تریر نورویچ

نورویچ تریر یکی از کوچک‌ترین سگ‌های کارگر به شمار می‌رود و قد آن در حدود ۲۵ سانتی‌متر (۱۰ اینچ) در ناحیهٔ شانه و وزنش نزدیک به ۵ کیلوگرام (۱۲ پوند) است. این نژاد از منطقهٔ ایست انگلیا در انگلستان سرچشمه گرفته و برای شکار موش و بیرون‌راندن روباه از لانه‌اش پرورش یافته است. با آنکه هیکلش کوچک است، همان خصلت شجاع و بی‌باک تریرهای کارگر را در خود دارد.

این نژاد مهربان است و به انسان‌ها علاقهٔ زیادی نشان می‌دهد. با فامیل خود پیوند نزدیک برقرار می‌کند و معمولاً به‌جای گذراندن ساعت‌های طولانی به‌تنهایی، همنشینی را ترجیح می‌دهد. گوش‌های راست و پوشش دولایهٔ مقاوم در برابر آب‌وهوا از ویژگی‌های اصلی این سگ است و از نظر نسب با نورفولک تریر خویشاوندی نزدیک دارد که تفاوت عمدهٔ آن گوش‌های آویزان است.

نورویچ تریرها کنجکاو، پرانرژی و هوشیارند. این سگ‌ها هم در آپارتمان‌های شهری و هم در خانه‌های روستایی سازگاری نشان می‌دهند، به شرطی که ورزش روزانه و تحریک ذهنی کافی دریافت کنند. هیکل فشرده و خوی اجتماعی آن‌ها، همراهی مناسبی برای طیف گسترده‌ای از سبک‌های زندگی می‌سازد.

چه کسانی برای نگهداری این سگ مناسب‌اند

نورویچ تریر برای صاحبانی مناسب است که سگ کوچکی با شخصیت بزرگ می‌خواهند. این نژاد برای افراد مجرد پرتحرک، زوج‌ها و فامیل‌های دارای اطفال بزرگ‌تر که بتوانند با انرژی آن هماهنگ شوند، گزینهٔ خوبی است. این سگ همنشینی انسان را دوست دارد و بهتر است کسی بیشتر ساعات روز در خانه حضور داشته باشد. کسانی که قصد نگهداری آن را دارند باید برای غریزهٔ شکار قوی و گرایش به کندن زمین و تعقیب اشیا آماده باشند.

ریشهٔ نورویچ تریر به منطقهٔ ایست انگلیای انگلستان در اواخر سدهٔ نزدهم برمی‌گردد. دهقانان و کارگران اصطبل سگ‌های کوچک و مقاومی نگه می‌داشتند تا موش و دیگر جانوران موذی را کنترل کنند و همین سگ‌ها اساس نسل این نژاد را تشکیل دادند. نام این نژاد از شهر نورویچ گرفته شده است.

این نژاد در میان شاگردان پوهنتون کمبریج طرفداران زودهنگامی پیدا کرد، جایی که نگهداری تریرهای کوچک به یک رسم پسندیده تبدیل شده بود. یک سگ نر تأثیرگذار که اغلب به‌عنوان پدر اصلی نسل‌های اولیه یاد می‌شود، در شکل‌گیری نمونهٔ نژادی مورد نظر پرورش‌دهندگان در دهه‌های بعدی نقش داشت.

در بخش بزرگی از تاریخ اولیهٔ این نژاد، سگ‌های دارای گوش راست و گوش آویزان هر دو زیر یک معیار واحد قرار داشتند. پرورش‌دهندگان بر سر این موضوع که آیا این دو نوع گوش باید در یک رده طبقه‌بندی شوند یا نه، اختلاف نظر داشتند. سرانجام گونهٔ گوش‌آویزان به‌عنوان نژاد جداگانهٔ نورفولک تریر شناخته شد، در حالی که سگ‌های گوش‌راست نام نورویچ را حفظ کردند.

نورویچ تریر در سال ۱۹۳۲ توسط باشگاه کینل انگلستان و در سال ۱۹۳۶ توسط باشگاه کینل امریکا به رسمیت شناخته شد. جدایی رسمی میان نژادهای نورویچ و نورفولک بعدها انجام شد و باشگاه کینل امریکا در سال ۱۹۷۹ نورفولک تریر را به‌عنوان نژادی مستقل به رسمیت شناخت. این نژاد هنوز نسبتاً کمیاب است که بخشی از آن به کوچک بودن اندازهٔ لانه‌ها برمی‌گردد.

نورویچ تریر سگی کوتاه‌قامت و کالبدمحکم با کمر صاف و استخوان‌بندی نسبتاً سنگین برای اندازه‌اش است. سر آن اندکی گرد با پوزهٔ شبیه روباه است و گوش‌های کوچک و راست، ویژگی اصلی است که آن را از نورفولک تریرِ گوش‌آویزان جدا می‌کند. چشمان آن تیره و بیضی‌شکل است و حالتی هوشیار به چهره می‌دهد. دم این سگ بسته به رسم منطقه‌ای و مقررات محلی، ممکن است طبیعی نگه داشته شود یا کوتاه گردد.

پوشش بدن و رنگ‌ها

لایهٔ رویی پوشش بدن زبر و سفت است و نزدیک به بدن می‌خوابد، در حالی که زیرپوشش نرم‌تری برای گرم نگه‌داشتن بدن زیر آن قرار دارد. موها در ناحیهٔ گردن و شانه اندکی بلندتر است و یالی شکل می‌دهد، و روی چهره ابروها و سبیل‌های پرپشت‌تری دیده می‌شود. رنگ‌های پذیرفته‌شده شامل سرخ در سایه‌های گوناگون، گندمی، سیاه و قهوه‌ای، و خاکستری‌مایل است. این پوشش طوری ساخته شده که خاک را دفع کند و در برابر آب‌وهوا مقاومت داشته باشد، که ریشه در گذشتهٔ کاری این نژاد دارد.

نورویچ تریر به خوی مهربان و همراه شناخته می‌شود. این سگ با فامیل خود پیوند نزدیکی برقرار می‌کند و معمولاً نسبت به افراد ناآشنا نیز دوستانه است، که آن را کمتر گوشه‌گیر از برخی تریرهای دیگر می‌سازد. با جامعه‌پذیری زودهنگام، معمولاً با سگ‌های دیگر کنار می‌آید و بسیاری از نورویچ تریرها در خانه‌های چندسگی خوب عمل می‌کنند.

این نژاد کنجکاو و پرشور است و همان شجاعتی را دارد که از یک تریر کارگر انتظار می‌رود. هوشیار است و برای اعلام حضور مهمانان پارس می‌کند، هرچند به‌طور معمول پارس‌کنندهٔ پیوسته‌ای نیست. غریزهٔ شکار قوی آن به این معناست که حیوانات خانگی کوچک مانند جوندگان ممکن است در امان نباشند، و آشناسازی آن با گربه‌ها باید با احتیاط و از سنین پایین انجام شود.

نورویچ تریرها باهوش‌اند و از حضور در فعالیت‌های خانه لذت می‌برند. ممکن است اندکی مستقل و لجوج باشند، اما در برابر برخورد پیگیر و ثابت واکنش خوبی نشان می‌دهند. معمولاً با اطفال بزرگ‌تر که با احتیاط با آن‌ها رفتار کنند، سازگاری خوبی دارند.

نورویچ تریر نژادی با نیاز نگهداری متوسط است. پوشش زبر آن ریزش کمی دارد اما برای حفظ صحت و بافت درست خود به آرایش منظم نیاز دارد. بیشتر نیازهای نگهداری این سگ حول رسیدگی به پوشش بدن و فعالیت جسمی و ذهنی روزانه می‌چرخد.

آرایش و نظافت

• پوشش بدن را هفته‌ای یک یا دو بار شانه بزنید تا موهای شل جدا شده و از گره‌خوردگی جلوگیری شود
• چند بار در سال موها را با روش هند‌استریپینگ بکنید تا بافت زبر آن حفظ شود؛ قیچی‌کردن با ماشین در طول زمان بافت مو را نرم می‌کند
• گوش‌ها را به‌طور منظم بررسی و پاک کنید، چون گوش‌های راست‌ایستاده گردوغبار را جمع می‌کنند
• ناخن‌ها را هر چند هفته کوتاه کنید و دندان‌ها را چند بار در هفته مسواک بزنید
• تنها در صورت نیاز حمام دهید، زیرا حمام مکرر می‌تواند پوشش محافظ بدن را نرم کند

ورزش

• هر روز دست‌کم ۳۰ تا ۶۰ دقیقه فعالیت برای سگ فراهم کنید
• پیاده‌روی روزانه را با بازی و زمان آزاد بدون قلاده در محیطی محصور ترکیب کنید
• اسباب‌بازی‌های فکری و بازی‌های بویایی را برای مشغول نگه‌داشتن ذهن پرتحرک آن فراهم کنید
• سگ را با قلاده یا در محیط محصور نگه دارید، چون غریزهٔ شکار می‌تواند تعقیب ناگهانی را برانگیزد

محیط زندگی

نورویچ تریر هم به آپارتمان و هم به خانه سازگاری نشان می‌دهد. اندازهٔ آن برای زندگی شهری کافی کوچک است، اما صرف‌نظر از اندازهٔ خانه، به راه‌های روزانه برای تخلیهٔ انرژی نیاز دارد. حیاط محصور یک امتیاز است اما ضروری نیست. این نژاد ترجیح می‌دهد نزدیک فامیل خود باشد و برای ساعت‌های طولانی تنهایی مناسب نیست.

نورویچ تریر به یک رژیم غذایی کامل و متعادل نیاز دارد که برای نژادهای کوچک تهیه شده و با مرحلهٔ زندگی و سطح فعالیتش تناسب داشته باشد. از آنجا که این سگ کوچک است اما اشتهای زیادی دارد، کنترل مقدار غذا اهمیت دارد. به‌جای غذا گذاشتن دایمی، وعده‌ها را اندازه‌گیری کنید و مقدار آن را بر اساس وضعیت بدنی سگ تنظیم نمایید. کمر مشخص و دنده‌هایی که به‌راحتی لمس می‌شوند اما دیده نمی‌شوند، نشانهٔ وزن سالم است.

خوراکی‌های تشویقی و مکمل‌ها

خوراکی‌های تشویقی را به کمتر از حدود ۱۰ درصد کالری روزانه محدود کنید، چیزی که در سگی ۵ کیلوگرامی به‌آسانی از حد می‌گذرد. در جریان تمرین‌ها از خوراکی‌های کوچک تمرینی یا تکه‌های همان غذای خشک روزانهٔ سگ استفاده کنید. بیشتر نورویچ تریرهایی که رژیم غذایی کامل دارند، نیازی به مکمل ندارند؛ پیش از افزودن هر مکمل، به‌ویژه محصولات مفصل یا پوست، با داکتر حیوانات مشورت کنید.

نورویچ تریر به‌طور کلی نژادی قوی و کم‌بیماری با طول عمر معمول ۱۲ تا ۱۶ سال است. مانند هر نژاد دیگر، چند وضعیت صحی وجود دارد که صاحبان و پرورش‌دهندگان باید مراقب آن باشند. خرید توله از پرورش‌دهنده‌ای که والدین را از نگاه صحی معاینه می‌کند، خطر مشکلات ارثی را کاهش می‌دهد.

مراقبت پیشگیرانه

• واکسیناسیون‌های اصلی و مرتبط با سبک زندگی سگ را به‌روز نگه دارید
• معاینهٔ سالانهٔ داکتر حیوانات را برنامه‌ریزی کنید و برای سگ‌های مسن، دو بار در سال
• یک روال مراقبت دندانی شامل مسواک زدن و پاک‌کاری حرفه‌ای دندان داشته باشید
• برای پیشگیری از کیک، کنه و کرم قلب، در تمام سال از داروهای ضد انگل استفاده کنید
• وزن سگ را در حد لاغر و مناسب نگه دارید تا از مفصل‌ها و راه‌های تنفسی محافظت شود

نورویچ تریر باهوش است و با صاحبی که به او احترام بگذارد، مایل به همکاری است، هرچند استقلال تریری‌اش گاهی به شکل لجاجت نمایان می‌شود. این سگ به جلسه‌های کوتاه و متنوعی که توجهش را نگه دارد و انتخاب‌های درست را پاداش دهد، بهترین واکنش را نشان می‌دهد. برخوردهای خشن معمولاً نتیجهٔ معکوس می‌دهد و می‌تواند سگ را کم‌همکاری‌تر کند. جامعه‌پذیری زودهنگام با انسان‌ها، سگ‌های دیگر و موقعیت‌های روزمره کمک می‌کند این نژاد به همراهی مطمئن و دوستانه‌ای که به آن شهرت دارد تبدیل شود.

مبانی آموزش

1. آموزش دستشویی و قفس را از همان روزی که توله وارد خانه می‌شود آغاز کنید
2. فراخوانی مطمئن را زود آموزش دهید، چون غریزهٔ شکار می‌تواند در بیرون از خانه بر فرمان‌ها غلبه کند
3. در ماه‌های نخست، جامعه‌پذیری گسترده را با تجربه‌های مثبت و کنترل‌شده انجام دهید
4. فرمان‌های پایه مانند بنشین، بمان و رهایش کن را در جلسه‌های کوتاه روزانه تمرین کنید
5. بازی‌های سازمان‌یافته و آموزش ترفند اضافه کنید تا ذهن پرتحرک سگ مشغول بماند

پرورش مسئولانهٔ نورویچ تریر بر معاینهٔ صحی و اندازهٔ کوچک لانهٔ این نژاد متمرکز است. ماده‌ها معمولاً پس از رسیدن به بلوغ کامل، در حدود یک تا دو سالگی و پس از تکمیل معاینات صحی، جفت‌گیری می‌کنند. دورهٔ آبستنی حدود ۶۳ روز طول می‌کشد. لانه‌ها کوچک‌اند و معمولاً یک تا سه توله دارند، که یکی از دلایل کمیاب ماندن این نژاد و دشواری یافتن توله‌های آن است.

زایمان نسبت به اندازهٔ لانه می‌تواند دشوار باشد و عملیات سزارین در این نژاد امری غیرمعمول نیست. توله‌های تازه‌متولدشده کوچک‌اند و به محیطی گرم و پاک همراه با نظارت دقیق بر افزایش وزن در هفته‌های نخست نیاز دارند. مادر معمولاً لانه را خودش پرورش می‌دهد، در حالی که پرورش‌دهنده در زمینهٔ تغذیه، گرما و برخورد اولیه با توله‌ها کمک می‌کند.

توله‌ها باید دست‌کم تا هشت‌هفتگی نزد مادر و هم‌لانه‌ای‌های خود بمانند تا رشد اجتماعی درستی داشته باشند. برخورد ملایم زودهنگام و آشنایی با صداها و مناظر خانه، پایهٔ شکل‌گیری یک سگ بالغ متعادل را می‌سازد.

راجستر سگ نژاد تریر نورویچ در افغانستان

نام سگ نژاد تریر نورویچ، تاریخ تولد و یک عکس روشن را درج کنید، شماره تلیفون‌تان را علاوه کنید و ثبت کنید. همین بود؛ رایگان امروز و رایگان فردا. راجستر سگ با چیپ و بدون چیپ هر دو کار می‌کند.

پانزده رقم چیپ سگ نژاد تریر نورویچ تا وقتی گنگ است که ریکاردی آن را به شماره شما وصل نکند. این پیوند را رایگان بسازید: راجستر در یونایتد پت کلاب هیچ‌گاه ختم نمی‌شود، هر مارک چیپ را می‌پذیرد و هر تغییر معلومات رایگان است. اول راجستر چیپ، بعد حساب.