار اجتماعی است و بهتر است دست‌کم با یک خوکچهٔ هندی دیگر زندگی کند. این نژاد نباید با خرگوش یا حیوانات خانگی دیگر همراه نگهداری شود، زیرا آن‌ها ممکن است بیماری منتقل کنند، رفتار خشن داشته باشند یا بر سر خوراک رقابت کنند. همراهی با همنوع مهم‌ترین عامل برای صحت روانی و رفاه این نژاد است.

موی بلند وظیفهٔ اصلی مراقبت از این نژاد است. بدون شانه‌زدن منظم، مو گره می‌خورد، پشمالو می‌شود و بستره و فضله در آن جمع می‌گردد که می‌تواند به مشکلات پوستی بینجامد.

آرایش مو

• موی بدن را هر روز یا نزدیک به هر روز با یک برس نرم و شانهٔ دندانه‌درشت شانه کنید تا از گره‌خوردن جلوگیری شود.
• موی بدن را به اندازهٔ قابل کنترل قیچی کنید، به‌ویژه پیرامون قسمت عقبی و پاها، تا پاک بماند و از کف فاصله داشته باشد.
• پس از هر وعدهٔ غذایی، تاج و صورت را برای بستره یا خوراک گیرافتاده بررسی کنید.
• موی آلوده را در صورت نیاز به‌طور موضعی پاک کنید؛ حمام کامل باید نادر باشد و تنها زمانی انجام شود که مو به شکل دیگری پاک نگردد.
• ناخن‌ها را هر ماه بررسی کنید و در صورت بلند شدن، آن‌ها را کوتاه نمایید.

ورزش

• هر روز چند ساعت وقت بازی روی زمین را زیر نظارت، در یک فضای امن و محصور فراهم کنید.
• تونل، پناهگاه و فضای کافی برای حرکت در اختیارش بگذارید تا فعالیت طبیعی‌اش تشویق شود.
• فضای بازی را از سیم‌های برق، شکاف‌ها و هر خطری که خوکچهٔ هندی بتواند آن‌ها را بجود یا از میان آن‌ها فرار کند، پاک نگه دارید.

محیط زندگی

کورونت را در داخل خانه، در فضایی پاک و بدون کوران، با حرارت پایدار حدود ۱۸ تا ۲۴ درجهٔ سانتی‌گراد نگهداری کنید. خوکچه‌های هندی نسبت به گرمای بالای ۲۶ درجه و نیز سرما و رطوبت حساس‌اند. از یک محفظهٔ کف‌جامد با بستره‌ای نرم و جاذب رطوبت استفاده کنید و بستره را خشک نگه دارید تا از موی بلند و پاهای حیوان محافظت شود.

خوراک خوکچهٔ هندی بر پایهٔ یونجهٔ علفی استوار است که باید همیشه در دسترس باشد. یونجه فایبر لازم برای گوارش صحی را تأمین می‌کند و دندان‌هایی را که پیوسته رشد می‌کنند، ساییده و کوتاه نگه می‌دارد. دانه‌ها و سبزیجات تازه باقی خوراک روزانه را تکمیل می‌کنند. خوکچه‌های هندی نمی‌توانند ویتامین سی را در بدن خود بسازند، از این رو این ویتامین باید از خوراک و در صورت لزوم از مکمل تأمین گردد.

میان‌وعده و مکمل‌ها

سبزیجات پر از ویتامین سی مانند فلفل دلمه‌ای، سبزی‌های برگ‌دار و مقدار کمی جعفری بدهید تا نیاز روزانهٔ ویتامین سی تأمین گردد. میوه باید خوراکی کم و گاه‌به‌گاه باشد، به دلیل شکر فراوانی که دارد. همیشه آب پاک و تازه در دسترس بگذارید و آن را هر روز تعویض کنید. یک داکتر ممکن است مکمل ویتامین سی توصیه کند، اما افزودن آن به آب چندان قابل اعتماد نیست زیرا به‌سرعت تجزیه می‌شود.

با مراقبت خوب، کورونت معمولاً ۵ تا ۷ سال عمر می‌کند. این نژاد مشکل صحی خاصی که تنها به خودش مربوط باشد ندارد، اما موی بلندش در صورت کوتاهی در آرایش، خطر مشکلات پوستی و انگل را افزایش می‌دهد. مانند همهٔ خوکچه‌های هندی، این نژاد نیز در برابر کمبود ویتامین سی، رشد بیش از حد دندان و عفونت تنفسی آسیب‌پذیر است. بررسی روزانهٔ خوراک‌خوردن، فضله و فعالیت حیوان، بهترین راه هشدار زودهنگام است.

مراقبت پیشگیرانه

• منبع روزانهٔ ویتامین سی و یونجهٔ نامحدود فراهم کنید.
• هر روز موی بدن و پوست را برای گره، انگل و زخم بررسی و آرایش کنید.
• محفظه را با کف جامد پاک و خشک نگه دارید.
• حیوان را هفته‌وار وزن کنید تا کاهش وزن زودتر شناسایی شود.
• پیش از بروز مشکل، یک داکتر باتجربه در حیوانات کوچک و غیرمعمول پیدا کنید.

کورونت را در داخل خانه، در محفظه‌ای بزرگ و کف‌جامد نگهداری کنید. از آنجا که خوکچه‌های هندی اجتماعی‌اند و باید به‌صورت جفت یا گروهی زندگی کنند، محفظه را برای دست‌کم دو حیوان اندازه کنید. حدود ۰.۷ متر مربع فضای کف برای یک جفت کافی است و بیشتر از آن بهتر است. موی بلند این نژاد به این معناست که کف و بستره باید همیشه پاک و خشک بمانند تا مو و پاهای حیوان صحی باقی بمانند.

فهرست آماده‌سازی محفظه

• قفس یا محوطهٔ کف‌جامد که برای دو یا چند خوکچهٔ هندی اندازه شده باشد.
• بستره‌ای عمیق، نرم و جاذب رطوبت که همیشه پاک و خشک نگه داشته شود.
• دست‌کم یک پناهگاه برای هر حیوان تا هر کدام بتواند به آن پناه ببرد.
• یونجهٔ همیشگی در یک قفسه و یک کاسهٔ خوراک سنگین.
• یک بوتل یا کاسهٔ آب که هر روز بررسی و پر شود.
• جایی آرام، دور از کوران، منابع گرما و تابش مستقیم آفتاب.

خوکچه‌های هندی در سنین پایین بالغ می‌شوند: ماده‌ها می‌توانند از حدود چهار تا شش هفتگی و نرها از حدود سه تا پنج هفتگی آبستن یا پدر شوند، از این رو نر و ماده باید زود از هم جدا شوند تا از بارداری ناخواسته جلوگیری گردد. تکثیر مسئولانهٔ خوکچه‌های هندی مو-بلند باید به نگهدارندگان باتجربه سپرده شود، زیرا ماده‌ای که برای نخستین بار دیر آبستن شود، با خطر جدی روبه‌رو است.

اگر یک ماده تا پیش از حدود هفت تا هشت ماهگی زایمان نکرده باشد، استخوان‌های لگن می‌توانند به‌هم جوش بخورند و زایمان را خطرناک سازند، از این رو ماده‌ها باید یا پیش از این سن آبستن شوند یا اصلاً آبستن نشوند. دورهٔ بارداری حدود ۵۹ تا ۷۲ روز طول می‌کشد که برای یک جونده کوچک، دورهٔ طولانی به شمار می‌رود. تعداد بچه‌ها کم است، معمولاً یک تا چهار بچه در هر زایمان.

بچه‌های خوکچهٔ هندی رشدیافته به دنیا می‌آیند: با موی کامل، چشمان باز، و توانایی حرکت و جویدن خوراک جامد در همان ساعات نخست زندگی. با این حال، آن‌ها تا حدود سه هفته همچنان شیر می‌خورند. در نژاد کورونت، پرورش‌دهندگان رشد موی بدن و تاج را در بچه‌ها زیر نظر می‌گیرند، زیرا موی بلند طی ماه‌های بعدی نمایان می‌شود.