تریر راسل

راسل تریر سگی کوچک‌جثه اما پرتوان است که ریشه‌های کاری عمیقی دارد. این نژاد در انگلستان به عنوان یک تریر شکاری پرورش یافت تا روباه را در زیرزمین تعقیب کند و شکار را از لانه بیرون براند یا نگه دارد. همین کار بود که شکل ظاهری و رفتار نژاد را مشخص کرد: اندازه، پاها، سینه انعطاف‌پذیر و شخصیت جسور و مصمم.

یک راسل تریر بالغ معمولاً ۴ تا ۷ کیلوگرم وزن دارد و ارتفاعش حدود ۲۵ تا ۳۰ سانتی‌متر است. این نژاد کمی کوتاه‌تر و مربع‌شکل‌تر از انواع مشابه مثل جک راسل و پارسون راسل است. بدن عمدتاً سفیدرنگ است، ویژگی‌ای که پرورش‌دهندگان اولیه برای تشخیص سگ از شکار در صحرا آن را انتخاب کردند.

این نژاد به خاطر انرژی بالا و ذهن تیزبینش شناخته می‌شود. راسل تریر همیشه دنبال کاری برای انجام دادن است. اگر تمرین و ورزش کافی داشته باشد، همراهی شاد و مهربان است. اما اگر بی‌حوصله شود، شروع به کندن زمین، پارس کردن و خلق وقت‌گذرانی برای خودش می‌کند.

برای چه کسانی مناسب است

این نژاد برای خانواده‌ای فعال مناسب است که بتواند تمرین روزانه و فعالیت ذهنی به سگ بدهد. با صاحبانی که از بازی‌های آموزشی، ورزش با سگ و پیاده‌روی‌های طولانی لذت می‌برند، خوب کنار می‌آید. برای خانه‌های کم‌تحرک یا کسانی که سگ آرامی می‌خواهند مناسب نیست. غریزه شکار قوی یعنی خانه‌هایی که خرگوش، جونده یا پرنده دارند باید احتیاط کنند. خانواده‌هایی که وقت و حوصله کانالیزه کردن این انرژی را دارند، بیشترین بهره را از این سگ می‌برند.

ریشه‌های این نژاد به کشیش جان راسل، یک کشیش و علاقه‌مند به شکار در دوون، انگلستان در نیمه اول قرن نوزدهم برمی‌گردد. راسل می‌خواست تریری داشته باشد که بتواند با سگ‌های شکاری بدود و سپس زیرزمین برود تا روباه را بیرون براند. او برای توانایی کاری پرورش می‌داد، نه ظاهر نمایشگاهی؛ و سگ‌هایی را انتخاب می‌کرد که پوشش عمدتاً سفید، سینه‌ای باریک و انعطاف‌پذیر، و شجاعت رویارویی با شکار در زیرزمین داشتند.

سگ‌هایی که راسل پرورش داد به طور کلی با نام جک راسل تریر شناخته شدند، اما این نوع هرگز یکدست نبود. تریرهای کاری از نظر طول پا، پوشش و اندازه بسته به زمین و نوع شکار متفاوت بودند. در دهه‌های بعد، این تریرها در میان اهالی شکار در بریتانیا و خارج از آن گسترش یافتند و بیشتر به عنوان سگ‌های کاری نگه داشته می‌شدند تا حیوانات خانگی.

در قرن بیستم، پرورش‌دهندگان و باشگاه‌های نژادی شروع به تفکیک این ذخیره متنوع به انواع مجزا کردند. سگ بلندتر و مربع‌شکل‌تر تبدیل به پارسون راسل تریر شد، در حالی که تریر کوتاه‌تر و کوچک‌تر به عنوان راسل تریر به طور جداگانه شناخته شد. راسل تریر به سمت ساختاری فشرده‌تر با ارتفاع حدود ۲۵ تا ۳۰ سانتی‌متر انتخاب شد.

ثبت‌های نژادی اصلی در اوایل دهه ۲۰۰۰ راسل تریر را به عنوان نژادی مستقل شناختند و استاندارد نوع کاری کوچک‌تر را رسمی کردند. نژاد امروز بسیاری از انرژی و سرسختی سگ‌های شکاری اصلی را حفظ کرده است.

راسل تریر ساختاری کوچک اما محکم دارد که کمی از طول از ارتفاعش بیشتر است و ظاهری مستطیلی به آن می‌دهد. سینه باریک است و می‌توان آن را با دو دست احاطه کرد، ویژگی‌ای که از سگ‌های کاری به ارث رسیده که باید در سوراخ جای می‌گرفتند. پاها صاف هستند و سگ با گامی راحت و زمین‌پوش حرکت می‌کند. نگاهش تیز و گوش‌هایش به جلو تا می‌خورند، به شکل دکمه یا V.

پوشش و رنگ‌ها

این نژاد سه نوع پوشش دارد: صاف، ترکیبی و خشن. هر سه متراکم هستند و برای دفع آب‌وهوا و مقاومت در برابر آسیب میدانی ساخته شده‌اند. پوشش عمدتاً سفید است، ویژگی‌ای طراحی‌شده که به شکارچیان کمک می‌کرد تا سگ را از روباه در تاریکی زیرزمین تشخیص دهند. نشانه‌ها معمولاً قهوه‌ای، مشکی یا ترکیبی از هر دو به صورت سه‌رنگ هستند و اغلب روی سر و پایه دم ظاهر می‌شوند. پوشش صاف کوتاه و صاف است، پوشش ترکیبی موهای بلندتری روی صورت و بدن دارد و پوشش خشن بلندترین و زبرترین نوع است. هیچ‌کدام از انواع پوشش نباید پشمی یا مجعد باشند.

راسل تریر سگی مطمئن و پرانرژی است. با خانواده‌اش صمیمی و وفادار است و معمولاً با شور و شوق به جای کم‌رویی به افراد خوشامد می‌گوید. این نژاد هوشیار است و وجود بازدیدکنندگان را با پارس کردن اعلام می‌کند، که آن را با وجود اندازه کوچکش به یک نگهبان خوب تبدیل می‌کند.

با کودکانی که با آن‌ها بزرگ شده بازیگوش و بردبار است، هرچند انرژی بالا و واکنش‌های سریعش بیشتر با کودکان بزرگ‌تر سازگار است تا کودکان نوپا. در مقابل غریبه‌ها پس از معرفی برون‌گرا است. نکته اصلی قابل توجه حیوانات دیگر هستند: غریزه شکار قوی یعنی این نژاد اغلب گربه‌ها، خرگوش‌ها و جوندگان را تعقیب می‌کند و بعضی افراد با سگ‌های ناآشنا رفتار جنگ‌جویانه دارند. اجتماعی‌سازی زود هنگام کمک زیادی می‌کند.

این سگ متفکری مستقل است که برای کار تنها در زیرزمین پرورش یافته، پس می‌تواند لجوج باشد. ذاتاً پرخاشگر نیست اما جسور و پافشار است. صاحبانی که قوانین روشنی وضع می‌کنند و سگ را مشغول نگه می‌دارند، همراهی شاد و قابل مدیریت دارند. صاحبانی که سگ را بی‌کار رها می‌کنند با کندن زمین، پارس کردن و تلاش برای فرار مواجه می‌شوند.

آرایش و بهداشت

• پوشش‌های صاف را هفته‌ای یک‌بار شانه کنید؛ پوشش‌های ترکیبی Ùˆ خشن را دو یا سه‌بار در هفته.
• پوشش‌های خشن Ùˆ ترکیبی را چند بار در سال با دست بکنید تا بافت حفظ شود، یا اگر سگ صرفاً حیوان خانگی است آن را کوتاه کنید.
• فقط در صورت نیاز حمام کنید، چون پوشش مقاوم در برابر آب‌وهوا خودش خاک را پس می‌زند.
• ناخن‌ها را هر چند هفته یک‌بار کوتاه کنید Ùˆ گوش‌ها را از نظر موم یا کثیفی بررسی کنید.
• چند بار در هفته دندان‌ها را مسواک بزنید تا از بیماری‌های دندانی پیشگیری شود.

ورزش

• حداقل Û´Ûµ تا Û¶Û° دقیقه ورزش فعال در روز فراهم کنید.
• پیاده‌روی را با دویدن آزاد در فضای امن، بازی گرفتن توپ Ùˆ بازی‌های بویایی یا تعقیبی ترکیب کنید.
• آموزش Ùˆ کار با پازل را برای خستگی ذهنی در کنار خستگی جسمی اضافه کنید.
• ورزش‌های سگ مثل چابکی، فلای‌بال یا آزمون‌های زمین‌شکار را در نظر بگیرید Ú©Ù‡ برای این نژاد بسیار مناسب هستند.

محیط

این نژاد تا زمانی که ورزش کافی داشته باشد با آپارتمان یا خانه سازگار است، اما یک حیاط با حصارکشی محکم امتیاز واقعی است. حصار باید در پایه محکم باشد چون این سگ زمین می‌کند و می‌تواند از شکاف‌های کوچک رد شود. راسل تریر بی‌حوصله سرگرمی خودش را پیدا می‌کند، پس خانه‌ای که ساختار، همراهی و فعالیت ارائه می‌دهد سگ را آرام نگه می‌دارد.

غذای سگ کامل و متعادلی بدهید که متناسب با مرحله زندگی و سطح فعالیت سگ باشد. از آنجا که این نژاد کوچک اما بسیار فعال است، غذا باید به اندازه کافی کالری‌دار باشد که ورزش را تأمین کند بدون اینکه پرخوری شود. به جای غذادهی آزاد، مقدار را اندازه‌گیری کنید، چون این نژاد وقتی فعالیتش کم شود به سرعت وزن اضافه می‌کند. مقدار را بر اساس وضعیت بدنی تنظیم کنید: باید بتوانید دنده‌ها را به راحتی لمس کنید و از بالا کمر را ببینید.

تنقلات و مکمل‌ها

تنقلات را به حدود ۱۰ درصد از کالری روزانه محدود کنید تا رژیم غذایی را به هم نزنند یا وزن اضافه نکنند. تنقلات کوچک و کم‌کالری به عنوان پاداش آموزشی خوب هستند، که برای نژادی که این‌قدر زیاد آموزش می‌بیند اهمیت دارد. اکثر راسل تریرهایی که غذای کامل می‌خورند به مکمل نیاز ندارند. قبل از افزودن مکمل‌های مفصل، پوست یا سایر مکمل‌ها با دامپزشک مشورت کنید، چون برای سگ سالم به ندرت ضروری هستند.

راسل تریر نژادی قوی و با طول عمر بالا است و اکثر سگ‌ها ۱۲–۱۴ سال زندگی می‌کنند و با مراقبت خوب بسیاری از آن‌ها به سن بالاتری می‌رسند. استخر ژنتیکی کوچک و پیشینه کاری این نژاد یعنی تعدادی بیماری ارثی بیشتر از جمعیت عمومی سگ‌ها در آن دیده می‌شود. خرید از پرورش‌دهندگانی که دام‌هایشان را غربالگری می‌کنند خطر ابتلا به چندین بیماری را کاهش می‌دهد.

مراقبت پیشگیرانه

• واکسیناسیون‌ها Ùˆ کنترل انگل را به‌روز Ù†Ú¯Ù‡ دارید.
• حداقل یک بار در سال، Ùˆ برای سگ‌های سالمند بیشتر، به دامپزشک مراجعه کنید.
• دندان‌ها را به طور منظم مسواک بزنید Ùˆ جرم‌گیری حرفه‌ای را طبق توصیه انجام دهید.
• سگ را لاغر Ù†Ú¯Ù‡ دارید تا از مفاصل محافظت شود.
• نتایج غربالگری چشم، شنوایی (BAER) Ùˆ Ú©Ø´Ú©Ú© زانو را از پرورش‌دهنده بخواهید.

این نژاد سریع یاد می‌گیرد و از چالش‌های ذهنی لذت می‌برد، که آن را در رشته‌های اطاعت و ورزش سگ توانا می‌کند. اما استقلالش مانع است: از آنجا که برای کار تنها در زیرزمین پرورش یافته، می‌تواند برنامه خودش را داشته باشد و تمرین‌های تکراری را نادیده بگیرد. جلساتی که کوتاه، متنوع و پاداش‌دار هستند توجهش را نگه می‌دارند. روش‌های سختگیرانه نتیجه عکس می‌دهند و سگ را لجوج یا گریزپا می‌کنند. اجتماعی‌سازی زودهنگام با انسان‌ها، سگ‌ها و موقعیت‌های روزمره به خاطر غریزه شکار قوی و تمایل نگهبانی نژاد اهمیت دارد. تمرین فراخوانی معتبر کار واقعی می‌خواهد، چون سگی که در حالت تعقیب است اغلب دستورها را نادیده می‌گیرد.

اصول اولیه

۱. اجتماعی‌سازی و دستکاری ملایم را در دوران توله‌گی شروع کنید. ۲. ابتدا واکنش به اسم و تمرکز را بیاموزید. ۳. دستورات پایه را بسازید: بنشین، بخواب، بمان و بیا. ۴. فراخوانی را مرحله‌به‌مرحله تمرین کنید، از اتاق آرام تا محیط‌های بیرونی با حواس‌پرتی بیشتر. ۵. بازی‌های کنترل تکانه را برای مدیریت غریزه تعقیب اضافه کنید. ۶. جلسات را ۵ تا ۱۰ دقیقه نگه دارید و با موفقیت پایان دهید.

راسل تریرها در سال اول به بلوغ جنسی می‌رسند، اما پرورش‌دهندگان مسئول تا زمانی که سگ از نظر جسمی و روانی به بلوغ رسیده باشد، معمولاً حدود ۱۸ تا ۲۴ ماهگی، و غربالگری بهداشتی را گذرانده باشد صبر می‌کنند. ماده‌ها تقریباً دو بار در سال چرخه جنسی دارند. دوره بارداری حدود ۶۳ روز از لقاح است، مشابه سگ‌ها به طور کلی.

کوچه‌ها کوچک هستند و معمولاً ۳ تا ۶ توله دارند که اندازه نژاد را منعکس می‌کند. زایمان معمولاً بدون مشکل است، اما پرورش‌دهنده باید آماده کمک باشد و اگر زایمان متوقف شد با دامپزشک مشورت کند. توله‌های تازه‌متولد در بدو تولد کور و کر هستند و در هفته‌های اول کاملاً به مادر وابسته‌اند.

بزرگ کردن خوب توله‌ها یعنی نگه داشتن آن‌ها با مادر و هم‌کوچه‌ای‌ها در هفته‌های اولیه، سپس شروع اجتماعی‌سازی وقتی متحرک و هوشیار شدند. از آنجا که ناشنوایی و برخی بیماری‌های چشمی در نژاد ارثی هستند، پرورش‌دهندگان باید والدین و در صورت لزوم توله‌ها را قبل از واگذاری آزمایش کنند. توله‌ها معمولاً در حدود ۸ تا ۱۰ هفتگی به خانه جدید می‌روند.

راجستر سگ نژاد تریر راسل در افغانستان

نام سگ نژاد تریر راسل، تاریخ تولد و یک عکس روشن را درج کنید، شماره تلیفون‌تان را علاوه کنید و ثبت کنید. همین بود؛ رایگان امروز و رایگان فردا. راجستر سگ با چیپ و بدون چیپ هر دو کار می‌کند.

اگر داکتر حیوانات چیپ را زیر پوست سگ گذاشته، هنوز نیم کار مانده: شماره باید در جایی راجستر شود که جستجوگر آن را بیابد. میکروچیپ را راجستر کنید، رایگان در پلان تمام عمر: هر مارکی پذیرفته است، تبدیلی آدرس فیس ندارد و ریکارد در هر ساعت جواب می‌دهد، در داخل و خارج افغانستان. حساب رایگان بسازید و هر دو کار را امروز ختم کنید.