تریر نورفولک

نارفولک تریر سگی است کوچک و قوی‌بنیه که قد آن در حدود ۲۳ تا ۲۵ سانتی‌متر (۹ تا ۱۰ اینچ) در شانه و وزن آن در حدود ۵ تا ۵.۵ کیلوگرام (۱۱ تا ۱۲ پوند) است. این نژاد یکی از کوچک‌ترین تریرهای کاری شمرده می‌شود. برجسته‌ترین مشخصهٔ آن گوش‌های کوچک و آویزانی است که به شکل منظم به سمت جلو تا خورده اند؛ همین گوش‌ها این سگ را از خویشاوند نزدیکش، نارویچ تریر که گوش‌های ایستاده دارد، متمایز می‌سازد.

این نژاد در شرق انگلستان برای بیرون کشیدن روباه از لانه و کنترول جانوران موذی پرورش یافته است. این پیشینهٔ کاری در ساختار بدن و رفتار آن نمایان است: بدنی فشرده، پوستی مقاوم در برابر آب و هوا، و خصلتی مطمئن و پرتحرک. با وجود ریشهٔ کاری، نارفولک سگی معاشرتی است که معمولاً از همراهی انسان لذت می‌برد و به عنوان سگ خانگی نیز خوب عمل می‌کند.

نارفولک‌ها را مهربان، پرشور، اجتماعی، هوشیار و بی‌باک توصیف می‌کنند. این سگ‌ها معمولاً نسبت به برخی تریرهای دیگر کم‌تر تندخو اند و اغلب با سگ‌های دیگر خوب کنار می‌آیند، که این خصوصیت از پیشینهٔ کار گروهی آن‌ها در دسته‌ها ناشی می‌شود.

این نژاد برای چه کسانی مناسب است

نارفولک تریر برای صاحبانی مناسب است که یک سگ کوچک با خصلت واقعی تریر می‌خواهند، نه یک سگ تزئینیِ صرف. این نژاد در خانواده‌هایی جا می‌افتد که بتوانند روزانه ورزش و همراهی لازم را برایش فراهم کنند. خصلت اجتماعی آن، این سگ را گزینهٔ معقولی برای خانه‌های چند سگه و خانواده‌های دارای کودکانی که با سگ‌ها به شکل درست رفتار می‌کنند، می‌سازد. غریزهٔ شکار در این نژاد قوی است، از این رو حیوانات کوچک مانند موش و همانند آن، همراهان مناسبی برای آن نیستند.

نارفولک تریر خاستگاهش منطقهٔ ایست انگلیا در انگلستان است، به ویژه نواحی اطراف شهرهای نارویچ و نارفولک. در اواخر سدهٔ نزدهم، دهقانان و شکارچیان این منطقه تریرهای سرخ کوچکی را نگه می‌داشتند تا موش‌ها را از بین ببرند و روباه‌ها را از لانه‌های شان بیرون کنند. این سگ‌ها به این خاطر ارزشمند شمرده می‌شدند که هم به قدر کافی کوچک بودند تا به داخل زمین بروند و هم آن‌قدر جسور بودند که با جانوران موذی روبرو شوند.

در اوایل سدهٔ بیستم، محصلان دانشگاه کیمبرج تریرهای کوچک مشابهی را به عنوان همدم و شکارچی موش نگه می‌داشتند، که این کار به گسترش این نوع سگ کمک کرد. پرورش‌دهندگان منطقه با گروهی مختلط از تریرهای کوچک کار می‌کردند و با گذشت زمان، دو شکل گوش در همان نسل ظاهر شد: گوش آویزان و گوش ایستاده.

برای چندین دهه، سگ‌های گوش‌آویزان و گوش‌ایستاده هردو زیر نام واحد نارویچ تریر ثبت می‌شدند. پرورش‌دهندگان دریافتند که درآمیختن این دو شکل گوش مدیریتش دشوار است، و فشار برای جدا کردن آن‌ها رفته رفته بیشتر شد. در سال ۱۹۶۴ میلادی، کلپ سگ انگلستان این دو را به عنوان دو نژاد جداگانه به رسمیت شناخت: سگ گوش‌آویزان نام نارفولک تریر گرفت و سگ گوش‌ایستاده نام نارویچ تریر را حفظ کرد.

کلپ سگ امریکا نیز به همین راه رفت و نارفولک تریر را در سال ۱۹۷۹ میلادی به عنوان نژادی جداگانه پذیرفت. از آن زمان تاکنون، نارفولک به شکل مستقل پرورش و در نمایشگاه‌ها معرفی می‌شود، هرچند از نگاه اندازه، پوست و خصلت هنوز هم با نارویچ رابطهٔ نزدیک دارد.

نارفولک تریر سگی پست‌قد و فشرده است با کاسهٔ سر قوی و کمی گرد، و پوزه‌ای به شکل گوه. بدن آن کوتاه و پشتش صاف و هموار است و روی پاهای کوتاه و محکم قرار دارد. گوش‌های کوچک و آویزان آن به شکل منظم روی گونه به سمت جلو تا می‌شوند. برداشت کلی از این سگ، سگی کوچک ساخته شده برای کار است، نه یک نژاد ظریف و تزئینی.

پوست و رنگ‌ها

پوست این سگ زبر و سیخ‌مانند است و روی زیرپوستی نرم‌تر قرار دارد؛ موهای بلندتر و زبرتر در ناحیهٔ گردن و اطراف صورت یک یال کوچک می‌سازند. این پوست دولایه در هوای سرد و مرطوب از سگ محافظت می‌کند. رنگ‌های پذیرفته‌شده عبارت اند از سرخ، گندمی، سیاه و قهوه‌یی، و خاکستری‌مانند. بافت سیخ‌مانند این پوست با کندن دستی حفظ می‌شود، نه با قیچی کردن، چون این روش پوست بیرونی زبر و رنگ آن را نگه می‌دارد. قیچی کردن ممکن است، اما با گذشت زمان پوست را نرم و رنگ آن را کم‌رنگ می‌سازد.

نارفولک تریر سگی فعال و مطمئن به خود است که همیشه نزدیک به صاحبش می‌ماند. این سگ در خانه مهربان است و ترجیح می‌دهد بخشی از زندگی خانوادگی باشد تا این‌که مدت طولانی تنها بماند. این نژاد خصلتی پرشور و پرتحرک دارد و صداها، بوها و حرکات اطراف خانه و حویلی را بررسی می‌کند.

با خانواده، نارفولک وفادار و دوستانه است و معمولاً با کودکانی که با احترام با سگ رفتار می‌کنند، خوب کنار می‌آید. با غریبه‌ها معمولاً هوشیار است و ورود مهمانان را با صدا اعلام می‌کند، اما به طور معمول عصبی یا پرخاشگر نیست. در مقایسه با بسیاری از تریرها، نارفولک به شکل قابل توجهی با سگ‌های دیگر اجتماعی‌تر است، خصلتی که از پیشینهٔ کار گروهی این نژاد در دسته‌ها می‌آید. غریزهٔ شکار در این سگ هنوز قوی است، از این رو حیوانات کوچک مانند موش و خرگوش می‌توانند باعث تعقیب شوند.

نارفولک‌ها با توجه به اندازهٔ شان هوشیار و بی‌باک اند و ممکن است هنگامی که چیزی توجه شان را جلب می‌کند، صدا کنند. اجتماعی‌سازی زودهنگام و مرزهای ثابت کمک می‌کند تا انرژی تریری این سگ به رفتار خوب خانگی تبدیل شود.

نارفولک تریر نژادی مقاوم است که با بیشتر خانه‌ها سازگار می‌شود، اما پوست سیخ‌مانند و ذهن فعال آن هردو به توجه منظم نیاز دارند.

مراقبت از پشم

• پوست را یک یا دو بار در هفته شانه کنید تا موهای ریخته‌شده پاک شوند و گره نبندند.
• پوست را چند بار در سال به شکل دستی بکنید تا بافت سیخ‌مانند و رنگ آن حفظ شود.
• گوش‌های تا شده را به طور منظم بررسی و پاک کنید، چون گوش‌های آویزان رطوبت و خاشاک را در خود نگه می‌دارند.
• ناخن‌ها را هر چند هفته یک بار کوتاه کنید و دندان‌ها را چند بار در هفته مسواک بزنید.

ورزش

• روزانه ۳۰ تا ۶۰ دقیقه فعالیت از راه پیاده‌روی و بازی برایش فراهم کنید.
• برای دویدن بدون قید از جای محصور و مطمئن استفاده کنید، چون این نژاد تعقیب می‌کند.
• بازی‌های بو کشیدن، آوردن توپ، یا فعالیت‌های شبیه به شکار زیرزمینی اضافه کنید تا از غریزهٔ کاری‌اش استفاده شود.
• نزدیک جاده‌ها و حیوانات کوچک سگ را با قید نگه دارید.

محیط

نارفولک هم در خانه‌های حویلی‌دار و هم در آپارتمان‌ها خوب زندگی می‌کند، به شرطی که ورزش روزانه و همراهی داشته باشد. این سگ انسان‌دوست است و اگر مدت طولانی تنها بماند، ممکن است بی‌حوصله یا پرسر و صدا شود. یک حویلی امن مفید است، اما نرده‌ها باید محکم و تا زیر زمین کار گذاشته شده باشند، چون تریرها زمین می‌کنند و از سوراخ‌ها می‌گذرند.

نارفولک تریر به یک رژیم غذایی کامل و متوازن نیاز دارد که برای نژادهای کوچک ساخته شده و متناسب با مرحلهٔ زندگی و سطح فعالیتش باشد. چون این سگ کوچک و به غذا علاقه‌مند است، مقدار غذا به سرعت جمع می‌شود و وزن اضافی به مفاصل و کمرش فشار می‌آورد. به جای گذاشتن غذا به شکل آزاد در تمام روز، وعده‌ها را اندازه‌گیری کنید و مقدار آن را بر اساس وضعیت بدنی سگ، نه فقط بر اساس دستور روی بستهٔ غذا، تنظیم کنید.

خوراکی‌های تشویقی و مکمل‌ها

خوراکی‌های تشویقی را در حدود ۱۰ فیصد کالری روزانه نگه دارید و آن را از مقدار وعده‌های اصلی کم کنید. بیشتر نارفولک‌هایی که رژیم غذایی تجارتی کامل دارند، به مکمل نیاز ندارند. پیش از افزودن هرگونه مکمل، از جمله محصولات مربوط به مفاصل یا پوست، با داکتر حیوانات مشوره کنید. آب پاک باید همیشه در دسترس سگ باشد.

نارفولک تریر یک نژاد کوچک و به طور کلی قوی است که طول عمر معمول آن ۱۲ تا ۱۶ سال است. پرورش‌دهندگان مسئول، سگ‌های تولیدمثلی را از نگاه مشکلات قلبی و مفصلی معاینه می‌کنند، که این کار خطر مشکلات ارثی را کاهش می‌دهد. مانند هر نژاد دیگر، صحت هر سگ به وراثت، غذا، وزن، مراقبت از دندان، و توجه منظم داکتر حیوانات بستگی دارد.

مراقبت پیشگیرانه

• واکسین‌های اصلی و پیشنهادشده را به روز نگه دارید.
• کنترول انگل‌ها را در تمام سال برای کیک، کنه، و کرم انجام دهید.
• معاینهٔ سالانهٔ داکتر حیوانات را تنظیم کنید، و برای سگ‌های مسن دو بار در سال.
• دندان‌ها را به طور منظم مسواک بزنید و پاک‌کاری دندان را طبق مشوره ترتیب دهید.
• سگ را در وزن صحتمند نگه دارید تا از قلب، مفاصل، و کمرش محافظت شود.

نارفولک تریر زرنگ است و زود یاد می‌گیرد، اما خصلت مستقل و خودمختاری که در میان تریرها معمول است را نیز دارد. این سگ ممکن است در تمرین‌های تکراری علاقه‌اش را از دست بدهد و وقتی بویی یا حیوان کوچکی ظاهر شود، برنامهٔ خودش را دنبال کند. آموزش زمانی بهترین نتیجه را می‌دهد که پیوسته، مثبت، و به قدر کافی کوتاه باشد تا توجه سگ را نگه دارد. با توجه به غریزهٔ شکار این نژاد، فراخوان قوی و رفتار درست با قید از اولویت‌ها است.

اصول ابتدایی

۱. اجتماعی‌سازی و کنترول را از دوران توله‌گی آغاز کنید و سگ را با انسان‌ها، سگ‌های دیگر، و منظره‌ها و صداهای روزمره آشنا سازید. ۲. پاسخ به نام و یک کلمهٔ نشانگر یا کلیکر یاد بدهید تا سگ بداند چه وقت درست عمل کرده است. ۳. دستورهای اساسی مانند بشین، دراز بکش، بایست، و بیا را نخست در محیط‌های کم‌حواس‌پرتی بسازید. ۴. پیاده‌روی با قید شل و فراخوان مطمئن را پیش از افزودن عوامل حواس‌پرتی تمرین کنید. ۵. به تدریج آزمایش‌هایی نزدیک به حیوانات دیگر اضافه کنید، چون غریزهٔ شکار می‌تواند بر دستورها غالب شود.

نارفولک تریرها در سال نخست زندگی به بلوغ جنسی می‌رسند، اما پرورش‌دهندگان مسئول تا رسیدن به بلوغ جسمی و رفتاری، معمولاً در حدود ۱۸ تا ۲۴ ماهگی، صبر می‌کنند تا آن‌ها را برای تولیدمثل استفاده کنند. سگ‌های تولیدمثلی باید پیش از هرگونه جفت‌گیری برنامه‌ریزی‌شده، از نگاه مشکلات قلبی و مفصلی معاینه شوند و از نگاه خصلت درست ارزیابی شوند.

دورهٔ آبستنی در حدود ۶۳ روز طول می‌کشد. توله‌ها کم هستند، معمولاً دو تا چهار توله در هر بار، که برای یک تریر کوچک معمول است. به دلیل اندازهٔ کوچک این نژاد، برخی سگ‌های ماده در زایمان مشکل دارند، از این رو آبستنی به دقت نظارت می‌شود و پشتیبانی داکتر حیوانات از پیش ترتیب داده می‌شود. گاهی عملیات سیزارین نیز لازم می‌شود.

توله‌های تازه به دنیا آمده همراه مادر در جای گرم و آرام زایمان بزرگ می‌شوند. آن‌ها در حدود سه تا چهار هفتگی از شیر گرفته می‌شوند و به تدریج با غذای جامد آشنا می‌شوند. برخورد زودهنگام و اجتماعی‌سازی ملایم از سوی پرورش‌دهنده، سگ‌های بزرگسال مطمئن به بار می‌آورد. توله‌ها معمولاً از حدود هشت هفتگی، پس از از شیر گرفته شدن، معاینهٔ داکتر حیوانات، و آغاز برنامهٔ واکسین و ضد کرم، به خانه‌های جدید فرستاده می‌شوند.

راجستر سگ نژاد تریر نورفولک در افغانستان

سگی که سند دارد با یک زنگ به خانه برمی‌گردد؛ سگی که ندارد، به بخت حواله است. برای سگ نژاد تریر نورفولک سند رایگان بسازید: عکس، مشخصات و شماره تلیفون شما، در پروفایلی که تا آخر عمرش اعتبار دارد و یک افغانی هم نمی‌خواهد. راجستر یک بار است و بس.

پانزده رقم چیپ سگ نژاد تریر نورفولک تا وقتی گنگ است که ریکاردی آن را به شماره شما وصل نکند. این پیوند را رایگان بسازید: راجستر در یونایتد پت کلاب هیچ‌گاه ختم نمی‌شود، هر مارک چیپ را می‌پذیرد و هر تغییر معلومات رایگان است. اول راجستر چیپ، بعد حساب.