نژاد مخلوط راسو

دله دورگه به هر دله اهلی گفته می‌شود که اجدادش از دو یا چند خط جدا، رنگ مشخص، یا رشته کاری باشند. بیشتر دله‌های خانگی در این رده می‌آیند. دله اهلی به حیث گونه از دله اروپایی ریشه می‌گیرد و سده‌ها پرورش گزینشی برای رنگ پوشش، توانایی کار، و خوی‌وخلق، خطوط متمایزی به‌وجود آورده است. وقتی این خطوط با هم آمیخته می‌شوند، چه به شکل عمدی یا از راه پرورش بی‌برنامه در کالونی‌ها، نتیجه دله‌های دورگه است.

چون دله‌ها برخلاف سگ‌ها و پشک‌ها هیچ‌گاه ثبت رسمی نژاد نداشتند، خط فاصل میان یک نوع شناخته‌شده و یک فرد دورگه نسبت به برخی حیوانات دیگر روشن نیست. مزرعه‌های تجاری دله که بیشتر دله‌های خانگی امریکای شمالی و اروپا را می‌فروشند، کالونی‌های پرورشی بزرگی دارند که چندین خط رنگی در آن‌ها در طول نسل‌ها آزادانه با هم آمیخته‌اند. نتیجه یک جمعیت دله اهلی است که از نگاه ژنتیکی تقریباً به‌طور کامل دورگه است، حتی اگر دله با نام رنگی مثل «سبل» یا «آلبینو» فروخته شود.

دله‌های دورگه همان ویژگی‌های بنیادی تمام دله‌های اهلی را دارند: بدن کشیده، پاهای کوتاه، خوراک گوشتی، دوره‌های چرخشی انرژی بلند و خواب عمیق، و طبیعت کنجکاو و اجتماعی. تنوع فردی در اندازه، رنگ، و خوی‌وخلق در این دله‌ها نسبت به خطوط بسته‌ای که به‌دقت نگه‌داری می‌شوند بیشتر است، یعنی هر دله ترکیب تا اندازه‌ای غیرقابل پیش‌بینی اما اغلب شگفت‌انگیزی از صفات دارد.

برای چه کسانی مناسب است

دله‌های دورگه برای صاحبانی مناسب هستند که می‌توانند چند ساعت فعالیت تحت نظارت خارج از قفس را در روز فراهم کنند و آماده‌اند حداقل یک اتاق را برای دله ایمن کنند. با خانه‌های دارای کودکان بزرگتر که می‌توانند با یک حیوان کوچک و چالاک با ملایمت رفتار کنند سازگار است. برای خانواده‌هایی که غیبت‌های طولانی روزانه دارند و دله همدم ندارند، یا برای خانه‌هایی که خرگوش، جانوران کوچک، یا مرغابی نگه می‌دارند، چندان مناسب نیست.

دله اهلی از دله اروپایی ریشه می‌گیرد و انسان‌ها آن را دست‌کم دو هزار سال است که نگه‌می‌دارند، بیشتر برای شکار خرگوش و کنترل موش و جانوران زیان‌آور. در طول این تاریخ کاری طولانی، دله‌ها در مناطق مختلف ویژگی‌های محلی پیدا کردند. برخی خطوط برای اندازه کوچک‌تر تا بتوانند وارد لانه‌های تنگ خرگوش شوند انتخاب شدند؛ برخی دیگر برای خصلت‌هایی که کار کردن با آن‌ها یا بیرون آوردن‌شان را ساده‌تر می‌کرد. رنگ‌هایی مثل آلبینو ارزشمند بودند چون در صحرا راحت‌تر دیده می‌شدند.

هیچ‌وقت دفتر ثبت رسمی نژاد یا کتاب اصالت‌نامه مشابه آنچه برای سگ‌ها یا اسپ‌ها وجود دارد برای دله‌ها ساخته نشد. نگهداران هر وقت که مفید بود خطوط را با هم آمیختند، و جدایی جغرافیایی، نه برنامه‌های پرورشی از پیش تعیین‌شده، تفاوت‌های اصلی میان جمعیت‌ها را ایجاد کرد. وقتی دله‌ها بین مناطق جابجا شدند، این تفاوت‌ها کم‌رنگ شدند.

تبدیل از حیوان کار به حیوان همدم خانگی، که از نیمه دوم سده بیستم در امریکای شمالی، اروپا، و بخش‌هایی از آسیا تسریع یافت، چشم‌انداز پرورشی را به‌طور قابل توجهی تغییر داد. مزرعه‌های تجاری بزرگ دله، به‌ویژه Marshall Farms در ایالات متحده، ملیون‌ها دله خانگی را از جمعیت‌های کالونی‌ای که چندین خط رنگ پوشش را با هم ترکیب کرده بودند عرضه کردند. چون مزرعه‌ها در یک ذخیره ژنتیکی متنوع بر اساس خوی‌وخلق و صحت انتخاب می‌کردند نه بر اساس یک نوع بسته واحد، دله‌های تولیدشده به هر تعریف واقعی دورگه بودند.

آمیزش‌های برنامه‌ریزی‌شده نیز اتفاق افتاد چون پرورش‌دهندگان علاقه‌مند برای رسیدن به ترکیب‌های رنگی جدید کار می‌کردند. آمیختن خط سبل با خط شکلاتی یا دارچینی برای رسیدن به یک الگوی پوشش معین، نتاجی تولید می‌کند که ژنتیک بیش از یک خط را دارند. این دله‌ها ممکن است با نام رنگ فروخته شوند، اما از نگاه ژنتیکی دله دورگه هستند.

جمعیت دله خانگی معاصر در بیشتر کشورها بنابراین تقریباً به‌طور کامل دورگه است، چه آمیزش در یک کالونی تجاری اتفاق افتاده باشد، از راه یک برنامه پرورشی علاقه‌مند، یا صرفاً به این دلیل که دله‌های عقیم‌نشده در یک خانواده بدون انتخاب تولیدمثل کردند. مفهوم یک خط دله خالص و بسته بیشتر در سطح پرورش‌دهندگان کوچک انفرادی که سوابق را در طول تعداد محدودی از نسل‌ها نگه می‌دارند وجود دارد.

تمام دله‌های اهلی یک ساختار بدنی مشترک دارند: بدنی کشیده و نرم‌وشکن روی پاهای کوتاه، سری مثلثی شکل با پوزه باریک، گوش‌های کوچک و گرد، و دمی با طول معتدل. این شکل کلی بدون توجه به تبار یکسان است. آنچه در دله‌های دورگه به شکل چشمگیری فرق می‌کند رنگ پوشش، الگو، و تا اندازه‌ای اندازه و ساختار بدن است.

چون ژن‌های رنگ پوشش هنگام آمیخته شدن خطوط مختلف آزادانه ترکیب می‌شوند، یک دله دورگه می‌تواند ترکیب‌های ژنتیکی داشته باشد که رنگ‌ها یا الگوهایی ایجاد می‌کنند که در هیچ‌یک از خطوط والد معمول نیستند. دو دله سبل با ژن‌های مغلوب پنهانی می‌توانند یک بچه دله آلبینو، شامپاین، یا سفید چشم‌تیره تولید کنند. دله‌ای که به‌عنوان شکلاتی با جوراب فروخته می‌شود ممکن است ژنتیک دارچینی یا رویی داشته باشد که در پوشش خودش پیدا نیست اما در نتاجش ظاهر خواهد شد.

اندازه بدن در دله‌های دورگه نسبت به خطوط نگه‌داری‌شده با برنامه بیشتر فرق می‌کند. نرها از لاغر و سبک تا بدنه کاملاً سنگین می‌رسند، و فاصله وزنی میان کوچک‌ترین ماده و بزرگ‌ترین نر در یک جمعیت مختلط می‌تواند بیشتر از دو برابر باشد.

پوشش و رنگ‌ها

پوشش دله زیرلایه نرم و انبوهی دارد که زیر موهای محافظ بلندتر و کمی درشت‌تر قرار می‌گیرد. در دله‌های دورگه تمام طیف رنگ‌ها و الگوهای شناخته‌شده دله، و همچنین سایه‌های میانی، می‌توانند دیده شوند. تغییرات فصلی پوشش طبیعی است: پوشش در ماه‌های سرد ضخیم‌تر و رنگ عمیق‌تر می‌شود و برای تابستان نازک‌تر و روشن‌تر می‌ریزد. در دوره ریزش مو، ممکن است دله موقتاً لکه‌لکه یا نازک‌پوشش به‌نظر برسد که در جانوری که از نگاه دیگر صحتمند است نشانه مرض نیست.

ژن‌های الگو تا اندازه‌ای مستقل از ژن‌های رنگ اصلی عمل می‌کنند، پس یک پس‌زمینه مختلط می‌تواند برای نمونه یک بلز بر پایه شامپاین یا یک پاندای شکلاتی به‌وجود آورد که در یک خط رنگی بسته واحد نادر یا وجود نداشت.

دله‌های اهلی به حیث گونه کنجکاو، چالاک، و اجتماعی هستند، و دله‌های دورگه این ویژگی‌ها را به همان شکل هر دله دیگری نشان می‌دهند. ذخیره ژنتیکی گسترده‌تر یک فرد دورگه اساساً خوی‌وخلق در سطح گونه را تغییر نمی‌دهد. آنچه تحت تأثیر قرار می‌گیرد درجه برخی ویژگی‌ها و زمان آشکار شدن آن‌هاست.

بیشتر دله‌های دورگه بازیگوش هستند و با کسانی که به‌طور منظم با آن‌ها سروکار دارند پیوند برقرار می‌کنند. آن‌ها صاحبانشان را می‌شناسند، اغلب دنبالشان می‌روند، و از راه یک جهش با دهان باز که «رقص جنگ» نامیده می‌شود بازی را آغاز می‌کنند. آن‌ها درازو، کیف‌ها، لباس‌ها، و هر سوراخی را که بتوانند از آن رد شوند بررسی می‌کنند. این کنجکاوی در تقریباً تمام دله‌های اهلی بدون توجه به تبار ثابت است.

با دله‌های دیگر، افراد دورگه معمولاً اجتماعی هستند و با حداقل یک همدم بهتر کنار می‌آیند. دله‌های تنها بیشتر در معرض کسالت و رفتارهای مرتبط مثل کندن زیاد، جویدن اشیاء نرم، یا قدم زدن تکراری قرار دارند. با غریبه‌ها، بیشتر دله‌هایی که با انسان‌ها خوب آشنا شده‌اند با اطمینان و کنجکاوی برخورد می‌کنند نه با ترس، هرچند حیوانی که از ابتدا با آدم‌ها در تماس نبوده ممکن است دفاعی‌تر باشد.

گاز گرفتن در حین بازی در دله‌های جوان رایج است و نشانه خشونت نیست. این بخش طبیعی تعامل دله‌ها با یکدیگر و با انسان‌هاست. سروکار داشتن پیوسته و هدایت ملایم با بزرگ شدن جانور گاز گرفتن را کاهش می‌دهد. برخی دله‌های فردی از خطوط معینی گرایش دارند آرام‌تر یا فعال‌تر از دیگران باشند، اما پیش‌بینی این از روی ظاهر به‌تنهایی قابل اعتماد نیست.

نیازهای مراقبتی یک دله دورگه از همان الگوی هر دله اهلی پیروی می‌کند. پس‌زمینه مختلط به‌طور چشمگیری آنچه در نگه‌داری لازم است را عوض نمی‌کند. تمرین روزانه خارج از قفس در فضایی امن و ایمن‌سازی‌شده مهم‌ترین تعهد روزانه است. بدون آن، دله‌ها کسل می‌شوند، و کسالت اغلب به رفتار مخرب و پیامدهای صحی ضعیف‌تر می‌انجامد.

نیازهای آرایشی بسته به طول و ضخامت پوشش تا اندازه‌ای فرق می‌کند که در دله‌های دورگه می‌تواند از یک خط رنگی واحد گسترده‌تر باشد. دله‌ای با زیرلایه متراکم‌تر در تبدیل‌های فصلی بیشتر می‌ریزد و در این دوره‌ها از برس بیشتری بهره می‌برد.

ایمن‌سازی محیط برای دله

قبل از جلسات بازی، فضا را از سطح زمین بررسی کنید. دله‌ها می‌توانند از هر شکافی که از سرشان پهن‌تر باشد رد شوند، که در یک دله بالغ تقریباً عرض جمجمه است، اغلب حدود 4 تا 5 سانتیمتر. خطرهای معمول شامل شکاف‌های پشت وسایل بزرگ، درهای باز به اتاق‌های ناامن، مکانیزم مبل‌های تکیه‌ای، و اشیاء کوچکی که می‌توانند بلعیده شوند می‌باشند. اشیاء لاستیکی و فومی خطر ویژه‌ای دارند چون دله‌ها به‌راحتی آن‌ها را می‌جوند و انسداد روده از لاستیک بلعیده‌شده یک اورژانس معمول در نزد حیوان‌بین است.

دله‌ها گوشت‌خواران اجباری محض هستند. دستگاه هضمی آن‌ها کوتاه، تند، و برای پردازش مواد گیاهی، فیبر، یا مقدار زیادی کربوهیدرات آماده نیست. نیازهای غذایی یک دله دورگه با هر دله اهلی دیگری تفاوتی ندارد: پروتئین حیوانی زیاد، چربی زیاد، کربوهیدرات حداقل، و بدون پرکننده‌های گیاهی.

رژیم‌های مناسب شامل غذای تجاری با کیفیت بالای دله با گوشت به‌عنوان نخستین ماده و ترکیب کم‌غله یا بدون غله، غذای بچه‌پشک عالی به حیث جایگزین موقت در جایی که غذای ویژه دله در دسترس نیست، یا رژیم خام یا طعمه کامل به‌درستی متوازن‌شده است. چون غذا به‌سرعت از روده دله می‌گذرد، دله‌ها با یک یا دو وعده بزرگ کنار نمی‌آیند. آن‌ها به‌طور طبیعی در طول روز می‌چرند و بهترین عملکرد را دارند وقتی غذا همیشه فراهم باشد.

دله‌ها در ابتدای زندگی، اغلب قبل از هشت هفتگی، به‌شدت بر انواع غذا مهر می‌زنند. دله‌ای که فقط با یک غذا بزرگ می‌شود ممکن است در بزرگسالی از جایگزین‌ها امتناع کند. معرفی تنوع در دله‌های جوان، یا تغییر تدریجی در یک بالغ، از تنگناهای تغذیه‌ای اگر یک غذای مورد علاقه کمیاب شود جلوگیری می‌کند.

خوراکی‌هایی که باید از آن‌ها دوری کرد

میوه، سبزیجات، غلات، لبنیات، خوراکی‌های شیرین، چاکلیت، پیاز، سیر، یا کشمش ندهید. خوراکی‌های پرکربوهیدرات و شیرین با انسولینوم، تومور لوزالمعده که در دله‌ها رایج است، ارتباط دارند. چاکلیت و پیاز مستقیماً زهری هستند. خوراکی‌ها باید تکه‌های کوچک گوشت پخته یا خام ساده، تخم‌مرغ، یا خوراکی تجاری دله بر پایه گوشت باشند.

آب تازه باید همیشه فراهم باشد. هم در یک بطل قطره‌ای و هم در یک کاسه ارائه دهید، چون برخی دله‌ها یکی را به دیگری ترجیح می‌دهند. آبرسانی به‌خصوص برای دله‌هایی که رژیم تجاری خشک دارند اهمیت دارد.

دله‌های دورگه با نگه‌داری مناسب تقریباً 6 تا 10 سال عمر می‌کنند. برخی افراد بیشتر از 10 سال زندگی می‌کنند، اما طول عمر همچنین تحت تأثیر استعدادهای ژنتیکی است که صرف‌نظر از تبار مختلط در جمعیت دله اهلی ادامه دارند. ذخیره ژنتیکی گسترده‌تر یک دله دورگه همان اثر محافظتی بالقوه‌ای که گاهی در سگ‌های دورگه دیده می‌شود را ندارد، چون بیماری‌های شایع‌تر در دله‌های اهلی در سراسر ذخیره ژنتیکی دله‌های اسیر یافت می‌شوند، نه در یک زیرمجموعه محدود از خطوط.

چند بیماری در دله‌های اهلی ثبت شده و در افراد مختلط با نرخ‌های مشابه دیده می‌شوند. مرض غده آدرنال و انسولینوم بعد از سن سه سالگی به‌طور روزافزون رایج می‌شوند و دو بیماری‌ای هستند که بیشتر احتمال دارد یک دله میانسال یا پیرتر را درگیر کنند. مراجعه زودهنگام به حیوان‌بین و معاینات منظم توسط حیوان‌بین باتجربه در دله بهترین فرصت تشخیص و مدیریت زودهنگام را فراهم می‌کند.

دله‌ها در پنهان کردن بیماری ماهر هستند. تا وقتی که تغییرات رفتاری آشکار می‌شود، یک بیماری ممکن است پیشرفته باشد. صاحبانی که رفتار معمول، وزن، و وضعیت پوشش دله‌شان را می‌شناسند در موقعیت بهتری برای توجه به تغییرات اولیه هستند.

مراقبت پیشگیرانه

• معاینات سالانه حیوان‌بین برای دله‌های زیر سه سال؛ دو بار در سال بعد از سن سه سالگی.
• واکسین‌ها را به‌روز نگه‌دارید جایی که واکسین‌های دیستمپر و هاری توصیه یا الزامی است.
• تمام اشیاء لاستیکی، فومی، و پلاستیک نرم را از محیط دله بردارید.
• وزن را ماهانه نظارت کنید؛ کاهش وزن غیرقابل توضیح نیاز به ارزیابی سریع حیوان‌بین دارد.
• محیط را زیر 30 درجه سلسیوس و دور از نور مستقیم آفتاب نگه‌دارید.
• هر دله جدید را حداقل دو هفته قبل از معرفی به دله‌های موجود قرنطینه کنید، با توجه به ماهیت واگیردار ECE و ADV.

دله‌ها بیشتر از آنچه شهرت دارند قابل تربیت هستند، و دله‌های دورگه استثنا نیستند. آن‌ها با خوراک و بازی برانگیخته می‌شوند که روش‌های مبتنی بر پاداش را کارآمد می‌کند. رگه مستقل و حواس‌پرتی که در دله‌ها رایج است به این معناست که جلسات کوتاه و مکرر از جلسات طولانی بهتر کار می‌کنند. دهانه توجه در وقت هوشیاری دله کوتاه است، و پنجره تربیت سازنده اغلب پس از پنج تا ده دقیقه بسته می‌شود.

چون دله‌های دورگه از ذخیره ژنتیکی گسترده‌تری می‌آیند، تنوع فردی در توانایی تربیت‌پذیری می‌تواند قابل توجه باشد. برخی یادگیرندگان پیگیری هستند که رفتارهای جدید را به‌سرعت یاد می‌گیرند؛ برخی دیگر علاقه‌محورترند و فقط برای پاداش‌های ارزشمند به‌طور قابل اعتماد تلاش می‌کنند. شروع با انگیزه‌های خود دله به جای یک برنامه تربیتی ثابت نتایج بهتری می‌دهد.

عملی‌ترین هدف‌های تربیتی تربیت توالت، یادگیری بلند شدن و سروکار بدون گاز گرفتن، و آمدن با صدا خواندن هستند. هر سه با تقویت پیوسته دست‌یافتنی هستند.

مراحل تربیتی پیشنهادشده

1. ظرف‌های توالت را در گوشه‌هایی که دله از پیش در آن‌ها دفع می‌کند بگذارید و هر استفاده را فوری با یک خوراکی کوچک گوشتی پاداش دهید.
2. از ابتدا روزانه با دله سروکار داشته باشید، بدنش را نگه‌دارید و رفتار آرام را با خوراکی یا بازی پاداش دهید.
3. وقتی در حین بازی گاز می‌گیرد، جلسه را به‌طور مختصر و بدون واکنش اغراق‌آمیز پایان دهید. وقتی دله آرام شد از سر بگیرید. تعامل آرام را پاداش دهید.
4. صدا خواندن را با جفت کردن یک صدای ثابت، مثل یک کلمه مشخص یا اسباب‌بازی صدادار، با یک خوراکی ارزشمند هر بار که دله نزدیک می‌شود یاد بدهید. در همان فضا تکرار کنید، بعد به‌تدریج مکان‌ها را عوض کنید.
5. محیط‌های جدید و آدم‌های جدید را در هفته‌های اول در خانه معرفی کنید تا اعتماد به نفس ایجاد شود.
6. هر جلسه را در 5 تا 10 دقیقه نگه‌دارید و در حالی که دله هنوز مشغول است متوقف شوید.

یادداشت‌هایی درباره تربیت توالت دله‌های دورگه

دله‌های دورگه، مثل همه دله‌ها، غریزه قوی دارند که برای دفع عقب‌رو به گوشه می‌روند. رویکرد تربیتی با این غریزه همکاری می‌کند نه در برابرش. چندین ظرف در هر گوشه‌ای که دله استفاده می‌کند تصادف را کاهش می‌دهد. دله‌ای که در قفسش به‌طور قابل اعتماد از ظرف توالت استفاده می‌کند ممکن است در اتاق جدید گاهی تصادف داشته باشد تا وقتی که همه گوشه‌ها را یاد بگیرد.

نیازهای مسکونی دله‌های دورگه مثل هر دله اهلی است. قفس به‌عنوان پایگاه، ناحیه خواب، و فضای نگه‌داری امن کار می‌کند، نه به‌عنوان یک محیط زندگی کامل. دله‌هایی که بدون دسترسی منظم به یک ناحیه کاوش بزرگ‌تر در قفس محبوس می‌مانند دچار مشکلات رفتاری و وضعیت جسمانی رو به تنزل می‌شوند.

قفس مناسب بزرگ، با تهویه خوب، و چند طبقه است با تخته‌ها یا سکوهایی که طبقات را به هم وصل می‌کنند. کف‌های محکم ضروری است چون کف توری به پاهای دله آسیب می‌رساند. قفس شامل هامون‌های خواب یا کیسه‌های خواب نرم بسته، ظرف توالت در گوشه پایینی، بطل آب و کاسه آب، و خوراک است. برای چند دله فضای بیشتر لازم است.

دله‌ها سرما را بسیار بهتر از گرما تحمل می‌کنند. بالای تقریباً 27 تا 30 درجه سلسیوس، در معرض گرمازدگی قرار می‌گیرند. قفس و اتاقی که در آن است باید زیر این محدوده بماند. نور مستقیم آفتاب، نزدیکی به وسایل گرمایشی، و اتاق‌های گرم تابستانی بدون جریان هوا همه خطرهای واقعی هستند.

فضای خارج از قفس

فضایی که دله‌ها در آن ورزش می‌کنند باید قبل از هر جلسه از سطح زمین بررسی شود. دله‌ها شکاف‌های پشت وسایل، داخل مکانیزم‌های مبلمان، و زیر درها را بررسی می‌کنند. مبلمان نرم خطر ویژه‌ای دارد اگر دله‌ها از زیر آن را بجوند و وارد ساختار داخلی شوند. مراحل استاندارد ایمن‌سازی شامل بستن شکاف‌های پهن‌تر از سر دله، برداشتن تمام اشیاء لاستیکی و فومی، ایمن‌سازی درپوش توالت، بررسی ایمنی مبل‌های تکیه‌ای قبل از استفاده، و اطمینان از جدا بودن سایر حیوانات خانگی در وقت بازی است.

دله‌های دورگه از همان زیست‌شناسی تولیدمثلی تمام دله‌های اهلی پیروی می‌کنند. آن‌ها چند فحلی فصلی هستند، با فصل تولیدمثل که با افزایش طول روز در بهار آغاز می‌شود و در طول تابستان ادامه می‌یابد. ماده که «جیل» نامیده می‌شود با شروع فصل به فحلی می‌آید و تا زمانی که جفت‌گیری نشده یا مداخله هورمونی دریافت نکرده در فحلی می‌ماند. ماندن طولانی در معرض استروژن از یک چرخه فحلی بدون جفت‌گیری وضعیتی به نام کم‌خونی آپلاستیک ایجاد می‌کند که می‌تواند کشنده باشد. به این دلیل، بیشتر دله‌های خانگی خارج از برنامه‌های تولیدمثل فعال اخته می‌شوند یا ایمپلنت دزلورلین دریافت می‌کنند که چرخه را مهار می‌کند.

نرها بین 6 تا 12 ماهگی به بلوغ جنسی می‌رسند. ماده‌ها معمولاً در اولین بهارشان بعد از تولد آماده تولیدمثل هستند، هرچند بیشتر پرورش‌دهندگان مسئول تا وقتی که ماده از نگاه جسمانی به‌طور کامل بالغ نشده صبر می‌کنند، که معمولاً به معنای تولیدمثل از فصل دوم به بعد است.

آبستنی حدود 42 روز طول می‌کشد. دسته‌های دله دورگه معمولاً 6 تا 10 بچه دارند، هرچند دسته‌هایی به کوچکی 1 و به بزرگی 18 ثبت شده‌اند. این تنوع هم تفاوت‌های فردی و هم پس‌زمینه ژنتیکی مختلط را نشان می‌دهد. بچه‌ها کور، کر، و تقریباً بدون مو به دنیا می‌آیند. چشم‌ها و گوش‌هایشان بین 3 تا 5 هفتگی باز می‌شود. از شیرگیری حدود 6 هفتگی شروع می‌شود، و بچه‌ها معمولاً بین 8 تا 10 هفتگی به اندازه کافی مستقل هستند که به خانه‌های جدید بروند.

وقتی دو دله دورگه با هم جفت می‌شوند، نتایج رنگ پوشش نسبت به جفت کردن دو خط شناخته‌شده کمتر قابل پیش‌بینی است، چون هر یک از والدین ممکن است چندین ژن رنگی مغلوب داشته باشد که در پوشش خودشان دیده نمی‌شود. دله‌ای که سبل به‌نظر می‌رسد ممکن است ژن‌های پنهان شامپاین، شکلاتی، یا آلبینو داشته باشد که در نتاج پیدا شوند.

با توجه به اینکه تعداد زیادی از دله‌ها از پناهگاه‌ها و سازمان‌های نجات در دسترس هستند، تولیدمثل دله‌های دورگه معمولاً فقط توسط کسانی انجام می‌شود که هدف‌های مشخص و امکانات لازم برای بزرگ کردن بچه‌ها به‌طور مسئولانه دارند.