لاکنولدر

لاکن‌ویلدر یک نژاد سبک‌وزن و پرجنبش مرغ است که از ساحه سرحدی راینلند در آلمان به میان آمده است. نام این نژاد از یک اصطلاح هالندی و آلمانی گرفته شده که معمولاً به معنای «سایه روی چادر سفید» ترجمه می‌شود و به سر و دم تیره‌رنگ آن در برابر بدن سفیدش اشاره دارد. تضاد میان نقطه‌های سیاه و پرهای سفید همان خصوصیتی است که این نژاد را در نگاه اول از دیگران متمایز می‌سازد.

این یک پرنده کوچک است که بیشتر برای دانه‌چینی و گشت‌وگذار ساخته شده تا برای تولید گوشت یا تخم‌مرغ فراوان. مرغ‌های این نژاد شمار متوسطی تخم‌مرغ کوچک تا میانه با پوست سفید می‌گذارند و این نژاد به‌ندرت برای مصرف گوشت نگهداری می‌شود. لاکن‌ویلدرها هوشیار و تیزحرکت هستند و هرگاه جای کافی داشته باشند، تمایل زیادی به گشت‌زدن در فضای باز از خود نشان می‌دهند.

این نژاد برای نگهدارنده‌ای مناسب است که خواهان یک گله زینتی باشد که در عین حال با تخم‌گذاری و دانه‌چینی فعال هم به کار او بیاید. برای محوطه‌های تنگ یا خانواده‌هایی که یک پرنده آرام و اهلی برای در آغوش گرفتن می‌خواهند، این نژاد گزینه چندان مناسبی نیست.

مناسب برای چه کسانی است

لاکن‌ویلدر برای نگهدارنده‌ای مناسب است که جا برای دانه‌چینی گله دارد و یک پرنده چشم‌نواز و مستقل را بیشتر از یک حیوان خانگی رام‌شده ترجیح می‌دهد. این نژاد تخم‌گذار قابل‌قبولی از تخم‌مرغ‌های سفید است و در دانه‌چینی نیز کارآمد عمل می‌کند. کسانی که پرنده‌ای آرام و قابل نگهداری برای کودکان خرد یا محوطه‌های تنگ می‌خواهند، نژادهای آرام‌تر را مناسب‌تر خواهند یافت.

لاکن‌ویلدر ریشه در راینلند دارد، ساحه‌ای که میان سرحد آلمان و هالند قرار گرفته است. نام این نژاد در سوابق این منطقه از سده نزدهم به بعد دیده می‌شود و هم نگهدارندگان آلمانی و هم هالندی خود را در شکل‌گیری نخستین آن سهیم می‌دانند. طرح سر و دم تیره روی بدن سفید همان صفتی بود که در طول نسل‌ها انتخاب و تثبیت شد.

پرورش‌دهندگان آلمانی معمولاً در تثبیت استندرد امروزی لاکن‌ویلدر اعتبار بیشتری دارند و این نژاد با همین نام در محافل مرغداری آلمان طی سده نزدهم جا افتاد. همین رنگ‌بندی کمربندی سیاه و سفید نام یک نژاد گاو از همان منطقه را نیز به خود گرفته که بارها سبب اشتباه میان این دو شده است.

این نژاد در اوایل سده بیستم به بریتانیا رسید و در استندردهای مرغداری بریتانیا پذیرفته شد. در همان دوره به امریکای شمالی نیز راه یافت و در «استندرد کمال» انجمن مرغداری امریکا جا گرفت.

لاکن‌ویلدر هیچ‌گاه یک پرنده تولید تجارتی نبوده است. این نژاد به‌عنوان یک نژاد زینتی و مناسب گله‌های کوچک باقی مانده و در برخی دوره‌ها شمار آن آن‌قدر کم شده که توجه گروه‌های حفاظت از نژادهای میراثی مرغداری را به خود جلب کرده است.

لاکن‌ویلدر پرنده‌ای است کوچک، خوش‌ترکیب و با حالت ایستادگی راست و پرتحرک. بدن آن سفید است، حال آنکه سر، پرهای گردن و دم به رنگ سیاه مایل به سبز یک‌دست دیده می‌شود. پرهای زینی خروس‌ها سفید با خط‌های سیاه هستند. تاج یک‌ردیفه، صورت و ریش‌ها قرمز، نرمه گوش‌ها سفید و پاها آبی‌خاکستری و بدون پر می‌باشند.

مرز روشن میان نقطه‌های سیاه و بدن سفید همان معیاری است که این نژاد بر اساس آن داوری می‌شود. لکه‌دار شدن، خاکستری‌شدن در بخش سفید یا دیده‌شدن پرهای سفید در بخش‌های سیاه، همه به‌عنوان نقص شمرده می‌شوند.

پوشش پر و رنگ‌ها

این نژاد تنها با یک الگوی سیاه و سفید شناخته‌شده است و برخلاف برخی نژادهای دیگر، گونه‌های رنگی گسترده‌ای ندارد. یک گونه بانتام نیز وجود دارد که تقریباً یک‌چهارم وزن نمونه استندرد را دارد و همان نشانه‌ها را حمل می‌کند. پرها نزدیک به بدن قرار می‌گیرند که به این پرنده یک شکل باریک و کشیده می‌دهد و با عادت‌های پرتحرک آن همخوانی دارد.

لاکن‌ویلدر نژادی است فعال و هوشیار با روحیه‌ای به‌شدت مستقل. این پرندگان بیشتر روز را در حرکت می‌گذرانند، دانه می‌چینند و در محوطه گشت می‌زنند و به‌سرعت به حرکت‌های بالای سر و صداهای ناآشنا واکنش نشان می‌دهند. همین هوشیاری آن‌ها را در فرار از تهدیدهای زمینی توانا می‌سازد، اما مانع از آن می‌شود که خویی آرام و قابل نگهداری پیدا کنند.

در برابر انسان‌ها این نژاد معمولاً کناره‌گیر است. پرورش دستی و تماس ملایم منظم می‌تواند کمک کند، اما بیشتر لاکن‌ویلدرها رمنده باقی می‌مانند و از بغل‌گرفتن خوش‌شان نمی‌آید. به‌طور معمول نسبت به نگهدارنده‌های خود پرخاشگر نیستند. در میان هم‌گله‌ای‌ها در گروه‌های مخلوط خوب کنار می‌آیند، هرچند انرژی زیادشان می‌تواند نژادهای بسیار آرام را مضطرب کند. خروس‌ها هوشیار هستند اما به‌عنوان پرندگانی غیرمعمول در ستیزه‌جویی شناخته نشده‌اند. در برابر حیوانات خانگی دیگر، این نژاد محتاط عمل می‌کند و معمولاً فاصله خود را حفظ می‌کند.

لاکن‌ویلدر پس از تأمین نیاز آن به فضا، نژادی سرسخت و کم‌دردسر است. مهم‌ترین نکته در نگهداری آن توانایی پروازش و تمایل زیادش به گشت‌زدن است که هر دو نیازمند برنامه‌ریزی برای محوطه هستند.

نظافت و آراستگی

• پاها و انگشت‌ها را برای کنه پای فلسی و گلوله‌های گل بررسی کنید
• در فصل‌های گرم به‌ویژه دور مقعد و زیر بال‌ها برای شپش و کنه سرخ بررسی کنید
• یک محل خشک برای حمام خاک فراهم کنید تا پرندگان بتوانند خود انگل‌ها را مدیریت کنند
• پاهای آبی‌خاکستری را پاکیزه نگه دارید؛ نیازی به قیچی‌کردن یا کار روی پوشش پر نیست

تمرین و فعالیت

• هر روز دسترسی به محوطه باز یا فضای گشت بزرگ بدهید؛ این نژاد در محوطه‌های تنگ به‌خوبی عمل نمی‌کند
• هرگاه اجازه بیرون‌رفتن داده شود، دانه‌چینی فعال از سپیده تا غروب انتظار می‌رود
• چوب‌های نشستن و زمین متنوع فراهم کنید تا پرندگان مشغول بمانند

محیط زیست

لاکن‌ویلدرها به‌خاطر پوشش پر فشرده‌شان سرما را نسبتاً خوب تحمل می‌کنند، هرچند تاج یک‌ردیفه در زمستان‌های سخت در معرض یخ‌زدگی قرار دارد، از این رو مرغ‌خانه باید خشک و بدون جریان هوا باشد بدون آنکه کاملاً بسته شود. آن‌ها با سایه و آب کافی گرما را نیز به‌خوبی تحمل می‌کنند. از آنجا که خوب پرواز می‌کنند، محوطه‌ها باید بلند و سرپوشیده باشند یا حصار پیرامون آن‌ها بلند باشد.

لاکن‌ویلدر به یک رژیم غذایی متوازن مرغداری متناسب با سن و وضعیت تخم‌گذاری‌اش نیاز دارد. این پرنده به‌عنوان یک دانه‌چین فعال، بخش قابل‌توجهی از خوراک خود را هنگام گشت‌زدن فراهم می‌کند، اما یک خوراک تجارتی کامل باید همچنان اساس رژیم غذایی باقی بماند تا تغذیه یکدست بماند.

خوراکی‌های اضافی و مکمل‌ها

شن‌ریزه غیرمحلول را به‌صورت آزاد در دسترس بگذارید تا پرندگان بتوانند خوراک و دانه‌های جمع‌شده را در چینه‌دان خرد کنند. برای مرغ‌های تخم‌گذار، صدف خردشده یا یک منبع کلسیم جداگانه بدهید تا کیفیت پوسته تخم بهتر شود. خوراکی‌هایی مانند سبزیجات، کرم آرد و دانه پاشیدنی باید کمتر از حدود ۱۰ فیصد خوراک روزانه باقی بماند تا جیره متوازن رقیق نشود. آب پاک باید همیشه در دسترس باشد.

لاکن‌ویلدر نژادی سرسخت است و اختلال گسترده‌ای مخصوص به این نژاد گزارش نشده است. با نگهداری خوب، این پرندگان معمولاً ۶ تا ۸ سال عمر می‌کنند. بیشتر مشکلات صحی آن همان نگرانی‌های معمول هر گله مرغداری است، نه چیزی خاص این نژاد.

مراقبت پیشگیرانه

• پرندگان را به‌طور منظم برای انگل نزدیک مقعد و زیر بال‌ها بررسی کنید
• مرغ‌خانه را خشک و خوب هواگیر نگه دارید تا مشکلات تنفسی و یخ‌زدگی کاهش یابد
• زمین گشت‌زدن را چرخشی یا استراحت‌دار نگه دارید تا چرخه کرم‌ها شکسته شود
• پرندگان تازه را پیش از افزودن به گله قرنطین کنید
• شن‌ریزه، کلسیم و آب پاک را به‌طور پیوسته فراهم کنید

لاکن‌ویلدر در بهترین حالت خود زمانی است که فضای کافی برای گشت‌زدن و یک مرغ‌خانه امن و خشک برای شب‌نشینی داشته باشد. از آنجا که این نژاد به‌آسانی پرواز می‌کند و از محوطه‌های تنگ خوشش نمی‌آید، محوطه بیرونی بخشی است که بیشترین توجه را می‌طلبد. یک مرغ‌خانه خشک، هواگیر و مصون از حیوانات درنده باقی نیازها را پوشش می‌دهد.

فهرست آماده‌سازی

• مرغ‌خانه خشک و بدون جریان هوا با هواگیری خوب
• چوب‌های نشستن بلند، بالاتر از لانه‌های تخم‌گذاری
• محوطه سرپوشیده یا حصار بلند برای مهار پرندگان پرنده
• محل حمام خاک در یک گوشه خشک و سرپوشیده
• سایه و آب پاک همیشگی برای هوای گرم
• قفل‌های مطمئن و سیم دفن‌شده یا لبه‌دار در برابر حیوانات درنده

تخم‌های لاکن‌ویلدر همان روند معمول جوجه‌کشی مرغ را طی حدود ۲۱ روز دنبال می‌کنند. این نژاد چندان به روی‌تخم‌نشینی گرایش ندارد و بسیاری از مرغ‌ها به‌طور قابل‌اعتماد روی تخم نمی‌نشینند، به همین دلیل نگهدارندگانی که خواهان چوچه هستند، معمولاً به انکوباتور یا یک مرغ روی‌تخم‌نشین از نژاد دیگر روی می‌آورند. تخم‌ها پوست سفید دارند و اندازه کوچک تا میانه.

مراحل جوجه‌کشی

۱. تخم‌های پاک و درست‌نگهداری‌شده را در انکوباتور پیش‌گرم‌شده در ۳۷.۵ درجه سانتی‌گراد بگذارید. ۲. رطوبت را در ۱۸ روز نخست حدود ۴۵ تا ۵۵ فیصد نگه دارید. ۳. تخم‌ها را دست‌کم ۳ تا ۵ بار در روز بچرخانید تا جنین نچسبد. ۴. در حدود روزهای ۷ تا ۱۰ تخم‌ها را در برابر نور بررسی کنید و تخم‌های خالی یا رشدنکرده را بردارید. ۵. در روز ۱۸ چرخاندن را متوقف کنید و رطوبت را برای مرحله قفل‌شدن به ۶۵ فیصد یا بیشتر برسانید. ۶. چوچه‌های تازه بیرون‌آمده را تا خشک‌شدن در انکوباتور بگذارید، سپس به یک محفظه گرم‌کننده در حدود ۳۵ درجه سانتی‌گراد منتقل کنید.