آیلزبری

مرغابی آیلزبری یک مرغابی اهلی سنگین است که در انگلستان پرورش یافته و نامش را از شهر آیلزبری در ایالت باکینگهامشایر گرفته است. این از معروف‌ترین مرغابی‌های سفید دنیاست و با پر سفید خالص، بدنی کشیده که نزدیک به زمین حمل می‌شود، و منقاری دراز به رنگ گلابی‌سفید مشخص است.

در بیشتر سده نزدهم و اوایل سده بیستم، آیلزبری مرغابی استاندارد بازار در بریتانیا بود و به تعداد زیاد برای تجارت لندن نگه داشته می‌شد. این نژاد برای اندازه، رشد زود و گوشت و پوست روشن اصلاح شده بود، نه برای تخم‌گذاری. نرهای بالغ معمولاً به حدود ۴.۵ تا ۵ کیلوگرم و ماده‌ها به حدود ۴ تا ۴.۵ کیلوگرم می‌رسند.

این نژاد از نظر طبیعت آرام و ملایم است و انرژی کمتری نسبت به مرغابی‌های سبک‌تر دارد. سنگین‌تر است و کمتر تمایل به پرواز دارد، که نگهداری آن را در حویلی یا مزرعه کوچک آسان می‌سازد. آیلزبری‌های اصیل حالا کمیاب هستند و این نژاد در شکل اصلی‌اش نادر شمرده می‌شود، چون بسیاری از پرنده‌هایی که با این نام فروخته می‌شوند دورگه‌های تجاری سفید هستند.

برای چه کسی مناسب است

آیلزبری برای کسانی مناسب است که مرغابی آرام و زمینی می‌خواهند و جای کافی برای یک پرنده سنگین دارند که به آب پاک و سرپناه نیاز دارد. طبع رام آن انتخاب معقولی برای خانواده‌ها و تازه‌کارها در نگهداری مرغابی است، البته اگر بدانند این یک نژاد گوشتی است و مرغابی پُرتخم نیست. کسانی که به حفظ نژادهای سنتی اهمیت می‌دهند ممکن است نگهداری دام اصیل را ارزشمند بیابند، هرچند پیدا کردنش از دورگه‌های تجاری سفید دشوارتر است.

مرغابی‌های سفید از لااقل سده هجدهم در دشت آیلزبری در باکینگهامشایر پرورش می‌یافتند. روستاییان محل مرغابی‌ها را در خانه‌ها و حویلی‌هایشان نگه می‌داشتند و بازار رو به رشد لندن را تأمین می‌کردند، اول از طریق سرک و بعد از طریق ریل. این تجارت در محله والتون شهر متمرکز بود که با مرغابی‌پروری پیوند نزدیکی داشت.

در اوایل سده نزدهم، پرورش‌دهندگان برای اندازه، منقار روشن و گوشت و پوست سفید دست به گزینش زدند، ویژگی‌هایی که خریداران لندن برایشان ارزش قائل بودند. آب و خاک محلی گاهی به رنگ گلابی منقار پرنده نسبت داده می‌شد، اما عامل اصلی همان اصلاح‌نژادی انتخابی بود. در میانه سده، آیلزبری به‌عنوان نژادی مستقل تثبیت شده و بر تجارت مرغابی بریتانیا سلطه داشت.

آیلزبری از جمله نژادهایی بود که در نمایشگاه‌های سازمان‌یافته مرغداری در بریتانیا در اواسط سده نزدهم نمایش داده شد و استانداردی برای توصیف نوع ایده‌آل تعیین گردید. پرنده‌های نمایشگاهی به سمت بدنی عمیق، پایین و شکل قایق با منقاری بسیار روشن اصلاح‌نژادی شدند، که به‌تدریج خطوط نمایشگاهی را از مرغابی‌های کاری بازار جدا کرد.

از اواخر سده نزدهم آیلزبری با رقابت مرغابی پکن وارداتی روبرو شد که رشد سریع داشت و تولیدمثل خوبی نشان می‌داد. بسیاری از نگهدارندگان آیلزبری را با پکن دورگه کردند یا به دام‌های تجاری مبتنی بر پکن روی آوردند و تعداد آیلزبری‌های اصیل کم شد. هر دو جنگ جهانی و تغییر روش‌های کشاورزی، مرغابی‌پروری سنتی را بیشتر کاهش داد.

امروز آیلزبری اصیل نادر است. پرورش‌دهندگان علاقه‌مند به حفاظت تعداد کمی نگه می‌دارند، در حالی که اکثریت مرغابی‌های سفید گوشتی که با نام آیلزبری فروخته می‌شوند دورگه‌های تجاری سفید هستند، نه نژاد اصلی.

آیلزبری ساختاری کشیده، پهن و عمیق دارد، بدنش تقریباً افقی نگه داشته می‌شود و کیل آن در پرنده‌های نمایشگاهی خوب‌پرورش‌یافته تقریباً به زمین می‌رسد. پر و بال سراسر سفید خالص است. مشخص‌ترین ویژگی منقار است که دراز، راست و به رنگ گلابی‌سفید تا رنگ گوشت است، برخلاف منقارهای نارنجی یا زرد اکثر مرغابی‌های سفید دیگر. پاها و انگشتان نارنجی هستند.

پوشش و رنگ‌ها

آیلزبری‌ها فقط به رنگ سفید هستند. پرها باید سفید تمیز باشند و هیچ لکه زرد یا کرمی نداشته باشند، به همین دلیل نگهدارندگان به آب حمام پاک و بستر خشک اهمیت می‌دهند. نر و ماده جز از نظر اندازه و پرهای دم پیچیده نر شبیه هستند، پس پرنده‌ها اغلب از روی صدا تشخیص داده می‌شوند: ماده صدای بلند و قار قار مشخص دارد، در حالی که نر صدایی آرام‌تر و خشن‌تر دارد. جوجه‌مرغابی‌ها با کرک زرد کم‌رنگ به دنیا می‌آیند و سپس پر سفید بزرگسالی می‌رویند.

آیلزبری طبعی آرام و یکنواخت دارد. با نگهدارندگانی که می‌شناسد دوستانه است و کم‌تر پرخاشگری نشان می‌دهد. ساختار سنگینش به این معناست که بیشتر وقتش را صرف راه رفتن و جستجوی چارا می‌کند تا پرواز یا دویدن. در میان رمه خانگی اجتماعی است و در گروه مختلط مرغابی‌ها به‌خوبی جا می‌گیرد. با غریبه‌ها بیشتر احتیاطی است تا ترسیده، و پرنده‌هایی که از دوران جوانی به‌طور منظم دست‌گیری شده‌اند رام و قابل اداره می‌شوند.

با سایر حیوانات خانگی معمولاً صلح‌آمیز است، هرچند مثل هر مرغابی ممکن است از دست سگ و پشکی که آن را تعقیب می‌کنند آسیب ببیند یا ناراحت شود. نرها معمولاً ملایم‌تر از نرهای نژادهای سبک‌تر و فعال‌تر هستند. مرغابی‌ها روز به روز سروصدای زیادی نمی‌کنند، اما ماده هنگام خطر به‌وضوح قار قار می‌کند. انرژی کم آن‌ها ریسک فرار را نسبت به نژادهای پرنده کمتر می‌کند، چون از روی حصارهای معمولی نمی‌پرند.

آیلزبری در مقایسه با بسیاری از مرغ‌ها نگهداری آسانی دارد، اما اندازه و پرهای سفیدشان نیازهای خاصی به وجود می‌آورد. برای زمین سرد، تر و گِلی مناسب نیستند و بهتر است زیرپا خشک داشته باشند و به آب حمام پاک دسترسی داشته باشند.

نظافت

• آب حمام پاک به اندازه کافی عمیق فراهم کنید تا مرغابی بتواند سرش را فرو ببرد و آب را روی پشتش بپاشد، که پرهای سفید را تمیز و چشم و سوراخ بینی را صاف نگه می‌دارد.
• منقار و چشم‌ها را از نظر وجود ریگ و ترشح بررسی کنید، چون منقار روشن لک‌دار شدن را به آسانی نشان می‌دهد.
• پاها و انگشتان را مرتباً از نظر بریدگی یا نشانه‌های بامبول‌فوت بررسی کنید، مشکلی رایج در مرغابی‌های سنگین روی زمین سخت یا کثیف.
• در طول پَرریزی سالانه انتظار دوره‌ای از ریزش پر داشته باشید؛ بستر را تمیز نگه دارید تا پرهای جدید محافظت شوند.

ورزش

• اجازه دهید روزانه روی چمن بچرند تا گیاهان، ورزانک‌ها و حشرات پیدا کنند.
• مسیرها و دروازه‌ها را هموار نگه دارید، چون مرغابی‌های سنگین روی سراشیبی یا پله خسته می‌شوند و ممکن است پاهایشان آسیب ببیند.
• از راندن یا عجله دادن به پرنده‌ها بپرهیزید، که می‌تواند در نژادهای بزرگ موجب آسیب پا شود.

محیط

آیلزبری‌ها را در شب در سرپناهی خشک، بدون پیش‌بادی و ایمن در برابر شکاری‌ها با بستر پاک مثل کاه یا تراشه چوب نگه دارید. در هوای گرم سایه فراهم کنید، چون مرغابی‌های سنگین سفید گرما را بد تحمل می‌کنند، و زمین را برای کاهش گِل، پرهای کثیف و مشکلات پا به‌خوبی زهکشی کنید.

جیره گرانول کامل مخصوص مرغابی یا آبزیان در صورت وجود بدهید؛ در صورت نبودن، می‌توان از خوراک معمول مرغداری استفاده کرد به شرطی که دوایی که برای مرغابی‌ها مضر باشد نداشته باشد. همیشه آب آشامیدنی پاک را کنار خوراک بگذارید، چون مرغابی‌ها برای بلع و پاک کردن منقار و بینی به آب نیاز دارند. ریگدان نامحلول برای آسیاب کردن خوراک بدهید و برای مرغابی‌های تخم‌گذار منبع جداگانه‌ای از کلسیم محلول مثل صدف کوبیده فراهم کنید.

چاشنی‌ها و مکمل‌ها

چاشنی‌های مناسب شامل سبزیجات برگ‌دار، مټر، سبزیجات خردشده، کرم آرد و مقدار کمی غله مثل گندم است که همه به اندازه کم داده شوند تا جایگزین جیره متعادل نشوند. نیاسین (ویتامین B3) برای جوجه‌مرغابی‌های در حال رشد مهم است، پس خوراک مرغابی یا مکمل نیاسین به جلوگیری از ضعف پا کمک می‌کند. شناور کردن سبزیجات یا غله در آب رفتار طبیعی جستجوی چارا را تشویق می‌کند.

آیلزبری در شرایط نگهداری روی زمین خشک و پاک با خوراک و آب کافی، یک مرغابی محکم است. اکثر مشکلات صحی در این نژاد به وزن و پرهای سفید مربوط می‌شود، نه به بیماری موروثی. با نگهداری خوب یک آیلزبری می‌تواند ۸ تا ۱۲ سال زندگی کند، هرچند مرغابی‌های سنگین پرورش‌یافته برای رشد سریع ممکن است عمر کاری کوتاه‌تری داشته باشند.

مراقبت پیشگیرانه

• سرپناه را خشک، پاک و با تهویه مناسب نگه دارید و بستر را به‌طور منظم عوض کنید.
• در تمام اوقات آب آشامیدنی و حمام پاک فراهم کنید.
• زیرپای نرم و زهکشی‌شده برای جلوگیری از آسیب پا حفظ کنید.
• جیره متعادلی با نیاسین و کلسیم کافی برای مرحله عمر بدهید.
• وزن را مراقبت کنید و از خوراندن بیش از حد پس‌مانده‌های غنی بپرهیزید.

آیلزبری‌ها روی زمین نگهداری می‌شوند و از حصارهای معمولی نمی‌پرند، بنابراین مسکن بر سرپناه، زهکشی و حفاظت در برابر شکاری‌ها تمرکز دارد، نه ارتفاع. یک باغ، چراگاه یا مزرعه کوچک با چمن و یک حوضچه یا ظرف آب بزرگ برای آن‌ها مناسب است. به استراحتگاه در روز و خانه بسته در شب نیاز دارند، چون مرغابی‌های بیرون مانده در برابر روباه و سایر شکاری‌ها آسیب‌پذیر هستند.

چک‌لیست آماده‌سازی

• خانه‌ای در برابر شکاری‌ها با دیوارهای محکم و دروازه با قفل مطمئن.
• بستر خشک و عمیق که به‌طور منظم نو شود.
• آب آشامیدنی و آب حمام جداگانه، هر دو پاک نگه داشته شوند.
• سایه از درختان یا سرپناه برای روزهای گرم.
• زمین هموار و زهکشی‌شده برای کاهش گِل و مشکلات پا.
• حصار یا تور کوتاه برای نگه داشتن مرغابی‌ها و دور کردن شکاری‌های زمینی.

تخم‌های آیلزبری حدود ۲۸ روز طول می‌کشد تا جوجه بدهند، مدت استاندارد برای اکثر مرغابی‌های اهلی. تخم‌ها را می‌توان زیر مرغابی یا مرغ جوجه‌کش گذاشت، یا به‌طور مصنوعی در انکوباتور انجام داد. بسیاری از نژادهای سنگین گوشتی نشیمن‌گاه نامطمئنی دارند، پس برای آیلزبری اغلب از انکوباتور استفاده می‌شود. تخم مرغابی به رطوبت بالاتری نسبت به تخم مرغ نیاز دارد و از خنک‌سازی روزانه و اسپری سبک از هفته دوم سود می‌برد، که تقلیدی از مرغابی نشسته‌ای است که لانه را ترک و با پرهای تَر برمی‌گردد.

مراحل جوجه‌کشی

1. تخم‌های پاک جمع‌آوری کنید و قبل از گذاشتن در انکوباتور حداکثر یک هفته با سر تیز رو به پایین در دمای اتاق خنک نگه دارید.
2. انکوباتور را قبل از افزودن تخم‌ها به دمای ثابت و رطوبت مناسب گرم کنید.
3. تخم‌ها را چند بار در روز بچرخانید و حدود روز ۷ و ۱۴ برای بررسی رشد کندل کنید.
4. از هفته دوم روزانه یک بار تخم‌ها را خنک و به‌آرامی اسپری کنید.
5. حدود روز ۲۵ چرخاندن را متوقف و رطوبت را برای قفل‌شدن افزایش دهید.
6. جوجه‌مرغابی‌های جوجه‌درآمده را تا خشک و پفکی شدن در انکوباتور بگذارید، سپس به بروودر گرم منتقل کنید.