بالدوین

خوکچه هندی بالدوین یک نسل بدون موی از خوکچه هندی اهلی (Cavia porcellus) است. بچه‌های این نسل با یک پوستین کوتاه به دنیا می‌آیند، اما موی بدن شان در طول چند هفته اول زندگی، از سر شروع کرده و به سمت پایین بدن، به تدریج می‌ریزد. تا زمانی که حیوان به بلوغ برسد، به جز مقدار کمی موی که ممکن در پاها و پوزه باقی بماند، بدن آن کاملاً بدون مو می‌شود. پوست نمایان آن نرم، گرم و اندکی چین‌دار است و بافت آن اغلب به لاستیک تشبیه می‌شود.

بالدوین یک خوکچه هندی با اندازه متوسط است و وزن آن تقریباً همانند یک خوکچه هندی پشمالوی با هیکل مشابه می‌باشد. نبود پوستین باعث می‌شود شکل بدن، چین‌های پوست و نشانه‌های رنگی آن به خوبی دیده شود. رنگ در این نسل در رنگدانه پوست ظاهر می‌شود، نه در مو؛ بنابراین یک بالدوین می‌تواند یک رنگ یکدست داشته باشد یا لکه‌هایی به همان الگوهایی که در نسل‌های پشمالو دیده می‌شود، داشته باشد.

این نسل به عنوان حیوان همدم نگهداری می‌شود و به خاطر مهربانی، ملایمت و کنجکاوی شهرت دارد. چون پوست آن نمایان است، بالدوین نسبت به خوکچه هندی پشمالو به توجه بیشتری در مورد حرارت، آفتاب و طرز نگهداری نیاز دارد.

چه کسانی مناسب این نسل اند

بالدوین برای نگهدارندگانی مناسب است که بتوانند یک محیط داخلی باثبات و مراقبت روزمره پیوسته فراهم کنند. پوست بدون موی آن حرارت بدن را به سرعت از دست می‌دهد و به سرما، بادِ سوز و آفتاب مستقیم حساس است، بنابراین این نسل بیشتر برای خانه‌هایی مناسب است که بتوانند حرارت اتاق را ثابت نگه دارند. صاحبان باید همچنان برای مصرف غذای بیشتری که با میتابولیزم سریع‌تر این نسل همراه است، آماده باشند. بالدوین‌ها در جفت یا گروپ‌های کوچک خوب زندگی می‌کنند، زیرا خوکچه‌های هندی حیوانات اجتماعی اند و از همراهی همنوعان خود بهره می‌برند.

بالدوین یک نسل نسبتاً جدید است که در ایالات متحده امریکا پیدایش یافته است. این نسل از یک جهش ژنتیکی خودبخودی به وجود آمد که در بچه‌های تولیدشده از خوکچه‌های هندی وایت کرستد ظاهر شد. برخلاف اسکینی پیگ که منشای لابراتواری دارد، بالدوین در درون جامعه هابی و علاقمندان خوکچه هندی توسعه یافت.

بدون مویی در بالدوین‌ها توسط یک جین مغلوب (رسسیف) ایجاد می‌شود. یک بچه باید این جین را از هر دو والد به ارث ببرد تا این خصوصیت را نشان دهد؛ به همین دلیل دو خوکچه هندی پشمالوی حامل جین می‌توانند اولاد بدون مو تولید کنند. همین الگوی وراثت بود که به پرورش‌دهندگان کمک کرد این جهش را شناسایی کرده و پس از شناخته شدن، آن را به گونه هدفمند تکثیر نمایند.

بالدوین از نگاه چگونگی پیدایش بدون مویی با اسکینی پیگ فرق دارد. یک بالدوین با پوستین کامل به دنیا می‌آید و طی هفته‌های بعدی آن را از دست می‌دهد، در حالی که یک اسکینی پیگ تقریباً بدون مو به دنیا می‌آید. چون این دو نسل جهش‌های متفاوتی دارند، دورگه کردن آن‌ها به طور معتبر بچه‌های بدون مو تولید نمی‌کند.

از خاستگاه خود در ایالات متحده امریکا، بالدوین در میان علاقمندان خوکچه هندی پخش شد و اکنون در چندین کشور به عنوان حیوان همدم نگهداری می‌شود. این نسل هنوز نسبت به نسل‌های پشمالو کمتر رایج است و معمولاً از طریق پرورش‌دهندگان متخصص به دست می‌آید، نه فروشگاه‌های عمومی حیوانات خانگی.

ویژگی اصلی بالدوین بدن بدون موی آن است. بچه‌ها زندگی را با یک پوستین آغاز می‌کنند، اما موی بدن در هفته‌های اول می‌ریزد و پوست نرمی باقی می‌ماند که اغلب دور گردن، پاها و شانه‌ها چین و شکن دارد. مقدار کمی مو ممکن در پاها و اطراف پوزه باقی بماند. پوست سطح نمایان برای رنگ است، بنابراین نشانه‌هایی که در نسل‌های پشمالو در مو دیده می‌شوند، در اینجا به شکل رنگدانه پوست ظاهر می‌گردند.

بدن آن مانند بیشتر خوکچه‌های هندی محکم و گرد است، با پاهای کوتاه و سر پهن. گوش‌ها بزرگ اند و در دو طرف سر قرار دارند و چون چیزی آن‌ها را نمی‌پوشاند، نسبت به نسل‌های پشمالو بیشتر به چشم می‌خورند.

پوستین و رنگ‌ها

چون بالدوین در زمان بلوغ هیچ مویی ندارد، رنگ آن به طور کامل از پوست می‌آید. همان جینتیک رنگی که در خوکچه‌های هندی پشمالو دیده می‌شود، در این‌جا نیز کاربرد دارد، بنابراین پوست می‌تواند یک رنگ یکدست باشد یا لکه‌هایی به الگوهایی مانند داچ، لاک‌پشتی یا روان داشته باشد. بالدوین‌های با پوست روشن نسبت به بالدوین‌های تیره‌تر بیشتر در معرض آفتاب‌سوختگی قرار دارند. نوزادان برای مدت کوتاهی رنگ کامل خود را در پوستین ابتدایی نشان می‌دهند، پیش از آن که مو بریزد و رنگدانه پوست جای آن را به عنوان رنگ نمایان بگیرد.

بالدوین‌ها به خاطر دوستانه و مهربان بودن شهرت دارند. آن‌ها معمولاً در برابر دست زدن تحمل خوبی نشان می‌دهند و اغلب خودشان به دنبال تماس می‌گردند، تا حدی به این دلیل که پوست بدون موی شان گرمای دست یا یک همراه را برای شان خوشایند می‌سازد. بیشتر آن‌ها ملایم اند و با کسانی که آن‌ها را با آرامش و به طور پیوسته نگه می‌دارند، زود جا می‌افتند.

این نسل با اعضای فامیل معاشرتی و پاسخگو است و می‌آموزد کسانی را که به آن غذا می‌دهند و آن را نگه می‌دارند، بشناسد. در برابر افراد غریبه، یک بالدوین ممکن در ابتدا محتاط باشد و معمولاً تا زمانی که احساس امنیت کند، بی‌حرکت می‌ماند یا عقب‌نشینی می‌کند، که این یک رفتار طبیعی حیوان شکار است. با گذشت زمان و نگهداری آرام، حیوان به تدریج باز می‌شود.

بالدوین با خوکچه‌های هندی دیگر به طور کل خوش‌معاشرت است. خوکچه‌های هندی حیوانات گله‌ای اند و بیشتر آن‌ها در جفت یا گروپ‌های کوچک از افراد سازگار بهتر زندگی می‌کنند. یک بالدوین که همراه با یک خوکچه هندی پشمالو نگهداری شود، حتی ممکن از حرارت اضافی همراه پشمالوی خود بهره‌مند شود. این نسل کنجکاو است و اشیا، صداها و غذاهای جدید را بررسی می‌کند و اغلب با جیک‌جیک و غرغرهای معمول این گونه صدا می‌کشد.

مراقبت از یک بالدوین با مراقبت از یک خوکچه هندی پشمالو فرق دارد، زیرا پوست آن نمایان است و باید محافظت شود. این حیوان نمی‌تواند برای گرم ماندن یا محافظت از آفتاب روی مو حساب کند، بنابراین این نقش را نگهدارنده از طریق نوع نگهداری و روال روزمره به عهده می‌گیرد.

آرایش

• پوست را به آرامی با یک پارچه نرم و کمی مرطوب پاک کنید تا گرد و خاک برداشته شود؛ حمام دادن را فقط گاه‌گاهی انجام دهید، زیرا شستشوی زیاد پوست را خشک می‌سازد
• در صورتی که پوست خشک یا پوسته‌پوسته به نظر برسد، با مشوره داکتر حیوانات مقدار کمی مرطوب‌کننده بدون بو و مناسب حیوانات استفاده کنید
• چین‌های پوست، پاها و گوش‌ها را به طور منظم از نگاه کثیفی، سرخی، خراشیدگی یا زخم بررسی کنید
• ناخن‌ها را هر چند هفته یک بار کوتاه کنید، زیرا در این نسل به دلیل نبود مو، رشد بیش از حد ناخن به وضاحت دیده می‌شود

ورزش

• هر روز مقداری وقت در یک ساحه امن و محصور روی زمین برای حرکت، کاوش و جستجوی غذا فراهم کنید
• ساحه ورزش را گرم و بدون بادِ سوز نگه دارید، زیرا فعالیت بیرون از قفس هم پوست نمایان را در معرض قرار می‌دهد
• تونل‌ها، سکوهای پایین و جاهای مخفی اضافه کنید تا حرکت طبیعی حیوان تشویق شود
• از چرخ و توپ خودداری کنید، زیرا برای خوکچه‌های هندی مناسب و امن نیستند

محیط

بالدوین را در داخل خانه، در اتاقی با حرارت ثابت و مناسب و دور از آفتاب مستقیم، بخاری و بادِ سوز نگه دارید. بستر باید نرم و بدون گرد باشد، زیرا بستر تیز و خشن می‌تواند پوست نمایان را تحریک کند. هر روز نقطه‌های کثیف را پاک کنید و به طور منظم بستر را به طور کامل تعویض کنید تا محیط زندگی خشک بماند، زیرا رطوبت برای پوست نمایان دشوارتر از مو است.

بالدوین همان خوراک اصلی هر خوکچه هندی دیگر را می‌خورد، اما معمولاً کمی بیشتر مصرف می‌کند، زیرا بدن بدون موی آن انرژی اضافی برای گرم ماندن می‌سوزاند. مانند تمام خوکچه‌های هندی، این حیوان نمی‌تواند ویتامین C خود را بسازد و باید آن را هر روز از طریق غذا دریافت کند. سبزه خشک نامحدود اساس این خوراک است و دندان‌های همیشه در حال رشد و سیستم هاضمه را سالم نگه می‌دارد. آب تازه باید همیشه در دسترس باشد.

تشویقی‌ها و مکمل‌ها

به جای محصولات تجارتی شرین، از سبزیجات تازه و تکه‌های کوچک میوه به عنوان تشویقی استفاده کنید. فلفل بولگاری، سبزیجات برگ‌دار و جعفری منابع خوب ویتامین C اند و می‌توانند بخشی از سهم روزانه سبزی باشند. یک مکمل ویتامین C ممکن با مشوره داکتر حیوانات افزوده شود، اما یک خوراک متوازن شامل سبزه خشک، پیلیت غنی‌شده و سبزیجات تازه معمولاً این نیاز را برآورده می‌سازد. تشویقی‌های شرین یا نشایسته‌دار باید محدود شوند، زیرا هاضمه را به هم می‌زنند و وزن غیرضروری اضافه می‌کنند.

یک بالدوین که به خوبی نگهداری شود، معمولاً ۵ تا ۷ سال عمر می‌کند. این نسل مشکلات صحی معمول تمام خوکچه‌های هندی، مانند رشد بیش از حد دندان، کمبود ویتامین C و عفونت تنفسی را دارد و خطرات مربوط به پوست را که با نبود مو همراه است، نیز به آن اضافه می‌شود. چون پوستینی برای پنهان کردن مشکلات وجود ندارد، کاهش وزن، برجستگی‌ها و آسیب پوستی در این نسل اغلب زود تشخیص داده می‌شوند، که می‌تواند به درمان به موقع کمک کند.

مراقبت پیشگیرانه

• حرارت اتاق را ثابت و گرم نگه دارید و حیوان را از آفتاب مستقیم دور نگه دارید
• ویتامین C روزانه در خوراک و سبزه خشک نامحدود فراهم کنید
• پوست، چشم‌ها، بینی، دندان‌ها و ناخن‌ها را به طور منظم بررسی کنید
• بستر را تمیز، خشک و نرم نگه دارید تا تحریک پوست کاهش یابد
• خوکچه هندی را به طور منظم وزن کنید تا تغییرات زود تشخیص داده شود
• معاینات منظم را با داکتری که در حیوانات خانگی کوچک و غیرمعمول تجربه دارد، ترتیب دهید

بالدوین باید در داخل خانه، در یک محفظه جادار و یک‌طبقه با کف محکم نگهداری شود. آغل‌های بیرونی مناسب نیستند، زیرا این نسل بدون پوستین نمی‌تواند تغییرات حرارت، رطوبت یا آفتاب مستقیم را تحمل کند. قفس باید فضای کافی برای حرکت، خوردن و استراحت حیوان داشته باشد، به علاوه فضایی برای حداقل یک همراه، زیرا خوکچه‌های هندی حیوانات اجتماعی اند و در جفت بهترین حالت را دارند. بستر نرم و بدون گرد از پوست نمایان محافظت می‌کند و پناهگاه‌های امن جای گرمی برای پناه بردن حیوان فراهم می‌سازند.

فهرست تجهیزات

• قفس با کف محکم و به اندازه کافی بزرگ برای تعداد خوکچه‌های هندی نگهداری‌شده
• بستر نرم و بدون گرد که به طور منظم تعویض و نقطه‌پاکی می‌شود
• یک پناهگاه گرم بسته یا تونل فلیس برای هر حیوان
• قفسه یا توده سبزه خشک که همیشه پر نگه داشته می‌شود
• کاسه غذای سرامیکی سنگین و یک بوتل آب کارآمد
• جایگذاری دور از پنجره‌های در معرض آفتاب مستقیم، بخاری‌ها و درهای بادگیر

پرورش بالدوین‌ها به دقت نیاز دارد، زیرا صفت بدون مویی مغلوب است: یک بچه باید این جین را از هر دو والد به ارث ببرد تا بدون مو باشد. بنابراین دو خوکچه هندی پشمالوی حامل جین می‌توانند اولاد بدون مو تولید کنند، در حالی که جفت کردن دو بالدوین بچه‌های بدون موی تولید می‌کند. پرورش‌دهندگان مسئول این جفت‌گیری‌ها را مدیریت می‌کنند تا نسل سالم بماند و از پرورش ماده‌ها در سن خیلی جوان یا با تکرار زیاد جلوگیری شود.

ماده‌ها زود به بلوغ جنسی می‌رسند، گاهی تا سن ۴ تا ۶ هفتگی، اما نباید تا زمانی که از نگاه فزیکی بالغ و به وزن مناسب نرسیده‌اند، پرورش داده شوند. یک ماده که برای اولین بار بعد از تقریباً ۶ تا ۷ ماهگی پرورش داده شود، خطر عوارض را دارد، زیرا استخوان‌های لگن به هم جوش می‌خورند و ممکن اجازه زایمان امن را ندهند؛ بنابراین اولین پرورش با دقت در محدوده زمانی توصیه‌شده انجام می‌شود.

دوره حاملگی تقریباً ۵۹ تا ۷۲ روز طول می‌کشد، که برای یک جونده کوچک طولانی است. خوکچه‌های هندی پریکوشیال اند، به این معنی که بچه‌ها با چشمان باز، کاملاً شکل‌گرفته به دنیا می‌آیند و در عرض چند روز می‌توانند حرکت کنند و غذای جامد بخورند. بچه‌های بالدوین با یک پوستین موقتی به دنیا می‌آیند و طی هفته‌های بعدی، از سر شروع کرده، آن را از دست می‌دهند. مادر آن‌ها را شیر می‌دهد، اما آن‌ها تقریباً بلافاصله شروع به چشیدن سبزه خشک و پیلیت می‌کنند و معمولاً در حدود سه هفتگی از شیر گرفته می‌شوند.