حبشی

خوکچه هندی ابیسینیایی یکی از کهن‌ترین نژادهای شناخته‌شدهٔ خوکچه هندی است که به‌عنوان حیوان خانگی نگهداری می‌شود. ویژگی اصلی آن کرک بدن است که به شکل رزت رشد می‌کند: حلقه‌های مویی که از یک نقطهٔ مرکزی به بیرون می‌پیچند و به حیوان ظاهری آشفته و پرپشت می‌دهند. یک ابیسینیایی خوش‌نشان چندین رزت دارد که به شکلی متوازن روی بدن پخش شده‌اند و در جایی که رزت‌ها به هم می‌رسند، خط‌هایی برجسته از موی ایستاده شکل می‌گیرد.

جدا از کرک، این حیوانی اجتماعی و پرتحرک است. ابیسینیایی‌ها دوستانه، بازیگوش، کنجکاو و برون‌گرا اند و معمولاً به‌آسانی با کسانی که از آنان مراقبت می‌کنند ارتباط برقرار می‌کنند. آنان پرصدا اند و از راه جیک‌جیک، خرخر، و صدای تیز «ویک» که بسیاری از صاحبان آن را با وقت غذا پیوند می‌دهند، با اطراف خود ارتباط می‌گیرند. مانند همهٔ خوکچه‌های هندی، این حیوان گله‌ای است و بهترین حالتش زمانی است که همراه داشته باشد، خواه از سوی کسی که با آن وقت می‌گذراند، خواه از سوی خوکچهٔ هندی دیگر.

یک ابیسینیایی بالغ معمولاً بین ۷۰۰ تا ۱۲۰۰ گرام وزن دارد و طول آن حدود ۲۰ تا ۲۵ سانتی‌متر است. با مراقبت خوب، این نژاد معمولاً ۵ تا ۷ سال عمر می‌کند.

این نژاد برای چه کسانی مناسب است

خوکچه هندی ابیسینیایی برای صاحبانی مناسب است که یک حیوان خانگی کوچک، پرتعامل و بامشخصه می‌خواهند و می‌توانند هر روز آن را دست بزنند و قفس را به‌طور منظم پاک کنند. کرک رزت‌دار آن نسبت به کرک صاف و کوتاه به مراقبت بیشتری نیاز دارد، بنابراین برای کسانی که حاضرند چند بار در هفته آن را برس بزنند گزینهٔ خوبی است. این نژاد برای فامیل‌هایی با کودکان بزرگ‌تر که می‌توانند حیوان کوچک را با ملایمت و زیر نظر بزرگ‌ترها نگه دارند نیز مناسب است. کسانی که به دنبال حیوان خانگی آرام و کم‌تعامل هستند شاید نژاد آرام‌تری را ترجیح دهند، زیرا ابیسینیایی‌ها پرجنب‌وجوش و پرصدا اند.

خوکچه‌های هندی (Cavia porcellus) هزاران سال پیش در ارتفاعات آندی امریکای جنوبی، در منطقه‌ای که امروز پیرو، بولیوی و اکوادور را دربر می‌گیرد، اهلی شدند. مردمان آندی آنان را به‌عنوان منبع غذا نگه می‌داشتند و در زندگی فرهنگی و آیینی خود از آنان استفاده می‌کردند. این حیوانات مدت‌ها پیش از آنکه بیرون از قاره شناخته شوند، در محیط‌های خانگی پرورش می‌یافتند.

خوکچه‌های هندی در سدهٔ شانزدهم، به‌دست تاجرانی که پس از تماس میان اروپا و امریکای جنوبی بازمی‌گشتند، به اروپا رسیدند. در آنجا این حیوانات میان فامیل‌های مرفه نگهداری می‌شدند و به‌آرامی به گونه‌های متمایز از نگاه کرک و رنگ که امروز شناخته می‌شوند، توسعه یافتند.

ابیسینیایی یکی از گونه‌های کرک است که سابقهٔ دیرینه دارد. نام آن گمراه‌کننده است: این نژاد هیچ پیوند مستندی با حبشه (نام تاریخی منطقهٔ اتیوپیای امروزی) ندارد و خاستگاه این نام‌گذاری روشن نیست. کرک رزت‌دار آن نتیجهٔ گزینش هدفمند برای الگوی مویی مارپیچی است، نه ویژگی‌ای که به یک خاستگاه جغرافیایی خاص وابسته باشد.

ابیسینیایی از سوی انجمن‌های علاقه‌مندان خوکچهٔ هندی به‌عنوان یک نژاد معیاری شناخته شده است و این انجمن‌ها شمار و آرایش ایده‌آل رزت‌ها را برای حیوانات نمایشی توصیف می‌کنند. بیشتر ابیسینیایی‌هایی که امروز نگهداری می‌شوند، حیوانات خانگی همدم اند نه حیوانات نمایشی، اما معیار نژاد همچنان بر شیوهٔ گزینش پرورش‌دهندگان برای کیفیت کرک اثر می‌گذارد.

خوکچه هندی ابیسینیایی بدنی فشرده و قوی دارد که ویژگی معمول خوکچه‌های هندی است، با سری پهن، پاهایی کوتاه، و بدون دم قابل‌مشاهده. آنچه این نژاد را متمایز می‌کند کرک آن است. به‌جای آنکه صاف روی بدن بخوابد، موها به شکل رزت رشد می‌کنند، یعنی حلقه‌هایی که از یک نقطهٔ مرکزی به بیرون می‌پیچند. جایی که رزت‌های همسایه به هم می‌رسند، مو به بالا فشرده می‌شود و خط‌هایی زبر و خاردار به شکل کلی حیوان می‌دهد. یک ابیسینیایی با کیفیت نمایشی آرایش متقارنی از رزت‌های واضح دارد که غالباً با خط‌هایی در امتداد پشت و دور بدن همراه است.

کرک و رنگ‌ها

کرک ابیسینیایی میانه‌طول، هنگام لمس زبر، و پرپشت است. موی آن از خوکچهٔ هندی صاف‌کرک بلندتر است اما از کرک روان و بلند نژادهای درازموی کوتاه‌تر است، بنابراین از زمین فاصله دارد. رنگ‌ها و الگوها گوناگون اند. رنگ‌های یک‌دست شامل سیاه، سفید، کرم، و سرخ می‌شود. گونه‌های الگودار شامل اگوتی (موهای نواردار که ظاهری خال‌خالی می‌سازند)، برندل (آمیزهٔ موهای تیره و روشن)، لاک‌پشتی (لکه‌هایی از دو رنگ)، و روان می‌شود. رنگ چشم معمولاً از رنگ کرک پیروی می‌کند و از قهوه‌ای تیره تا صورتی یا سرخ در برخی گونه‌های روشن تغییر می‌کند.

ابیسینیایی در میان نژادهای خوکچهٔ هندی به‌خاطر انرژی و شخصیت بیشتر شهرت دارد. این نژاد دوستانه، بازیگوش، کنجکاو و برون‌گرا است و هرگاه فضای امن و زمان بیرون از قفس داشته باشد، فعالانه پیرامون خود را می‌کاود. بسیاری از صاحبان این نژاد را شیطان می‌نامند، زیرا این حیوانات محیط اطراف را بررسی می‌کنند و به‌ویژه دربارهٔ غذا واکنش شدیدی به روال روزمره نشان می‌دهند.

با آدم‌ها، یک ابیسینیایی که خوب اجتماعی شده باشد معاشرتی است و دست‌زدن ملایم را تحمل می‌کند، هرچند مانند بیشتر خوکچه‌های هندی ممکن است در آغاز محتاط باشد و برای ساختن اعتماد به زمان نیاز داشته باشد. در برابر افراد ناآشنا شاید تا زمانی که به صدا یا بوی تازه عادت کند، محتاط بماند. با خوکچه‌های هندی دیگر معمولاً معاشرتی است، و جفت‌های هم‌جنس یا گروه‌های سازگار اغلب به‌خوبی با هم زندگی می‌کنند؛ آشناسازی باید با دقت و در زمینی خنثا انجام شود. خوکچه‌های هندی حیوان شکار اند و نباید همراه با شکارچیان نگه داشته شوند یا بدون نظارت نزد سگ، گربه، یا کودکان خُرد‌سال رها شوند.

این نژاد پرصدا است. جیک‌جیک پیاپی، خرخر هنگام رضایت، و صدای بلند «ویک» که برای خواستن غذا به‌کار می‌رود از آن انتظار می‌رود. این ارتباط طبیعی است و بخشی از آن چیزی است که ابیسینیایی را حیوانی پرتعامل می‌سازد.

ابیسینیایی نسبت به نژادهای صاف‌کرک به مراقبت بیشتری نیاز دارد، زیرا خاک و بستر در خط‌های کرک آن گیر می‌کند. توجه روزانه به محیط زندگی آن و دست‌زدن منظم، حیوان را سالم و رام نگه می‌دارد.

آرایش

• کرک را دو تا سه بار در هفته با برس نرم برس بزنید تا موهای شل و خاک از آن پاک شود.
• رزت‌ها را از نگاه بستر، غذا، یا کِرک به‌هم‌چسبیده بررسی کنید، به‌ویژه در اطراف پشت.
• ناخن‌ها را هر چهار تا شش هفته یک‌بار، یا در صورت نیاز، کوتاه کنید.
• تنها در صورت لزوم شامپو بزنید، با شامپوی مخصوص حیوانات کوچک و خشک‌کردن کامل کرک پس از آن.
• در جریان آرایش گوش‌ها و چشم‌ها را از نگاه ترشح یا کثیفی بررسی کنید.

تمرین

• هر روز زمانی بیرون از قفس در فضایی امن و محصور برای آن فراهم کنید.
• تونل، پناهگاه، و اشیای بی‌خطر بدهید تا کاوش و جست‌وجوی طبیعی آن را تشویق کنید.
• زمان بیرون از قفس را زیر نظر داشته باشید و از سیم‌ها، شکاف‌ها، و حیوانات دیگر دور نگه دارید.
• مطمئن شوید که خود قفس برای حرکت روزانه، نه فقط خواب، به‌اندازهٔ کافی بزرگ است.

محیط

ابیسینیایی را در داخل خانه، در قفسی جادار و دور از آفتاب مستقیم، کوران، و دمای شدید نگه دارید. دمای مناسب حدود ۱۸ تا ۲۴ درجهٔ سلسیوس است. برای محافظت از پاها، به‌جای سیم از کف صاف استفاده کنید و آن را با بستر بدون خاک، مانند خاک‌ارهٔ کاغذی یا فلیس، بپوشانید. هر روز نقطه‌ای پاک کنید و هر هفته یک پاک‌کاری کامل انجام دهید. خوکچه‌های هندی اجتماعی اند، پس در صورت امکان نگه‌داشتن یک همراه سازگار به‌شدت توصیه می‌شود.

خوکچه‌های هندی گیاه‌خوار اند و دستگاه گوارش‌شان برای خوراک پرالیاف ساخته شده است. پایهٔ خوراک ابیسینیایی، علف خشک نامحدود، مانند علف تیموتی یا علف چمن‌زار، است که همیشه در دسترس باشد و هم به هضم و هم به سایش دندان کمک کند. خوکچه‌های هندی نمی‌توانند ویتامین C خود را بسازند، پس خوراک باید آن را از راه سبزیجات تازه و پیلت غنی‌شده تأمین کند. آب تازه و پاک باید همیشه در دسترس باشد، معمولاً از یک بطری آبخوری.

خوراکی‌های اضافی و مکمل‌ها

سبزیجات پر از ویتامین C را به‌عنوان راه اصلی پشتیبانی خوراک به‌کار ببرید، برای نمونه فلفل دلمه‌ای، سبزی‌های برگ‌دار، و مقدار کمی جعفری. میوه‌ای مانند یک برش سیب یا چند دانه توت را می‌توان گاه‌گاهی و به مقدار کم داد، زیرا شکر زیادی دارد. از خوراکی‌های تجارتی دانه‌ای یا ماستی خودداری کنید. اگر دربارهٔ کافی‌بودن خوراک تردید هست، داکتر حیوانات ممکن است مکمل ویتامین C توصیه کند، اما خوراک تازهٔ متوازن معمولاً این نیاز را برآورده می‌سازد.

با نگه‌داری و خوراک خوب، ابیسینیایی نژادی مقاوم است که معمولاً ۵ تا ۷ سال عمر می‌کند. بیشتر مشکلات سلامتی در خوکچه‌های هندی از خوراک، مشکلات دندانی، یا نظافت ضعیف سرچشمه می‌گیرد و بسیاری از آن‌ها پیشگیری‌پذیر اند. از آنجا که خوکچه‌های هندی بیماری خود را پنهان می‌کنند، تغییرات در اشتها، وزن، فضله، یا فعالیت را با دقت زیر نظر بگیرید، زیرا خوکچه‌ای که غذا خوردن را متوقف می‌کند می‌تواند به‌سرعت رو به وخامت برود.

مراقبت پیشگیرانه

• علف خشک نامحدود به‌همراه ویتامین C روزانه از سبزیجات تازه بدهید.
• قفس را پاک، خشک، و دارای هوای خوب نگه دارید.
• حیوان را هر هفته وزن کنید تا کاهش وزن زودهنگام را دریابید.
• کف صاف و بستر نرم برای محافظت از پاها فراهم کنید.
• پیش از بروز مشکل، داکتری با تجربه در حیوانات کوچک اگزوتیک پیدا کنید.

خوکچه‌های هندی به فضای کف بیشتری نیاز دارند تا آنچه بسیاری از قفس‌های حیوان کوچک فراهم می‌کنند. ابیسینیایی پرتحرک است و از قفسی بزرگ و یک‌طبقه با جای کافی برای دویدن، به‌همراه پناهگاه‌هایی که بتواند به آن‌ها پناه ببرد، بهره می‌برد. آن را در داخل خانه نگه دارید، زیرا این نژاد نسبت به سرما، رطوبت، کوران، و گرما حساس است. کف صاف از پاها محافظت می‌کند و لایه‌ای ضخیم از بستر بدون خاک فضا را خشک و راحت نگه می‌دارد.

فهرست آماده‌سازی

• قفس بزرگ با کف صاف، متناسب با شمار حیوانات.
• بستر بدون خاک، پخش‌شده در لایه‌ای ضخیم و خشک.
• یک پناهگاه یا سرپناه برای هر خوکچهٔ هندی.
• منبع نامحدود علف خشک، به‌همراه پیالهٔ غذای سنگین و بطری آبخوری.
• اشیای جویدنی بی‌خطر و تونل برای سرگرمی.
• مکانی آرام، بدون کوران، و سایه‌دار در داخل خانه.

خوکچه‌های هندی زود به بلوغ جنسی می‌رسند: ماده‌ها از حدود چهار تا شش هفتگی می‌توانند آبستن شوند و نرها اندکی دیرتر. با این حال، پرورش نباید سرسری انجام شود. نگرانی اصلی لگن ماده است: اگر یک ماده برای نخستین‌بار پس از حدود هفت تا هشت ماهگی جفت‌گیری کند، ممکن است استخوان‌های لگنش دیگر به‌آسانی از هم باز نشوند، که زایمان را خطرناک می‌سازد. آبستنی و زایمان همچنین خطرهایی مانند مسمومیت حاملگی دارند. به همین دلیل، پرورش بهتر است به پرورش‌دهندگان باتجربه‌ای سپرده شود که بتوانند پشتیبانی داکتر حیوانات را فراهم کنند.

بارداری حدود ۵۹ تا ۷۲ روز طول می‌کشد که برای یک جونده کوچک زمانی طولانی است. هر زایمان معمولاً دو تا چهار بچه دارد، هرچند زایمان‌های بزرگ‌تر نیز رخ می‌دهد. بچه‌های خوکچهٔ هندی زودرس‌اند: با کرک کامل، چشمان باز، و دندان به دنیا می‌آیند و در عرض چند ساعت می‌توانند حرکت کنند و غذای جامد بجوند. با این حال، تا دو تا سه هفتهٔ نخست هنوز شیر می‌خورند تا از شیر گرفته شوند.

هنگام پرورش ابیسینیایی‌ها، پرورش‌دهندگان برای کیفیت کرک گزینش می‌کنند و به‌دنبال الگوی متقارن رزت‌ها که در معیار نژاد آمده است می‌روند. این ویژگی کرک به شکل ساده‌ای نسل به نسل منتقل نمی‌شود، پس نه هر بچه‌ای از والدین رزت‌دار به شرایط نمایشی می‌رسد. جنس‌ها باید پیش از رسیدن بچه‌ها به سن باروری از هم جدا شوند تا از زایمان ناخواسته پیشگیری شود.