هارلکین ولزی

هارلکوین ولزی یک مرغابی اهلی متوسط است که در ولز پرورش یافته. این نژاد به دسته سبک‌وزن تعلق دارد؛ نرها تقریباً ۲.۳ کیلوگرم و ماده‌ها تقریباً ۲ کیلوگرم وزن دارند. این نژاد از مرغابی کاکی کمپبل ریشه می‌گیرد و شهرت آن را به عنوان تخم‌گذار پرتوان دارد، اما با پوشش رنگین‌تر و دارای نقش.

نام این نژاد از پرهایش برگرفته شده. «هارلکوین» به الگوی شکسته و خال‌خال اشاره دارد که ظاهری نرم و دل‌انگیز به پرنده می‌دهد، نه یک رنگ یکدست. این نژاد دومنظوره است، یعنی هم برای تخم و هم در برخی دهکده‌ها برای گوشت نگهداری می‌شود. تعداد تخم‌ها برای یک مرغابی زیاد است؛ ماده‌ها معمولاً ۲۴۰ تا ۳۳۰ تخم در سال می‌گذارند.

خوی و خصلت از ویژگی‌های برجسته این نژاد است. هارلکوین‌های ولزی آرام، خوش‌طبع و رام هستند. این خصوصیات آن‌ها را برای رمه‌های خانوادگی و صاحبان تازه‌کار مناسب می‌سازد. این مرغابی‌ها خوب علف می‌چرند و وقتی با روال منظم پرورش یابند، معمولاً نزدیک خانه می‌مانند.

برای چه کسانی مناسب است

هارلکوین ولزی برای کسانی مناسب است که می‌خواهند از یک پرنده آرام و قابل مدیریت تخم منظم دریافت کنند. خوی آرام آن را برای خانواده‌های دارای اطفال و افراد تازه‌کار در نگهداری مرغابی مناسب می‌سازد. این نژاد به آب صاف و جای کافی برای چریدن نیاز دارد و بیشتر برای باغچه یا دهقانی کوچک مناسب است، نه برای محیط‌های بسته بدون فضای بیرونی.

این نژاد در ولز توسط لزلی بونه، پرورنده مرغابی که کاکی کمپبل نگه می‌داشت، ساخته شد. در سال ۱۹۴۹ او متوجه تغییرات رنگ در جوجه‌مرغابی‌های کمپبلش شد. پرنده‌های روشن‌تر و خال‌خال توجهش را جلب کردند و او شروع کرد به گزینش و پروردن آن‌ها تا الگوی نو را ثابت نگه دارد.

بونه پرنده‌های حاصل را هارلکوین ولزی نامید، به مناسبت پرهای نقشدار و سرزمینی که در آن پرورش یافتند. از آنجا که پایه این نژاد کاکی کمپبل بود، نژاد نو توانایی قوی تخم‌گذاری کمپبل را با رنگ‌آمیزی روشن‌تر به ارث برد.

تعداد این نژاد در اواخر دهه ۱۹۶۰ پس از از دست دادن یک رمه کاهش یافت و پس از آن ذخیره ژنی از چند پرنده بازمانده دوباره ساخته شد. هارلکوین‌های ولزی در سال ۱۹۶۸ با وارد شدن تخم‌های نطفه‌دار به ایالات متحده رسیدند و در واردات بعدی دهه ۱۹۸۰ نیز دام تولیدمثل وارد شد.

این نژاد هنوز از نیای خود کاکی کمپبل کمتر رایج است. گروه‌های حفاظتی آن را به عنوان نژاد ارزشمند برای حفاظت فهرست کرده‌اند و نگهداران برای هر دو خصوصیت تخم‌گذاری و ظاهرش آن را نگه می‌دارند.

هارلکوین ولزی بدنی باریک و اندکی راست دارد که برای نژادهای سبک‌وزن تخم‌گذار خاص است. این مرغابی لاغر است نه گوشتالو، با گردنی دراز، سری ظریف و بدنی که در زاویه‌ای معتدل از زمین نگه داشته می‌شود. کل ظاهر یک مرغابی زیبا و فعال است، نه یک پرنده چاق گوشتی.

پرها هویت نژاد را می‌سازند. به جای یک رنگ یکدست، پرها الگویی شکسته و خال‌خال در رنگ‌های ملایم دارند. نرها و ماده‌ها پس از بلوغ به وضوح از هم جدا می‌شوند.

پوشش پر و رنگ‌ها

نرها سری سبز تیره، سینه‌ای به رنگ کلارت سرخ‌فام با خال کرم، و بدنی به رنگ خاکستری و قهوه‌ای روشن دارند. ماده‌ها در کل رنگ روشن‌تری دارند، با زمینه فاون کرمی که با نشانه‌های تیره‌تر شکسته شده و ظاهری مهتابی روی پشت و بالچه‌ها دارند. هر دو جنس می‌توانند نواری از پرهای درخشان روی بال داشته باشند. پاها و ناخن‌ها نارنجی تا قهوه‌ای هستند و اغلب با افزایش سن تیره‌تر می‌شوند. جوجه‌مرغابی‌های یک‌روزه اغلب می‌توانند از روی رنگ منقار جنسیت‌بندی شوند، خصوصیت عملی که پرورنده‌ها آن را ارزشمند می‌دانند.

هارلکوین ولزی به خاطر خوی یکنواخت و خوش‌طبعش شناخته شده است. پرنده‌ها آرام هستند و وقتی به صاحبشان عادت کنند، به ندرت هراس می‌گیرند. بسیاری از آن‌ها به قدری رام می‌شوند که از دست غذا می‌خورند. این آرامش بخش بزرگی از دلیل توصیه این نژاد برای خانواده‌ها و افراد تازه‌کار است.

با آدم‌ها این نژاد دوستانه و کنجکاو است، بدون اینکه توجه‌طلب باشد. با اطفال معمولاً صبور است، هرچند مانند همه مرغابی‌ها، دست‌کاری ملایم و برخورد آرام را ترجیح می‌دهد. با سایر مرغابی‌ها معاشرتی است و بدون دردسر زیاد در رمه جای می‌گیرد و معمولاً با مرغ‌ها و سایر پرنده‌های حویلی در صورت داشتن جا و خوراک جداگانه به آرامش کنار می‌آید.

این مرغابی‌ها فعالانه علف می‌چرند و بیشتر روز را به دنبال کرم‌ها، حشرات و سبزه‌ها می‌گردند. تهاجمی نیستند و نرها معمولاً کمتر از نژادهای سنگین‌تر بی‌قرار هستند. پرنده‌ها پرصدا هستند اما افراطی نیستند، و ماده‌ها از نرها بلندتر صدا می‌کنند.

هارلکوین‌های ولزی در مقایسه با بسیاری از نژادهای تزئینی محکم و کم‌نیاز هستند، اما نیازهای معمول همه مرغابی‌ها را دارند: آب صاف، جایگاه خشک و جا برای چریدن. برای زندگی به حوض نیازی ندارند، هرچند از آبی که بتوانند سرشان را در آن فرو ببرند و چشم و بینی‌شان را صاف کنند بهره می‌برند.

پاکیزگی

• مرغابی‌ها خودشان را پاک می‌کنند؛ برای پوشش پر نیازی به کوتاه کردن یا آراستن نیست.
• آبی به عمق کافی برای فرو بردن سر فراهم کنید تا بتوانند چشم و منقارشان را پاک نگه دارند.
• در جریان مراقبت‌های معمول، پاها و انگشتان مرغابی را برای بریدگی، تورم یا بیماری کف پا بررسی کنید.
• انتظار یک پوست‌اندازی سنگین‌تر یک یا دو بار در سال داشته باشید.

ورزش

• هر روز دسترسی به حویلی، محوطه یا چراگاه برای چریدن بدهید.
• جا برای راه رفتن و آب‌بازی؛ این نژاد فعال است و از حبس خوشش نمی‌آید.
• یک حوضچه کم‌عمق یا لگن بزرگ آب از حمام و آرایش طبیعی کمک می‌کند.
• در صورت امکان جاهای چریدن را عوض کنید تا زمین گلی نشود.

محیط

یک جایگاه ضد درنده با بستر خشکی مثل کاه یا خاک‌اره، هواکشی خوب و سایه برای هوای گرم فراهم کنید. این نژاد سرما را خوب تحمل می‌کند وقتی خشک و دور از باد باشد. در آب‌وهوای گرم، سایه و آب دائمی مهم‌تر است، چون مرغابی‌ها عرق نمی‌کنند و زود از گرما آسیب می‌بینند.

هارلکوین‌های ولزی با خوراک تجاری مرغابی یا طیوری که برای سن و وضعیت تخم‌گذاری‌شان مناسب باشد به خوبی بزرگ می‌شوند. جوجه‌مرغابی‌ها به دانه آغازین نیاز دارند، پرنده‌های در حال رشد به خوراک رشد انتقال می‌یابند، و ماده‌های تخم‌گذار به خوراک تخم‌گذاری با تقریباً ۱۶ تا ۱۸ فیصد پروتئین و کلسیم اضافه برای کیفیت پوسته نیاز دارند. خوراک آغازین جوجه برای طیور باید بدون دوا باشد مگر اینکه برچسبش برای مرغابی‌ها مناسب نشان دهد. چریدن کرم‌ها، حشرات و سبزه‌هایی را تأمین می‌کند که رژیم غذایی را کامل می‌کنند، اما باید مکمل خوراک متوازن باشد نه جای آن را بگیرد.

خوراکی‌های خاص و مکمل‌ها

سبزیجات برگ‌دار، مٹر، سبزیجات خردشده و کرم‌شب‌تاب را به اندازه معتدل به عنوان خوراکی بدهید. ریگ غیرمحلول فراهم کنید تا مرغابی‌ها بتوانند خوراکشان را آسیاب کنند، چون دندان ندارند، و پوسته صدف خردشده را جداگانه برای ماده‌های تخم‌گذاری که به کلسیم اضافه نیاز دارند تأمین کنید. نیاسین برای جوجه‌مرغابی‌ها مهم است؛ اگر خوراک از نظر نیاسین کم باشد، مکملی مثل مخمر آبجو از رشد سالم پاها حمایت می‌کند.

هارلکوین ولزی نژادی محکم با مشکلات صحی ارثی کمی است. با جایگاه خوب، آب صاف و غذای درست، پرنده‌ها معمولاً ۸ تا ۱۲ سال زندگی می‌کنند. بیشتر مشکلات صحی این نژاد به مدیریت مرتبط هستند نه ژنتیک، که یعنی بسیاری از آن‌ها با مراقبت منظم قابل پیشگیری هستند.

مراقبت پیشگیرانه

• جایگاه را خشک، صاف و دارای هواکشی خوب نگه دارید.
• آب صاف به اندازه کافی برای فرو بردن سر و حمام فراهم کنید.
• خوراک متناسب با مرحله زندگی با نیاسین و کلسیم کافی بدهید.
• پاها و انگشتان مرغابی را برای نشانه‌های اولیه بیماری کف پا به طور منظم بررسی کنید.
• از سرپناه ضد درنده استفاده کنید و رمه را شب‌ها ببندید.
• پرنده‌های نو را قبل از اضافه کردن به رمه جدا نگه دارید.

هارلکوین‌های ولزی با بیشتر تنظیمات حویلی و دهقانی کوچک سازگار هستند. آن‌ها برای حفاظت شبانه به یک جایگاه امن و برای چریدن و حمام در طول روز به یک منطقه بیرونی نیاز دارند. این نژاد به حوض طبیعی نیازی ندارد، اما یک حوضچه کم‌عمق یا لگن بزرگ آب رفاه را بهبود می‌دهد و به پرنده‌ها امکان می‌دهد پرهایشان را در حالت خوبی نگه دارند. از آنجا که مرغابی‌ها فعالانه چرا می‌کنند، جا را بر محبوس بودن ترجیح می‌دهند.

فهرست آماده‌سازی

• جایگاه ضد درنده با قفل‌های امن و هواکشی خوب.
• بستر خشکی که به طور منظم عوض می‌شود تا از نمناکی جلوگیری شود.
• آب آشامیدنی صاف در همه اوقات موجود باشد.
• یک لگن حمام یا حوضچه کم‌عمق روی پایه‌ای با آب‌رفتن خوب.
• سایه برای هوای گرم و دیوار بادشکن برای سرما.
• یک حویلی یا محوطه حصارکشی‌شده برای چریدن روزانه.

تخم‌های هارلکوین ولزی تقریباً ۲۸ روز طول می‌کشد تا بشکفند، دوره انکوباسیون معمول برای اکثر مرغابی‌های اهلی به جز موسکووی. تخم‌ها می‌توانند زیر یک مرغابی یا مرغ کرچ گذاشته شوند یا در انکوباتور جوجه‌کشی شوند. برخی ماده‌های هارلکوین ولزی کرچ می‌شوند و مادران خوبی می‌شوند، هرچند قابلیت اطمینان بین پرنده‌های مختلف فرق دارد. تخم‌های مرغابی به رطوبت بیشتری نسبت به تخم مرغ نیاز دارند و از گردانیدن منظم و در بسیاری از تنظیمات، مه‌پاشی سبک در طول انکوباسیون بهره می‌برند.

مراحل جوجه‌کشی

۱. تخم‌های صاف را جمع کنید و آن‌ها را با نوک رو به پایین برای حداکثر ۷ تا ۱۰ روز قبل از گذاشتن نگهداری کنید. ۲. انکوباتور را قبل از اضافه کردن تخم به دمای ثابت ۳۷.۵ درجه سانتیگراد گرم کنید. ۳. تخم‌ها را چندین بار در روز بگردانید و رطوبت را نزدیک ۵۵ فیصد نگه دارید. ۴. حدود روز ۷ و ۱۴ کندل کنید تا رشد را بررسی کنید و تخم‌های شفاف یا غیرزنده را بردارید. ۵. در روز ۲۵، گرداندن را متوقف کنید، رطوبت را بالا ببرید و از باز کردن انکوباتور پرهیز کنید (قفل‌شدن). ۶. اجازه دهید جوجه‌مرغابی‌ها بیرون بیایند و قبل از انتقال به مهتابه گرم کاملاً خشک شوند.