پکین

مرغابی پکن یک مرغابی خانگی بزرگ با پر یکپارچه سفید، نوک نارنجی، و پاهای نارنجی است. این نژاد از رایج‌ترین مرغابی‌هایی است که در مزارع کوچک و مزارع خانگی نگهداری می‌شود، و بخش بزرگی از گوشت مرغابی تجاری در بسیاری از کشورها از این نژاد یا نسل‌های آن به دست می‌آید.

بالغ‌ها سنگین و پهن‌تنه هستند. نرها معمولاً به ۹ تا ۱۰ پوند و ماده‌ها به ۸ تا ۹ پوند می‌رسند، که پکن را در رده مرغابی‌های بزرگ قرار می‌دهد. این نژاد به سرعت نشو می‌کند و در حدود ۷ تا ۸ هفته به وزن بازاری می‌رسد، که از دلایل اصلی تبدیل شدن آن به مرغابی استاندارد سفره بوده است.

پکن این اندازه را با طبیعتی آرام، خوش‌طبع، و رام ترکیب می‌کند. در طول روز فعال است، به خوبی چرا می‌کند، و تحمل دست زدن را دارد، که آن را برای نگهدارانی که هم به تولید و هم به گله‌ای آرام نیاز دارند گزینه خوبی می‌سازد.

برای چه کسی مناسب است

پکن برای نگهداران مناسب است که مرغابی پرتولید و بی‌دردسری می‌خواهند. آرامش طبیعی‌اش آن را گزینه معقولی برای خانواده‌ها و اولین‌بار نگهداران آبزی‌پرور می‌سازد، و اندازه و استحکام آن با مزارع کوچک و گله‌های حیاطی که جا و دسترسی به آب پاک دارند جور می‌آید. برای کسی که مرغابی پرنده یا با غریزه نشستن روی تخم می‌خواهد مناسب‌تر نیست، زیرا پکن‌ها برای پرواز سنگین هستند و تمایل به نشستن مستمر ندارند.

نام پکن از «پکینگ»، که هجی قدیمی‌تر انگلیسی بیجینگ است، گرفته شده. این نژاد در چین از مرغابی‌های بومی سفید که برای اندازه و رشد سریع انتخاب شده بودند پرورش یافت، و پرندگانی از این نوع برای نسل‌ها در اطراف منطقه پایتخت نگهداری می‌شدند پیش از آنکه به غرب برسند.

این نژاد در سال ۱۸۷۳ به ایالات متحده رسید، وقتی که گروه کوچکی از پرندگان از چین به نیویورک فرستاده شدند. از این سهام بنیادین، پکن به سرعت در مزارع مرغابی امریکا پراکنده شد، و لانگ‌آیلند در نیویورک مرکز یک صنعت بزرگ پرورش مرغابی شد که دهه‌ها ادامه داشت. اصطلاح «جوجه مرغابی لانگ‌آیلند» از همین تجارت می‌آید.

پکن‌ها تقریباً همزمان در اوایل دهه ۱۸۷۰ به بریتانیا رسیدند، و نژاد در معیار امریکایی کمال در سال ۱۸۷۴ شناخته شد. پرورش‌دهندگان اروپایی و امریکایی بعداً برای انواع بدنی کمی متفاوت انتخاب کردند، اما هر دو خط به همان خاستگاه چینی بر می‌گردند.

به خاطر رشد سریع و بازده قابل اطمینان، پکن پایه‌گذار مرغابی تجاری مدرن شد. بیشتر مرغابی‌های گوشتی که امروز در جهان پرورش می‌یابند از این نژاد نسب می‌برند، و این نژاد هم در صنعت و هم در گله‌های حیاطی رایج باقی مانده است.

مرغابی پکن بدنی بزرگ، عمیق، و مستطیلی دارد که با زاویه‌ای کمی ایستاده حمل می‌شود. سر گرد، گردن کلفت، و سینه پهن و پر است. پر سفید است و اغلب رنگی کرمی یا زرد کمرنگ دارد نه سفید برفی خالص. نوک، پاها، و انگشتان پرده‌دار نارنجی هستند، و چشم‌ها تیره و عمیق‌نشسته‌اند، به‌گونه‌ای که ممکن است در برابر سر پر دار به نظر پنهان برسند.

پوشش و رنگ‌ها

پکن یک رنگ شناخته‌شده دارد: سفید. طیف دقیق رنگ از سفید خالص تا کرم ملایم فرق می‌کند، و پرندگانی که روی چمن یا خوراک غنی از گل همیشه‌بهار پرورش یافته‌اند می‌توانند رنگ زرد تیره‌تری داشته باشند. پر متراکم و ضدآب است و روی لایه ضخیمی از کرک قرار می‌گیرد که پرنده را در شرایط سرد و مرطوب گرم نگه می‌دارد. نرها و ماده‌ها به جز اندازه و پرهای دم پیچیده نر تقریباً یکسان به نظر می‌رسند. صدای نر نیز آرام‌تر و خشن‌تر است، در حالی که ماده صدای بلند و کلاسیک‌تری دارد.

مرغابی پکن سرشتی یکنواخت و خوش‌طبع دارد. در کنار انسان‌ها آرام و رام است، با دست زدن منظم به سرعت خو می‌گیرد، و به‌طور کلی یکی از مرغابی‌های آسان‌تر برای مدیریت در محیط حیاطی است. بسیاری از نگهداران پرندگان منفرد را کنجکاو و دوستانه توصیف می‌کنند، به‌خصوص وقتی که از جوجه مرغابیِ کوچک بزرگ شده و با دست غذا داده شده باشند.

با خانواده‌ها این نژاد ملایم است و به ندرت ستیزه‌جو می‌شود. نرها در فصل جفت‌گیری می‌توانند زورگو شوند، اما پکن از بسیاری دیگر از آبزی‌پرندگان بسیار کمتر سرزمینی است. در برابر بیگانگان مرغابی‌ها ابتدا محتاط هستند و بعد آرام می‌گیرند، و وقتی ترسیده باشند با قوقو کردن بلند خبر می‌دهند.

با سایر حیوانات پکن به خوبی کنار می‌آید. با مرغ‌ها، قاز، و سایر نژادهای مرغابی همزیستی دارد، و سرشت آرامش به این معناست که به ندرت دعوا شروع می‌کند. پرندگان در طول روز فعال هستند، به دنبال حشرات، حلزون، و گیاهان می‌گردند، و با جا برای گشت‌زنی و آب برای شنا کردن شادترین هستند.

نظافت

• آب باز و به اندازه کافی عمیق برای فرو کردن کامل سر و پاشیدن آب مهیا کنید، که چشم‌ها، سوراخ‌های بینی، و پر را پاک نگه می‌دارد.
• به مرغابی اجازه بدهید پس از حمام پر و بال خود را مرتب کند و روغن‌های خود را پخش کند؛ پکن‌های صحتمند خود را ضدآب می‌کنند و نیازی به حمام دادن با دست ندارند.
• در حین نگهداری معمول، نوک و پاهای نارنجی را از نظر بریدگی یا مشکل فلس بررسی کنید.
• ناخن‌ها را تنها در صورت رشد زیاد کوتاه کنید، که در پرندگان نگهداری‌شده روی زمین متنوع کم‌اتفاق است.

ورزش

• دسترسی روزانه به باغچه یا حویلی برای چریدن، راه رفتن، و آب‌بازی مهیا کنید.
• حوضچه، استخر کوچک، یا آبدان بزرگ در دسترس داشته باشید؛ شنا کردن ورزش اصلی این نژاد است.
• حداقل دو یا سه پرنده در گله داشته باشید، زیرا پکن‌ها اجتماعی هستند و در جمع فعال‌تر هستند.
• از نگهداری طولانی روی سنگ‌فرش سخت خودداری کنید، که می‌تواند پاهای چنین پرنده سنگینی را آسیب برساند.

محیط

پکن‌ها به خاطر کرک متراکم سرما و بارندگی را به خوبی تحمل می‌کنند، اما در گرما به سایه و آب نوشیدن زیاد ضرورت دارند، زیرا این نژاد با دمای بالا خوب کنار نمی‌آید. بستر باید خشک بماند تا از مشکلات پا پیشگیری شود. یک سرپناه کم‌بلندی با در پهن بهتر از لانه بلند است، زیرا مرغابی‌های سنگین به راحتی از شیب بالا نمی‌روند.

پکن‌ها مرغابی‌هایی بزرگ و با نشو سریع هستند، بنابراین کیفیت خوراک در هفته‌های اول بیشترین اهمیت را دارد. جوجه مرغابی‌ها به خوراک آغازین با نیاسین کافی ضرورت دارند، زیرا مرغابی‌ها به این ویتامین بیشتر از مرغ‌ها نیاز دارند و کمبود آن باعث ضعف پا می‌شود. بعد از کند شدن نشو، بالغ‌ها بسته به اینکه تخم تولید می‌کنند یا نه به جیره نگهداری یا تخم‌گذاری تغییر می‌کنند. مرغابی‌هایی که روی چمن و حشرات می‌چرند خوراک آماده کمتری می‌خورند اما همچنان از جیره پایه متوازن نفع می‌برند.

خوراک‌های اضافه و مکمل‌ها

سبزیجات برگ‌دار، نخود، سبزیجات خردشده، کرم‌آرد، و کرم‌خاکی خوراک‌های اضافه خوبی هستند و باید زیر ۱۰ فیصد جیره غذایی بمانند. اگر مرغابی‌ها روی زمین باز نمی‌چرند، سنگ‌ریزه غیرمحلول مهیا کنید، زیرا برای له کردن خوراک به آن ضرورت دارند. مرغابی‌های تخم‌گذار به منبع جداگانه‌ای از کلسیم مثل پوست صدف خردشده که آزادانه در دسترس است نیاز دارند.

پکن نژادی قوی با اختلالات ارثی کم است. با تغذیه خوب و جای پاک، یک پکن معمولاً ۸ تا ۱۲ سال زندگی می‌کند، اگرچه پرندگان سنگینی که برای تولید سریع گوشت پرورش یافته‌اند می‌توانند عمر کوتاه‌تری داشته باشند. بیشتر مشکلاتی که نگهدار می‌بیند از اندازه مرغابی و نحوه مدیریت ناشی می‌شود نه ژنتیک.

مراقبت پیشگیرانه

• در مرحله نشو سریع به جوجه مرغابی‌ها خوراک آغازین با نیاسین کافی بدهید.
• بستر را خشک نگه دارید و آب شنا و نوشیدن پاک مهیا کنید.
• در هوای گرم سایه، هوادهی، و آب اضافه بدهید.
• از نگهداری طولانی روی سطوح سخت یا ساینده پرهیز کنید.
• در حین نگهداری به طور منظم پاها و انگشتان را بررسی کنید.

پکن‌ها در حویلی امنی با خانه سرپوشیده برای شب و هوای بد نگهداری می‌شوند. چون سنگین هستند و نمی‌توانند پرواز کنند، چپر فقط باید از شکارچیان زمینی جلوگیری کند، اما باید محکم باشد، زیرا این نژاد دفاع کمی در برابر روباه، سگ، و پرندگان شکاری دارد. خانه باید در سطح زمین باشد با ورودی پهن و کم‌بلندی، بستر خشک مثل کاه یا تراشه چوب، و هوادهی خوب.

فهرست آماده‌سازی

• خانه سطح‌الزمین با در پهن و کم‌بلندی
• بستر خشک که به طور منظم تجدید می‌شود
• ناحیه سایه‌دار برای روزهای گرم
• آب نوشیدن همیشه در دسترس
• استخر، آبدان، یا حوضچه برای حمام
• چپر ضدشکارچی و سرپناه شبانه قابل قفل

تخم‌های پکن در حدود ۲۸ روز جوجه می‌کشند، کمی بیشتر از تخم‌های مرغ. پکن‌ها به طور مستمر روی تخم نمی‌نشینند و بسیاری از ماده‌ها به طور قابل‌اعتماد روی کل خوشه نمی‌مانند، پس نگهداران اغلب از دستگاه تفریح یا پرنده نشیننده نژاد دیگری استفاده می‌کنند. چه زیر مرغ و چه در دستگاه، تخم‌ها به دمای پایدار، رطوبت کنترل‌شده، و چرخاندن منظم تا روزهای آخر نیاز دارند.

مراحل جوجه‌کشی

1. تخم‌های پاک و خوش‌شکل انتخاب کنید و ۱۲ تا ۲۴ ساعت پیش از گذاشتن، با انتهای بزرگ رو به بالا استراحت بدهید.
2. پیش از افزودن تخم‌ها، دستگاه تفریح را به دما و رطوبت هدف گرم کنید.
3. تخم‌ها را چند بار در روز تا حدود روز ۲۵ بگردانید.
4. از حدود روز ۷، با شمع بررسی کنید تا باروری را چک کرده و تخم‌های روشن یا مرده را بردارید.
5. در روز ۲۵، چرخاندن را متوقف کنید، رطوبت را بالا ببرید، و اجازه بدهید تخم‌ها برای دوره قفل آماده شوند.
6. جوجه مرغابی‌های تفریح‌شده را تا خشک شدن در دستگاه بگذارید، بعد به مرغدانی گرم منتقل کنید.