هاسکی سیبری

هاسکی سیبریایی یک سگ کاری با اندازه متوسط است که برای کشیدن بارهای سبک در مسافه‌های طولانی و در اقلیم سرد پرورش یافته است. ریشه این نژاد به مردم چوکچی در شمال شرق روسیه می‌رسد که از این سگ‌ها برای رفت‌وآمد روی زمین‌های یخ‌زده استفاده می‌کردند. سگ‌های بالغ معمولاً 20 تا 23.5 انچ قد شانه دارند و وزن‌شان بین 35 تا 60 پوند است؛ نرها از ماده‌ها بزرگ‌تر هستند.

این نژاد خوش‌خلق و مهربان است و برخلاف بسیاری از سگ‌های کاری، غریزه محافظت از قلمرو در آن کم‌رنگ است. هاسکی‌ها با مردم، از جمله افراد ناآشنا، رفتار دوستانه دارند، به همین دلیل سگ نگهبان خوبی نیستند اما در یک خانواده پرمشغله همنشین آسانی به شمار می‌روند. آن‌ها همچنان مستقل‌اند و برای تصمیم‌گیری مستقل روی مسیر پرورش یافته‌اند، ویژگی‌ای که در تمرین به شکل لجاجت خودش را نشان می‌دهد.

انرژی بالا مهم‌ترین خصوصیت این نژاد است. هاسکی‌ای که ورزش کافی نکند، اغلب زمین می‌کند، زوزه می‌کشد یا از حویلی فرار می‌کند. این نژاد برای صاحبانی مناسب است که بتوانند هر روز فعالیت شدید بدنی و یک محل با فنس مطمئن فراهم کنند.

این نژاد برای چه کسانی مناسب است

هاسکی سیبریایی برای صاحبان فعال و خانواده‌هایی که از ورزش روزانه و وقت‌گذرانی در فضای باز لذت می‌برند، گزینه خوبی است. این سگ در اقلیم‌های خنک و خانه‌هایی با حویلی محصور بهتر سازگار می‌شود. برای کسانی که دنبال سگ نگهبان هستند، ساعت‌های طولانی بیرون از خانه به سر می‌برند، یا نمی‌توانند ریزش موی زیاد و صدادهی این سگ را تحمل کنند، انتخاب مناسبی نیست.

ریشه این نژاد به مردم چوکچی در منطقه چوکوتکا در شمال شرق سیبریه برمی‌گردد. آن‌ها به سگی نیاز داشتند که بتواند بارهای سبک سلیج را در مسافه‌های طولانی و با خوراک محدود بکشد، از همین رو در پرورش خود روی استقامت، خلق‌وخوی متعادل و توانایی زندگی نزدیک با خانواده تمرکز کردند. این سگ‌ها در کنار کودکان می‌خوابیدند و بیشتر برای همکاری ارزش داشتند تا برای پرخاشگری.

در سال 1908 میلادی، سگ‌های سلیج از سیبریه به الاسکا آورده شدند و در آن‌جا برای حمل‌ونقل و مسابقات سلیج‌رانی در دوران هجوم طلا به کار گرفته شدند. این سگ‌ها در مسابقات مسافه طولانی سرعت و استقامت خود را ثابت کردند و همین موضوع نام آن‌ها را در میان سلیج‌رانان منطقه بلند کرد.

این نژاد در سال 1925 میلادی، در جریان انتقال دارو به شهر نوم، شهرت وسیع‌تری پیدا کرد؛ زمانی که تیم‌های امدادی با سگ‌های سلیج، پادزهر مرض دیفتری را در مسیری چند صد مایلی روی زمین یخ‌زده به این شهر رساندند. شماری از هاسکی‌های سیبریایی در این تلاش سهم داشتند و این رویداد توجه عمومی را به این نژاد جلب کرد.

کلوپ کینل امریکا (AKC) این نژاد را در سال 1930 میلادی به رسمیت شناخت. از آن زمان تاکنون، هاسکی سیبریایی از ریشه‌های کاری خود فراتر رفته و اکنون بیشتر به عنوان سگ همدم نگهداری می‌شود، هرچند هنوز میل به دویدن و کشیدن بار در آن باقی مانده است.

هاسکی سیبریایی هیکلی جمع‌وجور و متناسب دارد که بازتاب هدف اصلی نژاد، یعنی کشش سلیج، است. بدن کمی بلندتر از قد آن است، سینه عمیق اما نه پهن، و پاها راست و عضلانی‌اند. دم پرمو است و وقتی سگ هوشیار است به شکل داسی روی کمر جمع می‌شود، اما در حالت آرام معمولاً پایین می‌افتد. حرکت این سگ نرم و کم‌زحمت به نظر می‌رسد و گام‌هایش سبک و فنری است.

پوشش بدن و رنگ‌ها

پوشش دوگانه این سگ از یک زیرموی نرم و متراکم و یک روموی صاف تشکیل شده که کاملاً روی بدن می‌خوابد. زیرموی آن دو بار در سال به شدت می‌ریزد، روندی که صاحبان سگ آن را ریزش فصلی موی می‌نامند. رنگ بدن از سفید خالص تا خاکستری، سیاه، سرخ، سیبل و اگوتی متغیر است و معمولاً با سفیدی روی پاها، سینه و صورت همراه می‌شود. خال‌های صورت در این نژاد رایج است و از سگی به سگ دیگر تفاوت زیادی دارد. رنگ چشم ربطی به رنگ پوشش بدن ندارد و داشتن یک چشم آبی و یک چشم قهوه‌ای، که هتروکرومیا نامیده می‌شود، در این نژاد پذیرفته شده است.

هاسکی سیبریایی سگی دوستانه و آرام است. این نژاد برای زندگی نزدیک با خانواده پرورش یافته و نسبت به افراد در هر سن، از کودک تا بزرگ‌سال، محبت نشان می‌دهد، به همین دلیل همدم خوبی برای خانواده‌های دارای فرزند به شمار می‌رود. برخورد آن با افراد ناآشنا گرم است نه محتاطانه، از همین رو به‌ندرت به‌عنوان سگ نگهبان کار می‌کند.

این سگ معمولاً با سایر سگ‌ها هم رفتار اجتماعی دارد، چیزی که ریشه در تاریخچه زندگی و کار گروهی آن دارد. غریزه شکار قوی در هاسکی می‌تواند باعث شود دنبال گربه، حیوانات کوچک یا دام‌ها بدود، بنابراین در خانه‌هایی که چند نوع حیوان نگهداری می‌شود، جامعه‌پذیری زودهنگام و نظارت اهمیت دارد.

استقلال یکی از ویژگی‌های اصلی این نژاد است. هاسکی‌ها برای تصمیم‌گیری مستقل روی مسیر سلیج پرورش یافته‌اند و همین خودمختاری در خانه به شکل لجاجت بروز می‌کند. این سگ‌ها باهوش‌اند اما به آن اندازه که برخی نژادهای دیگر مشتاق راضی نگه‌داشتن صاحب‌شان هستند نیستند و به رفتار صبورانه و پیوسته نیاز دارند.

بسیاری از هاسکی‌ها پرسروصدا هستند؛ به جای پارس مکرر، بیشتر زوزه می‌کشند یا صدای خاصی شبیه حرف زدن تولید می‌کنند. هاسکی خسته یا کم‌تحرک اغلب زمین می‌کند، فرار می‌کند یا زوزه می‌کشد، پس تحریک ذهنی و جسمی برای او ضروری است.

از نگاه فعالیت و نگهداری در حویلی، هاسکی سیبریایی نژادی پرتوقع است، هرچند پوشش بدنش بین دو دوره ریزش نسبتاً آسان تمیز نگه داشته می‌شود. این نژاد در اقلیم‌های خنک بهتر سازگار است و در مناطق گرم به محافظت در برابر گرما نیاز دارد.

مراقبت از پوشش بدن

• موی بدن را یک تا دو بار در هفته شانه بزنید تا ریزش معمولی آن کنترل شود.
• در دو دوره سالانه ریزش شدید موی زیرین، هر روز شانه بزنید.
• سگ را فقط گاه‌گاهی حمام دهید، زیرا پوشش بدنش تا حد زیادی خودتمیزکن است.
• ناخن‌ها را هر چند هفته یک‌بار کوتاه نمایید و گوش‌ها را از نظر کثیفی بررسی نمایید.
• پوشش دوگانه بدن را نتراشید، چون هم در برابر سرما و هم در برابر گرما از سگ محافظت می‌کند.

ورزش

• روزانه دست‌کم یک تا دو ساعت فعالیت شدید برای سگ فراهم نمایید.
• از دویدن، پیاده‌روی کوهستانی، سلیج‌رانی یا کنیکراس (دویدن همراه با دوچرخه) برای ارضای غریزه کشش استفاده کنید.
• به دلیل غریزه شکار قوی، در فضاهای باز سگ را با تسمه نگه دارید.
• بازی‌های فکری و تمرین‌های آموزشی را هم در برنامه روزانه بگنجانید.

محیط زندگی

خانه‌ای مطمئن با فنس بلند و دفن‌شده در زمین برای این نژاد مناسب‌ترین گزینه است. هاسکی‌ها به فرار از محوطه معروف‌اند و از دیوار بالا می‌روند، می‌پرند یا زیر آن را می‌کنند. این سگ سرما را به‌خوبی تحمل می‌کند اما در گرما به سایه و آب نیاز دارد. بسیاری از مناطق افغانستان اقلیم قاره‌ای دارند، با تابستان‌های گرم و زمستان‌های سرد و نوسان شدید درجه حرارت در فصل‌های مختلف، به همین دلیل باید شرایط فصلی محل زندگی سگ هم در نظر گرفته شود. زندگی در اپارتمان تنها با تعهد جدی به ورزش روزانه ممکن است.

هاسکی سیبریایی را غالباً خورنده کم‌مصرف می‌نامند، به این معنا که می‌تواند با خوراک کمتر از آنچه اندازه بدنش نشان می‌دهد، وزن و وضعیت بدنی خود را حفظ کند. این ویژگی از تاریخچه کار سخت این نژاد با جیره محدود می‌آید. یک رژیم غذایی کامل و متعادل، متناسب با سن و سطح فعالیت سگ، نیازهای او را برآورده می‌کند. سگ‌های کاری یا سلیج‌ران در دوره فعالیت سنگین ممکن است به کالری و چربی بیشتر نیاز داشته باشند، در حالی که هاسکی‌های خانگی برای حفظ تناسب اندام به کنترل دقیق مقدار غذا نیاز دارند.

تنقلات و مکمل‌ها

تنقلات را در حدود 10 درصد کالری روزانه نگه دارید تا از اضافه‌وزن جلوگیری شود. بیشتر هاسکی‌هایی که از رژیم غذایی کامل استفاده می‌کنند به مکمل نیاز ندارند، هرچند داکتر حیوانات ممکن است برای بهبود وضعیت پوشش بدن یا حمایت از مفاصل سگ‌های مسن، اسیدهای چرب امگا را پیشنهاد کند. همیشه آب تازه در دسترس سگ باشد، به‌ویژه بعد از ورزش.

هاسکی سیبریایی به طور کلی نژادی سالم و مقاوم است، نتیجه‌ای از پرورش آن در شرایط سخت کاری. بیشتر این سگ‌ها 12 تا 14 سال عمر می‌کنند. نگرانی‌های اصلی مربوط به اختلالات چشمی ارثی و مشکلات مفصلی است که پرورش‌دهندگان مسئول برای آن‌ها آزمایش می‌گیرند. مراقبت منظم داکتری حیوانات و برنامه ورزشی معقول به سالم ماندن این نژاد کمک می‌کند.

مراقبت پیشگیرانه

• معاینه سالانه توسط داکتر حیوانات را برنامه‌ریزی نمایید و واکسیناسیون سگ را به‌روز نگه دارید.
• سگ‌های مولد را از نظر مشکلات هیپ و چشم آزمایش نمایید.
• وزن سگ را متناسب نگه دارید تا فشار روی مفاصل کاهش یابد.
• برنامه پیشگیری از انگل را رعایت کنید.
• دندان‌های سگ را به‌طور منظم مسواک بزنید و معاینه دندان انجام دهید.

هاسکی سیبریایی باهوش است و زود یاد می‌گیرد، اما روحیه مستقلش باعث می‌شود همیشه از دستور پیروی نکند. این نژاد برای کار با درجه‌ای از خودمختاری پرورش یافته، بنابراین صاحبان باید انتظار مقداری لجاجت را داشته باشند. جلسات کوتاه، متنوع و مبتنی بر تشویق بهتر از تمرین‌های طولانی و یکنواخت جواب می‌دهند، چون تمرین تکراری سگ را خسته می‌کند. فراخوانی (برگرداندن سگ با صدا زدن) به دلیل غریزه شکار قوی و میل به دویدن، چالش ویژه‌ای است و بسیاری از صاحبان هرگز به هاسکی خود در فضای باز بدون تسمه اعتماد نمی‌کنند. جامعه‌پذیری زودهنگام با انسان‌ها، سگ‌های دیگر و لمس‌شدن، پایه یک سگ بالغ متعادل را می‌سازد.

نکات پایه

1. جامعه‌پذیری و لمس ملایم را از دوران توله‌سگی آغاز کنید.
2. نخست پاسخ به نام و توجه به صاحب را آموزش دهید.
3. با پاداش غذایی، دستورهای بنشین، بخواب و بمان را تثبیت نمایید.
4. روی فراخوانی به‌طور فشرده کار کنید، اما بیرون از خانه سگ را با تسمه یا ریسمان بلند نگه دارید.
5. آداب راه رفتن با تسمه را زود آموزش دهید تا غریزه کشیدن نژاد مدیریت شود.
6. جلسات را کوتاه نگه دارید و همیشه با یک موفقیت پایان دهید.

پرورش مسئولانه هاسکی سیبریایی بر پایه آزمایش سلامت و بررسی خلق‌وخو استوار است. اگرچه سگ از نظر جسمی زودتر آماده جفت‌گیری می‌شود، بیشتر پرورش‌دهندگان تا دست‌کم دو سالگی صبر می‌کنند تا سلامت هیپ و چشم پیش از جفت‌گیری بررسی شود. ماده‌ها معمولاً دو بار در سال وارد دوره فحلی می‌شوند. آبستنی از زمان لقاح حدود 63 روز طول می‌کشد و هر زایمان به‌طور میانگین 4 تا 6 توله دارد، هرچند گاهی تعداد بیشتری هم دیده می‌شود.

توله‌های تازه‌متولد در هفته‌های نخست به‌طور کامل برای گرما و تغذیه به مادر وابسته‌اند. چشمان آن‌ها حدود دو هفتگی باز می‌شود و از حدود چهار هفتگی، همزمان با آغاز خوردن غذای جامد، از شیر گرفته می‌شوند. دوره جامعه‌پذیری، تقریباً از هفته سوم تا دوازدهم، برای این نژاد مستقل اهمیت زیادی دارد؛ در این دوره آشنایی زودهنگام با انسان‌ها، صداها و لمس ملایم، رفتار سگ در بزرگ‌سالی را شکل می‌دهد. بیشتر پرورش‌دهندگان توله‌ها را از هشت‌هفتگی به بعد به خانه‌های جدید می‌فرستند. کسانی که قصد پرورش دارند باید مدارک سلامت هر دو والد را بررسی کنند و برنامه‌ای برای جای دادن هر توله در خانه‌ای مناسب داشته باشند.

راجستر سگ نژاد هاسکی سیبری در افغانستان

سگی که سند دارد با یک زنگ به خانه برمی‌گردد؛ سگی که ندارد، به بخت حواله است. برای سگ نژاد هاسکی سیبری سند رایگان بسازید: عکس، مشخصات و شماره تلیفون شما، در پروفایلی که تا آخر عمرش اعتبار دارد و یک افغانی هم نمی‌خواهد. راجستر یک بار است و بس.

اگر داکتر حیوانات چیپ را زیر پوست سگ گذاشته، هنوز نیم کار مانده: شماره باید در جایی راجستر شود که جستجوگر آن را بیابد. میکروچیپ را راجستر کنید، رایگان در پلان تمام عمر: هر مارکی پذیرفته است، تبدیلی آدرس فیس ندارد و ریکارد در هر ساعت جواب می‌دهد، در داخل و خارج افغانستان. حساب رایگان بسازید و هر دو کار را امروز ختم کنید.