ساوانا

ساوانا یک بز گوشتی است که در افریقای جنوبی پرورش یافته است. این حیوانی کلان و با بدن محکم است، با موی سفید روی تمام بدن و جلد سیاه در زیر آن، و به خاطر مقدار گوشتی که تولید می کند و توانایی حفظ وزن روی چراگاه های کم کیفیت ارزش دارد. این نژاد طوری انتخاب شده که بتواند در مناطق گرم و خشک، جایی که کیفیت علوفه با فصل ها تغییر می کند، دوام بیاورد.

بزهای ساوانا آرام و مستقل استند. آنها بدون نظارت زیاد به خوبی چرا می کنند و در چراگاه های وسیع معمولا از خود مراقبت می کنند، و همین یکی از دلایل اصلی است که مالداران این نژاد را نگهداری می کنند. بزهای ماده باروری خوبی دارند و به اندازه کافی شیر می دهند تا بزغاله های قوی پرورش دهند، و این نژاد هم به شکل خالص و هم به عنوان نر مولد برای دورگه کردن با بزهای دیگر جهت افزودن گوشت و مقاومت به کار می رود.

موی سفید روی جلد سیاه یکی از ویژگی های اصلی این نژاد است. جلد سیاه مقداری محافظت در برابر نور شدید آفتاب می دهد، در حالی که موی کوتاه به حیوان کمک می کند تا گرما را بهتر تحمل کند. همین خصوصیات، ساوانا را برای مناطق گرم و خشک یک انتخاب عملی ساخته، نه یک نژاد نمایشی یا حیوان خانگی.

به چه کسانی مناسب است

ساوانا برای تولیدکنندگان تجارتی گوشت و مالداران خرد در مناطق گرم یا خشک مناسب است که یک بز کم خرج و توانمند در چرای مستقل می خواهند. این نژاد برای کسانی که بزها را در چراگاه یا زمین های بوته زار نگه می دارند و برای کسانی که بزها را جهت بهبود میزان گوشت و مقاومت دورگه می کنند، انتخاب خوبی است. برای کسانی که به دنبال یک بز شیری یا حیوان خانگی کوچک استند، این نژاد کمتر مناسب است.

بز ساوانا از افریقای جنوبی است، جایی که به عنوان یک نژاد گوشتی متناسب با شرایط گرم و اغلب خشک این کشور پرورش یافت. پرورش دهندگان با بزهای بومی افریقایی کار کردند و حیواناتی با موی سفید را انتخاب کردند که می توانستند عضله خوبی داشته باشند و در عین حال روی چراگاه های سخت زندگی کنند.

انتخاب نژاد بیشتر بر اساس ویژگی های عملی بود تا ظاهر. حیواناتی که روی چراگاه های کم کیفیت وزن خود را حفظ می کردند، به طور منظم زاد و ولد می کردند، و گرما و خشکسالی را تحمل می کردند نگه داشته می شدند، در حالی که حیوانات ضعیف تر هم توسط محیط و هم توسط پرورش دهندگان کنار گذاشته می شدند. با گذشت زمان این روند یک بز سفید یکدست، با جلد سیاه و بنیه قوی به وجود آورد.

این نژاد بعدتر در داخل افریقای جنوبی شناخته شد و در کنار بز بوئر به عنوان بخشی از صنعت بزهای گوشتی این کشور ترویج یافت. در حالی که بوئر به خاطر سر رنگی و اندام سنگین شناخته می شود، ساوانا به عنوان یک گزینه یکسره سفید با شهرت مقاومت در سیستم های کم خرج معرفی شد.

از آن زمان، ساوانا به مناطق دیگر تولید بز در خارج از افریقای جنوبی صادر شده و اغلب به عنوان نر مولد برای دورگه کردن با بزهای ماده محلی به کار رفته است. هدف این برنامه ها معمولا افزودن میزان گوشت، باروری، و توانایی سازگاری به گله های موجود است.

ساوانا بزی سنگین وزن و خوش عضله با بدن عمیق و پاهای قوی است. تاثیر کلی این حیوان، تصویر یک حیوان محکم و کاربردی است که برای حمل گوشت ساخته شده. بزهای نر به طور محسوسی کلان تر و سنگین تر از بزهای ماده استند، با سینه پهن و گردن ستبر.

موی این نژاد کوتاه و در سراسر بدن سفید است. در زیر آن، جلد سیاه رنگ است، و بینی، سُم ها، شاخ ها، و سایر قسمت های بدون مو نیز تیره استند. یک لایه زیرین کوتاه شبیه کشمیر ممکن است در هوای سرد ظاهر شود و با بالا رفتن درجه حرارت می ریزد. هر دو جنس معمولا شاخدار استند، با شاخ هایی که به طرف عقب خم می شوند، و گوش ها متوسط و به پهلو آویزان استند.

مو و رنگ ها

رنگ پذیرفته شده سفید یکدست است. تضاد میان موی سفید و جلد، سُم ها، و شاخ های سیاه یکی از نشانه های اصلی این نژاد است. جلد سیاه به کاهش آفتاب سوختگی و آسیب ناشی از نور شدید کمک می کند، و موی کوتاه تابستانی حیوان را خنک نگه می دارد. در زمستان، لایه نازک کشمیری محافظت اضافی می دهد و بعد در بهار می ریزد.

بزهای ساوانا خوش خلق و باثبات استند. آنها ترسو نیستند و به طور کل وقتی به یک روال عادت کنند به آرامی رفتار می کنند، که همین آنها را در گله های تجارتی قابل مدیریت می سازد. در عین حال، آنها مستقل و متکی به خود استند و راضی می شوند که در یک محوطه بچرند و بدون توجه دایمی از خود غذا پیدا کنند.

با انسان ها، ساوانای خوب تربیت شده آرام است ولی چندان خواهان تماس زیاد نیست. این نژاد نسبت به محیط اطراف خود هوشیار است و از خطرات احتمالی دور می شود، ویژگی ای که در چراگاه باز مفید است. بزهای ماده مادرانی توجه کننده و محافظ بزغاله های خود استند.

با بزهای دیگر، این نژاد اجتماعی است و بدون دعوای زیاد در سلسله مراتب گله جا می گیرد. بزهای نر در فصل جفت گیری قوی تر و جسورتر می شوند و باید با احتیاط نگهداری شوند. ساوانا به آسانی با سایر حیوانات اهلی در چراگاه مشترک کنار می آید.

ساوانا طوری پرورش یافته که به مراقبت روزمره کمی نیاز داشته باشد، اما باز هم به مدیریت اساسی درست نیاز دارد. کارهای اصلی عبارت اند از نگهداشتن حصارها به شکل محکم، فراهم کردن سرپناه در برابر رطوبت و سرما، و رسیدگی به سُم ها و انگل های داخلی. بزها چابک استند و حصار ضعیف را امتحان می کنند، پس درست کردن این موضوع از همان ابتدا اهمیت دارد.

آرایش و نظافت

• به دلیل کوتاه بودن و خودتمیزکننده بودن مو، آرایش زیادی لازم نیست
• سُم ها را هر ۶ تا ۱۰ هفته یک بار، یا به اندازه رشد آنها، کوتاه کنید
• در جریان مراقبت روزمره، مو و جلد را از نظر کنه، شپش، و زخم بررسی کنید
• لایه زیرین کشمیری به طور طبیعی در بهار می ریزد و به ندرت نیاز به توجه دارد

تحرک

• اجازه دهید بزها آزادانه به چراگاه یا بوته زار دسترسی داشته باشند تا به شکل طبیعی حرکت کنند و چرا کنند
• در صورت امکان، یک محوطه یا چراگاه با زمین متنوع فراهم کنید
• به جز چرای معمولی، تحرک ساختاریافته دیگری لازم نیست

محیط

ساوانا در شرایط گرم و خشک بهترین عملکرد را دارد و گرما را به خوبی تحمل می کند. این نژاد به یک سرپناه خشک و بدون جریان هوا برای باران، باد، و شب های سرد نیاز دارد، زیرا این بز گرما را بهتر از رطوبت طولانی یا سرمای زیاد تحمل می کند. آب پاک و یک منبع مواد معدنی متناسب با خاک محلی همیشه باید در دسترس باشد.

ساوانا یک چراکننده کارآمد است و بیشتر خوراک خود را از چرا و بوته خواری به دست می آورد. روی چراگاه خوب، حیوانات بالغ ممکن است بیرون از فصل های خشک به خوراک اضافی زیادی نیاز نداشته باشند. رژیم غذایی باید بر پایه چراگاه، بوته زار، و کاه با کیفیت خوب باشد، و خوراک متراکم فقط زمانی افزوده شود که علوفه کم باشد یا حیوانات نیاز بیشتری داشته باشند.

بزهای ماده در اواخر آبستنی و دوران شیردهی، بزغاله های در حال رشد، و بزهای نر فعال به انرژی و پروتئین بیشتری نسبت به بزهای بالغ غیرآبستن نیاز دارند. آب پاک و مواد معدنی آزاد در تمام سال ضروری استند، زیرا نیاز به مواد معدنی بسته به خاک محلی فرق می کند و می تواند بر باروری و رشد اثر بگذارد.

تنقلات و مکمل ها

مقدار کمی بوته زار مطمئن، شاخه های پر برگ، و کمی میوه یا سبزی را می توان به عنوان تنقلات داد، به شرطی که فقط بخش کوچکی از رژیم غذایی باشد. مفیدترین مکمل، یک ترکیب مواد معدنی مخصوص بز است، به ویژه در جاهایی که خاک محلی از نگاه مس یا سلینیوم کمبود دارد، زیرا این کمبودها بر سلامت و تولید مثل اثر می گذارند.

ساوانا به مقاومت شهرت دارد و در برابر بسیاری از مشکلاتی که نژادهای نازک تر را گرفتار می کند ایستادگی می کند. با مدیریت خوب، این بز معمولا ۸ تا ۱۲ سال عمر می کند. بیشتر مشکلات سلامتی از محیط و شیوه نگهداری ناشی می شود تا از ضعف موروثی، پس کنترول انگل، زمین خشک، و مواد معدنی متوازن از هر چیز دیگر مهم تر استند.

مراقبت پیشگیرانه

• برنامه کنترول انگل را بر اساس شمارش تخم انگل در مدفوع دنبال کنید، نه دوز دهی همگانی معمول
• سُم ها را به طور منظم کوتاه کنید و محوطه ها و سرپناه ها را خشک نگه دارید
• در تمام سال مواد معدنی متناسب با خاک محلی فراهم کنید
• بر اساس مشوره محلی، در برابر بیماری های کلستریدیایی مانند انتروتوکسمی و کزاز واکسین کنید
• پیش از افزودن حیوانات تازه به گله، آنها را قرنطین کنید

باروری و آسانی در تولید مثل در مرکز ویژگی های ساوانا قرار دارد. بزهای ماده در سن پایین به بلوغ جفت گیری می رسند و به طور قابل اعتماد آبستن می شوند، و این نژاد به زایمان کم مشکل شهرت دارد. دوقلوزایی معمول است، و بزهای ماده به اندازه کافی شیر می دهند تا بزغاله های خود را بدون دخالت زیاد پرورش دهند، که همین کار و ضرر را کم نگه می دارد.

جفت گیری را می توان با کنار هم گذاشتن بزهای نر و ماده برای یک دوره معین یا با نگه داشتن یک بز نر در گله مدیریت کرد. بزهای نر در فصل جفت گیری پرانرژی و فعال استند: یک بز نر می تواند به تعداد قابل توجهی بز ماده خدمت کند. بعد از حدود پنج ماه آبستنی، بزهای ماده معمولا خودشان زایمان می کنند و به سرعت با بزغاله های خود پیوند برقرار می کنند.

بزغاله ها بلافاصله بعد از تولد فعال استند و با شیر مادر به علاوه دسترسی زودهنگام به علوفه به خوبی رشد می کنند. آنها معمولا در سن سه تا چهار ماهگی از شیر گرفته می شوند. از آنجا که این نژاد مقاومت و ویژگی های گوشتی خود را منتقل می کند، بزهای نر ساوانا به طور گسترده روی نژادهای دیگر برای بهبود گله های گوشتی استفاده می شوند.