پایگورا

پایگورا یک بز کوچک الياف‌ده است که خاستگاه آن ایالات متحده امریکا می باشد. این نژاد از آمیزش بز پیگمی با بز انگورا به وجود آمده، دو نژادی که هر کدام ویژگی متفاوتی داشتند. پیگمی اندام کوچک و خوی آرام و دوستانه را به ارث گذاشت. انگورا موهر بلند و براق را افزود. نتیجه این ترکیب حیوانی است که در یک زمین کوچک هم جا می گیرد و در عین حال پشمی می دهد که ارزش پشم چینی را دارد.

نگهداری پایگورا بیشتر به خاطر الياف آن است که ریسندگان و صنعتگران دستی آن را به خاطر نرمی و گوناگونی اش می پسندند. یک بز به تنهایی می تواند یکی از سه نوع پشم را تولید کند، از نوع نرم و کشمیری گرفته تا نوع مجعد و شبیه به موهر، و بسیاری از بزها بین این دو حالت قرار دارند. از آنجا که این نژاد کوچک و خوش خلق است، برای کسانی هم که بز را به عنوان همدم می خواهند نه گله تجارتی، گزینه مناسبی است.

پایگوراهای بالغ قد کوتاهی دارند و وزن آنها به مراتب کمتر از نژادهای شیری یا گوشتی است، به همین دلیل جابجایی، پشم چینی و حمل و نقل آنها ساده تر از بزهای بزرگ است. این حیوانات گله‌ای و اجتماعی هستند و هرگز نباید به تنهایی نگهداری شوند.

این بز برای چه کسانی مناسب است

بز پایگورا برای ریسندگان دستی، تولیدکنندگان خرد الياف و مالدارانی که زمین محدود دارند مناسب است. خوی آرام آن باعث می شود گزینه معقولی برای فامیل های دارای اطفال باشد، به شرطی که یک فرد بالغ مسئول خوراک دادن و حصارکشی باشد. کسانی که یک بز به عنوان حیوان خانگی می خواهند باید حداقل دو بز نگه دارند، زیرا بز تنها دچار فشار روانی می شود.

پایگورا یک نژاد نسبتا جدید با خاستگاه مشخص امریکایی است. این نژاد در اوایل دهه ۱۹۸۰ در ایالت اورگان توسط کاترین یورگنسن پرورش یافت. او تلاش کرد اندام کوچک بز پیگمی را با پشم بز انگورا ترکیب کند. هدف او تولید بزی بود که یک فرد به تنهایی بتواند آن را در خانه نگهداری و پشم چینی کند و در عین حال مقدار قابل استفاده ای از الياف به دست آورد.

هر دو نژاد پدری و مادری پیش از این آمیزش تاریخچه طولانی خود را داشتند. بز انگورا که برای موهر نگهداری می شد، ریشه در منطقه انکارای امروزی ترکیه دارد و در سده نزدهم به ایالات متحده امریکا وارد شد. بز پیگمی از بزهای کوچک غرب افریقا که به امریکای شمالی آورده شده بودند به وجود آمده و به خاطر مقاوم و کم حجم بودنش محبوبیت یافت.

یورگنسن با ترکیب این دو نژاد، بزغاله هایی به دست آورد که پشمی نرم تر و ظریف تر از انگورای خالص روی بدنی به اندازه پیگمی داشتند. علاقه مندان به الياف رفته رفته به این نژاد توجه بیشتری نشان دادند و در سال ۱۹۸۷ انجمن پرورش دهندگان پایگورا تاسیس شد تا حیوانات را ثبت کرده و معیار نژاد را تعیین کند.

این معیار مشخص می کند که یک بز پایگورای ثبت شده حداکثر چه مقدار نسب پیگمی و انگورا می تواند داشته باشد، تا نژاد در یک دامنه معین باقی بماند و دوباره به سمت هیچ کدام از دو نژاد پدری برنگردد. امروز بز پایگورا بیشتر در ایالات متحده امریکا یافت می شود و عمدتا توسط ریسندگان دستی و مزرعه های کوچک الياف نگهداری می شود.

بز پایگورا حیوانی کوچک و متناسب است با پوزه پهن، گوش های ایستاده یا کمی به عقب خوابیده، و اندامی محکم که از نسب پیگمی آن به ارث رسیده. هر دو جنس ممکن است شاخ داشته باشند، هرچند برخی بزغاله ها شاخ زدایی می شوند. برجسته ترین ویژگی این نژاد پشم آن است که بیشتر بدن را می پوشاند و پیش از پشم چینی می تواند بسیار پرپشت باشد.

پوشش بدن و رنگ ها

پشم بز پایگورا به سه نوع درجه بندی می شود. نوع A بلند و براق است و به شکل فر یا حلقه دیده می شود که به موهر انگورا نزدیک تر است. نوع C کوتاه، ظریف و گرم است و به کشمیر شباهت بیشتری دارد. نوع B حالتی میانه است که ویژگی های هر دو نوع را نشان می دهد. این الياف به خاطر نرمی اش ارزشمند است و رنگ پذیری خوبی دارد.

رنگ های سفید، سیاه، قهوه ای، خاکستری و طرح های مخلوط و سایه دار در این نژاد دیده می شود. پشم سفید به خاطر آسانی رنگ کردن رایج است، اما بزهای رنگی نیز به خاطر الياف طبیعی شان نگهداری می شوند. بیشتر بزها دو بار در سال، پیش از آنکه پشم به طور طبیعی بریزد، پشم چینی می شوند.

بز پایگورا به عنوان یکی از آرام ترین بزهای الياف‌ده شناخته می شود. بیشتر این بزها با انسان ها دوستانه رفتار می کنند، نگهداری شان آسان است و کنجکاو هستند بدون آنکه سمج باشند. بسیاری از آنها با فردی که به آنها خوراک می دهد و از پشمشان مراقبت می کند پیوند نزدیکی برقرار می کنند و او را در محوطه دنبال می کنند.

پایگورا با اعضای فامیل، از جمله اطفال، معمولا ملایم رفتار می کند، هرچند به خاطر شاخ هایشان باید اطفال خردسال زیر نظر بزرگ‌ترها باشند. با افراد غریبه در ابتدا محتاط اند و پس از آنکه احساس راحتی کنند، خود را باز می کنند. با سایر بزها اجتماعی هستند و در یک گروه کوچک بهترین عملکرد را دارند، جایی که بدون درگیری زیاد نظم گله را می پذیرند.

این بزها به ویژه در دوران بزغاله گی بازیگوش اند و از بالا رفتن از کنده، تنه درخت و سکوهای کوتاه لذت می برند. صدا دادن آنها در حد متوسط است. هنگام خوراک دادن یا جدا شدن از گله صدا می زنند، اما همیشه سروصدا نمی کنند. بز پایگورایی که خسته یا تنها بماند ممکن است پراسترس و پرسروصدا شود، پس همراهی و کمی سرگرمی آنها را راضی نگه می دارد.

از آنجا که پایگورا یک نژاد الياف‌ده است، مراقبت از پشم آن بخش بزرگ تری از کارهای روزمره را نسبت به بیشتر بزهای دیگر تشکیل می دهد. پشم می تواند گره بخورد و خاشاک در آن جمع شود، بنابراین در طول فصل رشد و همچنین در زمان پشم چینی دو بار در سال به توجه نیاز دارد.

نظافت

• پشم را به طور منظم شانه یا پاک کنید تا کاه، خار و گره از آن خارج شود
• تقریبا دو بار در سال، پیش از ریزش طبیعی بهار و پاییز، پشم چینی کنید
• سم ها را هر ۶ تا ۸ هفته کوتاه کنید
• در زمان نظافت، پوست و پشم را از نظر شپش یا کنه بررسی کنید
• پشم را خشک نگه دارید، زیرا الياف خیس و گره خورده ارزش خود را از دست می دهد و می تواند پوست را زخم کند

فعالیت

• روزانه دسترسی به یک محوطه یا چراگاه حصارکشی شده برای گشت و گذار و حرکت فراهم کنید
• کنده، تنه درخت یا سکوهای محکم برای بالا رفتن در اختیارشان بگذارید
• حداقل دو بز نگه دارید تا بتوانند با هم تعامل داشته باشند و فعال بمانند
• از نگهداری طولانی مدت بزها در یک محوطه کوچک خودداری کنید

محیط نگهداری

بز پایگورا به حصارکشی مطمئن نیاز دارد، زیرا بزها مرزها را می آزمایند و می توانند از شکاف های کوچک عبور کنند. آنها برای شب ها و هوای بد به پناهگاهی خشک و بدون کوران نیاز دارند که بستر تمیز داشته باشد. این بزها وقتی پشم کامل دارند سرما را نسبتا خوب تحمل می کنند، اما باید از باران و باد طولانی مدت، به ویژه بعد از پشم چینی که پوشش کمی دارند، محافظت شوند.

بز پایگورا حیوانی است که از برگ و بوته تغذیه می کند و بهترین رشد را با رژیمی بر پایه علوفه دارد. چراگاه، برگ، بوته و علف خشک باکیفیت باید بخش اصلی خوراک آن را تشکیل دهد. بزها در انتخاب خوراک دقت دارند و در صورت امکان مغذی ترین گیاهان را انتخاب می کنند. آب تازه و تمیز باید همیشه در دسترس باشد و یک مخلوط معدنی نرم مخصوص بز باید به صورت آزاد در اختیارشان قرار گیرد تا مس و سایر مواد مغذی مورد نیاز بز تامین شود.

خوراکی های اضافی و مکمل ها

مقدار کمی هویج، سیب یا سایر سبزیجات و میوه های بی خطر برای بز می تواند به عنوان خوراکی گاه به گاه استفاده شود، اما باید بخش کوچکی از رژیم باقی بماند. غله زیاد باعث چاقی و مشکلات گوارشی می شود. یک ماده معدنی نرم مخصوص بز، و در برخی مناطق مکمل سلنیوم، ممکن است بر اساس وضعیت خاک توسط داکتر حیوانات محلی توصیه شود.

بز پایگورا نژادی است که معمولا مقاوم است و با مراقبت خوب حدود ۱۲ تا ۱۵ سال عمر می کند. بیشتر مشکلات سلامتی آن همان مشکلاتی است که بزها به طور کلی با آن روبرو می شوند و با مراقبت منظم، کنترل انگل و تغذیه خوب تا حد زیادی قابل مدیریت است. اندام کوچک این نژاد نگهداری و معاینه آن را نسبت به نژادهای بزرگ آسان تر می کند.

مراقبت پیشگیرانه

• معاینات منظم داکتر حیوانات را برنامه ریزی کنید و برنامه واکسیناسیون محلی را دنبال کنید
• انگل ها را زیر نظر بگیرید و بر اساس نیاز، نه بر اساس یک تقویم ثابت، درمان کنید
• سم ها را هر ۶ تا ۸ هفته کوتاه کنید
• مواد معدنی مخصوص بز فراهم کنید تا از کمبود مواد جلوگیری شود
• حیوانات تازه وارد را پیش از افزودن به گله قرنطینه کنید

بز پایگورا زود به بلوغ جنسی می رسد و بز ماده می تواند در سال اول عمر خود آبستن شود، هرچند بسیاری از پرورش دهندگان صبر می کنند تا بز ماده پیش از اولین جفت گیری به رشد کامل برسد. زمان جفت گیری اغلب طوری تنظیم می شود که بزغاله ها در هوای ملایم تر به دنیا بیایند. آبستنی حدود پنج ماه طول می کشد و پس از آن بز ماده معمولا یک یا دو بزغاله می زاید که دوقلو زایی در آن رایج است.

بزغاله های تازه متولد شده کوچک و فعال هستند و باید به زودی پس از تولد شیر بخورند تا آغوز دریافت کنند. بز ماده معمولا مادری با توجه است. بزغاله ها در عرض چند هفته شروع به جویدن علوفه می کنند و معمولا در حدود دو تا سه ماهگی از شیر گرفته می شوند. پرورش ثبت شده باید از معیار نژاد پیروی کند که نسبت نسب پیگمی و انگورا را محدود می کند تا فرزندان همچنان به عنوان پایگورا شناخته شوند.

از آنجا که هر دو جنس ممکن است شاخ داشته باشند و بزهای نر سالم بوی تندی دارند، پرورش دهندگان جایگاه و نحوه نگهداری را بر همین اساس برنامه ریزی می کنند. بسیاری از نگهدارندگان، نرهایی را که برای پرورش استفاده نمی شوند اخته می کنند، زیرا بزهای اخته پشم خوبی تولید می کنند و به حیوان الياف‌ده یا حیوان خانگی آرامی تبدیل می شوند.