پومرانیان

غاز پومرانی یک نژاد اهلی است که در منطقه پومرانیا در امتداد ساحل بحر بالتیک در شمال آلمان پرورش یافته است. این مرغابی متوسط‌اندام برای گوشت، تخم و نگهبانی در قریه نگه داشته می‌شود. این نژاد سرسخت است و با هوای سرد و نمناک به‌خوبی کنار می‌آید.

دو نوع رنگ رایج وجود دارد: زینی، که در آن نشانه‌های خاکستری یا بادامی روی بدن سپید قرار می‌گیرند، و انواع خاکستری یکسر یا سپید یکسر. الگوی زینی شناخته‌شده‌ترین شکل نژاد است و ظاهر ممتاز آن را می‌سازد.

خداوندان این نژاد توصیف می‌کنند که غاز پومرانی با مراقبانی که می‌شناسد خوش‌برخورد است، در حالی که نسبت به غریبه‌ها و تغییرات محیط اطرافش بیدار می‌ماند. این ترکیب آن را به یک غاز قریه‌ای مفید می‌سازد که به کسانی که آن را از جوجه‌گی پرورش داده‌اند پاسخگو است.

برای کی مناسب است

غاز پومرانی برای نگهدارندگانی مناسب است که نژادی سرسخت و سرداتحمل برای یک قریه کوچک یا باغ بزرگ با دسترسی به علف و آب می‌خواهند. طبیعت بیدار آن آن را به نگهبان گله مفیدی تبدیل می‌کند، اما به جا نیاز دارد و برای محیط‌های شهری بسته مناسب نیست. کسانی که بتوانند جوجه‌ها را از ابتدا مراقبت کنند، مرغابیان آرام‌تری در بزرگسالی خواهند داشت.

این نژاد نام خود را از پومرانیا می‌گیرد، منطقه‌ای تاریخی در ساحل جنوبی بحر بالتیک که بخش‌هایی از آلمان و لهستان امروزی را در بر می‌گیرد. قرن‌هاست که غازها در آنجا برای خوراک و پر نگه داشته می‌شوند و دهقانان محلی مرغابیانی سرسخت را که با هوای خنک و نمناک ساحلی سازگار بودند، برگزیدند.

شکل زینی خاکستری به‌عنوان نوع شناخته‌شده در شمال آلمان شد. انتخاب به سود مرغابیانی بود که در چراگاه به‌خوبی تولید می‌کردند و زمستان‌های سخت را تاب می‌آوردند. این خصوصیات نژاد منطقه‌ای را پیش از معیاری شدن رسمی مشخص می‌کردند.

این نژاد از طریق تجارت و کوچ دهقانی به سمت غرب در شمال اروپا گسترش یافت. مهاجران آلمانی مسئول آوردن غازهای پومرانی به امریکای شمالی هستند، جایی که این نژاد در میان نگهدارندگان گله‌های کوچک و نمایشگاه‌داران مرغ‌داری طرفدارانی پیدا کرد.

امروز پومرانی یک نژاد کاری سنتی است نه یک مرغابی تجاری پرحجم. این نژاد توسط کشاورزان خرده‌مالک و پرورش‌دهندگانی که به ماندگاری نژاد اهمیت می‌دهند و الگوی زینی و خصوصیات کاری نژاد را نگه می‌دارند، پرورش می‌یابد.

غاز پومرانی بدنی پهن و عمیق دارد که در حالتی تقریباً افقی قرار می‌گیرد. این نژاد به داشتن شکم‌آویز تک‌لوب به‌جای دولوب که در برخی غازهای سنگین‌تر دیده می‌شود، شناخته شده است. سر گرد است با منقار ضخیم، و گردن طول میانه‌ای دارد.

پوشش و رنگ‌ها

نشانه تعریف‌کننده الگوی زینی است: پرهای رنگدار سر، یقه پشت، پشت و ران‌ها را می‌پوشانند، در حالی که بقیه بدن سپید می‌ماند. خاکستری رنگ اصلی است و بادامی به‌عنوان یک نوع شناخته‌شده است. مرغابیان خاکستری یکسر و سپید یکسر هم در این نژاد وجود دارند. منقار، ساق‌ها و انگشتان سرخ‌مایل به‌صورتی هستند که با پرهای سپید تفاوت ایجاد می‌کند.

غاز پومرانی با مراقبان آشنا آرام است و وقتی از جوجه‌گی پرورش یابد به‌خوبی عادت می‌کند. در میان گله اجتماعی است و با غازهای دیگر پیوند نزدیکی برقرار می‌کند.

این نژاد بیدار و محافظ است. از مهمانان و تغییرات محیط اطرافش آگاه می‌شود و آن‌ها را با صدای بلند خبر می‌دهد. به همین خاطر است که از دیرباز به‌عنوان مرغابی نگهبان قریه نگه داشته می‌شود. نرها در فصل جفتگیری، به‌ویژه هنگام محافظت از جفت یا آشیانه، می‌توانند جری‌تر شوند.

با سایر مرغابیان معمولاً با توجه به جا و وسایل کافی سازگار است. نسبت به غریبه‌ها محتاط می‌ماند و مراقبت زودهنگام و آرام بهترین راه برای قابل‌کنترل نگه داشتن مرغابیان بالغ است.

آرایش

• این نژاد پرهای خود را در حالت مناسب نگه می‌دارد و نیازی به بریدن یا چیدن ندارد.
• آب باز به اندازه کافی عمیق فراهم کنید تا مرغابی بتواند سرش را فرو ببرد و پرهایش را تر کند، که چشم‌ها، سوراخ‌های بینی و پرها را پاک نگه می‌دارد.
• در طول پوست‌اندازی سالانه و در مراقبت‌های معمول، ساق‌ها، انگشتان و ناحیه مخرج را بررسی کنید.
• ناخن‌ها را فقط در صورتی که روی زمین سخت بیش از حد بلند شده باشند، بچینید.

ورزش

• دسترسی روزانه به چراگاه یا چمن فراهم کنید؛ علف هم خوراک است هم فعالیت.
• به‌جای محبوس کردن، جا برای راه رفتن، چراکردن و شنا کردن فراهم کنید.
• مناطق چرا را بچرخانید تا چراگاه پاک بماند و بار انگل کاهش یابد.

محیط

غاز پومرانی به‌خاطر پرهای متراکم ضدآب، هوای سرد و نمناک را به‌خوبی تاب می‌آورد. برای شب‌ها و هوای سخت به یک سرپناه خشک، بدون باد مستقیم با بستر عمیق نیاز دارد، به علاوه سایه در تابستان. پرچین باید مرغابیان را داخل نگه دارد و شکارچیان را بیرون، و خانه شبانه باید در برابر روباه‌ها و سگ‌ها محکم باشد.

غازها مرغابیان چراکننده هستند و چراگاه خوب می‌تواند در فصل رشد بخش بزرگی از خوراک یک پومرانی بالغ را تامین کند. علف را با یک دانه مرغ یا مرغابی فرموله‌شده، به علاوه غلات کامل مانند گندم تکمیل کنید. همیشه سنگریزه‌های نامحلول فراهم کنید تا مرغابیان بتوانند خوراک را آسیاب کنند، و دسترسی دائمی به آب آشامیدنی پاک داشته باشند.

خوراک‌های اضافی و مکمل‌ها

سبزی‌های برگ‌دار، علف‌های هرز باغ مانند قاصدک و کاهو در حد اعتدال خوراک‌های اضافی مناسبی هستند. پوسته صدف خردشده که جداگانه داده می‌شود از کیفیت پوسته تخم در غازهای تخم‌گذار پشتیبانی می‌کند. خوراک‌های اضافی باید بخش کوچکی از خوراک بمانند تا مرغابیان به چراکردن و خوردن خوراک متعادل‌شان ادامه دهند.

غاز پومرانی محکم است و با مراقبت خوب ۱۰ تا ۱۵ سال زندگی می‌کند. بیشتر مشکلات از محیط و مدیریت ناشی می‌شوند نه از خود نژاد. آب پاک، زیرپا خشک و چراگاه چرخشی از اکثر مشکلات رایج جلوگیری می‌کند.

مراقبت پیشگیرانه

• چرا را بچرخانید و آب را پاک نگه دارید تا انگل‌ها محدود شوند.
• برای مرغابیان تخم‌گذار سنگریزه و کلسیم کافی فراهم کنید.
• ساق‌ها و پاها را به‌طور منظم برای بریدگی و ورم بررسی کنید.
• جوجه‌ها را با جیره رشد متعادل تغذیه کنید تا از بال فرشته جلوگیری شود.
• جایگاه نگهداری را خشک و با بستر کافی نگه دارید.

این نژاد برای زندگی در فضای باز روی چراگاه ساخته شده است. تنظیمات ایده‌آل یک چراگاه، یک منبع آب پاک برای شنا و یک خانه مطمئن برای شب‌ها و هوای سخت را با هم داشته باشد. از آنجایی که پومرانی سرما و نمناکی را تحمل می‌کند، سرپناه بیشتر بر خشک و امن نگه داشتن مرغابیان در برابر شکارچیان تمرکز دارد تا گرم نگه داشتن.

چک‌لیست تنظیمات

• خانه شبانه خشک، بادخور و بدون باد مستقیم.
• بستر پاک عمیق که به‌طور منظم تجدید شود.
• آب برای شنا به علاوه آب آشامیدنی جداگانه.
• سایه برای هوای گرم.
• پرچین امن پیرامونی و سرپناه قابل قفل در برابر روباه‌ها و سگ‌ها.

غازهای پومرانی می‌توانند تخم‌های خود را به‌طور قابل اعتماد جوجه کنند و یک غاز مادر به‌خوبی نقش مادری را ایفا می‌کند. وقتی کنترل بیشتری نیاز است، تخم‌ها را می‌توان به‌صورت مصنوعی انکوبه کرد. تخم‌های غاز بزرگ هستند و از خنک کردن و رطوبت‌دادن سبک در طول انکوباسیون بهره می‌برند، که رفتار مرغابی مادر هنگام ترک آشیانه را تقلید می‌کند.

مراحل جوجه‌کشی

1. تخم‌های پاک و تازه را با انتهای تیزتر کمی پایین‌تر بگذارید.
2. حرارت و رطوبت را ثابت نگه دارید و تخم‌ها را روزانه بچرخانید.
3. حدود روز دهم برای بررسی رشد، تخم‌ها را با چراغ بررسی کنید.
4. از هفته اول، تخم‌ها را یک بار در روز خنک کنید و به‌سبکی رطوبت بدهید.
5. حدود ۳ روز پیش از موعد، چرخش را متوقف کنید و رطوبت را بالا ببرید.
6. اجازه دهید جوجه‌ها در انکوباتور به‌طور کامل بیرون بیایند و خشک شوند، سپس آن‌ها را به یک بروودر گرم انتقال دهید.