تریر ایرلندی

تریر ایرلندی یک سگ متوسط‌اندام است که در ایرلند به عنوان سگ کاری مزرعه و شکار آفات اهلی شد. این نژاد از قدیمی‌ترین تریرها به شمار می‌رود و با پوشش یکدست قرمز و هیکل کشیده و بلندپا شناخته می‌شود. لقب «بی‌باک» از همان دوران اولیه به این نژاد چسبیده و اشاره‌ای است به رفتار جسورانه‌اش در برابر حیوانات درشت‌تر.

این سگ فعال و هوشیار است و وابستگی محکمی به خانواده‌اش ایجاد می‌کند. تریر ایرلندی را وفادار، سرزنده، باهوش، شجاع و با‌اعتماد به نفس توصیف می‌کنند. پرورش این نژاد برای کار مستقل در برابر موش‌ها و آفات دیگر بوده، از این رو انگیزه قوی دارد و حاضر است بر اساس قضاوت خود عمل کند. در کنار کسانی که می‌شناسد، مهربان و آرام است.

این نژاد مناسب صاحبانی است که بتوانند ورزش روزانه، کنترل ثابت و همراهی مداوم را فراهم کنند. تریر ایرلندی ممکن است در برابر سگ‌های ناآشنا محتاط یا جسور باشد و غریزه شکار قوی دارد، بنابراین حصار امن و نظارت کنار حیوانات کوچک اهمیت دارد. با ساختار و توجه کافی با زندگی خانوادگی سازگار می‌شود.

برای چه کسی مناسب است

تریر ایرلندی برای یک فرد یا خانواده فعال مناسب است که سگی سرسخت و وفادار می‌خواهند و می‌توانند به آموزش و فعالیت روزانه متعهد باشند. برای صاحبانی که مدت طولانی غایب هستند یا حیوانات کوچک قفسی نگه می‌دارند بدون جداسازی، گزینه مناسبی نیست. اجتماعی‌سازی زودهنگام به کاهش دودلی در برابر سگ‌های ناآشنا کمک می‌کند.

تریر ایرلندی از ایرلند می‌آید؛ جایی که کشاورزان تریرهای قرمز سرسختی را برای کنترل موش‌ها و آفات دیگر و نگهبانی مزرعه نگه می‌داشتند. نسب دقیق اولیه این نژاد مستند نیست، اما در زمره قدیمی‌ترین انواع تریر جزایر بریتانیا شمرده می‌شود. پرورش اولیه آن بر پایه توانایی کاری بود، نه ظاهر.

علاقه سازمان‌یافته در نیمه دوم قرن نوزدهم رشد کرد. نمایشگاه‌های سگ در ایرلند از دهه ۱۸۷۰ کلاس‌هایی برای این نژاد برگزار کردند که پرورش‌دهندگان را به سمت نوع یکنواخت‌تری هدایت کرد. انجمن نژاد در دوبلین در سال ۱۸۷۹ تشکیل شد و استانداردسازی اندازه، پوشش و رنگ در همان دوره دنبال شد. پوشش قرمز یکدست تبدیل به ویژگی اصلی‌ای شد که این نژاد را از تریرهای دیگر متمایز می‌کرد.

تریر ایرلندی در اواخر دهه ۱۸۰۰ از ایرلند به بریتانیا و سپس آمریکای شمالی رفت. به دلیری و شجاعت شهرت پیدا کرد و در جنگ جهانی اول سگ‌های این نژاد به عنوان پیام‌رسان و نگهبان میدان استفاده شدند که بر جایگاه آن افزود.

در دوران معاصر تریر ایرلندی بیشتر به عنوان سگ همراه و نمایشی نگه داشته می‌شود، هرچند انگیزه کاری خود را حفظ کرده است. در مقایسه با برخی تریرهای دیگر کمتر رایج است اما دنبال‌کنندگان ثابتی در میان کسانی که به شخصیت و تاریخش ارزش می‌دهند دارد.

تریر ایرلندی شکلی چابک و متوازن دارد با بدنی نسبتاً کشیده، پاهای جلویی صاف، و سینه‌ای عمیق اما نه پهن. کل ظاهر نشان‌دهنده سگی فعال است که برای سرعت و استقامت ساخته شده، نه حجم. سر دراز با جمجمه تخت است و گوش‌ها کوچک و V شکل هستند که به سمت کناره سر رو به جلو تا می‌شوند. دم با انحنایی اندک به سمت بالا حمل می‌شود.

پوشش و رنگ‌ها

پوشش ویژگی اصلی این نژاد است. لمسش سخت و سیمی است، به بدن چسبیده و در برابر آب و هوا مقاوم است. مقدار کمی سفیدی روی سینه گاهی دیده می‌شود و معمولاً قابل قبول است، اما رنگ مطلوب قرمز روشن و یکنواخت در سراسر بدن است. توله‌ها ممکن است سایه‌های تیره‌تری داشته باشند که با بزرگ شدن از بین می‌رود. بافت سیمی با کندن دستی (hand stripping) بهتر حفظ می‌شود که هم رنگ و هم زبری را نگه می‌دارد، در مقابل کوتاه کردن با قیچی که پوشش را نرم و کم‌رنگ می‌کند.

تریر ایرلندی سرزنده و شجاع است و وابستگی محکمی به خانواده‌اش دارد. در کنار خانواده مهربان، بازیگوش و محافظ است و اغلب نقش نگهبان را برای خود در نظر می‌گیرد. این نژاد باهوش است و موقعیت‌ها را سریع می‌خواند؛ این ویژگی همراهی خوبی از آن می‌سازد اما همچنین می‌تواند باعث شود وقتی با دستورات مخالف است، سرسختی نشان دهد.

با غریبه‌ها هوشیار است و ابتدا محتاط، اما پس از اینکه مهمان را قابل قبول بداند گرم می‌شود. در برابر سگ‌های دیگر می‌تواند جسور یا دعواجو باشد، به‌ویژه با سگ‌های هم‌جنس، خصلتی که شهرت جسورانه نژاد را رقم زده است. اجتماعی‌سازی زودهنگام و مستمر از درگیری می‌کاهد اما آمادگی ذاتی برای ایستادگی را از بین نمی‌برد.

غریزه شکار قوی است. گربه‌ها، جوندگان و سایر حیوانات کوچک می‌توانند تعقیب را برانگیزند، بنابراین خانوارهایی با حیوانات کوچک نیاز به مدیریت دقیق دارند. با کودکانی که با آن‌ها بزرگ شده معمولاً رفتار خوبی دارد، هرچند انرژی بالایش با بچه‌های خیلی کوچک به نظارت نیاز دارد. این سگ به کار، درگیری ذهنی، و صاحبی با اطمینان به نفس نیاز دارد.

آرایش

• یک یا دو بار در هفته پوشش را برس بزنید تا موهای ریخته شده برداشته شود Ùˆ از گره‌خوردگی جلوگیری شود.
• تقریباً دو تا سه بار در سال پوشش را با روش کندن دستی Ù†Ú¯Ù‡ دارید تا بافت سیمی Ùˆ رنگ قرمز حفظ شود.
• فقط در صورت نیاز حمام بدهید، زیرا شستشوی مکرر پوشش زبر را نرم می‌کند.
• گوش‌ها را به طور منظم Ú†Ú© Ùˆ تمیز کنید، ناخن‌ها را هر چند هفته یک بار کوتاه کنید، Ùˆ چند بار در هفته دندان‌ها را مسواک بزنید.

ورزش

• حداقل Û¶Û° دقیقه فعالیت روزانه بین پیاده‌روی Ùˆ بازی تقسیم کنید.
• در محوطه‌ای امن فرصت دویدن آزاد بدهید تا غریزه شکار مشکلی ایجاد نکند.
• بازی‌های بویایی، تمرینات آموزشی یا خوراک‌دهنده‌های پازلی را اضافه کنید.
• در نزدیکی جاده‌ها Ùˆ حیوانات Ú©ÙˆÚ†Ú© از قلاده یا حصار استفاده کنید.

محیط

تریر ایرلندی با ورزش کافی با زندگی در خانه یا آپارتمان سازگار می‌شود، اما دسترسی به حیاطی با حصار محکم برایش بهتر است. حصار باید محکم و ضدحفاری باشد، چون این نژاد حفاری می‌کند و تعقیب می‌کند. به لطف پوشش متراکمش سرما و هوای مرطوب را تحمل می‌کند. نباید مدت طولانی تنها بماند، زیرا خستگی می‌تواند منجر به پارس و حفاری شود.

تریر ایرلندی با غذای کامل و متوازن مخصوص سگ که برای سن و سطح فعالیتش فرموله شده باشد رشد خوبی دارد. به عنوان یک نژاد متوسط فعال، به پروتئین و چربی کافی برای تامین انرژی نیاز دارد، اما مقدار غذا باید کنترل شود تا از اضافه وزن جلوگیری شود، چون وزن اضافی به مفاصل فشار می‌آورد. غذایی متناسب با مرحله زندگی سگ انتخاب کنید و وضعیت بدنی را زیر نظر داشته باشید، نه اینکه فقط به راهنمای روی بسته اتکا کنید. آب تازه همیشه باید در دسترس باشد.

تنقلات و مکمل‌ها

تنقلات را حدود ۱۰ درصد کالری روزانه نگه دارید و آن را در مقدار وعده‌ها لحاظ کنید. اکثر تریرهای ایرلندی که رژیم کامل دارند به مکمل نیازی ندارند. دامپزشک ممکن است در موارد خاص مکمل مفصل یا پوست را پیشنهاد دهد، اما مکمل‌ها فقط با توصیه متخصص اضافه شوند.

تریر ایرلندی به عنوان نژادی قوی و سالم با عمر معمول ۱۳ تا ۱۵ سال شناخته می‌شود. پرورش مسئولانه و مراقبت دامپزشکی روتین اکثر سگ‌ها را تا پیری در وضعیت خوب نگه می‌دارد. مانند هر نژادی، چند بیماری ارثی و اکتسابی در این نژاد بیشتر از جمعیت عمومی سگ‌ها دیده می‌شود و آگاهی از آن‌ها در تشخیص زودهنگام کمک می‌کند.

مراقبت پیشگیرانه

• واکسیناسیون‌ها Ùˆ پیشگیری از انگل را به روز Ù†Ú¯Ù‡ دارید.
• معاینات سالانه دامپزشکی برنامه‌ریزی کنید، با معاینات بیشتر برای سگ‌های سالمند.
• مراقبت دندانی را برای کاهش بیماری لثه ادامه دهید.
• وضعیت بدنی را زیر نظر داشته باشید Ùˆ سگ را لاغر Ù†Ú¯Ù‡ دارید.
• از پرورش‌دهندگانی استفاده کنید Ú©Ù‡ برای بیماری‌های ارثی شناخته‌شده غربالگری انجام می‌دهند.

تریر ایرلندی باهوش است و سریع یاد می‌گیرد، اما برای کار با ابتکار خود پرورش یافته، پس می‌تواند لجوج باشد و انتخابی دستور بدهد. آموزش زمانی بهترین نتیجه را دارد که ثابت، محکم و منصفانه باشد، با قوانین واضح از همان ابتدا. روش‌های تند معمولاً نتیجه معکوس دارند و سگی می‌سازند که مقاومت می‌کند تا همکاری. جلسات کوتاه و متنوع توجه این نژاد را بهتر از تمرینات طولانی تکراری حفظ می‌کند.

اجتماعی‌سازی به اندازه اطاعت اهمیت دارد. معرفی سگ‌های دیگر، آدم‌ها و موقعیت‌های مختلف از توله‌گی تمایل نژاد به پرخاشگری در برابر سگ‌ها را کاهش می‌دهد. برگشت با صدا (recall) به دلیل غریزه شکار قوی چالش است، پس خیلی تمرین کنید و در نزدیکی حیوانات کوچک یا ترافیک سگ را قلاده بگذارید.

اصول اولیه

۱. اجتماعی‌سازی و دست‌آموز کردن ملایم را از توله‌گی شروع کنید. ۲. پاسخ به اسم و نشستن و خوابیدن مطمئن را آموزش دهید. ۳. recall را ابتدا در محیط‌های کم‌حواس‌پرتی بسازید، سپس حواس‌پرتی اضافه کنید. ۴. راه رفتن با قلاده شل را برای مدیریت انگیزه نژاد تمرین کنید. ۵. بازی‌ها و تکالیف ساختارمند اضافه کنید تا انرژی و هوش را هدایت کنید.

پرورش مسئولانه تریر ایرلندی بر خُلق، ساختار بدنی و غربالگری سلامت تمرکز دارد. سگ‌های تولیدمثل باید از نظر جسمی بالغ باشند، که معمولاً منتظر ماندن تا سال دوم به جای اولین فصل یا دو فصل اول را می‌طلبد. هر دو والد باید پیش از جفت‌گیری از نظر بیماری‌های ارثی شناخته‌شده در این نژاد ارزیابی شوند.

بارداری حدود ۶۳ روز از لقاح طول می‌کشد. سایز توله‌ها معمولاً متوسط است. ماده معمولاً بدون مشکل عمده زایمان می‌کند، اما محیط آرام برای زایمان و پشتیبانی دامپزشکی در دسترس حسی است. توله‌ها کر و کور به دنیا می‌آیند و هفته‌های اول کاملاً به مادر وابسته‌اند.

دست‌آموز کردن و اجتماعی‌سازی زودهنگام خُلق این نژاد را شکل می‌دهد. توله‌ها باید از سنین اولیه با دست‌آموز کردن ملایم، صداهای خانگی و سطوح مختلف آشنا شوند و باید تا سن مناسب ترک کردن با مادر و هم‌توله‌ها بمانند، که معمولاً حدود هشت هفته است. با توجه به انگیزه این نژاد و جسارتش در برابر سگ‌ها، تجربه اجتماعی اولیه در تمام طول زندگی‌اش تاثیر می‌گذارد.

راجستر سگ نژاد تریر ایرلندی در افغانستان

سگی که سند دارد با یک زنگ به خانه برمی‌گردد؛ سگی که ندارد، به بخت حواله است. برای سگ نژاد تریر ایرلندی سند رایگان بسازید: عکس، مشخصات و شماره تلیفون شما، در پروفایلی که تا آخر عمرش اعتبار دارد و یک افغانی هم نمی‌خواهد. راجستر یک بار است و بس.

پانزده رقم چیپ سگ نژاد تریر ایرلندی تا وقتی گنگ است که ریکاردی آن را به شماره شما وصل نکند. این پیوند را رایگان بسازید: راجستر در یونایتد پت کلاب هیچ‌گاه ختم نمی‌شود، هر مارک چیپ را می‌پذیرد و هر تغییر معلومات رایگان است. اول راجستر چیپ، بعد حساب.