نژاد مخلوط اردک

مرغابی دورگه از بیش از یک نژاد اهلی نسب می‌برد یا از رمه‌هایی به وجود آمده که طی نسل‌های متعدد بدون انتخاب هدفمند جفت‌گیری کرده‌اند. این دسته شامل مرغان می‌شود که از آمیزش اتفاقی نژادهای حویلی، آمیزش‌های قصدی برای استواری یا افزایش تولید تخم، و مرغابی‌های آزادگرد در قریه‌ها یا محیط‌های نیمه‌وحشی پدید آمده‌اند، جایی که هویت نژادی هرگز حفظ نشده است.

چون پیشینه ژنتیکی گسترده است، افراد بیشتر از هر نژاد تنهایی با هم تفاوت دارند. یک رمه مرغابی دورگه ممکن است مرغانی داشته باشد که شبیه پیکن، کاکی کمپبل، رووین، رانر، موسکوی یا ترکیب‌هایی باشند که به هیچ‌کدام شباهت ندارند. وزن، درازی پا، شکل منقار، نقش‌ونگار پر و نرخ تخم‌گذاری همه به نژادهایی بستگی دارند که در ریشه‌نامه آن مرغ حاضر بوده‌اند.

باوجود این تنوع، بسیاری از مرغابی‌های دورگه خصوصیات عملی مشترکی دارند. عموماً استوارند، با طیف گسترده‌ای از آب‌وهوا و شیوه‌های نگهداری سازگاری دارند و در چرا مهارت دارند. تولید تخم اغلب خوب است بی‌آنکه مثل نژادهای تخم‌گذار متخصص یک‌بعدی باشد. در زمینه‌های زراعت خُرد و معیشتی در سراسر جهان رایج‌اند.

برای کدام کسان مناسب است

مرغابی‌های دورگه برای نگهدارندگانی مناسب‌اند که رمه‌ای استوار و کم‌نیاز از مرغان آبی می‌خواهند، بدون مصرف یا دشواری تهیه نژاد تخصصی. گزینه‌ای عملی برای مزارع خُرد، خانه‌های روستایی و حوض‌های حویلی است که در آن‌ها تولید تخم، از بین بردن کرم‌ها و حشرات و فعالیت عمومی رمه از مطابقت با استاندارد نژادی مهم‌تر است. نگهدارندگانی که به دنبال مرغان پیش‌بینی‌پذیر با کیفیت نمایشگاهی یا رکورد تخم از نژادهای تخم‌گذار شناخته‌شده هستند، این مرغابی‌ها را برای آن هدف‌ها مناسب نمی‌یابند.

مرغابی‌های اهلی تقریباً به‌طور کامل از مرغابی وحشی (Anas platyrhynchos) نسب می‌برند، با موسکوی (Cairina moschata) به عنوان تنها استثنای مهم. نژادهای مشتق از مرغابی وحشی هزاران سال پیش در آسیا اهلی شدند و از آنجا در سراسر اروپا، خاورمیانه و سرانجام امریکا و بقیه دنیا از طریق تجارت، استعمار و مبادلات زراعی گسترش یافتند.

در بیشتر آن تاریخ، مرغابی‌ها در رمه‌های مختلط قریه‌جاتی نگهداری می‌شدند و هیچ کوشش برای حفظ خالصیت نژادی نمی‌شد. یک دهقان ممکن بود مرغانی را برای اندازه، تولید تخم یا آرامش به‌صورت سطحی انتخاب کند، اما معیارهای رسمی نژادی وجود نداشت. آمیزش بین آنچه امروز نژادهای جداگانه می‌نامیم نتیجه عادی نگهداری مرغان در کنار هم بود.

شناسایی رسمی نژاد در قرن نزدهم آغاز شد، عمدتاً در بریتانیا و ایالات متحده امریکا. سازمان‌هایی مثل انجمن طیور امریکا معیارها را نشر داده و نژادهای به‌رسمیت‌شناخته را فهرست کردند و چارچوبی ساختند که مرغان ثبت‌شده خالص را از هر چیز دیگری جدا می‌کرد. پیکن در سال ۱۸۷۴ معیار شد و نژادهای دیگر در دهه‌های بعدی دنبالش کردند. پیش از آن فرآیند و در کنارش، آمیزش بین‌نژادی در اکثر مزارع ادامه یافت.

آمیزش‌های قصدی هم نقش داشته‌اند. دهقانان در مناطق مختلف پیکن‌ها را با نژادهای محلی برای استواری بیشتر آمیختند، مرغابی‌های رانر را با نژادهای سنگین‌تر برای کاهش بی‌آرامی‌شان در حین حفظ تولید خوب تخم، و موسکوی را با نژادهای مشتق از مرغابی وحشی آمیختند تا مولارد (Mulard) عقیم تولید کنند، هیبریدی که به‌طور گسترده در تولید فوا گرا و گوشت در فرانسه و جاهای دیگر استفاده می‌شود. مولارد نه یک نژاد بلکه یک آمیزش تجاری نسل اول است.

در قرن بیستم، با تمرکز تولید تجاری مرغابی روی تعداد کمی از نژادهای متخصص، رمه‌های حویلی و مزارع خُرد به نگهداری جمعیت‌های مختلط ادامه دادند. این رمه‌ها، همراه با مرغابی‌های آزادگرد در بخش‌هایی از آسیا، افریقا و امریکای لاتین، بخش عمده‌ای از آنچه امروز جمعیت مرغابی دورگه نامیده می‌شود را تشکیل می‌دهند. هیچ نقطه منشأ واحدی وجود ندارد زیرا این دسته با نبود نسب ثابت تعریف می‌شود، نه با نسب از یک بنیان‌گذار مشترک.

مرغابی‌های دورگه هیچ معیار نژادی ندارند. ظاهر کاملاً به نژادهای موجود در ریشه‌نامه یک مرغ و نحوه ترکیب آن خصوصیات در یک فرد خاص بستگی دارد. مرغابی‌ای با سابقه پیکن ممکن است سفید و سنگین باشد؛ یکی با سابقه کاکی کمپبل ممکن است لاغر، سبک و به رنگ خاکستری باشد؛ یکی با سابقه رووین یا مرغابی وحشی ممکن است رنگ‌آمیزی سر سبز درخشان یا نقش قهوه‌ای مشابه مرغابی وحشی داشته باشد.

شکل بدن از قامت عمودی مرغابی رانر تا وضعیت افقی و پایین رووین یا موسکوی متغیر است. شکل سر، درازی منقار، قطر گردن، موقعیت پا و زاویه دم همه متفاوتند. سابقه موسکوی ظاهری متمایز ایجاد می‌کند: مرغی بزرگ و سنگین با ماسک قرمز بدون پر روی رو، بدنی پهن‌تر و ساختار بال متفاوت از نژادهای مشتق از مرغابی وحشی. مرغابی‌ای با سابقه مختلط موسکوی و مشتق از مرغابی وحشی می‌تواند هر ترکیبی از این ویژگی‌ها را داشته باشد.

تنها الگوی قابل اعتماد این است که رنگ پر در مرغابی‌های دورگه معمولاً بسیار متنوع است. چون بسیاری از ژن‌های رنگ مرغابی وقتی نژادها آمیزش می‌کنند به شکل‌های پیچیده‌ای رفتار می‌کنند، نقش‌های پری که در رمه‌های خالص کنترل می‌شوند آزادانه با هم ترکیب می‌شوند. ترکیب‌های غیرمعمول از لکه‌های سفید، سرهای تیره، خطوط آبی‌خاکستری و رگه‌های قهوه‌ای رایج‌اند.

تشخیص جنسیت مرغابی‌های دورگه

در مرغابی‌های دورگه مشتق از مرغابی وحشی، نرها معمولاً بعد از اولین پررزی پر دم خمیده‌ای پیدا می‌کنند و صدای آرام‌تر و خشن‌تری دارند، در حالی که ماده‌ها صدای بلند و اصیل مرغابی را تولید می‌کنند. دو شکلی رنگی متغیر است: برخی نرها نقش سر سبز دارند در حالی که برخی از نظر رنگ از ماده‌ها قابل تمایز نیستند. مرغان مشتق از موسکوی تفاوت آوایی کمی بین جنس‌ها نشان می‌دهند اما نرها به‌طور قابل ملاحظه بزرگ‌ترند و زگیل‌های قرمز رو برجسته‌تری دارند.

خوی مرغابی‌های دورگه توسط نژادهای موجود در پیشینه‌شان و نحوه پرورش‌شان شکل می‌گیرد. مرغانی با سابقه زیاد پیکن یا رووین به سمت آرام‌تر طیف گرایش دارند، در حالی که آن‌هایی با خون رانر ممکن است واکنشی‌تر و ترسوتر باشند. مرغان با تأثیر موسکوی اغلب خویی آرام‌تر و سنجیده‌تر نسبت به نژادهای مشتق از مرغابی وحشی دارند.

در میان این گروه، اکثر مرغابی‌های دورگه اهلی اجتماعی و رمه‌محورند. به‌ندرت تنها خوش‌اند و در گروه‌های دو تا بیشتر بهتر آرام می‌گیرند. در کنار مردم، مرغانی که با دست‌گرفتن منظم پرورش یافته‌اند به حضور انسان عادت می‌کنند و ممکن است برای خوراک نزدیک شوند بی‌آنکه برگردند. آن‌هایی که تماس اولیه کمتری داشته‌اند محتاط‌ترند و ممکن است از حرکات سریع فرار کنند.

نرها می‌توانند در فصل تولیدمثل قاطع شوند و ممکن است اگر در رمه‌های خُرد تعداد نرها نسبت به ماده‌ها زیاد باشد، ماده‌ها را اذیت کنند. نسبت تقریباً یک نر به چهار یا پنج ماده این فشار را کاهش می‌دهد. نرهای دورگه از نسب مرغابی وحشی گاهی در برابر گونه‌های دیگر یا مرغان اگر با هم نگهداری شوند رفتار نمایشی دارند، هرچند پرخاشگری جدی نادر است.

افراد مشتق از موسکوی به‌طور قابل ملاحظه آرام‌تر از مرغابی‌های مشتق از مرغابی وحشی هستند. ماده‌ها به‌جای صدای مرغابی صدای نرم لرزشی تولید می‌کنند و نرها اغلب خاموش‌اند. این تفاوت خوی می‌تواند حس یک رمه مختلط را هنگام حضور مرغان موسکوی به‌طور قابل ملاحظه تغییر دهد.

برنامه مراقبت روزانه از مرغابی‌های دورگه مثل هر مرغ آبی اهلی دیگری است. آب، سرپناه و خوراک اساس کار را تشکیل می‌دهند. چون مرغابی‌های دورگه از نظر اندازه، سطح فعالیت و تراکم پر متفاوتند، مراقبت را بر اساس آنچه در رمه خود مشاهده می‌کنید تنظیم کنید، نه بر پایه یک برنامه ثابت.

مرغابی‌ها آب نوشیدنی را به‌زودی کثیف می‌کنند، بنابراین ظرف‌های آب به تعویض مکرر ضرورت دارند. یک حوض خُرد، آبخور دامی یا تشت عمیق نیز از آب‌تنی و تمیز کردن پر حمایت می‌کند، که پرها را پاک و آب‌بندی نگه می‌دارد. دسترسی به آب راکد برای بقا الزامی نیست اما از رفتار و صحت طبیعی پشتیبانی می‌کند.

سرپناه و دسترسی به فضای بیرونی

یک رمه مرغابی دورگه به یک خانه امن و خشک برای شب و هوای بد ضرورت دارد. چون اکثر مرغابی‌های اهلی نمی‌توانند پرواز کنند، حصار حدود ۳ فوتی برای نگه داشتن‌شان کافی است، اما حصار باید درندگان زمینی مثل روباه و سگ را دفع کند. قفل‌های محکم و تور محافظ در برابر درندگان از ارتفاع حصار مهم‌ترند. داخل سرپناه باید بستر خشک مثل کاه یا خاک‌اره به‌طور مداوم نگهداری شود، چون شرایط مرطوب منجر به مشکلات پا و مسایل تنفسی می‌شود.

مرغابی‌ها با دسترسی روزانه به محوطه، چراگاه یا حویلی که می‌توانند در آن بچرند بهتر هستند. وقتی آزادانه می‌چرند، حشرات، کرم‌های خاکی، حلزون‌های خُرد، مواد گیاهی و گاهی دوزیستان می‌خورند که هزینه‌های خوراک را کاهش داده و صحت رمه را تأمین می‌کند.

مراقبت ظاهری

مرغابی‌ها با روغن غده دنبالچه خود را آراسته می‌کنند. فراهم کردن آب پاک برای آب‌تنی و تمیز کردن پر اصلی‌ترین کمکی است که نگهدارنده می‌تواند ارائه دهد. برای مرغان صحتمند نیازی به حمام با دست نیست. منقار و پاها را در حین دست‌گرفتن بررسی کنید. ناخن‌های دراز گاهی در مرغانی که روی زمین نرم یا در فضاهای تنگ نگهداری می‌شوند دیده می‌شوند و می‌توانند با قیچی ناخن معیاری طیور کوتاه شوند.

مرغابی‌ها به نیاسین (ویتامین B3) بیشتری نسبت به مرغان ضرورت دارند و این شایع‌ترین مشکل غذایی است که هنگامی پیش می‌آید که مرغابی‌ها بدون مکمل با خوراک مخصوص مرغ تغذیه می‌شوند. کمبود این ویتامین باعث ضعف پا و کج‌شدن پاها در جوجه‌های در حال رشد می‌شود. از خوراک فرموله‌شده برای مرغابی استفاده کنید، یا یک خوراک پرورش طیور مکمل‌شده با مخمر آبجو به میزان تقریباً ۲ تا ۳ قاشق غذاخوری در هر پیاله خوراک در دوره جوجه‌های مرغابی.

مرغابی‌های دورگه بزرگسال در دوره تخم‌گذاری به جیره تخم‌گذار با کلسیم کافی ضرورت دارند. آن‌هایی که در دوره تولید نیستند با قرص نگهداری کار می‌کنند. مرغان آزادگرد در چراگاه خوب خوراک آماده کمتری می‌خورند اما همچنان از یک جیره پایه مکمل‌شده برای پوشش کمبودهای آنچه می‌چرند بهره می‌برند.

آب و خوردنی‌های تکمیلی

مرغابی‌ها باید در هر وعده خوراکی به آب دسترسی داشته باشند. آن‌ها باید خوراک را خیس کنند یا منقارشان را پاک کنند و دادن قرص‌های خشک بدون آب می‌تواند باعث خفگی شود. آب تازه را همیشه در کنار ظرف خوراک نگه دارید.

خوردنی‌های تکمیلی باید کمتر از حدود ۱۰ فیصد جیره روزانه باشند. گزینه‌های مناسب شامل سبزیجات برگ‌دار، نخودفرنگی، خیار خُرد شده، کرم‌های خاکی، کرم‌های آردی و قطعات خُرد میوه است. ریگ لازم است اگر مرغان روی زمین باز با منابع طبیعی ریگ نمی‌چرند. مرغابی‌های تخم‌گذار از یک منبع کلسیم آزاد جداگانه مثل پوست صدف خُردشده بهره می‌برند.

پیشینه ژنتیکی گسترده مرغابی‌های دورگه به این معناست که اختلالات تک‌ژنی که از طریق تولیدمثل انتخابی محدود تمرکز می‌یابند کمتر رایج‌اند. اکثر مشکلات صحی که نگهدارنده با آن‌ها روبرو می‌شود به محیط، کیفیت خوراک یا شیوه‌های نگهداری مربوط است، نه به نواقص موروثی.

استواری اغلب به عنوان مزیت عملی مرغابی‌های دورگه ذکر می‌شود. مرغان منفردی که ژن‌هایی از نژادهای بومی سازگار با شرایط محلی دارند ممکن است نوسانات حرارتی، هوای مرطوب و کیفیت متغیر خوراک را بهتر از نژادهای تجاری بسیار تخصصی تحمل کنند. بااین‌حال، هیچ مرغابی‌ای در برابر بیماری محفوظ نیست و صحت رمه به مسکن پاک، تغذیه خوب و توجه سریع به مرغان بیمار بستگی دارد.

مراقبت پیشگیرانه

• از هنگام بیرون شدن از تخم، به جوجه‌های مرغابی جیره‌ای با نیاسین کافی بدهید.
• بستر را خشک نگه دارید و قبل از اینکه فشرده یا کثیف شود تعویض کنید.
• آب آب‌تنی و نوشیدن پاک فراهم کنید؛ آب کثیف ناقل عفونت‌های چشم، منقار و دستگاه تنفسی است.
• مرغان تازه را حداقل دو هفته قبل از معرفی به رمه موجود قرنطینه کنید.
• هر هفته پا و پاچه را برای نشانه‌های اولیه بامبل‌فوت بررسی کنید.
• خوراک را از فروشندگان معتبر تهیه کرده و در ظرف خشک و دردار نگهداری کنید تا از کپک جلوگیری شود.

مرغابی‌های اهلی مرغانی زمین‌نشین هستند که در سطح زمین می‌خوابند، لانه می‌سازند و می‌چرند. مسکن‌شان نیز باید در سطح زمین باشد، با دهلیز پهن و کوتاه تا مرغان سنگین یا نامتقارن بتوانند بدون رمپ یا پله داخل و خارج شوند. داخل سرپناه به بستر خشک، تهویه بدون باد سرد و ارتفاع کافی برای ایستادن راحت مرغان ضرورت دارد.

فضای بیرونی به اندازه سرپناه اهمیت دارد. مرغابی‌هایی که در محوطه خُردی محدود شده‌اند بدون فرصت چرا کسل می‌شوند و احتمال بیشتری دارد که به دلیل ایستادن روی یک سطح مشکلات پا پیدا کنند. علف، خاک و برگ‌ریزه مواد کار کردن می‌دهند و پاهایشان را در وضعیت بهتری نگه می‌دارند. یک سیستم چرخشی زمین، اگر فضا اجازه دهد، به مناطق چراشده بین استفاده‌ها وقت بازیابی می‌دهد.

آب برای آب‌تنی برای بقا الزامی نیست، اما از نگهداری طبیعی پر، صحت چشم و منقار و رفتار جفت‌گیری طبیعی پشتیبانی می‌کند. یک تشت عمیق یا آبخور دامی خُرد که به‌طور منظم تعویض می‌شود برای اکثر رمه‌های حویلی کافی است. حوض‌ها مفیدند اما به اداره برای جلوگیری از آلودگی و محافظت از لبه‌ها در برابر درندگان ضرورت دارند.

امنیت شبانه

اکثر حملات درندگان به مرغابی‌ها در شب اتفاق می‌افتد. قفل کردن رمه در سرپناه امن هنگام غروب و رها کردن آن‌ها در صبح موثرترین حفاظت است. دریچه‌های خودکار تنظیم‌شده بر اساس طلوع و غروب محلی می‌توانند این کار را بدون بستن دستی روزانه اداره کنند. سرپناه را از نظر شگاف‌های سطح زمین بررسی کنید، چون موش‌ها و راسوها می‌توانند از سوراخ‌های تعجب‌آوری کوچک داخل شوند و جوجه‌های مرغابی یا تخم‌ها را ببرند.

دوره انکوباسیون مرغابی‌های دورگه به گونه‌های موجود در ریشه‌نامه بستگی دارد. تخم‌های مرغابی دورگه مشتق از مرغابی وحشی در حدود ۲۸ روز جوجه می‌شوند. تخم‌های مشتق از موسکوی حدود ۳۵ روز وقت می‌خواهد. یک آمیزش بین موسکوی و نژاد مشتق از مرغابی وحشی (مولارد) حدود ۳۲ تا ۳۳ روز طول می‌کشد. دانستن ریشه‌نامه تقریبی رمه به تنظیم زمان‌بندی درست کمک می‌کند.

چون بسیاری از مرغابی‌های دورگه خوابیدن روی تخم‌شان ناپایدار است، به‌خصوص انواع سنگین‌تر با سابقه پیکن یا رووین، نگهدارندگان اغلب از انکوباتور یا مرغی که به‌طور قابل اعتماد روی تخم می‌نشیند از نژاد یا گونه دیگری استفاده می‌کنند. جایی که مرغابی‌ای تصمیم به نشستن بگیرد، باید بدون مزاحمت در یک مکان آرام و امن با دسترسی به خوراک و آب نزدیک لانه این کار را بکند.

تخم مرغابی از تخم مرغ از نظر الزامات انکوباسیون متفاوت است. در طول تمام مدت به رطوبت کمی بیشتری ضرورت دارند و از خنک‌سازی روزانه کوتاه و مه‌پاشی سبک در طول وسط انکوباسیون بهره می‌برند، که مرغابی را تقلید می‌کند که لانه را ترک کرده و مرطوب از آب برمی‌گردد. این امر به‌ویژه برای تخم‌هایی که در انکوباتور هوای ساکن جوجه‌کشی می‌شوند مهم است.

راه‌اندازی بروودر برای جوجه‌های مرغابی

جوجه‌های مرغابی بعد از بیرون شدن از تخم به بروودر گرم و خشک ضرورت دارند. با حرارتی حدود ۹۰°F (۳۲°C) در سطح جوجه شروع کنید و هر هفته حدود ۵°F (۳°C) کاهش دهید تا زمانی که جوجه‌های مرغابی کاملاً پردار شوند، در حدود ۷ تا ۸ هفتگی. از ظرف آب کم‌عمق برای جلوگیری از غرق شدن استفاده کنید؛ جوجه‌های مرغابی می‌توانند در آب عمیق قبل از اینکه کرک‌شان توسط روغن غده خودشان آب‌بندی شود خیس شوند. بستر پاک، خوراک استارتر با نیاسین کافی و محافظت از باد سرد اصلی‌ترین ضروریات در هفته‌های اول هستند.

جوجه‌های مرغابی دورگه بسته به ریشه‌نامه با سرعت‌های متفاوتی رشد می‌کنند. آن‌هایی با سابقه زیاد پیکن سریع رشد می‌کنند و به نظارت دقیق نیاسین ضرورت دارند. جوجه‌های نوع سبک‌تر آرام‌تر رشد می‌کنند اما اغلب فعال‌تر و هوشیارترند.