پیلگریم

غاز زائر یک نژاد اهلی است که در ایالات متحده امریکا پرورش یافته. این نژاد در رده وزنی متوسط قرار دارد و افراد بالغ آن معمولاً بین گروه‌های سبک‌وزن و سنگین‌وزن جا می‌گیرند. ویژگی برجسته این نژاد پرهای تشخیص جنسیتی است: نرهای بالغ اکثراً سفید هستند، در حالی که ماده‌های بالغ خاکستری با نشانه‌های سفید می‌باشند. این تفاوت رنگ از وقت تفریخ پیدا می‌شود و تا بزرگسالی ادامه دارد، که به نگه‌دارندگان اجازه می‌دهد بدون دست زدن یا بررسی مخرج، نر را از ماده فرق بدهند.

این نژاد طبع آرام و یکسانی دارد. غازهای زائر اغلب دوستانه، ملایم، آرام و خوش‌اخلاق توصیف می‌شوند و نسبت به چندین نژاد دیگر غاز کمتر تهاجمی هستند. این ویژگی آن‌ها را گزینه‌ای معمول برای مزارع کوچک، خانه‌های روستایی و گله‌های خانوادگی می‌سازد که در آن‌ها غازها با مردم و سایر مرغابی‌ها در یک جا زندگی می‌کنند.

غازهای زائر برای چند هدف نگه داشته می‌شوند، از جمله علف‌چری، گوشت، تخم و زینت. آن‌ها روی چمن به خوبی چرا می‌کنند و در فصل رشد، وقتی که علفزار در دسترس است، می‌توانند بخش قابل توجهی از نیازهای خوراکی خود را تأمین کنند.

برای کدام نوع نگه‌داری مناسب است

غاز زائر برای نگه‌دارندگانی مناسب است که یک غاز چراگر آرام می‌خواهند و ارزش تشخیص جنس از روی رنگ را می‌دانند. برای کسانی که برای اولین بار غاز نگه می‌دارند و می‌توانند علفزار، آب برای فرو بردن سر و آغل فراهم کنند مناسب است. آدم‌هایی که به یک گله آرام برای علف‌چری باغ‌ها یا مراتع ضرورت دارند، یا غازها را در کنار اطفال نگه می‌دارند، این نژاد را قابل مدیریت می‌یابند. برای کسانی که جای چرا در بیرون ندارند کمتر مناسب است، چون این نژاد به دسترسی منظم به علفزار نیاز دارد.

غاز زائر یک نژاد امریکایی است. این نژاد با اسکار گرو، پرورش‌دهنده مرغابی، مربوط است؛ او در اوایل قرن بیستم کار کرد تا الگوی رنگ تشخیص جنسیتی را در یک غاز با اندام متوسط ثابت کند. روایت‌ها، نام این نژاد و انتقال آن را با کوچ خانواده گرو از آیووا به میزوری در دوران رکود بزرگ دهه ۱۹۳۰ پیوند می‌زنند.

غازهایی با تشخیص جنسیتی از روی رنگ کرک و پر، که تفاوت رنگ بر اساس جنس دارند، در گله‌های اروپایی قدیمی‌تر معروف بودند و این خاصیت پیش از استاندارد شدن غاز زائر در گله‌های منطقه‌ای وجود داشت. کار گرو این خاصیت را با یک اندام متوسط ثابت و طبع آرام جمع کرد تا یک نژاد قابل شناخت ایجاد شود.

غاز زائر در سال ۱۹۳۹ به استاندارد کمال انجمن طیور امریکا پذیرفته شد. این پذیرش یک توصیف نوشته شده برای اندازه، رنگ و شکل مشخص کرد که پرورش‌دهندگان می‌توانستند به سوی آن انتخاب کنند.

تعداد این نژاد از آن زمان در نوسان بوده. این نژاد گاهی اوقات توسط گروه‌های حفاظت از حیوانات در ایالات متحده به عنوان نژادی نگران‌کننده از نظر حفاظتی فهرست شده، که توجه دوباره نگه‌دارندگان کوچک و پرورش‌دهندگان طیور میراثی را جلب کرده.

غاز زائر دارای بدنی متوسط و خوش‌ترکیب با گردن نسبتاً بلند و سینه صاف است. پرنده حالت نسبتاً تراز دارد و وضعیت ایستاده‌ای که در برخی نژادهای سبک‌تر دیده می‌شود را ندارد. برجستگی روی منقار وجود ندارد. شکم ممکن است در پرندگان بالغ ساده باشد یا کمی دو لوبه نشان دهد.

برجسته‌ترین ویژگی، تفاوت رنگ بر اساس جنس است. نرهای بالغ عمدتاً سفید هستند با منقار و پاهای روشن و چشمان آبی. ماده‌های بالغ خاکستری هستند، اغلب خاکستری نرم کبوتری یا زین اسبی، با سفیدی دور رو و در زیر شکم، چشمان تیره، و منقار و پاهای تیره‌تر. جوجه‌های تازه بیرون آمده هم فرق دارند: نرها زردتر روشن‌تر با منقارهای روشن هستند، و ماده‌ها خاکستری سبز تیره‌تر با منقارهای تیره‌تر.

پوشش و رنگ‌ها

پرها چسبیده و صاف هستند نه مجعد یا خشن. سفیدی نر تمیز است، با منقار و پاهای گلابی تا نارنجی. خاکستری ماده از روشن تا متوسط فرق می‌کند و با نشانه‌های سفید رو همراه است که اغلب با بالا رفتن سن پرنده بیشتر می‌شود. ارتباط قابل اعتماد بین جنس و رنگ، ویژگی است که غاز زائر را از اکثر نژادهای دیگر غاز متمایز می‌سازد، و پرورش‌دهندگان برای حفظ روشنی و ثبات آن انتخاب می‌کنند.

غاز زائر طبع آرام و یکسانی دارد. این نژاد به طور گسترده دوستانه، ملایم، آرام و خوش‌اخلاق توصیف می‌شود. غازهای زائر نسبت به چندین نژاد سنگین‌تر یا هیجان‌زده‌تر کمتر تهاجمی هستند، که بخشی از دلیل نگه‌داری آن‌ها در کنار اطفال و در گله‌های مختلط است.

با خانواده و نگه‌دارندگان آشنا، غازهای زائر راحت هستند و می‌توانند با تماس منظم و آرام از کودکی رام شوند. در برابر غریبه‌ها هوشیار هستند و صدای هشدار می‌دهند، چون غازها طبیعتاً مراقب هستند، اما مستعد حمله مداوم نیستند. در طول فصل جفت‌گیری، نرها ممکن است از لانه‌ها و جوجه‌ها بیشتر محافظت کنند، پس نگه‌دارندگان باید در بهار انتظار رفتار دفاعی‌تری داشته باشند.

با حیوانات خانگی و مرغابی‌های دیگر، غازهای زائر معمولاً بدون مشکل خاصی در یک گله جا می‌گیرند، به شرطی که جا، خوراک و آب کافی داشته باشند. مثل هر غازی، آن‌ها نظم اجتماعی ایجاد می‌کنند و ممکن است در وقت خوردن، پرندگان کوچک‌تر را تعقیب کنند. غازها اجتماعی هستند و در جفت یا گروه بهتر از تنها نگه داشته می‌شوند.

غازهای زائر مقاوم و کم‌نیاز هستند، به شرطی که نیازهای اساسی‌شان برآورده شود. آن‌ها پرندگان چراگر هستند و بهترین نتیجه را با دسترسی روزانه به علف، همراه با آب آشامیدنی تمیز و آغل در برابر آب‌وهوای شدید و شکارچیان دارند.

نگه‌داری

• آبی فراهم کنید که به اندازه کافی عمیق باشد تا غاز بتواند سر خود را فرو ببرد و چشم‌ها و سوراخ‌های بینی خود را پاک کند.
• پاها و ساق‌ها را از نظر بریدگی، ورم یا نشانه‌های بیماری پنجه بررسی کنید، به ویژه روی زمین سخت یا تر.
• در هنگام گرفتن، پرها را از نظر انگل‌های بیرونی بررسی کنید؛ غازها در شرایط خوب عمدتاً پرهای خود را پاک نگه می‌دارند.
• منقار و ناخن‌ها را فقط در صورت دیدن رشد زیاد یا آسیب کوتاه کنید؛ این به ندرت لازم است.
• انتظار داشته باشید یک بار در سال پرریزی زیاد رخ دهد که طی آن خیلی از پرها ریخته و دوباره رشد می‌کنند.

ورزش

• چرای روزانه و راه رفتن روی علفزار یا محوطه بزرگ را فراهم کنید.
• جا برای چرا بدهید، که هم ورزش می‌دهد و هم بخشی از خوراک است.
• در صورت امکان دسترسی به حوض، استخر یا لگن آب بزرگ برای لامبازی و شنا فراهم کنید.
• گله را با هم نگه دارید، چون حرکت و چرا در گروه برای غازها طبیعی است.

محیط

غازهای زائر در سرما با آغل خشک و بدون باد سرد و بستر پاک به خوبی دوام می‌آورند. در هوای گرم به سایه و دسترسی دایمی به آب نیاز دارند. حصارکشی باید غازها را در داخل نگه دارد و شکارچیانی مانند روباه و سگ را به ویژه در شب، که گله باید در یک آغل امن بسته شود، از داخل شدن باز دارد.

غازهای زائر چراگران کارآمدی هستند و می‌توانند بخش بزرگی از خوراک خود را از چمن در طول فصل رشد تأمین کنند. علفزار باید با علوفه فرموله شده تکمیل شود، به ویژه برای جوجه‌ها، پرندگان تولیدمثلی و در زمستان که علف کم است. از علوفه مناسب مرغابی‌ها یا مرغ‌خانه بدون دوا استفاده کنید؛ برخی علوفه‌های جوجه دارویی برای مرغابی‌ها مناسب نیستند. سنگدان نامحلول فراهم کنید تا پرندگان بتوانند خوراک را آسیاب کنند، و همیشه آب تازه نزدیک علوفه فراهم کنید.

خوردنی‌های کم‌کم و مکمل‌ها

سبزیجات برگی، کاهو، کلم و سبزیجات خرد شده خوردنی‌های مناسبی هستند که باید با اعتدال داده شوند. غلات کامل مانند گندم را می‌توان در زمستان برای انرژی بیشتر داد. پرندگان تولیدمثلی از علوفه‌ای با کلسیم اضافه، یا یک منبع جدا از صدف اویستر خرد شده، برای کمک به تخم‌گذاری سود می‌برند. خوردنی‌های کم‌کم را در سهم کوچکی از کل خوراک نگه دارید تا پرندگان روی یک جیره متعادل بمانند.

غاز زائر یک نژاد محکم است که هیچ اختلال خاص نژادی گزارش‌شده‌ای ندارد. با مدیریت خوب، پرندگان معمولاً ۱۰ تا ۱۵ سال عمر می‌کنند. اکثر مشکلات صحی از عوامل مدیریتی مانند انگل‌ها، کف پای تر یا سخت، خوراک ضعیف یا فشار ناشی از شکارچیان ناشی می‌شوند نه ضعف ارثی. آب پاک، آغل خشک و علفزار خوب از اکثر مشکلات معمول جلوگیری می‌کند.

مراقبت پیشگیرانه

• برای محافظت از پاها، بستر پاک و خشک و زمین با آبروی خوب فراهم کنید.
• علوفه مناسب مرغابی‌ها برای تأمین نیازهای نیاسین و کلسیم بدهید.
• آب را پاک و به اندازه کافی عمیق برای فرو بردن سر نگه دارید تا از چشم‌ها و سوراخ‌های بینی محافظت شود.
• پرندگان تازه را قبل از اضافه کردن به گله قرنطینه کنید.
• آغل را در برابر شکارچیان، به ویژه در شب، محکم کنید.
• پرندگان را هر روز از نظر تغییر در خوردن، راه رفتن یا فضله بررسی کنید.

غازهای زائر پرندگانی علفزاری هستند که برای حیاط‌ها، پرچین‌ها و مزارع کوچک مناسب هستند. آن‌ها به علف باز برای چرا، آغل خشک و دارای هوای تازه برای شب‌ها و هوای بد، و آب برای نوشیدن و لامبازی نیاز دارند. آغل نیازی به تجملی بودن ندارد، اما باید خشک بماند، اجازه جریان هوا بدون باد سرد را بدهد، و در برابر شکارچیان محکم بسته شود. یک خانه کوچک با بستر کم یا بخشی از یک انبار به خوبی کار می‌کند.

فهرست راه‌اندازی

• آغل شبانه ضد شکارچی با در محکم.
• بستر خشک و هوای تازه خوب بدون باد سرد.
• آب آشامیدنی پاک به اندازه کافی عمیق برای فرو بردن سر.
• آب لامبازی مانند لگن، استخر یا حوض.
• سایه در تابستان و پناهگاه در برابر باد و باران.
• منطقه چرا آزاد از گیاهان سمی و باقیمانده سم.
• حصارکشی که به طور منظم از نظر شکاف بررسی می‌شود.

تخم‌های غاز زائر را می‌توان به طور طبیعی زیر یک غاز مادر یا در انکوباتور تفریخ کرد. غازها اغلب مادران خوبی هستند، و جوجه‌آوری طبیعی در گله‌های کوچک معمول است. برای جوجه‌آوری مصنوعی، تخم‌های غاز به دمای ثابت، رطوبت دقیق، چرخش منظم و دوره‌های خنک‌سازی و مرطوب‌سازی نیاز دارند که یک پرنده نشسته را تقلید می‌کنند. چون این نژاد تشخیص جنسیتی دارد، جوجه‌ها را می‌توان کمی بعد از تفریخ بر اساس رنگ جدا کرد.

مراحل تفریخ

۱. تخم‌های پاک را جمع کنید و انتهای تیز را رو به پایین برای حداکثر ۷ تا ۱۰ روز پیش از گذاشتن در انکوباتور نگه دارید. ۲. تخم‌ها را در یک انکوباتور تنظیم‌شده در تقریباً ۳۷.۵ درجه سانتیگراد (۹۹.۵ درجه فارنهایت) بگذارید. ۳. تخم‌ها را چند بار در روز بچرخانید و رطوبت را نزدیک ۵۰ تا ۵۵ فیصد نگه دارید. ۴. از تقریباً هفته دوم، تخم‌ها را روزانه خنک کنید و به آرامی مرطوب کنید تا یک غاز برگشته تقلید شود. ۵. تخم‌ها را برای بررسی رشد شمع بگیرید و هر تخم شفاف یا فاسدی را بردارید. ۶. چرخش را در حدود روز ۲۶ تا ۲۸ بایستانید و رطوبت را برای تفریخ بالا ببرید. ۷. جوجه‌های تفریخ‌شده را بگذارید در انکوباتور خشک شوند پیش از اینکه آن‌ها را به یک برودر گرم انتقال دهید.