کاتالانا

کاتالانا که به نام کاتالانا دل پرات نیز یاد می‌شود، نژادی از مرغ است که در منطقه کاتالونیا در شمال شرق اسپانیا شکل گرفته است. این نژاد دو منظوره است، یعنی برای تولید شمار قابل ملاحظه‌ای تخم و در عین حال گوشت مناسب برای سفره پرورش یافته است. پرهای بدن آن به رنگ زرد طلایی گرم با دم سیاه است، رنگی که این نژاد را از بیشتر مرغ‌های دیگر منطقه مدیترانه متمایز می‌سازد.

این نژاد با شرایط گرم و خشک سازگار است. پرندگان این نژاد گرمای شدید تابستان را بهتر از بسیاری نژادهای شمالی تحمل می‌کنند و در گرمایی که سایر گله‌ها را کم‌تحرک می‌سازد، همچنان فعال باقی می‌مانند. کاتالانا در جستجوی خوراک بسیار ماهر است و برای یافتن حشرات، دانه‌ها و سبزیجات مسافت زیادی را می‌پیماید، از این رو اگر فضای کافی داشته باشد، بخش بزرگی از خوراک خود را خودش پیدا می‌کند.

کاتالانا پرنده‌ای مستقل و پرانرژی است، نه مرغی که در بغل بنشیند. این نژاد دست‌زدن را تحمل می‌کند اما ترجیح می‌دهد آزادانه بگردد، از همین رو برای پرورش آزاد و مزرعه‌های کوچک گزینه‌ای عملی‌تر است تا محوطه‌های بسته.

مناسب برای چه کسانی است

کاتالانا برای نگهدارندگانی مناسب است که فضای کافی برای چرا و جستجوی خوراک دارند و در منطقه‌ای گرم یا معتدل زندگی می‌کنند. این نژاد به کسانی پاداش می‌دهد که پرنده‌ای پرتولید و کم‌زحمت می‌خواهند و به حیوان خانگی آرام و نوازش‌پذیر ضرورت ندارند. کسانی که در آب و هوای سرد و مرطوب زندگی می‌کنند یا مرغ‌های خود را در محوطه‌های کوچک ثابت نگه می‌دارند، ممکن است این نژاد را بی‌قرار و دشوارتر برای آرام‌کردن بیابند.

نام کاتالانا برگرفته از کاتالونیا است، منطقه‌ای در شمال شرق اسپانیا که این نژاد در آنجا پرورش یافته است. این نژاد پیوند نزدیکی با شهر ال پرات د یوبرگات در نزدیکی بارسلونا دارد و نام کامل اسپانیایی آن، کاتالانا دل پرات، همین خاستگاه را نشان می‌دهد. کشاورزان محلی طی نسل‌ها این نژاد را از مرغ‌های معمول حیاط خانه در منطقه مدیترانه شکل دادند تا پرنده‌ای عملی برای تخم و گوشت به دست آید.

این نژاد در سده نزدهم به عنوان یک گونه شناخته‌شده در اسپانیا ثبت شد. این مرغ به یکی از پرورش‌یافته‌ترین نژادهای بومی این کشور بدل شد و در کاتالونیا مایه افتخار منطقه‌ای بود، جایی که همچنان بخش ثابتی از مزرعه‌ها و بازارها باقی ماند.

مهاجرت و تجارت اسپانیایی‌ها کاتالانا را به آن سوی اقیانوس اطلس برد و این نژاد در بخش‌هایی از امریکای جنوبی جا افتاد، جایی که تحمل آن در برابر گرما با آب و هوای آنجا سازگار بود. این نژاد در کشورهایی مانند ارجنتاین و دیگر نقاط این قاره طرفداران خود را پیدا کرد.

بیرون از اسپانیا و امریکای جنوبی، کاتالانا نسبتاً کمیاب باقی ماند. این نژاد در چندین کشور از سوی سازمان‌های استاندارد مرغداری شناخته شده است، اما در شمار کمتری نسبت به نژادهای بزرگ تجارتی و نمایشی نگهداری می‌شود و اکنون بخشی از ارزش آن به عنوان یک مرغ میراثی شناخته می‌شود.

کاتالانا پرنده‌ای میانه‌اندازه با ایستادن نسبتاً راست و فعال است. بدن آن برای یک نژاد دو منظوره سفت و خوش‌فرم است و بر روی پاهای صاف و بدون پر قرار دارد. نمای کلی آن متعادل است نه سنگین، ویژگی‌ای که با نژادی ساخته‌شده برای چرا و جستجوی خوراک هم‌خوانی دارد.

تاج یگانه در خروس‌ها قرمز و راست‌ایستاده است، در حالی که مرغ‌ها اغلب بخش عقب تاج را به یک سو خوابیده دارند. رخسار سرخ، نرمه‌گوش سفید است و منقار و پاها به رنگ سرمه‌ای روشن یا مایل به آبی می‌زند.

پوشش پر و رنگ‌ها

رنگ اصلی این نژاد زرد طلایی گرم در سراسر بدن است که با دم سیاه و سیاهی در پرهای پرواز و گاهی پرهای گردن همراه است. این سیاهی اغلب در نور مناسب جلای سبز دارد. در برخی مناطق نوع بانتام (کوچک‌اندازه) کاتالانا نیز وجود دارد که همان الگوی زرد و سیاه را در اندازه‌ای کوچک‌تر حفظ می‌کند.

کاتالانا مرغی پرانرژی و خودکفا است. این پرندگان بخش بزرگی از روز را در حرکت می‌گذرانند، در سراسر محوطه می‌خراشند و شکار می‌کنند و همیشه نسبت به اطراف خود هوشیار می‌مانند. همین هوشیاری باعث می‌شود در برابر شکارچیان به سرعت واکنش نشان دهند، اما در عین حال اگر ترسانده شوند یا در جای تنگ نگهداری شوند، ممکن است رمنده شوند.

این نژاد در برخورد با انسان خونسرد است اما مهرورز نیست. کاتالانا دست‌زدن و مراقبت روزمره را می‌پذیرد، با این حال فاصله خود را حفظ می‌کند و به ندرت نقش مرغ بغلی را می‌پذیرد. در میان گله عموماً خوب کنار می‌آید و در صورت داشتن فضای کافی، با سایر پرندگان خانگی نیز همزیستی می‌کند. محبوس‌ماندن در محوطه‌های کوچک این نژاد را بی‌قرار می‌سازد، پس بهترین حالت برای آن داشتن فضای باز است.

مرغ‌های این نژاد چندان به کرچی (خوابیدن روی تخم) تمایل ندارند، از این رو نگهدارندگانی که چوچه می‌خواهند، معمولاً به انکوباتور یا مرغ کرچ از نژاد دیگر تکیه می‌کنند.

کاتالانا نژادی نیرومند است که بیرون از مراقبت معمول و اساسی مرغداری چیز زیادی نمی‌خواهد. ضرورت‌های اصلی آن فضای باز برای چرا و محافظت در برابر شرایطی است که سرزمین اصلی‌اش کمتر آن را داشت، عمدتاً سرما و رطوبت.

نظافت و آراستگی

• یک محل خشک برای حمام خاک فراهم کنید تا پرندگان بتوانند وضعیت پر خود را خودشان مدیریت کنند.
• پاها و ناحیه زیر دم را به طور منظم از نظر کنه و شپش بررسی کنید.
• تاج یگانه و صاف را در روزهای سرد از نظر یخ‌زدگی بررسی کنید.
• ناخن یا منقار را تنها در صورت رشد بیش از حد کوتاه کنید، که در پرندگان فعال و چراکننده کمتر پیش می‌آید.

ورزش

• روزانه دسترسی آزاد به فضای باز یا محوطه بزرگ برای چرا فراهم کنید.
• تا جای ممکن زمین بیشتری در اختیار پرندگان بگذارید، زیرا این نژاد محصورشدن را دوست ندارد.
• میله‌های نشیمن (پرچ) و خوراک پاشیده‌شده فراهم کنید تا پرندگان مصروف بمانند.
• از حصار مطمئن استفاده کنید، زیرا پرندگان فعال ممکن است از روی حصارهای کوتاه بپرند.

محیط

کاتالانا با گرما و شرایط خشک به خوبی کنار می‌آید، اما برای زمستان‌های سرد و مرطوب چندان مناسب نیست. در تابستان سایه و آب تازه فراهم کنید و برای ماه‌های سرد، یک لانه خشک و بدون کوران هوا با تهویه خوب در نظر بگیرید. لانه‌ای با بستر مناسب و محوطه‌ای سرپوشیده به این نژاد کمک می‌کند تا در سراسر سال سالم بماند.

یک خوراک تجارتی کامل مرغداری اساس جیره کاتالانا را تشکیل می‌دهد، که نوع آن باید متناسب با سن و هدف پرورش پرنده انتخاب شود. از آنجا که این نژاد در جستجوی خوراک بسیار ماهر است، پرندگانی که آزاد رها می‌شوند، دریافت خود را با حشرات، دانه‌ها و گیاهان سبز تکمیل می‌کنند، که می‌تواند مقدار خوراک آماده مورد ضرورت را کاهش دهد. همیشه در کنار خوراک، آب تازه و پاک فراهم کنید.

مرغ‌های تخم‌گذار به کلسیم اضافی برای استحکام پوسته تخم ضرورت دارند که معمولاً به شکل صدف خردشده صدف‌دریایی یا سنگ آهک آزادانه در اختیارشان گذاشته می‌شود. پرندگانی که به خاک دسترسی ندارند نیز به سنگریزه نامحلول برای آسیاب‌کردن خوراک خود ضرورت دارند.

تنقلات و مکمل‌ها

تنقلاتی مانند دانه‌های پاشیده‌شده، سبزیجات برگ‌دار و پس‌مانده آشپزخانه را در حدود 10 درصد کل جیره نگه دارید تا خوراک اصلی را بی‌تعادل نسازند. سنگریزه و صدف صدف‌دریایی را جداگانه بدهید، نه آنکه با خوراک مخلوط شوند. یک مکمل ویتامین و الکترولیت در آب می‌تواند به پرندگان در دوران تنش گرمایی یا بهبود از بیماری کمک کند.

کاتالانا به طور کل مرغی سالم است و برای یک مرغ عمر نسبتاً طولانی دارد. با مراقبت خوب معمولاً 6 تا 8 سال زندگی می‌کند. این نژاد هیچ اختلال گسترده و خاص نژادی ندارد. بیشتر مشکلات صحی آن همان مشکلاتی است که همه مرغ‌ها با آن‌ها روبرو می‌شوند و مراقبت خوب از بیشتر آن‌ها پیشگیری می‌کند. تحمل گرما یکی از نقاط قوت این نژاد است، اما تاج یگانه و راست‌ایستاده آن در زمستان‌های سخت ممکن است در برابر یخ‌زدگی آسیب‌پذیر باشد.

مراقبت پیشگیرانه

• لانه را پاک، خشک و خوب تهویه‌شده نگه دارید.
• یک برنامه منظم ضد انگل و ضد کرم اجرا کنید.
• پرندگان تازه یا بازگشته را پیش از افزودن به گله قرنطینه کنید.
• در صورت وجود، توصیه‌های واکسیناسیون منطقه‌ای را دنبال کنید.
• خوراک متعادل و آب پاک همیشگی فراهم کنید.

کاتالانا برای زندگی باز و آزاد ساخته شده است و در جایی که بتواند در سطح گسترده‌ای چرا کند، بهترین عملکرد را دارد. لانه باید جایی امن و خشک برای خواب و تخم‌گذاری گله فراهم کند، همراه با هرچه بیشتر فضای باز که محل اجازه دهد. این نژاد به ویژه با مناطق گرم و خشک سازگاری خوبی دارد، اما در مناطق خنک‌تر لانه باید پرندگان را در زمستان خشک و دور از کوران هوا نگه دارد.

فهرست آماده‌سازی

• لانه‌ای محکم و ضد شکارچی با قفل‌های مطمئن.
• میله‌های نشیمن بلندتر از سطح بستر.
• جعبه‌های تخم‌گذاری پاک و سایه‌دار با بستر خشک.
• محلی برای حمام خاک در محوطه.
• سایه و آب تازه در سراسر محوطه برای روزهای گرم.
• حصاری به اندازه کافی بلند تا پرندگان فعال و سبک‌وزن را در خود نگه دارد.

مرغ‌های کاتالانا چندان تمایلی به کرچی ندارند، از این رو چوچه‌کشی مطمئن معمولاً به انکوباتور یا مرغ کرچ از نژاد دیگر وابسته است. تخم‌های این نژاد از الگوی معمول انکوباسیون مرغ پیروی می‌کنند و در حدود 21 روز چوچه می‌کشند. تخم‌های پاک و خوش‌فرم را انتخاب کنید و پیش از گذاشتن در انکوباتور، آن‌ها را با نوک رو به پایین و در دمای خنک اتاق، حداکثر برای حدود یک هفته نگهداری کنید.

مراحل چوچه‌کشی

1. تخم‌های پاک، بی‌عیب و با شکل و اندازه معمول را انتخاب کنید.
2. پیش از گذاشتن، تخم‌های نگهداری‌شده را به دمای اتاق برسانید.
3. انکوباتور را روی 37.5 درجه سلسیوس تنظیم کنید و دما و رطوبت را ثابت نگه دارید.
4. تخم‌ها را تا روز 18 به طور منظم بچرخانید.
5. در روز 18 چرخاندن را متوقف کنید و رطوبت را برای مرحله پایانی بالا ببرید.
6. چوچه‌های تازه‌کشیده‌شده را تا خشک و پرمانند‌شدن در انکوباتور بگذارید، سپس به یک قفس گرم‌کننده منتقل کنید.