لابرادور رتریور

لابرادور ریتریور از جمله سگ‌هایی است که در اکثر کشورهای جهان از پُرثبت‌ترین نژادها به شمار می‌رود. این نژاد در گذشته برای کمک به ماهیگیران در بازیابی شکار از آب‌های سرد پرورش یافته است.

این سگ دارای خُلق‌وخوی آرام و تمایل قوی به همکاری است. همین ویژگی‌ها باعث شده که به عنوان سگ خانواده، سگ کمک به معلولان، و سگ ردیابی به‌طور گسترده استفاده شود.

پوشش بدن لابرادور کوتاه، متراکم و دولایه است. هر سال ریزش موی قابل توجهی دارد، به‌ویژه در فصل‌های بهار و پاییز. رنگ‌های پذیرفته‌شده در اکثر استانداردهای نژادی عبارت‌اند از: سیاه، زرد، و شکلاتی.

این نژاد برای چه کسانی مناسب است

لابرادور برای خانواده‌های فعالی که می‌توانند وقت کافی برای ورزش روزانه و آموزش منظم بگذارند گزینه مناسبی است. برای کسانی که برای اولین بار سگ نگه می‌دارند و آماده صرف وقت هستند نیز مناسب است. از طرف دیگر، کسانی که سگ کم‌انرژی یا کم‌مو می‌خواهند، یا ساعات طولانی در خانه نیستند، باید نژاد دیگری انتخاب کنند.

در روزگاری که ماهیگیران نیوفاندلند به سگ‌هایی نیاز داشتند که ماهی و تورهای افتاده در آب‌های سرد اقیانوس اطلس را بازیابی کنند، سگ بومی آن منطقه به نام "سگ سنت جان" یا "نیوفاندلند کوچک‌تر" نقش اصلی داشت. این سگ‌ها از دهه‌های ۱۷۰۰ تا اوایل ۱۸۰۰ در کنار ماهیگیران کار می‌کردند.

بازرگانان و بازدیدکنندگان بریتانیایی در اوایل سده نوزدهم تعدادی از این سگ‌ها را به انگلستان بردند. اشراف‌زادگان انگلیس، از جمله ارل مالمزبری و دوک باکلوچ، این سگ‌ها را برای شکار نگه‌داشتند و اصلاح نژاد کردند. نام "لابرادور" در همین دوره رایج شد، هرچند خاستگاه واقعی این سگ‌ها نیوفاندلند بود، نه منطقه لابرادور.

با گذشت زمان، واردات این سگ‌ها محدود شد. قوانین قرنطینه و مالیات بر سگ‌های ماده در نیوفاندلند این کار را دشوار کرد. به همین دلیل خطوط پرورشی انگلیسی پایه اصلی نژاد را تشکیل دادند.

کنل کلاب انگلیس در سال 1903 این نژاد را به رسمیت شناخت. انجمن کنل آمریکا در سال 1917 این نژاد را ثبت کرد. در تاریخچه اولیه این نژاد، رنگ‌های زرد و شکلاتی در کنار سیاه ثبت شده بودند، هرچند سیاه در ابتدا رایج‌ترین رنگ بود.

بدن لابرادور متوازن و عضلانی است. سینه عمیق، کمر مستقیم، و سر پهن با توقف متوسط از ویژگی‌های بارز این نژاد است. گوش‌ها به سر آویزان‌اند. دُم این سگ از پایه پهن است، به تدریج باریک می‌شود، و پوشش متراکمی دارد. این شکل دُم را "دُم اُدک" می‌نامند و یکی از نشانه‌های مشخص نژاد است. پوشش بیرونی کوتاه، مستقیم و ضدآب است و زیرپوشش نرم دارد.

رنگ پوشش

سه رنگ اصلی این نژاد سیاه، زرد، و شکلاتی است. رنگ زرد از کرم روشن تا قرمز روباهی متفاوت است. نشانه‌های سفید کوچک روی سینه در بسیاری از استانداردها مجاز است. ریزش مو در این نژاد قابل توجه است. دو بار در سال ریزش شدیدتری تجربه می‌کند و در بقیه اوقات هم ریزش پیوسته‌ای دیده می‌شود. برخی لابرادورهای "نقره‌ای" عرضه می‌شوند که در واقع رنگ رقیق‌شده شکلاتی هستند و هیچ‌یک از ثبت‌کننده‌های اصلی آن را به عنوان رنگ جداگانه نمی‌پذیرند.

خُلق‌وخوی لابرادور ثابت و دوستانه است. با اعضای خانواده پیوند نزدیکی برقرار می‌کند و معمولاً در کنار صاحبانش می‌ماند. با کودکان رابطه خوبی دارد، ولی به دلیل اندازه و انرژی بالا، بازی با کودکان خردسال باید زیر نظر بزرگسالان باشد.

این سگ معمولاً با غریبه‌ها مهربان است. پس کسی که دنبال سگ نگهبان می‌گردد، لابرادور گزینه مناسبی نیست. با سگ‌های دیگر و اغلب با گربه‌ها نیز کنار می‌آید، به‌خصوص اگر از دوران کودکی با آن‌ها بزرگ شده باشد.

غریزه بازیابی و جویدن در این نژاد قوی است. بدون ورزش و کار ذهنی کافی، ممکن است شروع به جویدن اشیا، کندن خاک، یا بی‌قراری کند. آموزش را خوب می‌پذیرد و با برنامه منظم بهتر عمل می‌کند.

ورزش

• هر روز حداقل Û¶Û° دقیقه پیاده‌روی، دویدن، یا بازی.
• بازی‌های بازیابی Ùˆ شنا با طبیعت این سگ سازگار است.
• تمرین‌های ذهنی مانند بازی‌های بویایی یا آموزش فرمان‌های جدید را اضافه کنید.
• برای توله‌سگ‌ها ورزش را به تدریج زیاد کنید تا مفاصل در حال رشد آسیب نبینند.

مراقبت از پوشش

• هفته‌ای یک بار شانه بزنید؛ در فصل ریزش شدید بیشتر.
• هر چند ماه یک بار حمام کنید یا وقتی پوشش کثیف شد. حمام زیاد روغن طبیعی پوست را از بین می‌برد.
• گوش‌ها را به‌طور منظم بررسی Ùˆ تمیز کنید. گوش‌های آویزان رطوبت را Ù†Ú¯Ù‡ می‌دارند Ùˆ زمینه عفونت می‌شوند.
• ناخن‌ها را هر چند هفته کوتاه کنید Ùˆ چند بار در هفته دندان‌ها را مسواک بزنید.

محیط زندگی

لابرادور در خانه یا آپارتمان زندگی می‌کند به شرطی که ورزش کافی داشته باشد. در تابستان‌های گرم و خشک، مثل فصل گرما در کابل و قندهار، آب تازه و سایه کافی ضروری است. در زمستان‌های سرد، به‌ویژه در ولایات کوهستانی مرکزی افغانستان، سرپناه گرم لازم دارد. این سگ به شرکت انسان نیاز دارد و نگهداری آن به تنهایی برای ساعات طولانی مناسب نیست. حیاط حصاردار برای اطمینان از امنیت سگ توصیه می‌شود.

غذای کامل و متعادل متناسب با سن، اندازه، و سطح فعالیت سگ بدهید. لابرادور به پرخوری تمایل دارد و گذاشتن غذا آزادانه توصیه نمی‌شود. مقدار غذا بستگی به میزان کالری محصول، وزن سگ، و فعالیت روزانه دارد. از دستورالعمل روی بسته به عنوان نقطه شروع استفاده کنید و بر اساس وضعیت بدنی تنظیم کنید. آب تازه همیشه در دسترس باشد.

تنقلات و مکمل‌ها

تنقلات را به حدود ۱۰ درصد از کالری روزانه محدود کنید و از وعده اصلی کم کنید. بسیاری از صاحبان سگ بخشی از غذای روزانه را به عنوان جایزه آموزش استفاده می‌کنند. مکمل‌هایی مانند امگا-۳ یا مکمل‌های مفصلی گاهی استفاده می‌شوند، اما یک غذای کامل معمولاً نیازهای سگ سالم را برآورده می‌کند. قبل از افزودن هر مکملی با دامپزشک مشورت کنید.

این نژاد به‌طور کلی سالم است و عمر متوسط آن حدود ۱۱ تا ۱۳ سال است. چاقی یکی از بزرگ‌ترین نگرانی‌های عملی به شمار می‌رود، چون اضافه وزن مشکلات مفصلی را تشدید می‌کند و عمر سگ را کاهش می‌دهد. مربیان مسئول سگ‌های مولد را قبل از جفت‌گیری از نظر بیماری‌های ارثی بررسی می‌کنند.

در افغانستان، خدمات دامپزشکی خارج از شهرهای بزرگ محدود است. صاحبان سگ باید از پیش نزدیک‌ترین دامپزشک در کابل، هرات، یا مزارشریف را بشناسند تا در موقع اضطراری بدانند کجا مراجعه کنند.

مراقبت پیشگیرانه

• واکسیناسیون Ùˆ کنترل انگل را به‌روز Ù†Ú¯Ù‡ دارید.
• با غذای اندازه‌گیری‌شده Ùˆ ورزش منظم وزن سالم را حفظ کنید.
• سالانه یک بار معاینه دامپزشکی داشته باشید؛ برای سگ‌های مسن بیشتر.
• گوش‌ها Ùˆ پوست را به‌طور منظم بررسی کنید.
• توله سگ را از مربیانی بگیرید Ú©Ù‡ سگ‌های مولدشان را از نظر مفاصل، چشم، Ùˆ بیماری‌های ژنتیک بررسی کرده‌اند.

لابرادور سریع یاد می‌گیرد و با آدم‌ها همکاری خوبی دارد. همین ویژگی است که این نژاد را برای کار به عنوان سگ راهنما و ردیابی مناسب کرده است. بهترین پاسخ را به آموزش مبتنی بر پاداش، با استفاده از غذا، اسباب‌بازی، یا تعریف، نشان می‌دهد. چالش اصلی هدایت انرژی زیاد و کنترل عادت جویدن و گرفتن اشیا است. آموزش را زود شروع کنید و جلسه‌ها را کوتاه و منظم نگه دارید.

مراحل اصلی آموزش

1. از ماه‌های اول اجتماعی‌سازی را شروع کنید. توله را با آدم‌ها، مکان‌ها، و سگ‌های دیگر آشنا کنید.
2. فرمان‌های اصلی مانند بنشین، بمان، بیا، و ولش کن را با جایزه‌های کوچک غذایی آموزش دهید.
3. از همان ابتدا راه رفتن با قلاده را تمرین کنید، چون لابرادور بالغ قدرت کشش زیادی دارد.
4. جویدن را به سمت اسباب‌بازی‌های جویدنی هدایت کنید و رفتار آرام را تشویق کنید.
5. بازی‌های بازیابی یا بویایی را اضافه کنید تا غریزه طبیعی سگ مصرف شود.
6. تمرین را در محیط‌های مختلف با حواس‌پرتی‌های متفاوت انجام دهید تا واکنش پایدار بشود.

ماده‌های لابرادور معمولاً بین ۶ تا ۱۲ ماهگی اولین فحلی را تجربه می‌کنند، اما جفت‌گیری مسئولانه تا زمان بلوغ کامل بدنی و اتمام آزمایش‌های سلامت مفاصل، چشم، و بیماری‌های ژنتیک به تأخیر می‌افتد. فحلی در ماده‌ها تقریباً هر شش ماه یک بار اتفاق می‌افتد.

دوره آبستنی حدود ۶۳ روز از لقاح است. تعداد معمول توله در هر زایمان ۶ تا ۸ است، هرچند تعداد بیشتر یا کمتر هم دیده می‌شود. توله‌ها کور و کر به دنیا می‌آیند و در هفته‌های اول کاملاً به مادر وابسته‌اند.

شیرخواری چند هفته ادامه دارد و از حدود هفته سوم یا چهارم شروع به تغذیه از غذای جامد می‌کنند. اجتماعی‌سازی اولیه در خانه مربی شخصیت بعدی سگ را شکل می‌دهد. توله‌ها معمولاً در حدود ۸ هفتگی، پس از از شیر گرفته شدن و شروع واکسیناسیون، به خانه‌های جدید می‌روند.

راجستر سگ نژاد لابرادور رتریور در افغانستان

در افغانستان هیچ اداره‌ای سگ‌های خانگی را راجستر نمی‌کند؛ نه دیتابیس ملی وجود دارد و نه سندی که سگ گم‌شده را به صاحبش برساند. پس این کار به خود شما می‌ماند. پروفایل رایگان یونایتد پت کلاب معلومات تماس شما را با سگ نژاد لابرادور رتریور یکجا نگه می‌دارد و جستجو از کابل تا هر گوشه دنیا کار می‌کند. سگ خود را راجستر کنید؛ چند دقیقه وقت می‌گیرد.

پانزده رقم چیپ سگ نژاد لابرادور رتریور تا وقتی گنگ است که ریکاردی آن را به شماره شما وصل نکند. این پیوند را رایگان بسازید: راجستر در یونایتد پت کلاب هیچ‌گاه ختم نمی‌شود، هر مارک چیپ را می‌پذیرد و هر تغییر معلومات رایگان است. اول راجستر چیپ، بعد حساب.