درور

دریوِر یک سگ شکاری کوتاه‌پا از سویدن است که برای راندن آهو و خرگوش به سوی شکارچی منتظر، با سرعتی آرام و قابل کنترل، پرورش داده شده است. اندام کوتاه آن باعث می‌شود همیشه به بوی روی زمین نزدیک بماند و صدای بلند و آهنگین آن به شکارچی می‌رساند که تعقیب به کدام سمت می‌رود. بیرون از میدان شکار، این نژاد آرام، اجتماعی و آسان برای زندگی مشترک است.

دریوِرهای بالغ قد کوتاهی دارند، اما بدنی مستحکم و چهارگوش دارند که برای پایداری ساخته شده، نه برای سرعت. این نژاد با انسان‌ها در هر سن دوستانه رفتار می‌کند و به‌ندرت پرخاشگری نشان می‌دهد. غریزه رهگیری قوی در آن باقی مانده، به همین دلیل یک بوی روی زمین می‌تواند توجه آن را به‌سرعت جلب کند.

دریوِر در سویدن و کشورهای همسایه به عنوان همراه شکار محبوبیت دارد و در جاهای دیگر بسیار کمتر دیده می‌شود. خانواده‌هایی که می‌توانند فعالیت روزمره و فرصت کافی برای استفاده از بینی این سگ فراهم کنند، این نژاد را در بهترین حالت آن می‌بینند.

دریوِر برای چه کسانی مناسب است

دریوِر به درد صاحبان فعالی می‌خورد که می‌توانند پیاده‌روی‌های روزانه طولانی و یک حویلی محصور با فنس مطمئن فراهم کنند. این سگ در خانه‌هایی که به شکار یا ورزش‌های رهگیری می‌پردازند خوب جور می‌آید و با کودکان و سگ‌های دیگر خوب کنار می‌آید. صدای رسا و غریزه قوی بویایی آن باعث می‌شود برای آپارتمان‌هایی که همسایه‌های نزدیک دارند یا برای صاحبانی که نمی‌توانند بینی مصمم آن را در پیاده‌روی مدیریت کنند، چندان مناسب نباشد.

دریوِر ریشه در سگ‌های شکاری کوتاه‌پایی دارد که در اوایل دهه ۱۹۰۰ از اروپای قاره‌ای به سویدن آورده شدند. شکارچیان به سگی نیاز داشتند که آنقدر کوتاه‌قد باشد که بتواند آهو و خرگوش را با سرعتی آرام دنبال کند، تا شکار به سمت تفنگ حرکت کند نه اینکه فرار داده شود. آمیزش میان سگ‌های وارداتی از نوع داکسهاند و سگ‌های شکاری محلی دیگر، نسل بنیادین را به وجود آورد.

این سگ‌ها برای چندین دهه همراه با دیگر سگ‌های شکاری کوتاه‌پای سویدنی تحت یک عنوان کلی‌تر گروه‌بندی می‌شدند. با متمایز شدن این نوع، پرورش‌دهندگان سویدنی تلاش کردند اندازه، تناسب اندام و سبک کاری آن را در یک نژاد قابل شناسایی تثبیت کنند.

نام دریوِر از طریق یک مسابقه عمومی نام‌گذاری که در سال ۱۹۴۷ در سویدن برگزار شد، انتخاب گردید. این واژه از اصطلاح سویدنی به معنای راندن شکار گرفته شده که وظیفه اصلی این نژاد در میدان را توصیف می‌کند. اندکی پس از آن، این نژاد در داخل سویدن به رسمیت شناخته شد.

دریوِر همچنان به طور گسترده برای شکار در سویدن استفاده می‌شود و به تعداد کمتر در دیگر کشورهای شمال اروپا و امریکای شمالی یافت می‌شود. این نژاد هرگز به یک سگ همراه معمولی خارج از محافل شکار تبدیل نشده، که همین امر خصلت کاری آن را تا حد زیادی حفظ کرده است.

دریوِر بدنی طویل و کوتاه دارد که روی پاهای کوتاه و قوی قرار گرفته است. ساختار بدن آن چهارگوش است نه فشرده، که به آن توان پیمایش مسافت و پایداری در سرعت کاری ثابت می‌دهد. سر آن نسبتاً طویل با توقف واضح است و گوش‌ها در ارتفاع متوسط، با طول متوسط قرار دارند و صاف روی گونه‌ها آویزان می‌شوند. دم آن نسبتاً طویل است و ممکن است هنگام کار به صورت افقی یا کمی بالا حمل شود.

پوست و رنگ‌ها

پوست کوتاه و متراکم است و صاف روی بدن قرار می‌گیرد، با موهای کمی بلندتر روی گردن، پشت ران‌ها و زیر دم. معیار نژاد هر رنگی را می‌پذیرد، اما نشانه‌های سفید باید همیشه وجود داشته و به خوبی قابل دید باشد، که این به شکارچی کمک می‌کند سگ را در میان بوته‌ها ببیند. الگوهای رایج شامل سه‌رنگ و قرمز یا زرد شنی همراه با سفید است. رنگ سفید معمولاً روی پوزه، گردن، سینه، پاها و نوک دم دیده می‌شود. پوست کوتاه به مراقبت کمی نیاز دارد تا مرتب بماند.

دریوِر به خاطر خوی شاد و متعادل شناخته شده است. این سگ با اعضای خانواده دوستانه است و معمولاً از غریبه‌ها نیز استقبال می‌کند، با گرایش کمی به خجالتی بودن یا پرخاشگری. در برابر کودکان صبور و بردبار است و به طور کلی بدون مشکل سگ‌های دیگر را می‌پذیرد، ویژگی‌ای که ریشه در تاریخچه کار گروهی آن دارد.

این نژاد هوشیار است و به سرعت ورود مهمانان یا صداهای غیرعادی را اعلام می‌کند، به همین دلیل بدون آنکه پرخاشگر باشد، نگهبان توانایی به شمار می‌رود. میراث شکاری آن در غریزه قوی بویایی نمایان است: یک ردپای تازه می‌تواند تمام توجه آن را جلب کند و ممکن است با تمرکز کامل یک بو را دنبال کند. دریوِر همچنین صدای بلند و رسایی دارد که با علاقه در حین ردیابی و گاهی هم در خانه از آن استفاده می‌کند.

از آنجا که گربه‌ها و حیوانات خانگی کوچک می‌توانند غریزه تعقیب را در آن برانگیزند، آشنا کردن زودهنگام و نظارت کمک‌کننده است. با فعالیت و همراهی کافی، دریوِر به یک همراه آرام و مهربان در خانه تبدیل می‌شود.

آرایش

• پوست کوتاه را هفته‌ای یک بار برس بزنید تا موهای اضافه پاک شود و پاکیزه بماند
• تنها زمانی حمام دهید که سگ کثیف شده باشد، زیرا شستشوی مکرر لازم نیست
• گوش‌های آویزان را هفته‌ای بررسی و تمیز کنید تا خطر عفونت کاهش یابد
• ناخن‌ها را هر چند هفته کوتاه کنید و بعد از وقت گذراندن بیرون، پاها را بررسی کنید
• دندان‌ها را چند بار در هفته برس بزنید تا سلامت دهان حفظ شود

تمرین

• روزانه دست‌کم یک ساعت فعالیت، تقسیم شده میان پیاده‌روی و بازی، فراهم کنید
• سگ را روی زنجیر یا در محوطه محصور نگه دارید، زیرا یک بو می‌تواند آن را با خود ببرد
• بازی‌های بویایی، کار ردیابی یا فعالیت شکار برای استفاده از بینی آن فراهم کنید
• کارهای ذهنی مانند بازی‌های جستجو اضافه کنید تا از خستگی و بی‌حوصلگی جلوگیری شود

محیط

دریوِر با بیشتر خانه‌هایی که حویلی دارند سازگار می‌شود، به شرط آنکه تمرین روزانه دریافت کند. فنس مطمئن مهم است زیرا این نژاد یک ردپا را تا مسافت‌های دور دنبال می‌کند. صدای بلند آن می‌تواند دور برسد، پس برای خانه‌هایی با فاصله میان همسایه‌ها مناسب‌تر است تا آپارتمان‌های فشرده. پوست کوتاه آن در هوای بسیار سرد محافظت محدودی می‌دهد، پس در گشت‌های طولانی زمستانی، پناهگاه و نظارت اهمیت دارد.

دریوِر با یک غذای سگ کامل و متوازن که با اندازه، سن و سطح فعالیت آن هماهنگ باشد خوب پیش می‌رود. سگ‌های کاری و شکاری در فصل‌های فعال به کالری بیشتر نیاز دارند، در حالی که یک سگ خانگی کم‌تحرک به مقدار کمتر نیاز دارد تا از افزایش وزن جلوگیری شود. از آنجا که این نژاد کمر طویل و پاهای کوتاه دارد، وزن اضافه فشار بیشتری بر ستون فقرات و مفاصل وارد می‌کند، پس کنترل مقدار غذا اهمیت دارد. آب تازه باید همیشه در دسترس باشد.

خوراکی‌های اضافه و مکمل‌ها

خوراکی‌های اضافه را به مقدار کم بدهید و آن را در حساب کالری روزانه بگنجانید، زیرا این نژاد به آسانی وزن اضافه می‌کند. بیشتر دریوِرهایی که غذای کامل می‌خورند به مکمل اضافه نیاز ندارند. یک داکتر بیطار ممکن است برای سگ‌های مسن، با توجه به اندام کمر طویل، مکمل تقویت مفاصل پیشنهاد کند، اما مکمل‌ها تنها باید با مشوره تخصصی افزوده شوند.

دریوِر نژادی است که به طور کلی صحتمند و قوی است و عمر مفید معمول آن ۱۲ تا ۱۵ سال است. پیشینه کاری و محبوبیت نسبتاً کم آن کمک کرده تا ذخیره ژنتیکی سالم باقی بماند. نگرانی‌های اصلی بیشتر به شکل بدن و گوش‌های آن مربوط می‌شود تا به بیماری‌های ارثی گسترده. معاینات منظم داکتر بیطار و مدیریت درست وزن به داشتن یک زندگی طولانی و فعال کمک می‌کند.

مراقبت پیشگیرانه

• واکسیناسیون منظم و کنترل انگل را ادامه دهید
• وزن سالم را برای محافظت از کمر و مفاصل حفظ کنید
• گوش‌ها را هفته‌وار تمیز و بررسی کنید
• دندان‌ها را به طور منظم برس بزنید و معاینه دندان را برنامه‌ریزی کنید
• یک معاینه سالانه داکتر بیطار رزرو کنید و برای سگ‌های مسن مراجعات بیشتری داشته باشید

دریوِر باهوش و مشتاق به راضی کردن صاحبش است، اما استقلال ذاتی یک سگ شکاری بویایی باعث می‌شود وقتی به یک ردپای جالب برمی‌خورد، دستورها را نادیده بگیرد. آموزش زمانی بهترین نتیجه را می‌دهد که زودهنگام آغاز شود و ثابت باقی بماند. جلسات کوتاه و متنوع بهتر از تمرین‌های طولانی و تکراری توجه سگ را نگه می‌دارد. برگشت مطمئن نزد صاحب دشوارترین و مهم‌ترین درس است، زیرا این نژاد یک بو را تا مسافت‌های دور دنبال می‌کند، پس بیشتر تمرین‌های بدون زنجیر باید در محوطه‌های محصور انجام شود تا زمانی که برگشت آن مطمئن شود.

اصول اولیه

۱. اجتماعی‌سازی را در دوره توله‌گی با انسان‌ها، سگ‌ها و منظره‌ها و صداهای روزمره آغاز کنید ۲. پیش از افزودن دستورهای دشوارتر، واکنش به نام و توجه را آموزش دهید ۳. نشستن، دراز کشیدن و ماندن را با پاداش غذایی و تکرارهای کوتاه بسازید ۴. برگشت را روزانه تمرین کنید، از یک محوطه محصور آغاز کنید و از خوراکی‌های باارزش استفاده نمایید ۵. یک کلمه رهاسازی و آداب زنجیر معرفی کنید تا کشیدن به سمت بوها مدیریت شود ۶. بینی سگ را به سمت ردیابی یا بازی‌های بویایی به عنوان یک خروجی ساختارمند هدایت کنید

دریوِرها معمولاً بین شش تا دوازده ماهگی به بلوغ جنسی می‌رسند، هرچند پرورش‌دهندگان مسئول صبر می‌کنند تا ماده از نظر جسمی و ذهنی بالغ شود، که معمولاً حدود دو سالگی است، پیش از آنکه اجازه جفت‌گیری بدهند. معاینات صحی پیش از جفت‌گیری کمک می‌کند خطر انتقال مشکلات کاهش یابد، با توجه ویژه به سلامت کمر و مفاصل با در نظرداشت اندام طویل این نژاد.

دوره آبستنی از زمان لقاح حدود ۶۳ روز طول می‌کشد. تعداد توله‌ها معمولاً بین چهار تا شش عدد است و بیشتر زایمان‌ها بدون مشکل انجام می‌شود، هرچند باید یک داکتر بیطار در دسترس باشد. مادر توله‌ها را بزرگ می‌کند و از شیر گرفتن معمولی بین چهار تا هفت هفتگی رخ می‌دهد. دست زدن زودهنگام و آشنایی ملایم با زندگی خانگی کمک می‌کند توله‌ها همان خوی ثابت و دوستانه‌ای را که این نژاد به آن معروف است، به دست آورند. توله‌ها معمولاً از حدود هشت هفتگی به خانه‌های جدید فرستاده می‌شوند.

راجستر سگ نژاد درور در افغانستان

در افغانستان هیچ اداره‌ای سگ‌های خانگی را راجستر نمی‌کند؛ نه دیتابیس ملی وجود دارد و نه سندی که سگ گم‌شده را به صاحبش برساند. پس این کار به خود شما می‌ماند. پروفایل رایگان یونایتد پت کلاب معلومات تماس شما را با سگ نژاد درور یکجا نگه می‌دارد و جستجو از کابل تا هر گوشه دنیا کار می‌کند. سگ خود را راجستر کنید؛ چند دقیقه وقت می‌گیرد.

پانزده رقم چیپ سگ نژاد درور تا وقتی گنگ است که ریکاردی آن را به شماره شما وصل نکند. این پیوند را رایگان بسازید: راجستر در یونایتد پت کلاب هیچ‌گاه ختم نمی‌شود، هر مارک چیپ را می‌پذیرد و هر تغییر معلومات رایگان است. اول راجستر چیپ، بعد حساب.