سگ گله یوگسلاوی

سگ چوپان یوگوسلاوی یک نژاد کاری با قد بزرگ است که در کوهستان‌های بالکان و بیشتر در پیوند با صربستان شکل گرفته است. این سگ زیاد به نام سارپلانیناک شهرت دارد، نامی برگرفته از کوه‌های شار که نوعیت این نژاد در آنجا شکل گرفته. این حیوان قرن‌ها همرای چوپانان زندگی کرده، در میان گوسفند و بز خوابیده و در برابر گرگ، خرس و دزدان انسانی نگهبانی داده است. همین گذشته تاریخی است که تقریباً هر ویژگی این سگ را در روزگار ما تعیین می‌کند.

این سگ یک نگهبان است، نه یک سگ گله‌ران. کار آن جمع کردن یا هدایت کردن حیوانات نیست. برعکس، با حیواناتی که از آن‌ها محافظت می‌کند پیوند عاطفی برقرار می‌کند و آن‌ها را مثل حیوانات خودش می‌داند، اطراف محدوده را گشت می‌زند و در برابر خطر به شکل مستقیم می‌ایستد. این نژاد نسبت به حیواناتی که مسئولیت‌شان را دارد و همرای خانواده‌اش زیاد وفادار است، در تصمیم‌گیری مستقل عمل می‌کند، به طور غریزی محافظه‌کار است، در تمام ساعت‌های شبانه‌روز هوشیار می‌ماند و هنگام بروز خطر واقعی شجاعت نشان می‌دهد.

سگ بالغ استخوان‌بندی سنگین و بدنی قوی دارد که زیر یک پوشش دوتایی ضخیم پنهان است. در شرایط عادی آرام رفتار می‌کند و تنها زمانی که ضرورت را احساس کند به نیروی جدی روی می‌آورد. صاحبان این سگ آن را حیوانی می‌دانند که خودش فکر می‌کند، زیرا کاری که برایش پرورش یافته نیاز داشت به تنهایی، دور از هر نگهبان انسانی و اغلب در طول شب انجام شود.

این نژاد برای چه کسانی مناسب است

سگ چوپان یوگوسلاوی برای صاحبانی مناسب است که جای کافی، حصار مطمئن و نیاز واقعی به یک نگهبان یا وقت لازم برای هدایت این غریزه را داشته باشند. این نژاد به افرادی می‌خورد که به استقلال یک سگ احترام می‌گذارند و انتظار اطاعت فوری ندارند. زندگی در آپارتمان، صاحبان تازه‌کاری که یک حیوان خانگی ساده می‌خواهند و خانه‌هایی که پیوسته مهمانان ناآشنا دارند، برای این نژاد گزینه مناسبی نیستند. جامعه‌پذیری زودهنگام و پیوسته برای این نژاد یک انتخاب نیست، بلکه یک ضرورت است.

این نژاد از منطقه کوهستانی و مرزی جنوب بالکان سرچشمه می‌گیرد که محور آن کوه‌های شار (شار پلانینا) است. سگ‌های نگهبان بزرگ از مدت‌های زیاد همرای چوپانان کوچ‌رو در این ارتفاعات کار کرده‌اند، رمه‌ها را بین چراگاه‌های فصلی جابه‌جا کرده و از آن‌ها در مناطق دورافتاده محافظت کرده‌اند. نوع محلی این سگ بیشتر از راه کار شکل گرفته تا از راه پرورش برای نمایشگاه، و آب‌وهوای سخت همرای فشار پیوسته حیوانات درنده باعث شد سگ‌های سرسخت و خودکفا انتخاب شوند.

فدراسیون بین‌المللی سگ‌شناسی (اف‌سی‌آی) این نژاد را در سال ۱۹۳۹ میلادی زیر نام سگ چوپان ایلیریایی به رسمیت شناخت. در سال ۱۹۵۷ نام آن به سگ چوپان یوگوسلاوی سارپلانیناک تغییر یافت که منطقه‌ای را نشان می‌داد که در آن زمان بیشترین پیوند را با این نوع سگ داشت. این سگ در یوگوسلاوی سابق به نمادی از افتخار ملی تبدیل شد.

در طول قرن بیستم این نژاد عمدتاً یک حیوان کاری باقی ماند. تعداد آن در داخل یوگوسلاوی مدیریت می‌شد و برای سال‌ها صادرات آن محدود بود، که این امر جمعیت سگ را بیشتر در منطقه اصلی‌اش نگه داشت. انتخاب سگ‌ها همچنان بر اساس توانایی نگهبانی صورت می‌گرفت نه ظاهر، از همین رو خوی کاری همیشه در مرکز توجه این نژاد باقی ماند.

پس از فروپاشی یوگوسلاوی، نام و حمایت رسمی از این نژاد میان کشورهای جانشین مورد اختلاف قرار گرفت و بیشتر از یک کشور، سارپلانیناک را نژاد ملی خود می‌داند. امروز این سگ بیشتر در صربستان، مقدونیه شمالی و مناطق همجوار یافت می‌شود و هنوز همرای گوسفندان کار می‌کند، و با تعداد کمتر به کشورهای دیگر نیز برای محافظت از گله راه یافته است.

بدن سارپلانیناک بیشتر برای تحمل و قدرت ساخته شده تا سرعت. طول بدن آن اندکی بیشتر از قدش است، سینه‌اش عمیق است و پاهایی قوی همرای پشتی صاف دارد. سرش پهن است با پوزه‌ای متوسط، گوش‌هایش به طرف گونه‌ها آویزان است و دمش پرمو است و در حالت آرام پایین نگه داشته می‌شود. تأثیر کلی این سگ، حیوانی کوهستانی، سرسخت و متعادل است که می‌تواند در هوای سرد و زمین ناهموار کار و سفر کند.

پوشش بدن، برجسته‌ترین ویژگی این نژاد است. یک لایه رویی بلند و زبر روی یک زیرپوشش ضخیم و پشم‌مانند قرار دارد، همرای یالی برجسته دور گردن و موهای پرپشت روی پاها و دم. این پوشش باران و برف را دفع می‌کند و به سگ اجازه می‌دهد در هوای سخت هم در فضای باز استراحت کند.

پوشش بدن و رنگ‌ها

در استاندارد این نژاد، رنگ یک‌دست ترجیح داده می‌شود. رنگ‌های رایج از کرمی روشن و قهوه‌ای کم‌رنگ تا خاکستری آهنی و حتی خاکستری بسیار تیره که نزدیک به سیاه به نظر می‌رسد، تغییر می‌کند. معمولاً رنگ بدن یک‌دست است، اغلب با سایه‌های تیره‌تر در پشت و رنگ‌های روشن‌تر در پاها و زیر شکم. لکه‌های سفید مورد پسند نیست. صرف نظر از رنگ، اولویت اصلی داشتن یک پوشش دوتایی کامل و کارآمد است که برای زندگی در فضای باز مناسب باشد.

سگ چوپان یوگوسلاوی همرای خانواده خودش و حیواناتی که از آن‌ها نگهبانی می‌کند، باثبات، مهربان و زیاد وفادار است. در زندگی روزمره معمولاً آرام و بدون هیاهو رفتار می‌کند و انرژی‌اش را تا وقتی که چیزی نیاز به واکنش داشته باشد نگه می‌دارد. پیوندی که با اهل خانه و رمه‌اش برقرار می‌کند قوی است و بدون این‌که کسی به او بگوید، نقش محافظ را جدی می‌گیرد.

این نژاد نسبت به افراد ناآشنا از همان آغاز محتاط و بدگمان است. تازه‌واردان را با دقت ارزیابی می‌کند و به زودی به آن‌ها عادت نمی‌کند. این رفتار پرخاشگری بی‌دلیل نیست، بلکه احتیاط یک نگهبان است که برای تشخیص خودش این‌که چه کسی متعلق به خانواده است و چه کسی نیست، پرورش یافته. جامعه‌پذیری درست از دوران توله‌گی ضروری است تا سگ یاد بگیرد میان مهمانان عادی و خطرهای واقعی فرق بگذارد.

رفتار این سگ همرای حیوانات دیگر زیاد به شیوه پرورشش بستگی دارد. اگر همرای احشام یا حیوانات خانگی بزرگ شود، می‌تواند نسبت به آن‌ها مهربان و بردبار باشد. ممکن است نسبت به سگ‌های ناآشنا، به‌ویژه سگ‌های هم‌جنس، احساس قلمرو داشته باشد و به دلیل خوی مطمئنش، جای خودش را حفظ می‌کند. همان استقلالی که او را در کار تنها در صحرا کارآمد می‌سازد، باعث می‌شود از فرمان‌هایی که آن‌ها را غیرضروری می‌بیند سرپیچی کند.

آرایش و مراقبت از پوشش بدن

• دست‌کم یک یا دو بار در هفته پوشش بدن سگ را شانه کنید تا زیرپوشش متراکم آن مدیریت شود و از گره خوردن موها پشت گوش‌ها، در ناحیه یال و روی پاها جلوگیری شود.
• در دو دوره ریزش شدید فصلی، یعنی بهار و خزان، دفعات شانه کردن را به چند بار در هفته افزایش دهید.
• سگ را فقط گاه‌گاهی حمام دهید، زیرا پوشش بدن آن تا حد زیادی خودتمیزکننده است و شستن پیوسته مقاومتش را در برابر آب‌وهوا از بین می‌برد.
• ناخن‌ها را به طور منظم بررسی و کوتاه کنید و گوش‌ها و دندان‌ها را نیز طبق یک برنامه ثابت معاینه کنید.

فعالیت بدنی

• فعالیت روزانه مانند پیاده‌روی طولانی یا حرکت آزاد در یک محدوده امن برای این سگ فراهم کنید؛ سگ نگهبانی که در یک ملک کار می‌کند، بخش زیادی از این نیاز را از راه گشت‌زنی برآورده می‌کند.
• فقط به یک حویلی کوچک بسنده نکنید، زیرا این سگ بزرگ به جای کافی و یک وظیفه نیاز دارد.
• در محیط‌های ناآشنا سگ را با زنجیر یا در محدوده حصارشده نگه دارید، زیرا استقلال و غریزه محافظتی‌اش کنترل بدون زنجیر را در برابر افراد ناآشنا غیرقابل اعتماد می‌سازد.

محیط زندگی

این نژاد در جایی با زمین کافی، حصار محکم دور تا دور و یک وظیفه واقعی برای انجام دادن، ترجیحاً محافظت از احشام یا ملک، بهترین عملکرد را دارد. پوشش ضخیم بدنش برای هوای سرد و سخت مناسب است و سگ در زندگی و استراحت در فضای باز راحت است. گرما برایش دشوارتر است، پس در آب‌وهوای گرم به سایه و آب نیاز دارد. این نژاد برای زندگی در آپارتمان یا محبوس ماندن طولانی در داخل خانه مناسب نیست.

سگ چوپان یوگوسلاوی به یک رژیم غذایی کامل و متعادل نیاز دارد که ویژه نژادهای بزرگ ساخته شده باشد. سگ‌های کاری که در هوای سرد بیرون از خانه گشت می‌زنند و نگهبانی می‌دهند، انرژی بیشتری نسبت به سگ‌هایی که فقط به عنوان همدم نگه‌داری می‌شوند مصرف می‌کنند، پس مقدار خوراک باید بر اساس فعالیت، سن و وضعیت بدنی هر سگ تعیین شود. به جای پیروی از یک عدد ثابت، کمر و دنده‌های سگ را زیر نظر بگیرید و توله‌های در حال رشد را لاغر نگه دارید تا مفاصل در حال شکل‌گیری‌شان محافظت شود.

خوراکی‌های تشویقی و مکمل‌ها

سهم خوراکی‌های تشویقی را در حدود ده درصد کالری روزانه نگه دارید تا رژیم اصلی متعادل بماند. بیشتر سگ‌هایی که خوراک کامل مصرف می‌کنند به مکمل نیاز ندارند؛ مکمل‌های مفاصل یا هر افزودنی دیگر باید با یک داکتر حیوانات مشورت شود. از آنجایی که این نژاد قفسه سینه عمیق دارد، پیش و بعد از وعده‌های غذایی بزرگ از فعالیت شدید بدنی خودداری کنید تا خطر نفخ معده کاهش یابد و همیشه آب تازه در دسترس سگ باشد.

دهه‌ها انتخاب برای زندگی کاری سخت در شرایط دشوار، سگ چوپان یوگوسلاوی را به نژادی سرسخت و مقاوم تبدیل کرده است. طول عمر معمول آن ۱۱ الی ۱۳ سال است که برای سگی با این اندازه رقم خوبی به شمار می‌رود. بیشتر نگرانی‌های سلامتی این سگ، مشکلات رایج در نژادهای بزرگ و قفسه‌سینه‌عمیق است، نه مشکلاتی که تنها به سارپلانیناک اختصاص داشته باشد. خرید توله از پرورش‌دهندگانی که والدین را غربالگری می‌کنند و نگه داشتن سگ در وزن سالم، نقش زیادی در طول عمرش دارد.

مراقبت پیشگیرانه

• واکسین‌ها و کنترل انگل‌ها را به‌روز نگه دارید، از جمله پیشگیری از کنه و کرم برای سگی که در فضای باز زندگی می‌کند.
• معاینات سالانه نزد داکتر حیوانات را برنامه‌ریزی کنید و با بالا رفتن سن سگ آن را به دو بار در سال افزایش دهید.
• برای محافظت از مفاصل، وزن بدن را متناسب نگه دارید و فعالیت بدنی ثابتی داشته باشید.
• توله‌ها را از پرورش‌دهندگانی انتخاب کنید که سلامت هیپ و آرنج را غربالگری می‌کنند.

سگ چوپان یوگوسلاوی باهوش و توانمند است، اما برای تصمیم‌گیری مستقل پرورش یافته، از همین رو اطاعت سریع و مشتاقانه یک سگ گله‌ران را ندارد. این سگ فرمان‌ها را می‌سنجد و ممکن است از فرمانی که دلیلی برای پیروی از آن نمی‌بیند سرباز زند. آموزش زمانی بهترین نتیجه را می‌دهد که آموزش‌دهنده آرام، باثبات و منصف باشد و سگ به این رابطه احترام بگذارد. روش‌های خشن یا سنگین‌دستانه معمولاً نتیجه معکوس می‌دهند و اعتماد این نژاد را از بین می‌برند.

جامعه‌پذیری مهم‌ترین وظیفه در آموزش این سگ است. از دوران توله‌گی، سگ باید با افراد، حیوانات و موقعیت‌های زیاد به شکل کنترل‌شده روبه‌رو شود تا یاد بگیرد زندگی عادی را امن ارزیابی کند و نگهبانی‌اش را فقط برای خطرهای واقعی ذخیره کند. بدون این زمینه‌سازی، یک سگ نگهبان بالغ می‌تواند در حضور مهمانان مدیریتش دشوار شود.

نکات پایه

1. جامعه‌پذیری را از دوران توله‌گی شروع کنید و سگ را با افراد، مکان‌ها و حیوانات دوستانه گوناگون آشنا سازید.
2. پیش از این‌که غریزه بلوغ در سگ شکل بگیرد، فرمان بازگشت مطمئن و یک اشاره برای توقف یا رهاسازی را زودهنگام آموزش دهید.
3. جلسه‌های آموزشی را کوتاه و مثبت نگه دارید و آن‌ها را زمانی تمام کنید که سگ هنوز علاقه‌مند است.
4. قوانین روشن و ثابتی برای خانه و محدوده تعیین کنید که همه اعضای خانواده آن‌ها را رعایت کنند.
5. سگ را عادت دهید که لمس شدن برای آرایش و مراجعه به داکتر حیوانات را با آرامش بپذیرد.

سگ چوپان یوگوسلاوی به عنوان یک نژاد بزرگ به کندی بالغ می‌شود، و پرورش‌دهندگان مسئول صبر می‌کنند تا سگ‌ها از نظر جسمی و روانی بالغ شوند، معمولاً در حدود دو سالگی، پیش از این‌که برای تولیدمثل استفاده شوند. غربالگری سلامت والدین، به‌ویژه سلامت هیپ و آرنج، برای سگی با این اندازه و حجم کار زیاد اهمیت دارد. خوی کاری سالم به همان اندازه ساختار بدنی مهم است، زیرا ارزش این نژاد در توانایی نگهبانی‌اش نهفته است.

دوره آبستنی تقریباً ۶۳ روز طول می‌کشد که برای سگ‌ها معمول است. یک بچه به طور متوسط ۵ الی ۸ توله دارد، هرچند این عدد می‌تواند کمی متفاوت باشد. مادر معمولاً والدینی توانمند و مراقب است. زایمان باید در جایی گرم و آرام و با دسترسی به کمک داکتر حیوانات انجام شود، زیرا زایمان در نژادهای بزرگ می‌تواند با عوارض همرا باشد.

پرورش درست توله‌ها برای این نژاد نقش تعیین‌کننده دارد. توله‌هایی که قرار است برای کار با احشام استفاده شوند، معمولاً همرای همان حیواناتی که در آینده از آن‌ها نگهبانی می‌کنند بزرگ می‌شوند تا پیوند از همان آغاز شکل بگیرد. توله‌هایی که به خانه‌های خانوادگی می‌روند از هفته‌های نخست به جامعه‌پذیری گسترده و دقیق همرای افراد و موقعیت‌های روزمره نیاز دارند. از آنجایی که این نژاد بزرگ، محافظه‌کار و مستقل است، پرورش و واگذاری آن به تجربه و تطبیق صادقانه توله‌ها با خانه‌های مناسب نیاز دارد.

راجستر سگ نژاد سگ گله یوگسلاوی در افغانستان

در افغانستان هیچ اداره‌ای سگ‌های خانگی را راجستر نمی‌کند؛ نه دیتابیس ملی وجود دارد و نه سندی که سگ گم‌شده را به صاحبش برساند. پس این کار به خود شما می‌ماند. پروفایل رایگان یونایتد پت کلاب معلومات تماس شما را با سگ نژاد سگ گله یوگسلاوی یکجا نگه می‌دارد و جستجو از کابل تا هر گوشه دنیا کار می‌کند. سگ خود را راجستر کنید؛ چند دقیقه وقت می‌گیرد.

اگر داکتر حیوانات چیپ را زیر پوست سگ گذاشته، هنوز نیم کار مانده: شماره باید در جایی راجستر شود که جستجوگر آن را بیابد. میکروچیپ را راجستر کنید، رایگان در پلان تمام عمر: هر مارکی پذیرفته است، تبدیلی آدرس فیس ندارد و ریکارد در هر ساعت جواب می‌دهد، در داخل و خارج افغانستان. حساب رایگان بسازید و هر دو کار را امروز ختم کنید.