ساسکس اسپانیل

سسکس اسپانیل یک سگ شکاری قوی‌هیکل و پاکوتاه است که در ولایت ساسکس، در جنوب انگلستان پرورش یافته است. این سگ برای عبور از بوته‌زارهای انبوه و رماندن شکار برای شکارچیانی که پیاده کار می‌کردند پرورانده شده بود؛ به همین دلیل به جای دویدن دور از صاحبش، با گام‌های آرام و پیوسته حرکت می‌کند. این نژاد یکی از نه نژاد اصلی است که کینل کلب انگلستان در سال ۱۸۷۳ آن را به رسمیت شناخت.

از نظر شکل بدن، این سگ درازتر از قد بلندی‌اش است، استخوان‌بندی سنگین دارد و شیوه‌ی راه رفتنش با تکان دادن پهلو به پهلو همراه است. کرک این سگ تنها به یک رنگ یک‌دست می‌آید که آن را جگری طلایی می‌نامند؛ رنگ قهوه‌ای گرمی که نوک موهایش زیر نور می‌درخشد. سگ‌های بالغ معمولاً قدی میان ۱۳ الی ۱۵ انچ در شانه دارند و وزن‌شان قریب به ۳۵ الی ۴۵ پوند است.

خوی و رفتار مهم‌ترین ویژگی این سگ است. سسکس اسپانیل‌ها در داخل خانه خوش‌خلق، وفادار و آرام‌اند. این سگ‌ها معمولاً با اعضای خانواده پیوند نزدیک برقرار می‌کنند و در برابر اطفال و سگ‌های دیگر بردبار هستند. برخی از آن‌ها در برخورد اول با افراد ناآشنا کمی کناره‌گیر می‌مانند، اما با گذشت زمان با آن‌ها گرم می‌گیرند.

مناسب برای چه کسانی

سسکس اسپانیل برای کسانی مناسب است که همراهی نسبتاً فعال می‌خواهند، اما به سگ کاری پرانرژی نیاز ندارند. این سگ در خانواده‌ها، نزد افراد مسن‌تر و در خانه‌هایی که کسی بیشتر روز در آن حضور دارد خوب سازگار می‌شود، زیرا این نژاد همنشینی را ترجیح می‌دهد. پیاده‌روی روزانه و اندکی بازی برایش کافی است. کرک آن به مراقبت منظم نیاز دارد و ممکن است در آموزش دیرتر از سگ‌های دیگر به بلوغ برسد، پس صبر لازم است.

نام این نژاد از ولایت ساسکس در جنوب انگلستان گرفته شده، جایی که در اواخر سده‌ی هجدهم پرورش یافت. بخش بزرگی از کار اولیه به آگوستس الیوت فولر نسبت داده می‌شود که کینل او در روزهیل پارک سگ اسپانیلی سنگین‌وزن و پاکوتاه را پرورش داد که با خاک رسی انبوه آن منطقه سازگار بود. شکارچیان آنجا پیاده در بوته‌زارهای انبوه کار می‌کردند و سگی می‌خواستند که شکار را با گامی پیوسته براند و در حین کار زوزه بکشد یا پارس کند.

نسل روزهیل برای چندین دهه، از اوایل تا میانه‌ی سده‌ی نزدهم، ادامه یافت و همان گونه‌ای را شکل داد که هنوز شناخته می‌شود: اسپانیلی درازبدن و جگری‌طلایی که برای پایداری ساخته شده، نه برای سرعت. گرایش این نژاد به صدا دادن هنگام ردیابی در میدان شکار ارزشمند بود و به شکارچیان کمک می‌کرد جای سگ را در پوشش گیاهی انبوه پیدا کنند.

سسکس اسپانیل از نخستین نژادهایی بود که هنگام تأسیس کینل کلب در انگلستان در سال ۱۸۷۳ ثبت شد و کینل کلب امریکا نیز آن را در سال ۱۸۸۴ به رسمیت شناخت. با این حال، با وجود این شناسایی زودهنگام، شمار این سگ‌ها همیشه کم ماند. هر دو جنگ جهانی شمار آن‌ها را به شدت کاهش داد و در یک مقطع، این نژاد در بریتانیا به چند قلاده سگ محدود شده بود. یک پرورش‌دهنده به نام جوی فریر اعتبار زیادی در زنده نگه‌داشتن این نسل در میانه‌ی سده‌ی بیستم دارد.

سسکس اسپانیل هنوز یکی از کم‌یاب‌ترین نژادهای اسپانیل است. امروزه بیشتر به عنوان سگ همراه و گاهی سگ شکاری نگهداری می‌شود و گروه کوچک اما پیگیری از پرورش‌دهندگان این گونه را حفظ می‌کنند.

سسکس اسپانیل بدنی دراز و پایین دارد و برای اندازه‌اش استخوان‌بندی نسبتاً سنگینی دارد. بدن آن مستطیل‌شکل است، سینه‌اش عمیق است و پاهایش کوتاه و قوی‌اند. سرش پهن است و پیشانی‌اش چین‌های کمی دارد که به این سگ حالت جدی یا اخم‌آلود می‌دهد، هرچند خوی پشت این چهره در واقع شاد است. گوش‌هایش بزرگ، لوبیایی‌شکل و نسبتاً پایین قرار گرفته و نزدیک گونه‌ها آویزان می‌مانند. هنگام حرکت، این سگ تکانی مشخص از یک پهلو به پهلوی دیگر در شانه‌ها و کفل‌هایش نشان می‌دهد.

کرک و رنگ

ویژگی اصلی این نژاد، رنگ یک‌دست کرک آن است: جگری طلایی، رنگی قهوه‌ای گرم با نوک‌های طلایی در موها. این رنگ در میان اسپانیل‌ها ویژه‌ی همین نژاد است و تنها رنگی است که در معیار نژاد پذیرفته شده. کرک پر و مقاوم در برابر آب و هواست، صاف یا کمی موج‌دار می‌ماند و روی گوش‌ها، سینه، پاها و دم پرمانندی متوسط دارد. رنگ جگری تیره یا رنگ بنفش‌مایل به قهوه‌ای عیب شمرده می‌شود، همان‌گونه که سفیدی روی بدن بیش از مقدار اندکی روی سینه عیب است. این کرک بیشتر کاربردی است تا تزئینی و برای محافظت از سگ هنگام کار در بوته‌های خاردار و پوشش گیاهی انبوه پرورش یافته است.

سسکس اسپانیل شخصیتی پایدار و خوش‌خلق دارد که با شیوه‌ی آرام حرکتش هم‌خوانی دارد. در داخل خانه آرام و مهربان است و پس از ورزش روزانه‌اش ترجیح می‌دهد نزدیک اهل خانه بنشیند. این نژاد وفادار است و بیشتر با کل خانواده پیوند می‌گیرد تا فقط با یک نفر.

سسکس اسپانیل معمولاً با اطفال صبور و بردبار است و اگر از سنین پایین با سگ‌های دیگر آشنا شود، معمولاً با آن‌ها هم خوب کنار می‌آید. برخی از این سگ‌ها در ابتدا با افراد ناآشنا کناره‌گیر یا آرام می‌مانند، اما به‌ندرت تند یا عصبی می‌شوند. این نژاد عادت اسپانیل‌ها به صدا دادن را حفظ کرده و اغلب پارس می‌کند یا زوزه می‌کشد، ویژگی‌ای که ریشه در گذشته‌ی کاری‌اش در پوشش گیاهی انبوه دارد.

با این‌که خوش‌خو است، سسکس می‌تواند لجباز باشد و دیرتر از بسیاری اسپانیل‌های دیگر به بلوغ می‌رسد. بهترین پاسخ را به رفتار پیوسته و صبورانه می‌دهد. اگر مدت طولانی تنها بماند، ممکن است کسل شود یا زیاد صدا کند، زیرا همنشینی را ترجیح می‌دهد.

آرایش و نظافت

• کرک را دو الی سه بار در هفته مسواک کنید تا موهای اضافی برداشته شود و پرمانندهای بدنش گره نخورد
• گوش‌های دراز و آویزانش را هر هفته بررسی و تمیز کنید تا خطر عفونت کاهش یابد
• موهای میان بالشتک‌های پا و اطراف پنجه‌ها را در صورت نیاز کوتاه کنید
• هر چند هفته یک‌بار یا زمانی که سگ از بیرون کثیف می‌شود، آن را حمام دهید
• ناخن‌هایش را هر چند هفته کوتاه کنید و دندان‌هایش را به‌طور منظم مسواک بزنید

ورزش

• روزانه قریب به ۳۰ الی ۶۰ دقیقه پیاده‌روی و بازی برایش فراهم کنید
• سرعت را متوسط نگه دارید، زیرا این نژاد برای پایداری ساخته شده نه برای سرعت
• بازی‌های بویایی یا جلسات کوتاه واکشی به تحریک غریزه‌ی شکاری‌اش کمک می‌کند
• در سگ‌های جوان که مفاصل‌شان هنوز در حال رشد است، از فشار بیش از حد پرهیز کنید

محیط زندگی

سسکس اسپانیل با بیشتر خانه‌ها، از جمله فضاهای کوچک‌تر، سازگار است، به شرطی که ورزش روزانه و همراهی در داخل خانه داشته باشد. این سگ بیشترین آرامش را به عنوان سگ خانگی دارد و برای نگهداری در بیرون یا تنهایی طولانی مناسب نیست. حیاطی با حصار مطمئن مفید است، اما ضروری نیست. به دلیل هیکل کوتاه و سنگینش، در گرما دچار مشکل می‌شود، پس در هوای گرم بهتر است ورزش را به ساعات خنک‌تر روز موکول کنید.

سسکس اسپانیل باید رژیم غذایی کامل و متعادلی بخورد که برای سن و اندازه‌اش ساخته شده باشد. چون این سگ بدنی دراز و پاهایی کوتاه دارد، نگه‌داشتن وزنش در حد لاغر اهمیت دارد: هر پوند اضافی فشار بیشتری بر کمر و مفاصلش وارد می‌کند. به جای اینکه غذا همیشه جلوی سگ باشد، وعده‌های اندازه‌گیری‌شده بدهید و مقدار آن را بر پایه‌ی سن، فعالیت و وضعیت بدنی‌اش تنظیم کنید. باید بتوانید دنده‌هایش را زیر لایه‌ی نازکی از چربی به‌راحتی لمس کنید.

تنقلات و مکمل‌ها

تنقلات را به کمتر از ۱۰ درصد کالری روزانه محدود کنید تا از افزایش وزن جلوگیری شود، چون این نژاد به چاقی مستعد است. بیشتر سگ‌هایی که رژیم کامل دارند نیازی به مکمل ندارند، هرچند داکتر حیوانات ممکن است برای سگ مسن‌تر یا سنگین‌تر مکمل مفصل پیشنهاد کند. همیشه آب تازه در دسترسش بگذارید و هر تغییری در خوراک را طی حدود یک هفته به‌تدریج انجام دهید تا دلش ناراحت نشود.

سسکس اسپانیل به طور کلی نژادی سالم با طول عمر معمول ۱۲ الی ۱۵ سال است. کوچک بودن جمعیت این نژاد باعث می‌شود پرورش‌دهندگان مسئول به آزمایش ژنتیکی توجه زیادی داشته باشند تا صحت را در ذخیره‌ی ژنتیکی محدود این نژاد حفظ کنند. ساختار بدنی این سگ، یعنی بدن دراز روی پاهای کوتاه با گوش‌های پایین‌افتاده، چند بیماری خاص را نسبت به سگ‌های دیگر محتمل‌تر می‌سازد. مراجعه‌ی منظم به داکتر حیوانات و کنترل وزن بیشتر این نگرانی‌ها را برطرف می‌کند.

مراقبت پیشگیرانه

• واکسیناسیون و پیشگیری از انگل را به‌روز نگه دارید
• معاینات سالانه‌ی داکتر حیوانات را برنامه‌ریزی کنید و برای سگ‌های مسن‌تر مراجعه را بیشتر کنید
• وزن سگ را لاغر نگه دارید تا از کمر و مفاصلش محافظت شود
• گوش‌ها را هر هفته تمیز و بررسی کنید
• توله را از پرورش‌دهندگانی بگیرید که سگ‌های خود را از نظر بیماری‌های لگن و بیماری‌های ارثی آزمایش می‌کنند

سسکس اسپانیل توانا و مایل به خشنود کردن صاحبش است، اما رگه‌ای مستقل و گاه لجباز دارد و دیرتر از بسیاری اسپانیل‌های دیگر به بلوغ می‌رسد. آموزش او صبر و پیوستگی می‌خواهد، نه زور. جلسات کوتاه بهتر از جلسات طولانی توجهش را نگه می‌دارد و این نژاد به پاداش غذایی و تحسین خوب پاسخ می‌دهد. برخورد تند معمولاً باعث می‌شود سسکس خود را ببندد یا لجبازی کند. جامعه‌پذیری زودهنگام با مردم، سگ‌های دیگر و موقعیت‌های روزمره کمک می‌کند سگ‌های کناره‌گیرتر به بزرگسالانی مطمئن تبدیل شوند. تمایل طبیعی این نژاد به پارس کردن را می‌توان با آموزش مدیریت کرد، اما بعید است به‌طور کامل از بین برود.

نکات پایه

۱. جامعه‌پذیری و کار با سگ را از توله‌گی آغاز کنید و او را با افراد، مکان‌ها و صداهای گوناگون آشنا سازید ۲. پاسخ به نام و فرمان‌های پایه مانند بنشین، بمان و بیا را با پاداش آموزش دهید ۳. جلسات را کوتاه، حدود پنج الی ده دقیقه، نگه دارید و هر جلسه را با موفقیت پایان دهید ۴. روی سلام آرام و بازگشت به صاحب کار کنید تا دوستانه‌بودن و صدا دادن این نژاد مدیریت شود ۵. آموزش قفس و تمرین تنها ماندن را زود آغاز کنید تا از مشکلات جدایی جلوگیری شود

پرورش سسکس اسپانیل به دقت نیاز دارد، چون جمعیت این نژاد کم و ذخیره‌ی ژنتیکی‌اش محدود است. پرورش‌دهندگان مسئول سگ‌ها را از نظر دیسپلازی هیپ، بیماری‌های قلبی و اختلالات ارثی مانند کمبود پیروات دی‌هیدروژناز آزمایش می‌کنند و سوابق دقیقی نگه می‌دارند تا از محدودتر شدن بیشتر ذخیره‌ی ژنتیکی جلوگیری شود. سگ‌ها معمولاً تنها پس از رسیدن به بلوغ جسمی و ذهنی، معمولاً حدود دو سالگی، جفت‌گیری می‌کنند، زمانی که می‌توان تأییدیه‌های صحت را تضمین کرد.

دوره‌ی بارداری قریب به ۶۳ روز، اندکی بیش از نه هفته، طول می‌کشد. توله‌ها معمولاً کم‌شمارند، اغلب دو الی پنج قلاده. زایمان باید زیر نظر باشد و اگر سگ ماده دچار دشواری شود، باید با داکتر حیوانات مشورت کرد، چون توله‌های کم‌شمارتر می‌توانند اندازه‌ی بزرگ‌تری داشته باشند.

توله‌ها ناتوان به دنیا می‌آیند، چشم و گوش‌شان بسته است و در هفته‌های نخست کاملاً به مادر وابسته‌اند. دست‌زدن ملایم و آشنایی زودهنگام با دیدنی‌ها و شنیدنی‌های خانه به شکل‌گیری خوی پایدار کمک می‌کند. توله‌ها معمولاً تا هفت الی هشت هفتگی از شیر گرفته می‌شوند و باید به اندازه‌ی کافی نزد مادر و هم‌نسلانش بمانند تا رفتار اجتماعی معمول را بیاموزند، پیش از آنکه به خانه‌ی تازه بروند.

راجستر سگ نژاد ساسکس اسپانیل در افغانستان

در افغانستان هیچ اداره‌ای سگ‌های خانگی را راجستر نمی‌کند؛ نه دیتابیس ملی وجود دارد و نه سندی که سگ گم‌شده را به صاحبش برساند. پس این کار به خود شما می‌ماند. پروفایل رایگان یونایتد پت کلاب معلومات تماس شما را با سگ نژاد ساسکس اسپانیل یکجا نگه می‌دارد و جستجو از کابل تا هر گوشه دنیا کار می‌کند. سگ خود را راجستر کنید؛ چند دقیقه وقت می‌گیرد.

پانزده رقم چیپ سگ نژاد ساسکس اسپانیل تا وقتی گنگ است که ریکاردی آن را به شماره شما وصل نکند. این پیوند را رایگان بسازید: راجستر در یونایتد پت کلاب هیچ‌گاه ختم نمی‌شود، هر مارک چیپ را می‌پذیرد و هر تغییر معلومات رایگان است. اول راجستر چیپ، بعد حساب.