تریر پارسون راسل

پارسون راسل تریر یک تریر کاری کوچک است که در انگلستان برای شکار روباه پرورش داده شده. اندام این سگ تقریباً مربعی و متعادل است و چهارچوبی چابک دارد که هم می‌تواند با سگ‌های شکاری روی زمین بدود و هم طعمه را به زیر خاک دنبال کند. با وجود جثه کوچکش، این سگ برای استقامت و کار ساخته شده، نه برای نشستن در آغوش.

نژاد پرجنب‌وجوش، باهوش و هشیار است. محیط اطراف خود را سریع می‌خواند، به دیدنی‌ها و صداهای تازه واکنش نشان می‌دهد و به ندرت برای مدت طولانی آرام می‌نشیند. صاحبانش اغلب سگی توصیف می‌کنند که به دنبال وظیفه‌ای است، چه یک جلسه آموزشی باشد، چه یک بازی یا یک پیاده‌روی طولانی با چیزهای زیادی برای کاوش.

این خلق و خو، پارسون راسل تریر را برای افراد فعال مناسب می‌کند و برای خانه‌های آرام و کم‌تحرک گزینه مناسبی نیست. همان انگیزه‌ای که در محیط میدانی مفید است، در صورت خستگی یا کمبود ورزش، می‌تواند به حفاری، پارس‌کردن یا فرار از خانه تبدیل شود.

این نژاد برای چه کسانی مناسب است

پارسون راسل تریر برای خانواده‌هایی مناسب است که می‌توانند روزانه ورزش کافی و آموزش منظم به سگ بدهند. با افرادی که از ورزش‌های سگ، کوهنوردی یا سایر فعالیت‌های در فضای باز لذت می‌برند سازگاری خوبی دارد. می‌تواند با کودکانی که نحوه برخورد با یک سگ پرانرژی را می‌دانند زندگی کند، هرچند غریزه شکار آن یعنی حیوانات کوچکی مانند خرگوش یا جوندگان می‌توانند در معرض خطر باشند. صاحبان تازه‌کار باید آماده یک تریر باهوش و خودسر باشند که به ساختار و نظم روشن نیاز دارد.

این نژاد در نیمه اول قرن نوزدهم در انگلستان پدید آمد. پیدایشش با کشیش جان راسل، روحانی و علاقه‌مند به شکار از ناحیه دِوُن، پیوند دارد؛ او تریرهای کاری را برای شکار روباه پرورش می‌داد. هدف او سگی بود که بتواند با گله سگ‌های روباه‌شکار بدود و سپس برای تعقیب روباه به زیر زمین برود، بدون اینکه روباه را بکشد.

تریرهایی که راسل ترجیح می‌داد عمدتاً سفید بودند، با پاهایی به اندازه کافی بلند که در میدان با سگ‌های دیگر همگام شوند و بدنی باریک‌تر که بتواند وارد لانه روباه شود. رنگ سفید پوشش کمک می‌کرد شکارچیان در نور کم و پوشش انبوه، سگ را از روباه تشخیص دهند.

در طول قرن بیستم، تریرهای از نوع راسل به اشکال بدنی مختلف تقسیم شدند. سگ‌های بلندتر و مربعی‌شکل‌تر در نهایت با نام پارسون راسل تریر شناخته شدند، در حالی که سگ‌های کوتاه‌پاتر با جک راسل تریر همراه شدند. باشگاه‌های سگ در بریتانیا و ایالات متحده بعداً استانداردهای مجزایی برای نژادها تعیین کردند که نوع پارسون را بر اساس قامت بلندتر و پاهای کشیده‌تر رسمی کردند.

این نژاد همچنان امروزه به عنوان یک تریر کاری ارزشمند است و بسیاری از نمونه‌ها حتی وقتی عمدتاً به عنوان همدم نگهداری می‌شوند، غریزه شکاری قوی خود را حفظ می‌کنند.

پارسون راسل تریر طرح کلی تقریباً مربعی دارد، یعنی ارتفاع آن در شانه نزدیک به طول بدنش است. اندام چابک و متعادل است نه سنگین، با قفسه سینه‌ای عمیق اما باریک که یک بزرگسال می‌تواند با دو دست آن را دربر بگیرد. جمجمه صاف، توقف متوسط و چشمان بادامی‌شکل تیره به این نژاد حالتی هشیار و تیزبین می‌دهد. گوش‌ها به شکل V کوچک هستند که رو به جلو تا می‌شوند.

پوشش و رنگ‌ها

این نژاد در سه نوع پوشش عرضه می‌شود: صاف، شکسته و زبر. هر سه متراکم و مقاوم در برابر آب‌وهوا هستند و برای سگی که در شرایط سرد و مرطوب کار می‌کند مناسبند. پوشش عمدتاً سفید است، که ویژگی تعریف‌کننده نژاد به شمار می‌آید، با لکه‌هایی معمولاً محدود به مشکی، قهوه‌ای یا لیمویی، اغلب اطراف سر و پایه دم. رنگ پس‌زمینه سفید منشأ کاربردی دارد، چون به شکارچیان کمک می‌کرد سگ را از طعمه تشخیص دهند.

پارسون راسل تریر با اعتماد به نفس و اجتماعی است. با خانواده خود مهربان و بازیگوش است و معمولاً می‌خواهد در هر اتفاقی شریک باشد. پیوند نزدیکی با افراد برقرار می‌کند و دوست ندارد برای مدت طولانی تنها بماند.

با غریبه‌ها معمولاً دوستانه اما هشیار است و اغلب برای اعلام حضور بازدیدکنندگان پارس می‌کند. اجتماعی‌پذیری زودهنگام کمک می‌کند تا با افراد جدید آرام‌تر برخورد کند. با سگ‌های دیگر می‌تواند ابراز وجود کند و جفت‌های هم‌جنس گاهی به مدیریت دقیق نیاز دارند.

ویژگی‌ای که زندگی روزمره با این نژاد را تعریف می‌کند، غریزه شکار است. پرورش‌یافته برای شکار، گربه‌ها، خرگوش‌ها، جوندگان و سایر حیوانات کوچک را تعقیب می‌کند و می‌تواند حفاری کند و به دنبال بو بدود. به طور طبیعی برای خانه‌هایی با حیوانات کوچک مناسب نیست، مگر اینکه از ابتدا با آن‌ها بزرگ شده باشد و تحت نظارت باشد. سگ‌های خسته یا کم‌تحریک معمولاً پارس می‌کنند، حفاری می‌کنند و سرگرمی خودشان را پیدا می‌کنند، پس تمرین ذهنی به اندازه ورزش بدنی اهمیت دارد.

آراستن

• پوشش صاف را هفتگی برس بزنید Ùˆ پوشش شکسته یا زبر را دو تا سه بار در هفته برای از بین بردن موی ریخته‌شده.
• پوشش زبر Ùˆ شکسته را چند بار در سال با دست تمیز کنید تا بافت حفظ شود، یا اگر سگ فقط همدم است، آرایش دهید.
• فقط در صورت نیاز حمام دهید، چون شستشوی مکرر پوشش مقاوم در برابر آب‌وهوا را از بین می‌برد.
• گوش‌ها را بررسی Ùˆ تمیز کنید، هر چند هفته ناخن‌ها را کوتاه کنید Ùˆ چند بار در هفته دندان‌ها را مسواک بزنید.

ورزش

• روزانه حداقل 60 دقیقه فعالیت شدید فراهم کنید، تقسیم‌شده بین پیاده‌روی Ùˆ بازی.
• تمرینات ذهنی مانند بازی‌های بویایی، تمرینات آموزشی یا ظرف‌های معما اضافه کنید.
• ورزش‌های سگ مانند چابکی، مسابقات earthdog یا flyball را در نظر بگیرید Ú©Ù‡ با غریزه این نژاد هماهنگ است.
• سگ را در طول پیاده‌روی با قلاده Ù†Ú¯Ù‡ دارید یا در مناطق امن نگهداری کنید، چون حیوانات در حال حرکت را تعقیب می‌کند.

محیط

پارسون راسل تریر با خانه‌هایی با حیاط‌های امن سازگار است و می‌تواند در آپارتمان زندگی کند اگر نیازهای ورزشی‌اش برآورده شود، هرچند پارس‌هایش ممکن است همسایگان نزدیک را آزار دهد. حصار باید محکم و ضدحفاری باشد، چون این نژاد هم می‌پرد و هم تونل می‌زند. سگی که در یک حیاط خالی با کار کمی تنها گذاشته شود احتمالاً فرار می‌کند یا حفاری می‌کند.

پارسون راسل تریر به یک رژیم غذایی کامل و متعادل متناسب با مرحله زندگی و سطح فعالیتش نیاز دارد. به عنوان یک نژاد کوچک فعال، انرژی را سریع مصرف می‌کند، اما در صورت زیاده‌روی در غذا یا دادن تنقلات زیاد می‌تواند وزن اضافه کند. به جای رها کردن غذا، وعده‌های اندازه‌گیری‌شده بدهید و مقادیر را بر اساس وضعیت بدنی سگ و میزان کار یا ورزشش تنظیم کنید. آب تازه باید همیشه در دسترس باشد.

تنقلات و مکمل‌ها

تنقلات را حدود 10 درصد کالری روزانه نگه دارید و از تکه‌های کوچک برای پاداش‌های آموزشی استفاده کنید. بیشتر سگ‌هایی که از غذای تجاری کامل استفاده می‌کنند به مکمل نیازی ندارند. هر مکمل مفصل، پوست یا پوشش را قبل از افزودن با دامپزشک مشورت کنید و در صورت شرکت سگ در مسابقات ورزشی، مقادیر وعده‌ها را تأیید کنید.

پارسون راسل تریر نژادی مقاوم و با عمر طولانی است، با طول عمر معمول 13 تا 15 سال. بیشتر سگ‌ها تا سال‌های کهنسالی سالم و فعال می‌مانند اگر در وضعیت خوب و با وزن مناسب نگهداری شوند. مانند هر نژادی، برخی بیماری‌های ارثی بیشتر دیده می‌شود و پرورش‌دهندگان مسئول برای آن‌ها آزمایش انجام می‌دهند.

مراقبت پیشگیرانه

• واکسیناسیون Ùˆ پیشگیری از انگل را به‌روز Ù†Ú¯Ù‡ دارید.
• معاینات سالانه دامپزشکی برنامه‌ریزی کنید، با ویزیت‌های مکرر‌تر برای سگ‌های مسن.
• وضعیت بدنی لاغر را برای محافظت از مفاصل حفظ کنید.
• مراقبت روتین دندانی Ùˆ معاینات چشم ترتیب دهید.
• پرورش‌دهندگانی را انتخاب کنید Ú©Ù‡ والدین را برای اختلالات چشمی Ùˆ شنوایی آزمایش می‌کنند.

پارسون راسل تریر سریع یاد می‌گیرد و از داشتن وظیفه لذت می‌برد، که آن را در اطاعت و ورزش‌های سگ توانمند می‌کند. چالش نه هوش، بلکه استقلال است. پرورش‌یافته برای تصمیم‌گیری مستقل در زیر زمین، می‌تواند خودسر و به راحتی توسط بو و حرکت منحرف شود. جلسات کوتاه، متنوع و مبتنی بر پاداش توجهش را بهتر از تمرین‌های طولانی تکراری جلب می‌کند. فراخوانی نیاز به صبر دارد، چون سگی که در حالت تعقیب است به سختی بازمی‌گردد، پس آموزش در برابر حواس‌پرتی و استفاده از فضای امن برای کار بدون قلاده هر دو اهمیت دارند.

اصول اولیه

1. اجتماعی‌پذیری را زود شروع کنید و توله‌سگ را در معرض افراد، سگ‌ها و محیط‌های مختلف قرار دهید.
2. پاسخ به اسم و فراخوانی مطمئن را قبل از معرفی حواس‌پرتی‌ها آموزش دهید.
3. دستورات اصلی مانند بنشین، بخواب، بمان و رهایش کن را با پاداش غذایی یاد دهید.
4. کنترل تکانه را در برابر حیوانات و اسباب‌بازی‌های متحرک تمرین کنید.
5. انرژی را به یک ورزش یا فعالیت مانند چابکی یا کار earthdog هدایت کنید.
6. جلسات را کوتاه نگه دارید، با موفقیت پایان دهید و در سراسر خانواده یکنواخت بمانید.

پرورش پارسون راسل تریر مسئولیتی است که بهتر است به افراد متعهد به سلامت و توانایی کاری نژاد واگذار شود. سگ‌ها در حدود شش تا دوازده ماهگی به بلوغ جنسی می‌رسند، اما پرورش‌دهندگان معمولاً تا بلوغ جسمی و ذهنی در یک تا دو سالگی صبر می‌کنند. ماده‌ها تقریباً دو بار در سال چرخه جنسی دارند.

پس از جفت‌گیری موفق، دوران بارداری حدود 63 روز طول می‌کشد. توله‌ها معمولاً چهار تا شش قلاده هستند. ماده معمولاً با توجه به اندام متوسط نژاد بدون مشکل زایمان می‌کند، هرچند یک منطقه زایمان آرام و تمیز و پشتیبانی دامپزشکی آماده منطقی است.

توله‌ها کور و کر به دنیا می‌آیند و در هفته‌های اول کاملاً به مادر وابسته هستند. از آنجا که ناشنوایی با پوشش سفید مرتبط است، پرورش‌دهندگان اغلب توله‌ها را برای شنوایی آزمایش می‌کنند. تماس اولیه و اجتماعی‌پذیری بین سه تا دوازده هفتگی شخصیت بزرگسالی را شکل می‌دهد، پس توله‌ها باید قبل از رفتن به خانه‌های جدید با افراد، صداها و سطوح مختلف آشنا شوند. پرورش‌دهندگان مسئول هر دو والد را برای بیماری‌های چشمی و شنوایی آزمایش می‌کنند و توله‌ها را زودتر از هشت هفتگی واگذار نمی‌کنند.

راجستر سگ نژاد تریر پارسون راسل در افغانستان

در افغانستان هیچ اداره‌ای سگ‌های خانگی را راجستر نمی‌کند؛ نه دیتابیس ملی وجود دارد و نه سندی که سگ گم‌شده را به صاحبش برساند. پس این کار به خود شما می‌ماند. پروفایل رایگان یونایتد پت کلاب معلومات تماس شما را با سگ نژاد تریر پارسون راسل یکجا نگه می‌دارد و جستجو از کابل تا هر گوشه دنیا کار می‌کند. سگ خود را راجستر کنید؛ چند دقیقه وقت می‌گیرد.

اگر داکتر حیوانات چیپ را زیر پوست سگ گذاشته، هنوز نیم کار مانده: شماره باید در جایی راجستر شود که جستجوگر آن را بیابد. میکروچیپ را راجستر کنید، رایگان در پلان تمام عمر: هر مارکی پذیرفته است، تبدیلی آدرس فیس ندارد و ریکارد در هر ساعت جواب می‌دهد، در داخل و خارج افغانستان. حساب رایگان بسازید و هر دو کار را امروز ختم کنید.