کون‌هاوند ردبون

ردبون کونهاند سگ شکاری با اندازه متوسط تا کلان است که در ایالات متحده امریکا برای شکار راکون و حیوانات کلان‌تر پرورش یافته است. این نژاد تنها کونهاندی است که پوست یکدست سرخ دارد، ویژگی که آن را از سایر نژادهای کونهاند امریکایی جدا می‌سازد. سگ‌های نر معمولاً ۲۲ تا ۲۷ اینچ در شانه قد دارند و وزن‌شان بین ۴۵ تا ۷۰ پوند است.

این نژاد در خانه خلق دوستانه و آرام دارد، اما در ساحه کار شور و انرژی زیاد از خود نشان می‌دهد. ردبون‌ها از راه بوی رد را پیدا می‌کنند، در گروه همرای سگ‌های دیگر خوب کار می‌کنند و معمولاً برای اعلام یافتن رد زوزه می‌کشند یا پارس می‌کنند. این رفتار بخشی از وظیفه کاری آنهاست، نه یک عیب. این سگ‌ها با فامیل خود مهربان هستند و اگر همرای اطفال بزرگ شوند، معمولاً رابطه خوبی با آنها دارند.

این یک نژاد فعال است. بدون تمرین منظم و کار ذهنی، سگ ردبون ممکن است بی‌حوصله و پرسروصدا شود. صاحبانی که شکار می‌کنند، پیاده‌روی طولانی می‌روند، می‌دوند یا در مسابقات ردیابی بو شرکت می‌کنند، بهترین نتیجه را از این نژاد می‌گیرند.

مناسب به چه کسانی است

سگ ردبون کونهاند به افرادی می‌سازد که یک سگ فعال و اجتماعی می‌خواهند و می‌توانند هر روز وقت برای تمرین آن بگذارند. این نژاد با شکارچیان و فامیل‌هایی که پیاده‌روی طولانی، دویدن یا ورزش‌های سگی را دوست دارند، خوب جور می‌آید. این سگ پرسروصداست و بوی را دنبال می‌کند، بنابراین به حویلی محاط با دیوار محکم و تمرین بازگشت مطمئن نیاز دارد. این نژاد برای زندگی در فلت یا برای صاحبانی که ساعت‌های طولانی بیرون از خانه اند، چندان مناسب نیست.

ریشه سگ ردبون کونهاند به فاکس‌هاندهای سرخ‌رنگی می‌رسد که مهاجران اسکاتلندی و سایر مهاجران اروپایی در اواخر قرن هژدهم و اوایل قرن نزدهم به امریکای شمالی آوردند. این سگ‌ها با نژادهای وارداتی دیگر، از جمله سگ‌هایی از ایرلند، دوگ‌رگه شدند تا سگی مناسب برای شکار و جغرافیای امریکا ساخته شود.

در طول قرن نزدهم، پرورش‌دهندگان در جنوب ایالات متحده امریکا تلاش کردند سگی بسازند که در تعقیب رد سریع باشد، بوی را به خوبی تشخیص دهد و بتواند راکون و شکارهای کلان‌تر مانند خرس و پوما را به روی درخت براند. نام این نژاد اغلب به پرورش‌دهندگان اولیه که این نسل را شکل دادند نسبت داده می‌شود و با گذشت زمان، این نژاد به رنگ سرخ یکدست خاص خود رسید.

پرورش گزینشی به تدریج نشان‌های سیاه زین‌مانند را که در سگ‌های سرخ اولیه رایج بود از بین برد و سگی با پوست سرخ خالص به وجود آورد. این توجه به رنگ یکدست، همراه با توانایی کاری، ردبون را از سایر انواع کونهاند امریکایی جدا کرد.

باشگاه سگ‌های اصیل امریکا ردبون کونهاند را در سال ۲۰۰۹ میلادی به رسمیت شناخت و آن را در گروه هاند جای داد. این نژاد هم به عنوان یک کونهاند کاری و هم به عنوان همراه فامیلی ارزش خود را حفظ کرده است.

سگ ردبون کونهاند اندامی ورزیده و متوازن دارد با سینه عمیق، پاهای راست و بدنی که کمی درازتر از قدش است. نمای کلی آن نشان از سرعت و تحمل دارد تا حجم بدنی. سر آن نسبتاً پهن است با پوزه‌ای تمیز، و گوش‌های بلند و کوتاه‌آویز نزدیک به گونه‌ها آویزان می‌مانند. حالت چهره‌اش نرم و التماس‌آمیز است که در سگ‌های شکاری بویاب معمول است.

پوست و رنگ‌ها

ویژگی اصلی این نژاد پوست یکدست سرخ آن است که از سرخ روشن تا سرخ ماهاگونی تیره فرق می‌کند. استاندارد نژاد اجازه مقدار کمی سفیدی در سینه یا پاها را می‌دهد، اما این باید حداقل باشد. پوست کوتاه و هموار است، نزدیک به بدن می‌خوابد و در جریان کار مقداری محافظت در برابر بته‌زار و هوا فراهم می‌کند. بینی تیره‌رنگ است و رنگدانه تیره اطراف چشمان به نمای آرام و هوشیار این نژاد می‌افزاید.

سگ ردبون کونهاند خلقی آرام و دوست‌داشتنی دارد و رابطه نزدیکی با فامیل خود می‌سازد. در خانه مهربان و اکثراً آرام است و بعد از یک روز فعالیت، دوست دارد نزدیک اعضای فامیل دراز بکشد. این نژاد معمولاً با اطفال خوب می‌سازد و صبور است، اما به دلیل اندازه و انرژی سگ، بازی همرای اطفال خورد باید زیر نظر بزرگ‌ترها باشد.

ردبون‌ها با غریبه‌ها معمولاً دوستانه رفتار می‌کنند نه محتاطانه، بنابراین سگ نگهبان قوی به شمار نمی‌روند، هرچند زوزه بلندشان فامیل را خبر می‌سازد. این نژاد از نگاه تاریخی سگ گروهی است و معمولاً با سگ‌های دیگر خوب می‌سازد. گربه و حیوانات خورد قضیه دیگری است، زیرا حس شکار قوی این سگ ممکن است با دیدن حیوانات کوچک‌تر تحریک شود، پس معرفی آنها به یکدیگر باید با احتیاط انجام شود.

این نژاد پرسروصداست. زوزه کشیدن و پارس بخشی از شیوه کار یک کونهاند است، و ردبونی که بی‌حوصله یا تنها بماند ممکن است از صدایش استفاده کند. یک بوی روی زمین می‌تواند ردبون را به سرعت با خود بکشد، به همین دلیل حویلی محاط با دیوار محکم و آموزش بازگشت مطمئن اهمیت دارد.

نگهداری سگ ردبون کونهاند از نگاه نظافت ساده است، اما از نگاه فعالیت طلبکار است. پوست کوتاه آن کار کمی می‌خواهد، در حالی که بدن و ذهنش به کار زیاد نیاز دارند.

آرایش و نظافت

• هفته‌ای یک بار با برس لاستیکی یا دستکش مخصوص هاند پشم آن را برس کنید تا موی ریخته پاک شود و روغن پوست پخش گردد.
• تنها در صورت لزوم حمام دهید، زیرا پوست این نژاد بوی طبیعی هاند دارد که بعد از شستشو دوباره برمی‌گردد.
• گوش‌های بلند و آویزانش را به طور منظم بررسی و پاک کنید، زیرا شکل آنها رطوبت را نگه می‌دارد و می‌تواند به عفونت بینجامد.
• ناخن‌ها را هر چند هفته کوتاه کنید و دندان‌ها را چند بار در هفته مسواک بزنید.

تمرین

• روزانه دست‌کم ۶۰ تا ۹۰ دقیقه فعالیت از راه پیاده‌روی، دویدن یا کار میدانی فراهم کنید.
• از بازی‌های بوکشی، ردیابی یا تعقیب رد برای رفع نیاز کاری سگ استفاده کنید.
• در فضاهای باز سگ را با زنجیر یا در حویلی محاط با دیوار نگه دارید، زیرا یک بوی می‌تواند بر آموزش بازگشت غالب شود.
• تمرین‌های آموزشی و خوراک‌دهنده‌های پازلی اضافه کنید تا هم ذهن و هم بدن سگ خسته شود.

محیط زندگی

سگ ردبون در خانه‌ای با حویلی محاط با دیوار محکم و فضای کافی برای دویدن بهترین حالت را دارد. این نژاد برای فلت یا خانه‌هایی که همسایه‌های نزدیک از زوزه ناراض می‌شوند، مناسب نیست. این نژاد به دلیل پوست کاری‌اش آب و هوای گوناگون را تحمل می‌کند، اما باید در گرما سایه و آب و در سردی پناهگاه داشته باشد.

به سگ خود یک خوراک کامل و متوازن که برای نژادهای کلان و فعال ساخته شده بدهید. سگ‌های شکاری فعال نسبت به سگی که بیشتر در خانه می‌ماند به کالری بیشتر نیاز دارند، پس مقدار خوراک را با توجه به سگ و میزان کار او تنظیم کنید. سطح پروتین و چربی باید عضله و توان تحمل سگ را پشتیبانی کند، بدون این که به اضافه‌وزن بینجامد. جیره روزانه را به دو وعده تقسیم کنید تا خطر نفخ معده، یک حالت جدی و خطرناک معده که نژادهای با سینه عمیق ممکن است به آن مبتلا شوند، کم گردد.

خوراکی‌های اضافی و مکمل‌ها

خوراکی‌های اضافی را در حدود ۱۰ درصد کالری روزانه نگه دارید تا توازن رژیم غذایی به هم نخورد. گزینه‌های سالم شامل تکه‌های کوچک گوشت پخته ساده یا خوراکی‌های آموزشی تجارتی است. بیشتر سگ‌های ردبون که خوراک کامل می‌خورند به مکمل نیاز ندارند، اما داکتر حیوانات ممکن است برای سگ مسن یا سگی که کار سنگین می‌کند، مکمل مفصل پیشنهاد کند. همیشه آب تازه در دسترس سگ بگذارید، به ویژه در وقت تمرین و در هوای گرم.

سگ ردبون کونهاند نژادی سرسخت و کاری است که معمولاً ۱۲ تا ۱۵ سال عمر می‌کند. مانند بسیاری از سگ‌های کلان، چند حالت وجود دارد که باید مواظب آنها بود، و پرورش‌دهندگان مسئول سگ‌های پرورشی خود را از نگاه سلامتی بررسی می‌کنند تا خطر مشکلات ارثی کم شود. مراقبت منظم داکتری و وزن سالم به یک زندگی طولانی و فعال کمک زیاد می‌کند.

مراقبت پیشگیرانه

• واکسین و پیشگیری از انگل، از جمله کنترول کیک، کنه و کرم قلب را به روز نگه دارید.
• معاینه سالانه داکتری را برنامه‌ریزی کنید و برای سگ‌های مسن این معاینه‌ها را بیشتر کنید.
• گوش‌ها را به طور منظم پاک و خشک نگه دارید تا از عفونت پیشگیری شود.
• وزن سالم را حفظ کنید تا مفصل‌ها محافظت شوند.
• از پرورش‌دهنده در باره معاینه هیپ و چشم والدین سگ بپرسید.

سگ ردبون کونهاند باهوش و راضی به همکاری است، اما رگه استقلالی دارد که در سگ‌های شکاری بویاب معمول است. سگی که یک بوی جالب پیدا کند ممکن است به فرمان‌ها توجه نکند، پس آموزش به صبر و پیگیری نیاز دارد. آموزش را زود شروع کنید، جلسات را کوتاه و متنوع نگه دارید و پیش از این که سگ را بدون زنجیر رها کنید، بازگشت مطمئن او را جا بیندازید. ردبون‌ها به برخورد خشن واکنش بد نشان می‌دهند و با خوراک، تحسین و بازی به عنوان پاداش نتیجه بهتری می‌دهند. حس بوی قوی این سگ می‌تواند در ردیابی و فعالیت‌های بوکشی به کار خوب گرفته شود که هم انرژی سگ را کم می‌کند و هم زوزه بی‌مورد را کاهش می‌دهد.

اصول آموزش

1. توله سگ را از آغاز با انسان‌ها، مکان‌ها، سگ‌ها و حیوانات دیگر آشنا سازید.
2. واکنش به نام و یک کلمه نشانگر، مانند «بلی»، را برای علامت‌گذاری رفتار درست یاد بدهید.
3. نشستن، دراز کشیدن و ماندن را با جلسات کوتاه و پرتکرار جا بیندازید.
4. بازگشت مطمئن را آموزش دهید، از یک حویلی محاط با دیوار شروع کنید و به شدت پاداش دهید.
5. روی راه رفتن با زنجیر شل کار کنید، زیرا سگ ردبون به سمت بوها می‌کشد.
6. بازی‌های بوکشی یا ردیابی اضافه کنید تا انرژی کاری سگ راهی برای بیرون رفتن پیدا کند.

پرورش سگ ردبون کونهاند باید با در نظر داشت سلامت و خلق و خو برنامه‌ریزی شود. بهترین وقت برای جفت‌گیری سگ‌ها زمانی است که از نگاه جسمی به بلوغ رسیده و معاینات سلامتی را پشت سر گذاشته باشند، معمولاً بعد از سن یک تا دو سالگی، نه در اولین دوره فحلی. معاینه هیپ و چشم هر دو والد به کم شدن خطر مشکلات ارثی در بچه‌ها کمک می‌کند.

دوره آبستنی سگ‌ها حدود ۶۳ روز طول می‌کشد. اندازه بچه در این نژاد معمولاً بین ۶ تا ۱۰ توله است، هرچند این عدد با هر ماده فرق می‌کند. سگ ماده آبستن به خوراک خوب، محیط آرام و مراقبت داکتری در جریان آبستنی و زایمان نیاز دارد.

توله‌های تازه‌تولدشده هنگام تولد کور و کر هستند و برای گرمی و خوراک کاملاً به مادر وابسته اند. چشمان‌شان در حدود دو هفتگی باز می‌شود و از شیرگیری معمولاً نزدیک به چهار هفتگی آغاز می‌گردد. دست زدن زودهنگام و اجتماعی کردن نرم از چند هفتگی به بعد کمک می‌کند تا توله‌ها به سگ‌های بالغ آرام و دوستانه تبدیل شوند. توله‌ها معمولاً در حدود هشت هفتگی به خانه جدید فرستاده می‌شوند.

راجستر سگ نژاد کون‌هاوند ردبون در افغانستان

سگی که سند دارد با یک زنگ به خانه برمی‌گردد؛ سگی که ندارد، به بخت حواله است. برای سگ نژاد کون‌هاوند ردبون سند رایگان بسازید: عکس، مشخصات و شماره تلیفون شما، در پروفایلی که تا آخر عمرش اعتبار دارد و یک افغانی هم نمی‌خواهد. راجستر یک بار است و بس.

پانزده رقم چیپ سگ نژاد کون‌هاوند ردبون تا وقتی گنگ است که ریکاردی آن را به شماره شما وصل نکند. این پیوند را رایگان بسازید: راجستر در یونایتد پت کلاب هیچ‌گاه ختم نمی‌شود، هر مارک چیپ را می‌پذیرد و هر تغییر معلومات رایگان است. اول راجستر چیپ، بعد حساب.