ایست‌ایندی

اردک شرق هند از کوچک‌ترین نژادهای اردک اهلی به شمار می‌رود که به عنوان بانتام دسته‌بندی می‌شود و تقریباً به طور کامل برای زینت نگهداری می‌شود، نه برای گوشت یا تخم. مرغابی‌های بالغ تقریباً ۶۸۰ تا ۹۰۰ گرم وزن دارند و نوع استاندارد این نژاد پرهای مشکی دارد که در آفتاب مستقیم درخشش فلزی سبز قوی از خود نشان می‌دهد. همین ویژگی درخشش است که این نژاد را نزد دلباختگان و نمایش‌دهندگان ارزشمند می‌سازد.

این نژاد در قرن نزدهم در ایالات متحده پدید آمد و از آن زمان در گله‌های زینتی کوچک جای خود را حفظ کرده. اردک‌های شرق هند تخم‌گذاران خوبی نیستند و تخم‌های اندکی که تولید می‌کنند اوایل فصل اغلب خاکستری تیره یا نزدیک به سیاه‌اند و با ادامه تخم‌گذاری روشن‌تر می‌شوند. صاحبان آن‌ها را به خاطر شکل ظاهری، اندازه مناسب و خوی آرامشان نگه می‌دارند.

خوی این پرنده نسبت به نگهدارنده دوستانه اما نسبت به بیگانگان دودل و هوشیار است. اردک‌های شرق هند معمولاً از بسیاری از نژادهای درشت‌تر کمتر سر و صدا می‌کنند که در جاهایی که همسایگان نزدیک‌اند گزینه معقولی می‌شوند، هرچند نر و ماده باز هم صدا می‌کنند. این نژاد برای کسانی مناسب است که یک اردک زینتی می‌خواهند نه یک تخم‌گذار کاری.

این نژاد برای چه کسی مناسب است

اردک شرق هند برای نگهدارندگانی مناسب است که اردکی زینتی می‌خواهند که کوچک بماند و نسبتاً کم سر و صدا باشد. برای گله‌های حویلی با جای محدود و برای نمایش خوب است. برای کسانی که تولید مطمئن تخم یا گوشت می‌خواهند مناسب نیست. این نژاد به آب برای آبتنی، جای مطمئن در برابر شکاری‌ها و همراه نیاز دارد، چون اردک‌ها به تنهایی خوش نمی‌گذرند.

اردک شرق هند یک اردک بانتام زینتی است که در قرن نزدهم در ایالات متحده پدید آمد. برخلاف نامش، این نژاد از شرق هند نیست؛ این برچسب به شکل تاریخی بر آن زده شد و ماند، که الگویی رایج در مرغداری زینتی آن دوره است. خاستگاه جغرافیایی واقعی این نژاد امریکایی است.

اردک شرق هند از جمله اردک‌های زینتی کوچکی بود که با رشد نمایشگاه‌های مرغداری در دهه‌های ۱۸۰۰ در میان علاقه‌مندان شهرت یافت. جذابیتش بر اندازه و رنگ بود نه سودمندی، و به شکل بانتام فشرده‌ای متمایز از نژادهای کاری درشت‌تر همان دوره پرورش یافت.

نوع استاندارد مشکی با درخشش سبز، به عنوان نوع شناخته‌شده پذیرفته شد و تا امروز آشناترین نوع است. چون این نژاد هرگز برای تولید گزینش نشده، شمار گله‌ها متواضع مانده و بیشتر توسط دلباختگان و نمایش‌دهندگان نگهداری شده تا نگهدارندگان تجاری.

اردک شرق هند همچنان توسط نگهدارندگان اردک زینتی حفظ می‌شود. این یک کمیابی نادر نیست، اما در مقایسه با نژادهای اصلی تخم‌گذار و گوشتی کم‌یاب است و بیشتر پرندگان از طریق پرورش‌دهندگان سرگرمی و نمایشگاه‌های مرغداری دست‌به‌دست می‌شوند نه فروشندگان مزرعه.

اردک شرق هند یک اردک کوچک و فشرده است با حالت تقریباً افقی یا اندکی رو به بالا و خطوط آراسته. ویژگی اصلی پرهاست: مشکی یکدست در سراسر تن که هنگام برخورد نور درخشش سبز فلزی بازتاب می‌دهد. این درخشش در پرندگان جوان و با وضعیت خوب بیشترین شدت را دارد و نکته کلیدی در داوری نمایشگاه‌ها است.

منقار، پاها و انگشتان تیره‌اند، هماهنگ با رنگ مشکی. این نژاد از نظر اندازه آشکارا بانتام است، به طرز محسوسی کوچک‌تر از اردک‌های کاری معمول، با سری آراسته و گردنی نسبتاً کوتاه.

پر و رنگ

الگوی مشکی با درخشش سبز رنگ شناخته‌شده این نژاد است. ماده‌ها با افزایش سن و در طول پرریزی‌های پی‌درپی ممکن است لکه‌های سفید یا خاکستری در پرهایشان پدید آید که طبیعی است و با گذشت سن پرنده افزایش می‌یابد. ماده‌ها معمولاً زودتر از نرها رنگ خود را از دست می‌دهند. درخشش سبز به نور و وضعیت پر بستگی دارد، پس همان پرنده ممکن است در داخل کاملاً مشکی و در بیرون درخشان سبز به نظر برسد.

اردک شرق هند نسبت به نگهدارندگان آشنا دوستانه اما نسبت به بیگانگان و موقعیت‌های ناشناخته دودل است. به طور کلی آرام و هوشیار است تا فراری، هرچند به عنوان یک اردک زینتی کوچک ممکن است از نژادهای سنگین‌تر و کندتر محتاط‌تر باشد. پرندگانی که با دستکاری ملایم منظم پرورش یافته‌اند بهتر از آنهایی که رها شده‌اند آرام می‌گیرند.

در یک گله، اردک‌های شرق هند معمولاً با سایر اردک‌های آرام هم‌اندازه خوب کنار می‌آیند. جفت کردن بانتام‌های خیلی کوچک با نژادهای درشت و پرانرژی می‌تواند در جای آب و دانه به زورگویی منجر شود، پس تطابق خوی و اندازه مهم است. این نژاد اجتماعی است و باید با حداقل یک یا دو اردک دیگر نگهداری شود؛ پرندگان تنها دچار فشار روانی می‌شوند.

اردک شرق هند به داشتن سر و صدای نسبتاً کم شهرت دارد که بخشی از جذابیتش در جاهایی با جای تنگ و همسایگان نزدیک است. ماده‌ها هنوز صدای مشخص اردک را دارند و نرها صدای خش‌دارتری، پس این نژاد نسبت به سایر اردک‌ها کم‌صداست، نه بی‌صدا. در اطراف کودکان و مهمانان ناشناخته پرندگان ترجیح می‌دهند فاصله خود را نگه دارند.

مراقبت روزانه از اردک‌های شرق هند مانند سایر اردک‌های خانگی کوچک است. آن‌ها به دسترسی پیوسته به آب آشامیدنی پاک، آبی به اندازه کافی گود برای فرو بردن سر و آبتنی، بستر خشک و محافظت از شکاری‌ها نیاز دارند. اندازه کوچکشان آن‌ها را در برابر باز، پشک، روباه و دیگر شکاری‌ها آسیب‌پذیرتر از نژادهای درشت‌تر می‌کند، پس جای مطمئن مهمترین بخش مراقبت از آن‌هاست.

آرایش

• اردک‌ها خود را آرایش می‌کنند؛ آب آبتنی فراهم کنید تا پرهایشان را پاک نگه دارند.
• پاها و پاهای پرنده را به طور منظم برای زخم، ورم یا نشانه‌های بیماری کف پا بررسی کنید.
• مراقب پرریزی سالانه باشید، زمانی که پرندگان پرهای خود را می‌ریزند و دوباره می‌رویانند و ممکن است چند هفته ژولیده به نظر برسند.
• بستر را خشک نگه دارید تا وضعیت پر و درخشش سبز حفظ شود.

ورزش

• روزانه وقت چرا در محیطی امن و حصاردار فراهم کنید.
• حوض یا دریاچه‌ای برای شنا و رفتار طبیعی فراهم کنید.
• جای کافی روی زمین فراهم کنید تا پرندگان بتوانند بدون ازدحام بگردند، دنبال غذا بروند و بخورند.
• چرای آزاد را با توجه به آسیب‌پذیری این نژاد در برابر شکاری‌ها زیر نظر داشته باشید.

محیط

اردک‌های شرق هند با پناهگاه مناسب با دامنه‌ای از آب‌وهوا کنار می‌آیند. در گرما به سایه و آب یخ‌نزده و شب‌ها به جایی خشک، بی‌کوران و مطمئن از شکاری‌ها نیاز دارند. یک گله کوچک به یک لانه متناسب با تمام پرندگان به علاوه یک محوطه حصاردار نیاز دارد. چون سبک‌اند، حصارکشی محکم بالایی و پیرامونی از نژادهای سنگین‌تر مهم‌تر است.

به اردک‌های شرق هند خوراک فرموله‌شده کامل مناسب سنشان بدهید. جوجه‌اردک‌ها با جیره آغازین شروع می‌کنند، به رشددهنده می‌روند و بالغ‌ها بسته به اینکه ماده‌ها در حال تخم‌گذاری‌اند یا نه، با خوراک نگهداری یا تخم‌گذار تغذیه می‌شوند. اگر خوراک مخصوص اردک در دسترس نباشد، خوراک مرغداری بدون دوا با نیاسین اضافه معمولاً استفاده می‌شود، چون اردک‌ها بیشتر از مرغ‌ها به نیاسین نیاز دارند. آب تازه باید همیشه در کنار خوراک باشد، چون اردک‌ها برای قورت دادن به آب نیاز دارند.

خوراکی‌های اضافی و مکمل‌ها

مقدار کمی سبزیجات برگ‌دار، نخود، سبزیجات خردشده و گاهی کرم‌های خشک برای اردک‌های شرق هند مناسب است و رفتار چرا را تشویق می‌کند. ریگ معده نامحلول فراهم کنید تا پرندگان بتوانند غذا را آسیاب کنند و منبع کلسیم مانند پوسته صدف خردشده را جداگانه برای ماده‌های تخم‌گذار ارائه دهید. خوراکی‌های اضافی را به حداقل برسانید تا جیره متعادل جایش را نگیرد.

اردک‌های شرق هند به طور کلی اردک‌های مقاومی هستند که بیماری تعریف‌کننده نژاد ندارند و با مدیریت خوب بسیاری از آن‌ها ۸ تا ۱۲ سال زندگی می‌کنند. مانند همه پرندگان آبزی، اکثر مشکلات صحی به محیط برمی‌گردد: بستر خیس، آب کثیف، رژیم غذایی نامناسب یا فشار ناشی از شکاری. اندازه کوچکشان یعنی آسیب‌ها و سرما خطر بیشتری نسبت به نژادهای سنگین دارند، پس پیشگیری اهمیت دارد.

مراقبت پیشگیرانه

• روزانه آب آشامیدنی و آبتنی پاک فراهم کنید.
• بستر را خشک نگه دارید و قبل از بوگرفتن آن را عوض کنید.
• پاها را به طور منظم برای بیماری کف پا زودهنگام بررسی کنید.
• اطمینان حاصل کنید که رژیم غذایی نیاسین کافی دارد، به خصوص برای جوجه‌اردک‌ها.
• پرندگان جدید را قبل از اضافه کردن به گله قرنطینه کنید.

اردک‌های شرق هند به یک جای خشک، تهویه‌دار و مطمئن از شکاری‌ها برای شب‌ها و یک محوطه یا فضای حصاردار امن برای روز نیاز دارند. آن‌ها پرندگان آبزی زمینی‌اند و مانند مرغ‌ها بر سکو نمی‌نشینند، پس کف جایگاه باید با بستر تمیز و خشک پوشیده شود و به زمین نزدیک باشد. دسترسی به آب آبتنی برای وضعیت پر و رفتار طبیعی مهم است، اما منبع آب باید از جای خواب دور باشد.

فهرست راه‌اندازی

• جایگاه مطمئن از شکاری‌ها با قفل محکم.
• بستر خشک و تهویه خوب بدون کوران.
• فضای بیرونی سایه‌دار با پناهگاه از آفتاب و باران.
• حوض یا دریاچه، به علاوه منبع آشامیدنی پاک.
• حصارکشی دفن‌شده یا لبه‌دار برای جلوگیری از شکاری‌های کنده‌کار.

تخم‌های اردک شرق هند مانند سایر تخم‌های اردک خانگی انکوبه می‌شوند و حدود ۲۸ روز طول می‌کشند. تخم‌ها می‌توانند زیر یک اردک نشسته یا در انکوباتور گذاشته شوند. تخم‌های اوایل فصل اغلب خاکستری تیره یا نزدیک به سیاه‌اند و با ادامه فصل تخم‌گذاری روشن‌تر می‌شوند؛ این یک ویژگی رنگی است، نه مشکل جوجه‌کشی. چون این نژاد کوچک است و تخم متوسطی می‌گذارد، شمار جوجه در هر دسته محدود است.

مراحل جوجه‌کشی

۱. تخم‌های پاک را جمع کنید و قبل از گذاشتن حداکثر تقریباً یک هفته با سر نوک‌تیز رو به پایین نگه دارید. ۲. قبل از اضافه کردن تخم‌ها انکوباتور را روی دما و رطوبت تنظیم کنید. ۳. تخم‌ها را چندین بار در روز بچرخانید و برای بررسی رشد با شمع بسنجید. ۴. تقریباً در روز ۲۵ چرخاندن را متوقف کنید و رطوبت را برای جوجه‌کشی (قفل‌شدن) افزایش دهید. ۵. قبل از انتقال به پرورش‌دهنده گرم اجازه دهید جوجه‌اردک‌ها در انکوباتور خشک شوند و پف‌آلود شوند.