شتلند

غاز شتلند یک غاز اهلی کوچک از جزایر شتلند در شمال اسکاتلند است. این نژاد از سبک‌ترین نژادهای غاز به حساب می‌رود و وزن پرنده‌ها به ندرت از وزن یک نژاد متوسط مرغابی مزرعه‌ای زیاد فراتر می‌رود. صدها سال زندگی در مزارع کوچک بادخیز و کم‌درآمد، پرنده‌ای صرفه‌کار پدید آورده که بیشتر خوراک خود را از علف و مراتع زبر پیدا می‌کند.

این نژاد دارای قابلیت تشخیص جنسیت از روی رنگ پر است، به این معنی که جنسیت پرنده‌ها از همان وقتی که جوجه‌غازها کامل پر می‌شوند از روی رنگ پر شناخته می‌شود. غازهای نر بالغ سفید هستند، در حالی که غازهای ماده بالغ نشانه‌های خاکستری و سفید بر روی سر، گردن، پشت و پهلوها دارند. این ویژگی غاز شتلند را در میان غازها استثنایی می‌کند و یکی از دلیل‌هایی است که نگه‌دارندگان کوچک آن را باارزش می‌دانند.

غازهای شتلند هوشیار و مراقب استند. آن‌ها حرکت‌های اطراف جایداری را درک می‌کنند و آواز می‌کنند، که این خاصیت از دیرباز آن‌ها را به عنوان پرنده‌های محافظ کم‌هزینه، علاوه بر نقش‌های چرا و پرورش، مفید کرده است. آن‌ها مستقل و خودکفا هستند نه وابسته، و با سرما، باد و بارش بهتر از بسیاری از نژادهای بزرگ‌تر کنار می‌آیند.

چه کسانی برای نگه‌داری آن مناسب هستند

غاز شتلند برای نگه‌دارندگانی مناسب است که علف اضافی دارند و غازی می‌خواهند که بیشتر خودش خوراک پیدا کند. اندازه کوچکش یعنی کمتر می‌خورد و نسبت به نژادهای سنگین آسان‌تر قابل سروکار است، که این برای کشاورزان کوچک، پروژه‌های چرای حفاظتی و کسانی که تازه وارد نگه‌داری از غاز شده‌اند مناسب است. برای کسانی که نمی‌توانند چرای روزانه برگزار کنند گزینه مناسبی نیست، زیرا این نژاد بر پایه چرا نه تغذیه با کیسه خوراک پرورش یافته است.

این نژاد نام خود را از جزایر شتلند گرفته است، شمالی‌ترین بخش اسکاتلند، که از مدت‌های طولانی در جایداری‌های کوچک آنجا نگه‌داری شده است. شرایط آنجا دشوار است: خاک‌های فقیر، بادهای شدید، زمستان‌های طولانی و کمبود دانه اضافی. غازی که می‌توانست با علف و چراگاه وحشی و با کمینه خوراک اضافی زنده بماند، ارزش روشنی برای خانواده‌های جزیره‌ای داشت.

برخلاف بسیاری از نژادهای جدید مرغ‌داری، غاز شتلند بر اساس یک معیار نوشته‌شده توسط اصلاح‌نژادگران ایجاد نشد. این نژاد توسط کاربرد و محیط بومی شکل گرفت. پرنده‌هایی که زمستان را خوب گذراندند، خوب چریدند و بدون کمک زیاد جوجه پرورش دادند، ادامه یافتند و در طی نسل‌ها یک نوع کوچک، قوی و صرفه‌کار به جای یک غاز گوشتی بزرگ پدید آمد.

الگوی رنگی تشخیص جنسیت از روی رنگ پر، یعنی غازهای نر سفید و غازهای ماده خاکستری و سفید، ویژگی دیرینه این نژاد است. برای کشاورزان این جنبه‌ای عملی بود، چون اجازه می‌داد جنسیت‌ها با چشم و بدون دست زدن به هر پرنده جدا شوند، که در مدیریت گروه‌های پرورشی برای فصل آینده اهمیت داشت.

تعداد پرندگان با تغییر کشاورزی جزیره‌ای و گسترش نژادهای تجاری بزرگ‌تر کم شد و غاز شتلند به عنوان یک نژاد سنتی کمیاب شناخته شد. نگه‌دارندگان حفاظت‌محور در اسکاتلند و ورای آن از آن زمان برای حفظ آن کار کرده‌اند و هم تاریخ و هم مفید بودن آن را برای چرا در زمین‌های زبر باارزش می‌دانند.

غاز شتلند یک غاز کوچک و مرتب با بدنی جمع‌وجور و وضعیتی ایستاده و هوشیار است. برای مقاومت نه اندازه ساخته شده، با سینه‌ای گرد، گردنی نسبتاً کوتاه برای یک غاز و پرکشی محکم که باد و باران را دفع می‌کند. تاثیر کلی یک پرنده مرتب و فعال است نه یک غاز گوشتی سنگین.

رنگ واضح‌ترین ویژگی است. غازهای نر سفید هستند. غازهای ماده خاکستری و سفید هستند، با خاکستری روی تاج، گردن، پشت و پهلوها که با سفید قطع می‌شود، بنابراین دو جنس از روی دید قابل تفکیک هستند.

پرکش و رنگ

نقطه تعیین‌کننده تفکیک رنگی مرتبط با جنس است. غازهای نر بالغ کاملاً سفید هستند، در حالی که غازهای ماده نشانه‌های خاکستری روی زمینه سفید بر روی سر، گردن، پشت و پهلوها نشان می‌دهند. جوجه‌غازها را می‌توان از روی رنگ کرک و پر اولیه شناسایی کرد، که این پایه عملی شهرت نژاد در تشخیص جنسیت از روی رنگ است. چشمان آبی و منقار و پاهای نارنجی-صورتی برای هر دو جنس معمول است و به ظاهر متمایز نژاد می‌افزاید.

غاز شتلند یک غاز مستقل و خودکفاست. روز را صرف چرا و گردش به تنهایی می‌کند و به توجه نزدیک انسانی نیاز ندارد. با صاحبانش معمولاً آرام و عادت‌کرده به روتین است، اگرچه پرنده‌ای دست‌آموز نیست و ترجیح می‌دهد فاصله‌ای حفظ کند.

این نژاد هوشیار و مراقب است. غازهای شتلند غریبه‌ها، موترها و شکارچیان را درک می‌کنند و بلند آواز می‌کنند، به همین دلیل از دیرباز به عنوان پرنده‌های محافظ ارزان نگه‌داری شده‌اند. در برابر افراد ناشناس می‌توانند احتیاطی و پرصدا باشند نه تهاجمی، و یک گله آرام معمولاً وقتی تهدیدی نمی‌بیند آرام می‌شود.

در میان سایر مرغ‌داری، غاز شتلند کوچک به ندرت زورگو است و می‌تواند چرا را با مرغابی‌ها و مرغ‌ها شریک شود، اگرچه غازهای نر در فصل پرورش از غازهای ماده در آشیانه دفاع می‌کنند و در آن وقت به فضا نیاز دارند. در داخل گله پرنده‌ها اجتماعی هستند و پیوند زوجی محکمی برقرار می‌کنند. آن‌ها چرندگان سختکوش هستند، وقتی علف برای چریدن داشته باشند راضی هستند و در بند کردن بدون آن به سروصدا و بی‌قراری تمایل دارند.

غاز شتلند یکی از آسان‌ترین غازها برای نگه‌داری است زیرا کوچک، مقاوم و برای مراقبت از خودش ساخته شده. بیشتر مراقبت در مورد فراهم کردن شرایط برای چرا و ایمن نگه داشتن آن در برابر شکارچیان است نه دستکاری روزانه زیاد.

آراستن

• غازها خودشان را آراسته می‌کنند و در شرایط معمول به کوتاه کردن یا پیراستن نیاز ندارند.
• آب به اندازه کافی عمیق برای فرو کردن سر و منقار بگذارید تا پرنده بتواند چشم‌ها و سوراخ‌های بینی‌اش را پاک کند.
• پاها و ساق‌ها را برای بریدگی و نشانه‌های مرض کف پا بررسی کنید، به خصوص روی زمین سخت یا تر.
• تعویض پر سنگین سالانه را انتظار داشته باشید؛ محوطه را پاک نگه دارید و بگذارید پرهای تازه بدون مزاحمت برویند.

ورزش

• دسترسی روزانه به علف برای چرا و راه رفتن، که شکل اصلی فعالیت این نژاد است.
• زمین باز برای گردش؛ غازهای شتلند مسافت می‌پیمایند و از محبوس شدن در فضای تنگ خوش‌شان نمی‌آید.
• دسترسی به آب برای آب‌تنی، که پرکش را در حالت خوب نگه می‌دارد.

محیط

غازهای شتلند به دلیل پرکش محکم با سرما، باد و باران خوب کنار می‌آیند، بنابراین یک خانه ساده، خشک، بدون کشش هوا و ضدشکارچی کافی است. اولویت پناهگاه امن در شب است، زیرا روباه‌ها و سایر شکارچیان تهدید اصلی برای یک غاز کوچک هستند. در هوای گرم سایه و آب تازه فراهم کنید و مطمئن شوید که حصارکشی گله را در داخل و شکارچیان زمینی را در خارج نگه می‌دارد.

علف اساس خوراک غاز شتلند است. این نژاد یکی از بهترین چرندگان در میان غازهاست و روی مرتع خوب در فصل رویش می‌تواند بیشتر نیازهایش را از چرا تامین کند. خوراک مکمل در زمستان، در دوران تخم‌گذاری و پرورش، و در هر جایی که علف کم یا ضعیف است اهمیت پیدا می‌کند. از جیره مرغ‌داری یا پرندگان آبی استفاده کنید؛ خوراک جوجه‌های داروئی برای غازها مناسب نیست و خوراک حاوی برخی کوکسیدیواستات‌ها می‌تواند برای آن‌ها مضر باشد. ریگ‌دانه باید در دسترس باشد تا به پرنده‌ها در خرد کردن علف و دانه کمک کند.

خوراکی‌های تشویقی و مکمل‌ها

سبزیجات برگ‌دار، کاهو و سبزیجات ریز شده خوراکی‌های تشویقی بی‌ضرر در حد اعتدال هستند. ریگ‌دانه غیرمحلول را همیشه در دسترس بگذارید تا پرنده‌ها بتوانند علف الیافی را آسیاب کنند، و برای غازهای تخم‌گذار صدف صدفی یا منبع کلسیم محلول فراهم کنید تا از کیفیت پوسته تخم حمایت شود. خوراکی‌های تشویقی باید بخش کوچکی از خوراک بمانند تا پرنده‌ها چرا را به عنوان منبع اصلی غذا ادامه دهند.

غاز شتلند یک نژاد مقاوم و صحتمند با عمر طولانی برای مرغ‌داری است، معمولاً ۱۲ تا ۲۰ سال و گاهی بیشتر با مراقبت خوب. ماهیت خودتغذیه‌ای و مقاوم در برابر آب‌وهوایش یعنی کمتر دچار بیماری‌های مرتبط با تغذیه اضافی و محبوسیت می‌شود. بیشتر مشکلات صحی مشکلات عمومی هستند که پرندگان آبی چرنده را تحت تاثیر قرار می‌دهند نه نقص‌های خاص این نژاد.

مراقبت پیشگیرانه

• آب آشامیدنی و آب‌تنی پاک فراهم کنید و آن را به طور منظم عوض کنید تا خطر مرض کم شود.
• چرا را نوبت‌دهی کنید و یک برنامه کرم‌زدایی و بررسی انگل داشته باشید.
• جیره متوازن بدهید تا جوجه‌غازها به صورت یکنواخت رشد کنند و غازهای تخم‌گذار کلسیم کافی دریافت کنند.
• خانه را خشک و با بستر مناسب نگه دارید تا از پاها و مفاصل محافظت شود.
• هر روز گله را زیر نظر بگیرید تا مشکلات زود شناسایی شوند.

غاز شتلند برای زندگی در فضای باز و آزاد روی علف ساخته شده. نیازهای اصلی عبارتند از مرتع برای چریدن در روز، یک خانه ضدشکارچی برای شب و دسترسی به آب پاک. از آنجا که این نژاد با سرما و بارش بسیار خوب کنار می‌آید، مسکن می‌تواند ساده باشد به شرطی که خشک، با تهویه مناسب و ایمن باشد. اولویت اصلی طراحی دور نگه داشتن روباه‌ها و سایر شکارچیان است، زیرا یک غاز کوچک بعد از تاریکی هدف آسانی است.

فهرست راه‌اندازی

• یک خانه قفل‌دار ضدشکارچی به اندازه کافی بزرگ برای گله.
• مرتع حصارکشی‌شده با نوبت‌دهی بین مناطق در صورت امکان.
• آب آشامیدنی پاک و یک حوضچه، ناو یا لگن برای آب‌تنی.
• سایه برای روزهای گرم و پناهگاه در برابر باد و باران شدید.
• یک گوشه خشک و پناهگاه‌دار برای آشیانه‌سازی غازهای ماده در فصل پرورش.

غازهای شتلند مادران طبیعی خوبی هستند و بسیاری از نگه‌دارندگان اجازه می‌دهند یک غاز جوجه‌کش بنشیند و جوجه‌غازها را بزرگ کند، که با ماهیت خودکفای این نژاد سازگار است. تخم‌ها را می‌توان به شکل مصنوعی نیز انکوبه کرد. تخم‌های غاز بزرگ هستند و از رطوبت اضافی بهره می‌برند و در برخی تنظیمات، مه‌پاشی سبک و خنک‌سازی برای تقلید از غاز جوجه‌کشی که از آب برمی‌گردد. انکوباسیون حدود ۲۸ تا ۳۰ روز طول می‌کشد، کمی بیشتر از تخم‌های مرغ.

مراحل جوجه‌کشی

۱. تخم‌های پاک و بارور را بگذارید و با تاریخ برچسب بزنید. ۲. دما و رطوبت را ثابت نگه دارید و تخم‌ها را چند بار در روز بچرخانید. ۳. حدود هفته اول و دوم با شمع بررسی کنید تا رشد را ببینید و تخم‌های شفاف یا مرده را بردارید. ۴. چند روز قبل از تاریخ تفریخ، چرخش را متوقف کنید و رطوبت را برای جوجه‌کشی بالا ببرید. ۵. جوجه‌غازها را در انکوباتور تا خشک و کرکی شدن بگذارید، سپس آن‌ها را به یک جوجه‌خانه گرم و خشک با آب و خوراک آغازین بدون دارو منتقل کنید.