کاکلی آمریکایی

خوکچه هندی کاکل‌دار امریکایی یک نوع خوکچه هندی (Cavia porcellus) با کرک کوتاه است که یک کاکل حلقه‌ای در بالای سر دارد. در این نوع، رنگ کاکل با رنگ باقی کرک بدن فرق دارد و همین یگانه نشانه‌ای است که آن را از نوع کاکل‌دار انگلیسی جدا می‌سازد. کرک بدن صاف و هموار روی پوست می‌خوابد، به همین سبب نگهداری و شانه‌زدن آن ساده است.

این خوکچه هندی از نگاه اندازه در رده متوسط قرار دارد. وزن خوکچه‌های بالغ معمولاً بین ۷۰۰ تا ۱٬۲۰۰ گرام و درازی بدن‌شان تقریباً ۲۰ تا ۲۵ سانتی‌متر است. دلیل اصلی که مردم این نژاد را انتخاب می‌کنند، خوی آن است. این حیوانات معمولاً دوستانه، مهربان، آرام و ملایم اند و همین ویژگی، نگهداری روزمره و دست‌گیری آن‌ها را آسان می‌سازد.

خوکچه‌های هندی حیوانات گروهی و اجتماعی اند. زمانی که همرای دستکم یک خوکچه هندی دیگر از جنس سازگار یا یک همراه عقیم‌شده نگهداری شوند، آرام‌تر و راحت‌تر می‌مانند. این حیوانات با انواع صداها مانند جیک‌جیک، خرخر و صدای تیزِ «ویک» با یکدیگر و با صاحب‌شان ارتباط می‌گیرند که اغلب نشانه انتظار غذا است.

این نژاد برای چه کسانی مناسب است

خوکچه هندی کاکل‌دار امریکایی به درد کسانی می‌خورد که یک حیوان خانگی کوچک، آرام و اجتماعی همرای نگهداری ساده کرک می‌خواهند. کرک صاف این نژاد به مراتب کمتر از نژادهای کرک‌بلند مانند پرووین یا سیلکی به توجه نیاز دارد. این نژاد برای فامیل‌هایی با اطفال بزرگ‌تر تحت نظارت، افرادی که تنها یک خوکچه نگه می‌دارند اما می‌توانند یک جفت پیوندخورده را نگهداری کنند، و کسانی که برای بار اول خوکچه هندی نگه می‌دارند و به یک خوی قابل مدیریت نیاز دارند، مناسب است. این نژاد برای خانه‌هایی که نمی‌توانند سبزیجات تازه روزانه، یک همراه ثابت یا فضای کافی برای یک قفس بزرگ فراهم کنند، کمتر مناسب است.

خوکچه هندی اهلی (Cavia porcellus) خاستگاهش در مناطق آندی امریکای جنوبی است، از جمله سرزمینی که امروز پرو نامیده می‌شود. مردمان آند هزاران سال پیش این حیوان را اهلی ساختند و آن را هم به عنوان منبع غذایی و هم در مراسم فرهنگی و آیینی به کار می‌بردند، مدت‌ها پیش از آنکه این حیوان به قاره‌های دیگر برسد.

بازرگانان اسپانیایی و دیگر اروپایی‌ها در سده شانزدهم میلادی خوکچه‌های هندی را به اروپا بردند، جایی که این حیوانات در خانه‌های افرادی که توان مالی داشتند نگهداری می‌شدند. از همان نسل اروپایی، علاقه‌مندان در سده‌های بعدی روی درازی کرک، رنگ و طرح‌های آن کار گزینشی انجام دادند و انواع گوناگونی را که امروز شناخته شده اند، پدید آوردند.

نوع کاکل‌دار با داشتن یک روزت از کرک روی پیشانی شناخته می‌شود. دو گونه کاکل‌دار بر پایه رنگ همین کاکل از هم جدا می‌شوند. کاکل خوکچه هندی کاکل‌دار انگلیسی هم‌رنگ باقی کرک بدن است، در حالی که کاکل خوکچه هندی کاکل‌دار امریکایی رنگی روشن و متضاد دارد که بیشتر وقت‌ها سفید است در برابر کرک بدنی تیره‌تر.

امروز خوکچه هندی کاکل‌دار امریکایی بیشتر به عنوان یک حیوان همراه و نمایشی نگهداری می‌شود. از آنجا که کاکل متضاد باید یک روزت پاک و در جای درست باشد، پرورش‌دهندگان نمایشی برای این نوع ارزش زیادی قایل اند و در گزینش، هم به جای‌گیری و تضاد رنگی کاکل توجه می‌کنند و هم به شکل کلی بدن و خوی حیوان.

خوکچه هندی کاکل‌دار امریکایی همان ساختار گرد و فشرده‌ای را دارد که در بیشتر خوکچه‌های هندی دیده می‌شود. سرش پهن است، گردنش کوتاه است و دم نمایانی ندارد. نشانه اصلی این نژاد یک کاکل روزت‌مانند است که درست بالای چشمان و میان دو چشم، در وسط پیشانی جا دارد. در این نوع، رنگ کاکل با کرک بدن تضاد دارد، برای مثال خوکچه‌ای با کرک تیره معمولاً کاکلی روشن، اغلب سفید، دارد. باقی کرک بدن کوتاه، پرپشت و صاف است و نزدیک به بدن می‌خوابد.

کرک و رنگ‌ها

کرک بدن این نژاد می‌تواند در گستره‌ای از رنگ‌های یک‌دست و ترکیبی دیده شود که در میان خوکچه‌های هندی رایج است، مانند سیاه، شکلاتی، کرمی، سرخ و طرح‌های آگوتی یا خالدار گوناگون. آنچه برای این نوع اهمیت دارد، رابطه میان رنگ کرک بدن و کاکل است: کاکل باید یک روزت پاک و تک‌رنگ باشد که رنگش با بدن فرق کند و رنگ سفید رایج‌ترین حالت تضاد است. اگر کاکل هم‌رنگ بدن باشد، آن خوکچه در رده کاکل‌دار انگلیسی قرار می‌گیرد نه امریکایی. چون کرک کوتاه است، رنگ و جای‌گیری کاکل بدون نیاز به آرایش زیاد به خوبی دیده می‌شود و ریزش کرک در سراسر سال معتدل است.

خوکچه‌های هندی کاکل‌دار امریکایی به خوی ثابت و ملایم‌شان شناخته می‌شوند. اگر به گونه منظم و آرام دست‌گیری شوند، معمولاً روی زانوی صاحب‌شان آرام می‌گیرند و نوازش را خوب تحمل می‌کنند. بیشتر این حیوانات به شیوه‌ای دوستانه پرسروصدا اند و مردم را، یا صدای یخچال و خش‌خش یک کیسه را، با یک «ویک» بلند خوش‌آمد می‌گویند، صدایی که اغلب نشانه انتظار غذا است.

خوکچه‌ای که به خوبی با اعضای فامیل خو گرفته باشد، با گذشت زمان با اعتماد و فعال می‌شود. آدم‌های تازه یا حرکت ناگهانی می‌تواند آن را وادار به خشک‌شدن در جایش یا فرار به سوی یک پناهگاه کند، زیرا خوکچه‌های هندی طعمه شکارچیان اند و زود می‌ترسند. صبر در هفته‌های نخست به ساخته‌شدن اعتماد کمک می‌کند. این نژاد با خوکچه‌های دیگر اجتماعی است و بهترین حالتش زمانی است که در یک جفت هم‌جنس یا یک گروه با فضا و منابع کافی برای پرهیز از رقابت نگهداری شود. خوکچه‌های هندی نباید همرای خرگوش‌ها در یک جا نگهداری شوند، زیرا خرگوش می‌تواند آن‌ها را زخمی کند و باکتری‌های زیان‌آور برای خوکچه‌ها را حمل کند.

آرایش کرک

• کرک کوتاه را هفته‌ای یک بار شانه بزنید تا موهای ریخته پاک شوند. در دوره‌های ریزش سنگین‌تر، این کار را بیشتر انجام دهید
• ناخن‌ها را هر دو تا چهار هفته یک بار بررسی کنید و اگر خمیده شدند یا در چیزی گیر کردند، کوتاه‌شان کنید
• کاکل و صورت را از نگاه گره‌خوردگی یا خاشاک بررسی کنید، هرچند کرک صاف کمتر گره می‌خورد
• ناحیه دنبه و غده چربی نزدیک آن را وارسی کنید و در صورت کثیف بودن پاک‌شان کنید
• تنها زمانی که واقعاً کثیف شد آن را حمام دهید، از شامپوی مخصوص حیوانات کوچک استفاده کنید و در جای گرم و بدون کوران کاملاً خشکش کنید

تمرین و جنبش

• روزانه دستکم یک ساعت وقت آزاد در یک فضای امن و بسته برایش فراهم کنید
• تونل، شیب‌راه‌های کوتاه و پناهگاه بگذارید تا به جست‌وجوی طبیعی غذا و جنبش تشویق شود
• فضای بازی را از سیم‌های برق، شگاف‌ها و حیوانات دیگر خالی نگه دارید
• از قفس‌های تمرینی با کف سیمی بپرهیزید، زیرا می‌توانند به پاهایش آسیب برسانند

محیط نگهداری

خوکچه‌های هندی به گرما حساس اند و در دمای پایدار داخل خانه، تقریباً ۱۸ تا ۲۴ درجه سانتی‌گراد، دور از نور مستقیم آفتاب و کوران، بهترین حالت را دارند. این حیوانات نمی‌توانند برای مدت طولانی دمای بالای ۲۶ تا ۲۸ درجه را تحمل کنند و در معرض خطر فشار گرمایی قرار دارند. قفس را در یک اتاق آرام و با تهویه خوب و با ریتم ثابت روز و شب نگه دارید و هر روز به گونه نقطه‌ای پاک‌کاری کنید و هفته‌ای یک بار بستر را به‌کلی عوض کنید.

علف خشک بنیاد خوراک خوکچه هندی است و باید همیشه در دسترسش باشد. علف‌های خشک چمنی مانند تیموتی، ارکارد یا علف مرغزار، آن فایبری را می‌دهند که برای گوارش سالم و جویدن پیوسته، که دندان‌های همیشه در حال رشد را ساییده نگه می‌دارد، لازم است. در کنار علف خشک، هر روز سبزیجات برگ‌دار تازه برای تأمین ویتامین C بدهید، زیرا خوکچه هندی نمی‌تواند این ویتامین را خودش بسازد و بدون آن به مریضی مبتلا می‌شود. یک مقدار معین از پیلت ساده و ویژه خوکچه هندی، خوراک روزانه را کامل می‌کند. آب پاک و تازه باید همیشه در دسترس باشد، ترجیحاً هم از بوتل و هم از یک کاسه سنگین.

تنقلات و مکمل‌ها

سبزیجات تازه و تکه‌های کوچک میوه مانند فلفل دلمه‌ای، جعفری یا یک ورق نازک سیب را به عنوان تنقلات بدهید و میوه را کم‌کم و گاه‌گاهی بدهید، چون قند دارد. بهترین راه برای رساندن ویتامین C، خوراک تازه است نه قطره‌هایی که در آب می‌ریزند، زیرا این قطره‌ها زود از بین می‌روند و می‌توانند حیوان را از نوشیدن آب بی‌رغبت کنند. تنقلات بازاری با قند یا دانه زیاد لازم نیست و بهتر است از آن‌ها پرهیز شود.

خوکچه هندی کاکل‌دار امریکایی به گونه کلی حیوانی نیرومند است و عمر معمولش ۵ تا ۷ سال است. بیشتر مشکلات سلامتی‌اش به خوراک، جای نگهداری یا دیر رسیدن به درمان برمی‌گردد، نه به خود نژاد. از آنجا که خوکچه‌های هندی مریضی خود را پنهان می‌کنند، کاهش وزن و کم‌شدن اشتها اغلب نخستین نشانه‌های یک مشکل اند، به همین دلیل وزن‌کشی منظم کمک می‌کند تا مشکل زود شناسایی شود.

پیشگیری و مراقبت

• علف خشک به مقدار نامحدود و یک منبع روزانه ویتامین C فراهم کنید
• حیوان را هفته‌ای یک بار وزن کنید تا کاهش وزن زودهنگام شناسایی شود
• قفس را پاک و خشک نگه دارید تا از مشکلات پا و دستگاه تنفسی جلوگیری شود
• دمای خنک و پایدار همرای تهویه خوب را نگه دارید
• پیش از رسیدن یک وضعیت اورژانسی، یک داکتر حیوانات خاص یا حیوانات کوچک پیدا کنید

خوکچه‌های هندی به فضای کف بسیار بیشتری از آنچه قفس‌های قدیمی نشان می‌دهند نیاز دارند. یک خوکچه تنها به دستکم حدود ۰.۷ متر مربع فضای قابل استفاده نیاز دارد و یک جفت به تقریباً ۱ متر مربع یا بیشتر. هرچه فضا بزرگ‌تر باشد بهتر است، زیرا فضای بیشتر فشار روانی را کم می‌کند و به جست‌وجوی طبیعی غذا و دویدن‌های ناگهانی کمک می‌کند. کف قفس باید سخت باشد نه سیمی، با بستری جذب‌کننده مانند خاک‌اره کاغذی یا فلیس روی یک لایه جاذب رطوبت. از آنجا که خوکچه‌های هندی خوب بالا نمی‌روند یا نمی‌پرند، قفس‌های یک‌طبقه بهترین گزینه اند و هر شیب‌راهی که استفاده شود باید ملایم و سخت باشد.

فهرست وسایل مورد نیاز

• یک قفس یک‌طبقه و باز یا محفظه‌ای به سبک «C&C» با کف سخت
• برای هر خوکچه دستکم یک پناهگاه
• یک منبع پیوسته از علف خشک، در یک قفسه یا توده
• یک بوتل آب همرای یک کاسه آب سنگین
• یک کاسه برای پیلت و یک جای جداگانه برای سبزیجات تازه
• تونل، وسایل جویدنی و اسباب سرگرمی
• یک خوکچه هندی همراه از جنس سازگار

پرورش خوکچه هندی باید تنها به دست نگه‌دارندگان باتجربه و مسئول سپرده شود، زیرا خطر واقعی متوجه حیوان ماده است. ماده‌ها در سن پایین، تقریباً ۴ تا ۶ هفتگی، و نرها در حدود ۳ تا ۵ هفتگی به بلوغ جنسی می‌رسند، به همین دلیل اگر جنس‌های مختلف در یک جا نگهداری شوند، بچه‌های ناخواسته زود پیدا می‌شوند. استخوان‌های لگن ماده اگر تا سن حدود ۷ تا ۸ ماهگی زایمان نکرده باشد به هم می‌جوشند و بعد از آن، نخستین حاملگی می‌تواند به بند ماندن زایمان و مرگ بینجامد. به همین سبب، ماده‌ای که قرار است برای پرورش استفاده شود باید نخستین دسته بچه‌هایش را پیش از این زمان داشته باشد و این تصمیم باید با دقت گرفته شود.

دوره حاملگی برای یک جونده کوچک طولانی است، تقریباً ۵۹ تا ۷۲ روز، و شمار بچه‌ها معمولاً ۲ تا ۴ است. بچه‌های خوکچه هندی از روز نخست رشدیافته اند: با کرک کامل، چشمان باز و دندان به دنیا می‌آیند و در همان روزهای نخست، در کنار شیر خوردن، خوراک سخت را هم می‌جوند. برای این نژاد، پرورش‌دهندگان همچنین روی کاکل یگانه و متضاد پیشانی گزینش می‌کنند، هرچند وراثت رنگ کاکل به گونه کامل قابل پیش‌بینی نیست. بچه‌ها را می‌توان در حدود ۳ هفتگی از شیر گرفت و نرها باید تا آن زمان جدا شوند تا از حاملگی زودهنگام، از جمله حاملگی مادر یا خواهرانشان، جلوگیری شود.