رتریور موفرفری

ریتریور موی پیچدار یکی از کهن‌ترین نژادهای ریتریور است. آنچه آن را از دیگر ریتریورها جدا می‌سازد پوشش بدنش است: انبوهی از پیچ‌های خرد و جمع که سراسر بدن و دُم را می‌پوشاند. این سگ‌ها در کلانسالی درشت، بلندپا و برای استقامت ساخته شده‌اند، نه برای سرعت.

این نژاد در انگلستان برای آوردن شکار در خشکه و آب پرورش یافت، از پرنده‌های دشت تا پرنده‌های آبی. آهنگ کارش از برخی ریتریورها یکنواخت‌تر است و میل دارد خودش فیصله کند، خصلتی که با جست‌وجوهای دراز و مستقل سگ‌های شکاری نخستین برابر بود.

در خانه، این سگ آرام است و با اعضای فامیل مهربان. با کسانی که نمی‌شناسد اکثراً هوشیار و فاصله‌گیر است، و همین آن را نگهبانی طبیعی‌تر از ریتریور معمولی می‌سازد. عمرش معمولاً ۹ تا ۱۴ سال است.

این نژاد مناسب کیست

ریتریور موی پیچدار برای صاحب فعالی مناسب است که بتواند ورزش روزانه و آموزش پیوسته فراهم کند. خصلت مستقلش به کسانی پاداش می‌دهد که از سگی اندیشمند لذت می‌برند، نه سگی که هر اشاره را بی‌چون‌وچرا دنبال می‌کند. برای خانه‌هایی با اطفال کلان‌تر و آشنا با سگ گزینه معقولی است، و برای کسانی که ریتریوری می‌خواهند که به آمدن کسی پشت دروازه هم توجه کند. برای افرادی که ساعت‌های دراز بیرون از خانه‌اند یا سگی همیشه پرابراز محبت می‌خواهند کمتر مناسب است.

ریتریور موی پیچدار در اواخر دهه ۱۷۰۰ و در سال‌های ۱۸۰۰ در انگلستان شکل گرفت. عموماً یکی از نخستین سگ‌هایی پنداشته می‌شود که به‌طور ویژه برای آوردن شکار مرمی‌خورده پرورش یافتند و از چند ریتریور آشناتر امروزی کهن‌تر است.

گمان می‌رود این نژاد از سگ‌های آبی قدیمی بریتانیایی که برای آوردن شکار به کار می‌رفتند تبار می‌برد، با آمیزش‌های بعدی که پیچ مشخص پوشش بدنش را ثابت کردند. روایت‌های آن دوره پیچ را تا اندازه‌ای به آمیزش با پودل نسبت می‌دهند که خودش نژادی کارکن در آب بود، و نسل‌های پیشین ریتریور و اسپانیل آبی به مزاج کاری‌اش افزودند.

این سگ در دوره ویکتوریا میان شکاربان‌ها و شکارچیان انگلیسی محبوب شد، زیرا سرسخت بود، در آب سرد کار می‌کرد و می‌شد به آن اعتماد کرد که ساعت‌ها بدون رهنمایی نزدیک شکار کند. از نخستین نژادهایی بود که در نمایشگاه‌های سگ انگلستان در نیمه دوم سده نزدهم به نمایش گذاشته شد.

در درازنای سده بیستم این نژاد بسیار کمیاب‌تر از لابرادور ریتریور و گولدن ریتریور ماند. شمار آن در هر دو جنگ جهانی کاهش یافت و از آن پس نسبتاً نادر مانده است. باشگاه‌های اصلی کنل در کشورهای انگلیسی‌زبان آن را به رسمیت می‌شناسند و هنوز هم هم به‌حیث سگ شکاری کارکن و هم همدم نگهداری می‌شود.

این سگ بلندقامت و خوش‌تناسب است و بلندتر و رشیدتر از ریتریورهای سنگین‌تر به نظر می‌رسد. بدن اندکی بلندتر از بلندی شانه است، سینه ژرف است و پاها دراز اند، که نمایی ورزشکارانه می‌سازد. سر مانند گُوِه‌شکل است با کاسه سر هموار. ویژگی شاخص آن پوشش بدن است: انبوهی ضخیم از پیچ‌های خرد، جمع و سخت که سراسر بدن را چسپیده به پوست می‌پوشاند، در حالی که روی و پیش‌روی پاها هموار اند.

این پوشش آب را به‌خوبی پس می‌زند و در سرما اندکی محافظت می‌دهد، و به همین سبب این نژاد همیشه روی پرنده‌های آبی کار کرده است.

پوشش بدن و رنگ‌ها

تنها دو رنگ پذیرفته می‌شود: سیاه و جگری. پیچ‌ها باید جمع و سخت باشند، نه شل یا پشمی، و بدن و دُم را یکدست بپوشانند. چون پوشش بدن یک لایه پیچ است، این نژاد کمتر از ریتریورهای دولایه موی خود را می‌ریزد، هرچند باز هم مو می‌اندازد. موی هموار روی روی و موی پیچ‌دار در جاهای دیگر طبیعی است و عیب شمرده نمی‌شود.

این سگ در خانه آرام و یکنواخت است و در فضای باز سرزنده. با فامیل خود پیوند نزدیکی می‌گیرد و با آشنایان نرم است. با بیگانه‌ها معمولاً فاصله‌گیر و محتاط است و به‌جای استقبال، می‌نگرد، که غریزه نگهبانی‌اش را نیرومندتر از بیشتر ریتریورها می‌سازد. این فاصله‌گیری برای نژاد طبیعی است و با کمرویی یا تجاوزگری فرق دارد.

این نژاد باهوش است و به‌زودی یاد می‌گیرد، اما مستقل هم هست و ممکن است در تکرار کارهایی که برایش کسالت‌آور اند کند شود. صاحبان اکثراً آن را سگی توصیف می‌کنند که خودش فیصله می‌کند، نه سگی که تنها برای خوشنود کردن کار می‌کند. جامعه‌پذیری زودهنگام و پیوسته کمک می‌کند فاصله‌گیری طبیعی‌اش به اعتمادبه‌نفس بدل شود، نه به بدگمانی.

با اطفال فامیل خودش معمولاً صبور است و با اطفال کلان‌تری که رفتار سنجیده‌ای با سگ دارند بهتر کنار می‌آید. در صورت کلان شدن در پهلوی سگ‌های دیگر معمولاً با آن‌ها سازگار است. پیشینه شکاری‌اش به این معناست که ممکن است حیوانات خرد را تعقیب کند، پس آشنا ساختنش با پشک‌ها و دیگر حیوانات خرد باید با احتیاط باشد.

آراستن

پوشش پیچ‌دار در مقایسه با موهای درازتر کم‌زحمت است و به کوتاه کردن یا قیچی کردن برای شکل دادن نیاز ندارد.

• برس کشیدن بیش از حد پیچ‌ها می‌تواند آن‌ها را ژولیده بسازد، پس بیشتر صاحبان به‌ندرت و سبک آن را آراسته می‌کنند.
• در صورت نیاز برای بازگرداندن پیچ‌ها، پوشش را غسل یا تر کنید و بگذارید خودش خشک شود.
• پس از آب‌بازی گوش‌ها را وارسی و خشک کنید تا خطر عفونت کم شود.
• ناخن‌ها را مرتب کوتاه و دندان‌ها را به‌طور منظم برس بزنید.
• در فصل تبدیل پوشش انتظار موریزی بیشتری داشته باشید.

ورزش

این سگ یک شکاری کارکن است و به فعالیت واقعی روزانه نیاز دارد، نه تنها یک قدم‌زدن کوتاه.

• دست‌کم یک ساعت ورزش در روز را هدف بگیرید، پخش‌شده در درازنای روز.
• آب‌بازی، آوردن توپ و بازی‌های آوردن شکار به سبک میدانی برای این نژاد مناسب اند.
• بازی‌های آموزشی را بگنجانید که ذهن سگ را به کار بیندازند، زیرا کسالت می‌تواند به عادت‌های ناخواسته بینجامد.
• محوطه‌ای با دیوار محفوظ سودمند است، زیرا این نژاد رد بو را تعقیب می‌کند و ممکن است سرگردان شود.

محیط

این سگ در خانه‌ای با فضا و دسترسی به ورزش بیرونی بهترین حالت را دارد. در خانه‌ای با حویلی بهتر از اپارتمان خردی بدون دسترسی بیرونی جا می‌افتد. به سبب پوشش آب‌گریزش حالت خنک و تر را تحمل می‌کند، اما مانند همه سگ‌ها نباید بدون سرپناه در گرما یا سرما رها شود. با همراهی و فعالیت منظم خوشحال‌تر است تا تنها ماندن برای مدت‌های دراز.

غذای کامل و متوازن متناسب با مرحله زندگی و اندازه سگ بدهید. این نژاد به‌حیث سگی کلان و کارکن به غذایی نیاز دارد که بدنی فعال را بدون اضافه‌وزن نگه دارد، زیرا وزن اضافی به بندها فشار می‌آورد. توله‌های نژادهای کلان باید با غذای ویژه رشد نژاد کلان تغذیه شوند تا رشدشان پیوسته و کنترل‌شده باشد.

مقادیر زیر نقطه آغاز کلی اند. آن‌ها را بر بنیاد حالت بدنی هر سگ تنظیم کنید و رهنمای تغذیه روی غذای مصرفی را دنبال کنید. همیشه آب تازه فراهم کنید.

خوراکی‌های تشویقی و مکمل‌ها

خوراکی‌های تشویقی را در حدود ۱۰ فیصد کالری روزانه نگه دارید تا توازن غذا را برهم نزنند. بسیاری از صاحبان بخشی از سهمیه روزانه سگ را برای پاداش آموزش به کار می‌برند، که با ریتریوری که به غذا انگیزه می‌گیرد سازگار است. سگ سالمی که غذای کامل می‌خورد معمولاً به مکمل نیاز ندارد؛ پیش از افزودن مکمل بند، پوست یا هر مکمل دیگر، به‌ویژه در دوران رشد، با داکتر حیوانات مشوره کنید.

ریتریور موی پیچدار نژادی نسبتاً سرسخت با عمر معمول ۹ تا ۱۴ سال است. مانند بیشتر سگ‌های کلان، نگرانی‌های اصلی صحت به بندها، چشم‌ها و خطر نفخ معده مربوط می‌شود. پرورش‌دهندگان مسئول سگ‌های مولد را از نگاه حالت شانه‌ران و آرنج و بیماری‌های ارثی چشم وارسی می‌کنند، که شانس بروز این مشکلات را در توله‌ها کاهش می‌دهد.

مراقبت پیشگیرانه

• واکسیناسیون و کنترل انگل را به‌روز نگه دارید.
• حالت بدنی لاغر را حفظ کنید تا از بندها محافظت شود.
• روزی دو وعده غذا بدهید و بلافاصله پس از غذا از ورزش سنگین پرهیز کنید تا خطر نفخ کم شود.
• پس از آب‌بازی گوش‌ها را وارسی و خشک کنید.
• معاینه‌های دوره‌ای داکتر حیوانات را برنامه‌ریزی کنید، با مراجعه‌های مکررتر برای سگ‌های مسن.

این سگ نژادی باهوش است که کارهای تازه را به‌زودی می‌گیرد، اما ممکن است از تمرین تکراری خسته شود و اگر جلسه‌ها دراز یا یکنواخت باشند بی‌توجه شود. به برخورد خشن واکنش بدی نشان می‌دهد و به آموزش صبورانه و پاداش‌محور بسیار بهتر پاسخ می‌دهد. صاحبی که جلسه‌ها را کوتاه، رنگارنگ و منصفانه نگه دارد کارگری مشتاق به دست می‌آورد؛ کسی که به تکرار و زور تکیه کند با جنبه لجوج نژاد روبه‌رو می‌شود. چون این سگ دیر کلان می‌شود، صاحبان باید انتظار دوره توله‌گی درازتری از برخی ریتریورها داشته باشند.

پایه‌ها

۱. جامعه‌پذیری را زود آغاز کنید و توله را به آرامی با افراد، جاها، سگ‌ها و صداهای بسیار آشنا سازید تا فاصله‌گیری طبیعی نژاد نرم شود. ۲. نخست واکنش به نام و فراخوان مطمئن را با پاداش‌های ارزشمند آموزش دهید. ۳. اشاره‌های اصلی (بنشین، بخواب، بمان، رها کن) را در جلسه‌های کوتاه چنددقیقه‌ای بیفزایید. ۴. آموزش را رنگارنگ نگه دارید و در حالی که سگ هنوز درگیر است متوقف کنید تا از کسالت پرهیز شود. ۵. غریزه آوردن شکار سگ را در بازی‌ها به کار بگیرید و انرژی‌اش را به فعالیت سازمان‌یافته رهنمون شوید. ۶. اشاره‌ها را در جاهای تازه تمرین کنید تا رفتارها در میان حواس‌پرتی‌ها پایدار بمانند.

ماده‌های این نژاد معمولاً نخستین فحلی خود را بین حدود ۶ تا ۱۲ ماهگی دارند و نرها در سال نخست به بلوغ جنسی می‌رسند. رسیدن به بلوغ به این معنا نیست که سگ آماده تولید مثل است. پرورش‌دهندگان مسئول صبر می‌کنند تا سگ از نگاه جسمی کلان شود و وارسی صحی شانه‌ران، آرنج و چشم را پشت سر بگذارد، سپس جفت‌گیری می‌کنند.

آبستنی از زمان جفت‌گیری حدود ۶۳ روز را در بر می‌گیرد. تعداد توله‌ها متغیر است و حدود هفت توله برای این نژاد رایج است، هرچند زایش‌های خردتر و کلان‌تر هم رخ می‌دهد. مادر معمولاً با کمترین دخالت می‌زاید و توله‌ها را کلان می‌کند، اما پرورش‌دهنده باید زایمان و هفته‌های نخست را از نزدیک پایش کند.

توله‌ها از حدود ۳ تا ۴ هفتگی به‌تدریج از شیر گرفته و به غذای جامد عادت داده می‌شوند و معمولاً از حدود ۸ هفتگی آماده رفتن به خانه‌های تازه اند. دست‌ورزی زودهنگام و آشنا ساختن نرم با دیدنی‌ها و صداهای روزمره در این دوره، جامعه‌پذیری مورد نیاز نژاد را پایه‌ریزی می‌کند. چون این نژاد کمیاب است، یافتن یک زایش ممکن است وقت بگیرد و خریداران احتمالی اکثراً در فهرست انتظار یک پرورش‌دهنده معتبر قرار می‌گیرند.

راجستر سگ نژاد رتریور موفرفری در افغانستان

نام سگ نژاد رتریور موفرفری، تاریخ تولد و یک عکس روشن را درج کنید، شماره تلیفون‌تان را علاوه کنید و ثبت کنید. همین بود؛ رایگان امروز و رایگان فردا. راجستر سگ با چیپ و بدون چیپ هر دو کار می‌کند.

اگر داکتر حیوانات چیپ را زیر پوست سگ گذاشته، هنوز نیم کار مانده: شماره باید در جایی راجستر شود که جستجوگر آن را بیابد. میکروچیپ را راجستر کنید، رایگان در پلان تمام عمر: هر مارکی پذیرفته است، تبدیلی آدرس فیس ندارد و ریکارد در هر ساعت جواب می‌دهد، در داخل و خارج افغانستان. حساب رایگان بسازید و هر دو کار را امروز ختم کنید.