ساکسونی

مرغابی ساکسونی یک نژاد مرغابی اهلی سنگین است که در آلمان پرورش یافته. این پرنده به عنوان یک پرنده دوگانه‌کاربرد شناخته می‌شود و هم برای گوشت و هم برای تولید منظم تخم نگهداری می‌شود. بالغین از نظر اندازه قابل توجه اند و نرها الگوی رنگی دارند که بخش زیادی از شناخت نژاد به آن‌ها مدیون است.

بارزترین ویژگی، پر و بال نر است: سر آبی‌خاکستری نرم، سینه زردنارنجی یا سرخ‌نارنجی، و زیرشکم کرمی. ماده‌ها رنگ یکنواخت بادامی یا زردنارنجی دارند. این رنگ از ترکیب خاصی از ژن‌های رقیق‌کننده حاصل می‌شود و هدف عمدی سازنده نژاد بود. ساکسونی شکل کلی بدن روئن و پومرانی را که از آن‌ها سرچشمه گرفته حفظ کرده، با بدنی بلند و پهن و حالتی کمی ایستاده اما آرام.

خلق‌وخو یکی از برترین ویژگی‌های این نژاد برای مزارع کوچک و نگهداری در حویلی است. ساکسونی‌ها آرام و خوش‌طبع اند، دستکاری را تحمل می‌کنند و وقتی فضا داشته باشند به طور فعال چرا می‌کنند. مانند برخی نژادهای سبک‌تر ترسو نیستند که مدیریت‌شان را در گله‌های آمیخته دشوار کند.

برای چه کسی مناسب است

ساکسونی برای نگهدارندگانی مناسب است که یک مرغابی پرکار و آرام می‌خواهند نه یک متخصص تخم‌گذاری پرحجم یا پرنده زینتی. طبیعت آرام آن برای خانواده‌هایی با اطفال و افراد تازه‌کار در نگهداری مرغابی مناسب است. چون نژاد سنگینی است که به خوبی چرا می‌کند، با فضا برای گشت‌وگذار و دسترسی به آب برای شستشو بهترین حالت را دارد. نگهدارندگانی که می‌خواهند یک نژاد واحد هم گوشت دسترخوان و هم تعداد معقولی تخم تامین کند، مخاطبان طبیعی این نژاد اند.

مرغابی ساکسونی توسط آلبرت فرانز در منطقه ساکسونی آلمان از دهه ۱۹۳۰ ساخته شد. فرانز مرغابی‌های روئن، پکن آلمانی و پومرانی آبی را با هدف تولید پرنده‌ای بزرگ و پرکار که الگوی رنگی جذاب و متمایزی هم داشته باشد، با هم تلاقی داد.

نژاد اولین بار در سال ۱۹۳۴ در یک نمایشگاه در کمنیتس به عموم معرفی شد. پیشرفت اولیه با جنگ جهانی دوم متوقف شد و بخش زیادی از ذخیره اولیه اصلاح‌نژادی از دست رفت. فرانز پس از آن کارش را از سر گرفت و نژاد را از پرندگان بازمانده بازسازی کرد.

ساکسونی در سال ۱۹۵۷ به طور رسمی در آلمان به رسمیت شناخته شد. از آنجا به سایر بخش‌های اروپا گسترش یافت و بعداً به جاهای دورتر صادر شد. این نژاد در دهه ۱۹۸۰ به ایالات متحده رسید و در سال ۲۰۰۰ به استاندارد کمال انجمن طیور آمریکا (APA) پذیرفته شد.

در طول تاریخش ساکسونی نژادی نسبتاً نادر مانده است تا یک مرغابی تجاری تولید انبوه. توسط کشاورزان خرده‌مقیاس و علاقه‌مندان حفاظت از نژادها که ویژگی‌های دوگانه‌کاربرد و جایگاه آن در میراث مرغابی‌داری را ارزش می‌دانند، نگهداری می‌شود.

ساکسونی یک مرغابی سنگین با بدنی بلند، پهن و نسبتاً ژرف است که در زاویه ایستاده متوسطی حمل می‌شود. سر بیضی‌شکل، نوک بلند و تقریباً راست است، و پاها کمی عقب‌تر قرار دارند که حالت راه رفتن متعادلی به پرنده می‌دهد نه حالت تقریباً عمودی مرغابی‌های نوع رانر. به طور کلی به صورت یک مرغابی مزرعه‌ای محکم و خوش‌تناسب به نظر می‌رسد.

پوشش و رنگ‌ها

ساکسونی یک نوع رنگ شناخته‌شده دارد. نر سر و گردن بالایی آبی‌خاکستری دارد که با یک حلقه سفید گردن از سینه زردنارنجی یا سرخ‌نارنجی جدا می‌شود، با پهلوهای کرم تا سفید و کپل آبی‌خاکستری. ماده بادامی‌زردنارنجی نرم‌تر و یکنواخت‌تری دارد، اغلب با نوارهای روشن زیر چشم و گلوی کرمی. پر و بال محکم و آب‌دفعنده است. رنگ از ژن‌های رقیق‌کننده‌ای که روی الگوی مشتق‌شده از مرغابی وحشی عمل می‌کنند حاصل می‌شود.

ساکسونی به خاطر طبیعت یکنواخت و متعادل شناخته می‌شود. پرندگان آرام و خوش‌طبع اند و دستکاری را بهتر از بسیاری از نژادهای سبک‌تر و هیجان‌زده‌تر تحمل می‌کنند. این ویژگی آن‌ها را برای خانواده‌هایی با اطفال و نگهدارندگانی که می‌خواهند با گله‌شان تعامل داشته باشند مناسب می‌کند.

در برابر غریبه‌ها ساکسونی معمولاً محتاط است اما وحشت‌زده نیست. از افراد ناآشنا دور می‌شود اما به محض اینکه روال را یاد بگیرد سریع آرام می‌شود. در کنار سایر مرغ‌وخروس‌ها و مرغابی‌ها نژاد به طور کلی صلح‌آمیز است و گله‌های آمیخته را تحت سلطه نمی‌گیرد، هرچند نرها در فصل جفت‌گیری می‌توانند جسورتر شوند.

این نژاد چراکننده فعالی است. وقتی فضا داشته باشند ساکسونی‌ها بیشتر روز را به دنبال حلزون، حشرات و گیاهان می‌گردند که هزینه علوفه را کاهش می‌دهد و در کنترل آفات باغ کمک می‌کند. پرواز قوی ندارند بنابراین نگهداری‌شان آسان است. ساکسونی‌ها به طور متوسط صدا دارند؛ ماده‌ها می‌توانند بیشتر از نرها صدا داشته باشند اما نژاد برای اندازه‌اش غیرمعمول پرصدا نیست.

ساکسونی یک نژاد مقاوم است که با طیف وسیعی از آب‌وهوا سازگار می‌شود، اما نیازهای اساسی یکسانی مانند هر مرغابی سنگین دارد: آب پاک، فضا برای چریدن و جایگاه امن.

آرایش

• آبی به اندازه کافی عمیق فراهم کنید تا مرغابی بتواند سرش را فرو برد و چشم و بینی‌اش را پاک کند
• دسترسی منظم به آب شستشو فراهم کنید تا پرنده بتواند پر و بال خود را مرتب کرده و ضدآب نگه دارد
• پا و ساق‌ها را برای بریدگی، ورم یا نشانه‌های بامبل‌فوت بررسی کنید
• پوست‌اندازی سالانه را زیر نظر بگیرید و بستر را در حین رشد پرهای جدید پاک نگه دارید

ورزش

• دسترسی روزانه به چراگاه یا حصار فراهم کنید
• در صورت امکان حوض یا ظرف بزرگ آب برای شنا فراهم کنید
• چراگاه‌ها را به طور چرخشی استفاده کنید تا زمین گل‌آلود و فرسوده نشود
• مطمئن شوید گله فضای کافی برای حرکت دارد؛ ازدحام مرغابی‌های سنگین آن‌ها را تحت فشار می‌گذارد

محیط

ساکسونی‌ها در شرایط معتدل خوب عمل می‌کنند و سرما را بهتر از گرمای شدید تحمل می‌کنند. یک جایگاه خشک، خوب‌تهویه و ضدشکارگر با بستر پاک برای شب فراهم کنید. در هوای گرم، سایه و آب اضافی فراهم کنید. این نژاد در چراگاه راحت است و به جایگاه پیچیده نیاز ندارد، اما جایگاه باید روباه و پرندگان شکاری را دور نگه دارد.

یک خوراک تجاری متعادل مرغابی یا طیور پایه رژیم غذایی ساکسونی را تشکیل می‌دهد. چون این نژاد به طور فعال چرا می‌کند، پرندگان آزادگرد جیره‌شان را به طور طبیعی با حشرات، حلزون و گیاهان تکمیل می‌کنند که می‌تواند مقدار خوراک آماده مورد نیاز را کاهش دهد. همیشه آب آشامیدنی پاک در کنار خوراک فراهم کنید زیرا مرغابی‌ها برای قورت دادن به آب نیاز دارند.

تنقلات و مکمل‌ها

سبزیجاتی مانند کاهو، نخود و سبزیجات برگ‌دار ریزشده تنقلات خوبی اند و می‌توان آن‌ها را در آب شناور کرد. ریگ‌دان غیرمحلول فراهم کنید تا پرندگان بتوانند غذا را بسایند، و یک منبع جداگانه کلسیم محلول مانند پوسته صدف خردشده برای مرغابی‌های تخم‌گذار فراهم کنید. تنقلات باید بخش کوچکی از کل جیره باشند.

ساکسونی یک مرغابی سالم و مقاوم است با طول عمر معمول ۸ تا ۱۲ سال وقتی به خوبی مراقبت شود. اختلالات ژنتیکی خاص نژاد گسترده‌ای ندارد و بیشتر مشکلات به مدیریت برمی‌گردند: زمین خیس، آب کثیف، انگل‌ها یا فشار از شکارگران. شرایط پایه خوب از اکثر بیماری‌های رایج پیشگیری می‌کند.

مراقبت پیشگیرانه

• آب شستشو و آشامیدنی را پاک نگه داشته و به طور منظم تعویض کنید
• بستر خشک و چراگاه خوب‌زهکشی‌شده برای حفاظت از پاها فراهم کنید
• پرندگان را به طور منظم برای انگل، مشکلات پا و کاهش وزن بررسی کنید
• جیره متناسب با مرحله زندگی با نیاسین کافی برای پرندگان جوان بدهید
• پرندگان جدید را قبل از اضافه کردن به گله موجود قرنطینه کنید

ساکسونی یک مرغابی زمینی و چراگاه‌دوست است که به خوبی پرواز نمی‌کند، بنابراین جایگاه بیشتر در مورد دور نگه داشتن شکارگران و خشک نگه داشتن زمین است. ترکیب مناسب یک جایگاه امن شبانه با دسترسی روزانه به چراگاه و آب شستشو است. این نژاد سرما را به خوبی تحمل می‌کند و شرایط معتدل را به گرمای شدید ترجیح می‌دهد.

چک‌لیست راه‌اندازی

• جایگاه ضدشکارگر با در امن برای شب
• بستر خشک و جاذب که به طور منظم تعویض شود
• منطقه سایه‌دار برای هوای گرم
• آب شستشو روی زهکش خوب
• آب آشامیدنی پاک همیشه در دسترس
• حصار محصور برای نگه داشتن پرندگان داخل و شکارگران بیرون

تخم‌های ساکسونی بر اساس جدول استاندارد مرغابی حدود ۲۸ روز انکوباسیون می‌شوند، بیشتر از ۲۱ روز تخم مرغ. تخم‌ها می‌توانند زیر یک مرغابی مادر یا در انکوباتور جوجه‌کشی شوند. تخم‌های انکوبه‌شده به دمای ثابت و رطوبت، چرخش منظم و تهویه خوب نیاز دارند، با رطوبت بالاتر نزدیک پایان تا جوجه‌مرغابی‌ها بتوانند از پوسته بیرون بیایند.

مراحل جوجه‌کشی

۱. تخم‌های پاک را جمع کنید و قبل از گذاشتن آن‌ها با نوک رو به پایین نگه دارید ۲. انکوباتور را قبل از اضافه کردن تخم‌ها در دما و رطوبت تنظیم کنید ۳. تخم‌ها را چند بار در روز در طول دوره اصلی انکوباسیون بچرخانید ۴. حدود روز ۷ و روز ۱۴ تخم‌ها را شمع‌بینی کنید تا رشد را بررسی کرده و تخم‌های غیرقابل رشد را بردارید ۵. حدود ۳ روز قبل از جوجه‌کشی چرخش را متوقف کنید و رطوبت را افزایش دهید ۶. به جوجه‌مرغابی‌ها اجازه دهید در انکوباتور خشک و پشمالو شوند قبل از انتقال به یک مهد گرم