نژاد مخلوط ماهی قرمز

ماهی سرخ دورگه ماهی‌ای است که نسبش دو یا چند نوع متمایز را در بر می‌گیرد، یا پدر و مادرش معلوم نیست چون تخم‌ریزی بدون کنترل نوعی صورت گرفته. این دسته اکثریت بزرگ ماهی‌های سرخ جهان را شامل می‌شود. بیشتر ماهی‌هایی که در دکان‌های حیوانات خانگی، جشنواره‌ها یا حوض‌های باغ پیدا می‌شوند در همین گروه هستند.

چون نوع‌های گوناگون ماهی سرخ هنگامی که با هم نگه‌داری می‌شوند به آسانی با هم جفت‌گیری می‌کنند، آمیختگی ناخواسته در همه سطوح زنجیره عرضه اتفاق می‌افتد، از مزارع بزرگ تجاری گرفته تا صاحبان حوض در حیاط خانه. نتیجه این است که هر ماهی مخلوطی از صفات نوع‌های گوناگون را با خود دارد. یک ماهی ممکن است شکل بدن از یک نسب، نوع باله از نسب دیگر، و رنگی داشته باشد که دقیقاً با هیچ‌کدام از والدینش همخوانی ندارد.

این ماهی‌ها معمولاً قوی هستند. پس‌زمینه ژنتیکی گسترده‌تر اغلب به این معناست که مشکلات ساختاری ناشی از انتخاب افراطی در نوع‌های فانسی کمتر است، به‌ویژه آنهایی که با فشردگی حفره بدن و عملکرد کیسه شنا ارتباط دارند. عمر و نیازهای مراقبتی این ماهی‌ها در اصل مشابه نوع‌های شناخته‌شده ماهی سرخ است و در همان آکواریوم‌های آب سرد با فیلتر و حوض‌های بیرونی به خوبی رشد می‌کنند.

برای چه کسانی مناسب است

ماهی سرخ دورگه برای نگه‌داری‌کنندگانی مناسب است که ماهی آکواریومی یا حوضی با دسترسی آسان و قوی می‌خواهند و به ظاهر استاندارد نوعی اهمیت نمی‌دهند. انتخاب درستی است برای کسانی که اولین بار ماهی نگه می‌کنند و حاضرند کیفیت آب را به درستی حفظ کنند، برای خانواده‌هایی که دنبال حیوان خانگی با عمر طولانی هستند، و برای صاحبان حوض در آب‌وهوای معتدل. این ماهی برای کاسه‌های کوچک بدون فیلتر مناسب نیست، صرف نظر از نوع.

ماهی سرخ (Carassius auratus) در چین از یک کپور خاکستری‌قهوه‌ای وحشی اهلی شد، و سوابق نگه‌داری انتخابی برای رنگ حداقل به دوره‌های تانگ و سونگ، تقریباً 1,000 تا 1,200 سال پیش، برمی‌گردد. در قرن‌های بعد، پرورش‌دهندگان چینی و سپس جاپانی شکل‌های بدنی، فرم باله، نوع چشم و الگوهای رنگی مشخصی را ثابت کردند و نوع‌هایی را پدید آوردند که امروزه به‌عنوان نوع‌های جداگانه شناخته می‌شوند.

نمونه‌های دورگه در طول این تاریخ وجود داشته‌اند. پرورش کنترل‌شده در حوض‌ها یا مخازن بسته ممکن بود، اما تولید تجاری در مقیاس بزرگ و نگه‌داری در حوض جداسازی دقیق نوعی را دشوار می‌کرد. وقتی ماهی‌هایی از گروه‌های نوعی مختلف با هم نگه‌داری می‌شدند، یا وقتی پرورش‌دهندگان صفاتی از چند نسب را انتخاب می‌کردند، فرزندان ویژگی‌های میانی یا ترکیبی نشان می‌دادند که با هیچ استاندارد ثابتی همخوانی نداشت.

ماهی سرخ در قرن شانزدهم به جاپان، در قرن هفدهم به اروپا، و در قرن نوزدهم به امریکای شمالی رسید. در هر مرحله این ماهی از طریق شبکه‌های تجاری توزیع شد که کمیت و رنگ را بر خلوص نوعی ترجیح می‌دادند. اکثر ماهی‌های این محموله‌ها تا حدی مخلوط بودند.

گسترش تجارت تجاری ماهی سرخ در قرن بیستم آمیختگی را بیشتر تسریع کرد. مزارع بزرگ پرورش در آسیا، امریکا و اروپا سالانه ده‌ها میلیون ماهی تولید می‌کردند و انتخاب آنها بیشتر روی رنگ و جذابیت کلی متمرکز بود تا استانداردهای دقیق نوعی. بیشتر ماهی‌های غذا، کومت‌های حوض و ماهی‌های سرخ عمومی دکان‌های حیوانات در سراسر جهان نتیجه این تولید تجاری مخلوط هستند.

هم‌زمان، پرورش‌دهندگان جدی‌تر خطوط نوعی سخت‌گیرانه‌تری حفظ کردند، اما حتی آن جمعیت‌ها نیز هنگام سستی در انتخاب یا فرار ماهی به حوض‌های مشترک، گاهی نمونه‌هایی با تبار مخلوط نشان می‌دهند. امروزه ماهی سرخ دورگه از هر نوع شناخته‌شده‌ای به مراتب بیشتر است و شکل پیش‌فرض این گونه در بیشتر دنیا را نشان می‌دهد.

ظاهر یک ماهی سرخ دورگه به نوع‌هایی که در نسبش حضور دارند و به اینکه چگونه آن صفات در آن ماهی خاص با هم ترکیب شده‌اند بستگی دارد. دو ماهی از یک تخم‌ریزی می‌توانند از نظر عمق بدن، فرم دم و رنگ فرق داشته باشند. یک ماهی ممکن است شکل بدنی میانه بین نوع تک‌دمی کشیده و نوع فانسی گرد داشته باشد، دم نیمه دوشاخه، یا رنگ‌آمیزی که روکش‌های فلزی و مات را به شکل نامنظمی با هم جمع می‌کند.

رایج‌ترین ماهی سرخ دورگه در تجارت عمومی به سمت نوع تک‌دمی یا نیمه فانسی گرایش دارد، چون نسب‌های تک‌دمی و کومت بخش بزرگ‌تری از تولید تجاری را تشکیل می‌دهند. ماهی‌هایی که ردپایی از نسب فانسی دارند ممکن است بدن کمی عمیق‌تر، اشاره‌ای به دوشاخگی دم، یا رشد کوچکی روی سر داشته باشند که به ون کامل تبدیل نمی‌شود.

پوشش فلس متفاوت است. فلس‌های فلزی، صدفی و مات هر کدام اثر بصری متفاوتی دارند، و ماهی‌های دورگه ممکن است ترکیبی از اینها داشته باشند و روکش‌های نامنظم یا لکه‌داری پدید بیاورند که در نوع‌های استانداردشده دیده نمی‌شود. رنگ در طول یک یا دو سال اول زندگی تغییر می‌کند، چون رنگدانه تاریک دوران جوانی کم‌رنگ می‌شود و رنگ بزرگسالی ظاهر می‌گردد.

پوشش و رنگ‌ها

ماهی سرخ به‌جای خز، پوشش فلس دارد. در نمونه‌های دورگه، نوع فلس و رنگ ممکن است در ترکیب‌هایی باشند که در نوع‌های استانداردشده معمول نیست. یک ماهی ممکن است فلس‌های صدفی در یک بخش از بدن و فلس‌های فلزی در جای دیگر داشته باشد و درخشش لکه‌داری پدید بیاورد. شدت رنگ در سراسر بدن می‌تواند فرق داشته باشد. ماهی‌های جوان اغلب خاکستری تیره یا قهوه‌ای شروع می‌کنند و طی چند ماه تا یک سال اول رنگ نارنجی، سرخ یا سفید پیدا می‌کنند.

ماهی سرخ دورگه به طور کلی قوی است، اما این قوام به معنای نگه‌داری کم‌زحمت نیست. این ماهی‌ها نسبت به اندازه‌شان بار آمونیاک سنگینی تولید می‌کنند، و رایج‌ترین دلیل بیماری و کوتاه شدن عمر، افت کیفیت آب در ظرفی است که کوچک یا کم‌فیلتر است. مراقبت خوب اساساً روی مدیریت آب تمرکز دارد.

ماهی‌های دورگه با شکل بدن عمدتاً تک‌دمی، شناگران تندی هستند و به فضای شنای افقی بیشتری نسبت به ماهی‌های فانسی نیاز دارند. ماهی‌هایی با هر ویژگی بدنی فانسی ممکن است شناگران کندتری باشند و در رقابت برای غذا با رفقای تندتر دچار مشکل شوند.

ورزش و فعالیت

ماهی سرخ ذاتاً فعال است و باید فضای شنا بدون مانع داشته باشد. تزئینات را صاف نگه دارید تا از پارگی باله جلوگیری شود، به‌ویژه در ماهی‌هایی که هر نوع تزئین باله‌ای از نسب فانسی دارند. از جریان‌های قوی فیلتر که ماهی‌های کندتر با بدن عمیق یا باله‌های پیچیده را خسته می‌کند دوری کنید.

محیط

ماهی سرخ ماهی آب سرد است و در محیط داخلی معمول به گرمکن ضرورت ندارد. از تابش مستقیم نور آفتاب به تانک پرهیز کنید چون رشد سریع جلبک و نوسان دما را به دنبال دارد. همیشه از آب بدون کلور برای تعویض استفاده کنید، و قبل از اضافه کردن به تانک، دمای آب جدید را با دمای تانک یکسان کنید.

ماهی سرخ همه‌چیزخوار است و در محیط طبیعی مواد گیاهی، بی‌مهرگان کوچک و مواد آلی فاسد را می‌خورد. غذای تجاری که بهترین تعادل را فراهم می‌کند گلوله یا پولک ویژه ماهی سرخ است، که با پروتئین کمتر و محتوای گیاهی بیشتر نسبت به غذای ماهی گرمسیری ساخته شده. غذای ماهی گرمسیری را گه‌گاهی می‌توان داد اما برای رژیم اصلی ماهی سرخ پروتئین آن زیاد است.

کنترل مقدار غذا به اندازه انتخاب غذا مهم است. ماهی سرخ حتی بعد از سیر شدن هم می‌خورد و از تغذیه بیش از حد، مواد زاید زیادی تولید می‌کند. یک راهنمای معمول این است که فقط به مقداری غذا بدهید که ماهی در حدود دو دقیقه مصرف کند.

برای ماهی‌هایی که هر درجه‌ای از بدن عمیق یا گرد از نسب فانسی دارند، گلوله‌های غرق‌شونده بهتر از غذای شناور است. بلعیدن هوا هنگام خوردن از سطح آب می‌تواند هوا را وارد دستگاه گوارش کند و به مشکلات شناوری کمک کند.

خوراکی‌های اضافی و مکمل‌ها

مٹر پوست‌کنده و آب‌پزشده مکمل مفیدی است که فیبر اضافه می‌کند و هضم را کمک می‌کند. سبزی‌های مناسب دیگر شامل اسفناج، کدو و خیار آب‌پز است. خوراکی‌های پروتئینی گه‌گاهی مثل میگوی آب نمک یخ‌زده یا زنده و دافنی به مقدار کم قابل قبول است. بخش‌های سبزی یا پروتئین خورده‌نشده را چند دقیقه بعد بردارید تا از آلوده شدن آب جلوگیری شود.

ماهی سرخ دورگه از ژنوفند گسترده‌تری نسبت به نوع‌های فانسی منتخب سخت بهره می‌برد، که می‌تواند تعداد مشکلات ساختاری ارثی مثل فشردگی شدید کیسه شنا را کم کند. این ماهی‌ها همچنان به تمام بیماری‌های رایج ماهی سرخ حساس هستند، و ریشه اصلی بیشتر بیماری‌ها محیطی است نه ژنتیکی: حجم آب ناکافی، فیلتراسیون ناکافی، تغذیه زیاد یا تراکم بیش از حد.

ماهی‌هایی با هر درجه‌ای از بدن عمیق یا گرد از نسب فانسی خطر پایه بیشتری برای مشکلات کیسه شنا و کند شدن هضم دارند. شناخت این نسب در شکل بدن ماهی کمک می‌کند رژیم غذایی و شیوه تغذیه مناسب تنظیم شود.

مراقبت پیشگیرانه

• قبل از اضافه کردن ماهی، تانک را کاملاً چرخه بزنید و آمونیاک و نیتریت را صفر نگه دارید.
• بدون استثنا تعویض جزئی آب هفتگی انجام بدهید.
• از تراکم زیاد دوری کنید. هر ماهی سرخ به حجم آب قابل توجهی نیاز دارد.
• تمام ماهی‌های جدید را حداقل دو هفته پیش از اضافه کردن به تانک مستقر، قرنطینه کنید.
• دمای آب جدید را با تانک یکسان کنید تا از شوک دمایی جلوگیری شود.
• با دقت تغذیه کنید تا از پرخوری و مشکلات کیفیت آب ناشی از آن دوری شود.

ماهی سرخ دورگه باید در تانک یا حوض بیرونی با فیلتر مناسب نگه‌داری شود. یک کاسه کوچک بدون فیلتر نمی‌تواند شیمی آب پایدار یا اکسیژن کافی فراهم کند، صرف نظر از اندازه یا نسب ماهی. ماهی سرخ در واحد وزن بدن آمونیاک بیشتری نسبت به بسیاری از ماهی‌های رایج آکواریومی تولید می‌کند، پس حجم آب و فیلتراسیون مورد نیاز برای پیشگیری از تجمع آن بیشتر از حد انتظار است.

حداقل حجم مناسب به نوع بدن بزرگسال بستگی دارد. ماهی‌هایی که شکل تک‌دمی کشیده پیدا می‌کنند شناگران فعالی هستند که به فضای افقی بیشتری نیاز دارند. ماهی‌هایی که بدن گردتر یا عمیق‌تری از نسب فانسی پیدا می‌کنند را می‌توان در حجم‌های کمی کمتر نگه‌داری کرد اما همچنان به فیلتراسیون قوی نیاز دارند.

یک راهنمای معمول شروع 75 تا 115 لیتر برای یک ماهی با اندازه متوسط است، با حجم قابل توجه اضافه برای هر ماهی دیگر. نگه‌داری‌کنندگان باتجربه توصیه می‌کنند به سمت فضای بیشتر گرایش داشته باشید، چون تراکم زیاد شایع‌ترین دلیل مشکلات مزمن کیفیت آب است.

حوض‌های بیرونی در آب‌وهوای معتدل برای ماهی سرخ دورگه خوب هستند. نمونه‌های تک‌دمی برای حوض بهتر از ماهی‌هایی با بدن عمیق فانسی مناسبند، که شناگران کندتری هستند و در برابر شکارچیان و دماهای شدید آسیب‌پذیرترند.

فهرست راه‌اندازی

• تانک یا حوض بزرگ با درپوش محکم
• فیلتر بیولوژیکی با ظرفیت بالاتر از حجم آب، کاملاً چرخه زده
• کیت آزمایش آب (آمونیاک، نیتریت، نیترات، pH)
• دماسنج
• ضدکلور برای آب لوله
• ریگ صاف یا کف لخت
• گیاهان مقاوم یا تزئینات صاف بدون لبه تیز
• لوله مکش ریگ و دول تمیز برای تعویض آب

ماهی سرخ از نوع پراکنده‌کننده تخم است و هیچ مراقبتی از فرزندانش نمی‌کند. تخم‌ریزی در جمعیت‌های دورگه هر وقت که نرها و ماده‌ها در شرایط مناسب با هم باشند به آسانی اتفاق می‌افتد. در حوض‌ها، افزایش تدریجی دما در بهار معمولاً این رویداد را آغاز می‌کند. در تانک‌های داخلی، گرم کردن تدریجی آب طی چند روز، همراه با افزایش تغذیه، می‌تواند تخم‌ریزی را تحریک کند.

در طول تخم‌ریزی، نرها با اصرار دنبال ماده می‌دوند و پهلوهایش را هل می‌دهند. ماده صدها تا چند هزار تخم کوچک، شفاف و چسبنده را روی گیاهان ریزبرگ، ماف‌های تخم‌ریزی یا سطوح دیگر پخش می‌کند. نرها در حین تخم‌ریزی اسپرم روی تخم‌ها آزاد می‌کنند و آنها را در بیرون از بدن بارور می‌سازند.

چون ماهی سرخ و تخم‌هایشان در یک آب هستند و بزرگسالان به راحتی تخم‌ها و بچه‌ماهی‌ها را می‌خورند، باید بلافاصله بعد از تخم‌ریزی یا تخم‌ها یا بزرگسالان جابجا شوند تا بچه‌ماهی‌ها فرصت بقا داشته باشند. تخم‌های بارور شفاف می‌مانند؛ تخم‌های بارورنشده ظرف چند ساعت سفید می‌شوند و باید برداشته شوند تا از گسترش عفونت قارچی به تخم‌های سالم جلوگیری شود.

بچه‌ماهی‌ها با کیسه زرده‌ای که 1 تا 2 روز اول را تامین می‌کند بیرون می‌آیند. بعد از شنا آزاد به غذای بسیار ریز چندین بار در روز نیاز دارند. در این مرحله خیلی کوچک هستند و به آب تمیز و اکسیژن‌دار در یک تانک پرورش اختصاصی نیاز دارند. نرخ رشد بر اساس دمای آب، تناوب تغذیه و تراکم در ظرف پرورش به طور قابل توجهی فرق می‌کند.

مراحل شکفتن و پرورش اولیه

1. گیاهان ریزبرگ یا ماف‌های تخم‌ریزی در تانک تخم‌ریزی بگذارید تا تخم‌ها به آنها بچسبند.
2. بعد از تخم‌ریزی، بزرگسالان را به تانک جداگانه‌ای ببرید یا گیاهان یا ماف‌های حاوی تخم را به تانک پرورش منتقل کنید.
3. هوادهی ملایم و آب تمیز نگه دارید؛ روزانه تعویض جزئی آب کوچک در تانک پرورش انجام بدهید.
4. تخم‌های سفید و بارورنشده را به محض دیده شدن بردارید تا آلودگی قارچی محدود شود.
5. در 4 تا 7 روز بسته به دما انتظار شکفتن داشته باشید.
6. بگذارید بچه‌ماهی‌ها 1 تا 2 روز اول کیسه زرده‌شان را بگیرند بدون اینکه غذا بدهید.
7. بعد از شنا آزاد، انفوزوریا، پودر آماده بچه‌ماهی یا میگوی آب نمک نوزاد تازه‌شکفته به مقدار خیلی کم چندین بار در روز بدهید.
8. روزانه تعویض جزئی آب کوچک و با دقت انجام بدهید تا آمونیاک پایین بماند، با آبی که دمایش با تانک پرورش یکسان است.