باکی

باکای یک مرغ دو منظوره از ایالات متحده امریکا است که هم برای گوشت و هم برای تخم نگهداری می‌شود. نام این نژاد از ایالت اوهایو گرفته شده، ایالتی که به «ایالت باکای» شهرت دارد و همان‌جا این مرغ پرورش یافته است. پرهای این نژاد به رنگ قهوه‌ای سوخته تیره با زیرپَر خاکستری سربی است و تاج نخودی دارد که به آن کمک می‌کند سرمای زمستان را بهتر تحمل کند.

باکای مرغی است با اندازه میانه و بدن گوشتالو و گرد. مرغ‌های ماده تخم قهوه‌ای می‌گذارند و گاهی روی تخم می‌خوابند. این نژاد یکی از معدود مرغ‌های امریکایی است که تاج نخودی دارد، ویژگی‌ای که خطر یخ‌زدگی را در زمستان‌های سرد شمالی کاهش می‌دهد.

باکای‌ها در دانه‌چینی بسیار فعال‌اند و در فضای باز به خوبی زندگی می‌کنند، جایی که حشره شکار می‌کنند و برای یافتن خوراک مسافت طی می‌کنند. این نژاد به خلق‌وخوی آرام و خوب معروف است و چه در قفس و چه در فضای آزاد سازگاری نشان می‌دهد، هرچند فضای بازتر را ترجیح می‌دهد.

به چه کسانی می‌سازد

باکای برای نگهدارندگانی که در مناطق سرد زندگی می‌کنند و مرغی سرسخت و خودکفا می‌خواهند مناسب است. این نژاد میل زیادی به دانه‌چینی دارد و به همین دلیل برای پرورش آزاد و چراگاه گزینه خوبی است. خلق‌وخوی آرام آن نیز با گله‌های خانواده‌گی سازگار است. کسانی که به دنبال یک نژاد میراثی و دو منظوره‌اند که هم گوشت سفره فراهم کند و هم تخم قهوه‌ای پیوسته بدهد، باکای را عملی خواهند یافت.

نتی متکالف، باشنده وارن در ایالت اوهایو، این نژاد را در اواخر دهه ۱۸۹۰ و اوایل دهه ۱۹۰۰ ایجاد کرد. متکالف در پی مرغی عملی برای فارم بود که بتواند سرمای سخت اوهایو را تحمل کند و همزمان گوشت و تخم بدهد. او تنها زنی است که به عنوان خالق یک نژاد رسمی مرغ امریکایی شناخته می‌شود.

متکالف برای ساختن این نژاد، مرغ‌های بارد پلیموت راک، باف کوچین و چند مرغ جنگی سینه‌سرخ سیاه را با هم آمیخت. هدف او مرغی سرسخت و پرتولید بود، با رنگ سرخ تیره و بدنی که برای هوای سرد و دانه‌چینی فعال ساخته شده باشد.

این نژاد در سال ۱۹۰۴ در سند استندرد آف پرفکشن انجمن مرغداری امریکا ثبت شد. باکای‌ها تا اوایل قرن بیستم در فارم‌های کوچک به خاطر خصوصیات دو منظوره‌شان و توانایی‌شان در یافتن بخش زیادی از خوراک خود در چراگاه، ارزشمند شمرده می‌شدند.

با رشد صنعت مرغداری تجارتی در نیمه قرن بیستم، شمار این مرغ‌ها کاهش یافت و باکای به نژادی کمیاب بدل شد. تلاش‌های حفاظتی نگهدارندگان مرغ‌های میراثی و سازمان‌های نژادی کمک کرده تا جمعیت آن از نابودی نجات یابد.

باکای بدنی پهن و عمیق دارد با کمر صاف و سینه پُر که نشان‌دهنده هدف گوشتی این نژاد است. رنگ پر در سراسر بدن سرخ سوخته یکدست است، با زیرپَر خاکستری سربی و سیاهی در دم و پرهای پایینی. تاج نخودی پایین سر قرار دارد که میزان تماس با هوای یخ‌زده را کم می‌کند.

صورت، تاج، ریش و نرمه گوش سرخ‌رنگ‌اند. نوک زرد تا شاخی‌رنگ است، چشم‌ها به رنگ خرمایی (بی) است و پاها و پوست زرد هستند. نمای کلی این مرغ فشرده و عضلانی است، نه بلند و باریک.

پوشش پر و رنگ

باکای تنها در یک رنگ رسمی شناخته می‌شود: سرخ سوخته تیره. این رنگ از رود آیلند رد تیره‌تر است و پرها به‌جای شل بودن، فشرده و محکم‌اند. زیرپَر خاکستری سربی وقتی پرها را کنار بزنی دیده می‌شود و دم رنگ سیاه با درخشش سبز دارد. پاها و پوست زرد با بدن سرخ تضاد ایجاد می‌کند.

باکای خلق‌وخویی خوب و متعادل دارد. این مرغ کنجکاو و فعال است و وقتی فضای باز داشته باشد بیشتر روز را به دانه‌چینی می‌گذراند. بسیاری از نگهدارندگان می‌گویند این نژاد با انسان رام است و دست‌زدن را تحمل می‌کند، به همین خاطر برای گله‌های خانواده‌گی و کسانی که کودک دارند مناسب است.

باکای با مرغ‌های دیگر معمولاً صلح‌جو است، هرچند خروس‌ها در فصل جفت‌گیری ممکن است سرسخت‌تر شوند. این نژاد به شکار پرحوصله حشرات و شکار کوچک، از جمله موش، معروف است، رفتاری که آن را از بسیاری نژادهای دو منظوره آرام‌تر جدا می‌سازد. مرغ‌های ماده گاهی روی تخم می‌خوابند و مادرانی توجه‌گر هستند. باکای‌ها زیاد سروصدا نمی‌کنند، اما هوشیارند و به مزاحمت‌ها صدا می‌دهند.

باکای نژادی سرسخت است که فراتر از مراقبت معمول مرغداری چیز زیادی نمی‌خواهد. تاج نخودی و پوشش پر فشرده‌اش آن را برای اقلیم سرد بسیار مناسب می‌سازد و زمستان را بهتر از بسیاری نژادها تحمل می‌کند. در هوای گرم به سایه و آب پیوسته نیاز دارد.

پاک‌کاری و آرایش پر

• در وقت دست‌زدن معمول، پرها و پوست را از کنه و شپش بررسی کن
• یک محل خشک برای خاک‌بازی فراهم کن تا مرغ‌ها بتوانند خودشان پرهایشان را پاک کنند
• ناخن یا نوک را تنها در صورت رشد زیاد کوتاه کن، که در چراگاه کم پیش می‌آید
• منفذ و پاها را هر از گاهی برای نشانه‌های انگل بررسی کن

تمرین و حرکت

• روزانه دسترسی به چراگاه یا محوطه بزرگ برای دانه‌چینی بده
• در صورت امکان دست‌کم ۸ تا ۱۰ فوت مربع محوطه بیرونی برای هر مرغ بگذار
• محل چراگاه را چرخشی نگه‌دار تا پوشش زمین حفظ شود و انگل کمتر جمع شود
• میله‌های نشیمن و زمین ناهموار فراهم کن تا حرکت طبیعی تشویق شود

محیط

یک لانه خشک، بدون کوران هوا و با تهویه خوب بالای سر مرغ‌ها فراهم کن. برای هر مرغ حدود ۴ فوت مربع فضای کف لانه و یک جعبه تخم‌گذاری برای هر سه تا چهار مرغ ماده در نظر بگیر. میله‌های نشیمن باید از زمین بلندتر باشند. این نژاد سرما را خوب تحمل می‌کند، اما باز هم به پناه از باد، باران و برف نیاز دارد.

به باکای خوراک کامل مرغداری متناسب با سن آن بده. چوچه‌ها به خوراک آغازین، مرغ‌های در حال رشد به خوراک رشد و مرغ‌های تخم‌گذار به خوراک تخم‌گذاری همراه با کلسیم افزوده نیاز دارند. چون باکای فعالانه دانه می‌چیند، مرغ‌هایی که در چراگاه‌اند خوراک خود را با حشره، دانه و سبزی تکمیل می‌کنند، اما باید خوراک متعادل همچنان اساس رژیم باشد. همیشه آب پاک و سنگریزه نامحلول برای مرغ‌هایی که دانه کامل یا خوراک چراگاهی می‌خورند فراهم کن.

خوراکی‌های اضافی

خوراکی‌های اضافی را به مقدار کم بده تا کمتر از ۱۰ درصد رژیم غذایی بماند. سبزی، ذرت خرد شده و کرم آرد به خوبی خورده می‌شوند. صدف خرد شده اوستر را به میل به عنوان منبع کلسیم برای مرغ‌های تخم‌گذار فراهم کن و برای مرغ‌هایی که دانه کامل یا خوراک چراگاهی می‌خورند سنگریزه بده. به خوراک خرمنی به عنوان خوراک اصلی تکیه نکن، چون پروتین کمی دارد و می‌تواند رژیم را نامتعادل کند.

باکای نژادی قوی‌بنیه است و اختلال ژنتیکی گسترده‌ای ندارد. تاج نخودی‌اش در برابر یخ‌زدگی مقاوم است و عادت‌های فعالش او را سرحال نگه می‌دارد. با مراقبت خوب، باکای معمولاً ۶ تا ۱۰ سال زندگی می‌کند. بیشتر مشکلات صحی از شرایط عمومی مرغداری می‌آید، نه از خود نژاد، پس کنترل انگل و لانه پاک از درمان‌های خاص نژادی مهم‌تر است.

مراقبت پیشگیرانه

• لانه را خشک، تهویه‌دار و پاک نگه‌دار تا از بیماری جلوگیری شود
• مرغ‌ها را به طور منظم از نگاه انگل و مشکل پا بررسی کن
• یک محل خاک‌بازی برای کنترل طبیعی انگل فراهم کن
• مرغ‌های تازه را پیش از افزودن به گله قرنطین کن
• در سراسر سال خوراک متعادل، سنگریزه و آب پاک بده

باکای با طیف گسترده‌ای از لانه‌ها سازگار می‌شود، به شرط آن که خشک و از حمله شکارچی امن باشد. این نژاد هم در محوطه محدود و هم در فضای آزاد خوب زندگی می‌کند، اما وقتی اجازه دانه‌چینی در زمین باز داشته باشد بهتر رشد می‌کند. تحمل بالای آن در برابر سرما یعنی در زمستان به‌ندرت به گرم‌کننده نیاز است، هرچند پناه از باد و رطوبت مهم می‌ماند. در اقلیم گرم، اولویت به سایه و تهویه منتقل می‌شود.

لیست آماده‌سازی

• لانه خشک و بدون کوران هوا با تهویه بالای سطح میله نشیمن
• دیوار، کف و محوطه ضد شکارچی، از جمله سیم دفن‌شده یا سیم دامنی
• میله‌های نشیمن بلندتر از زمین
• جعبه‌های تخم‌گذاری در بخش آرام و کم‌نور لانه
• آب پاک و ظرف خوراک محافظت‌شده از باران
• یک محل سایه‌دار برای خاک‌بازی در محوطه

تخم‌های باکای در حدود ۲۱ روز، که میزان معمول برای مرغ است، می‌شکفند. جوجه‌کشی می‌تواند زیر یک مرغ روی‌تخم‌خوابیده یا در دستگاه جوجه‌کشی انجام شود. مرغ‌های ماده باکای تمایل به روی تخم خوابیدن دارند و مادرانی توجه‌گر هستند، پس جوجه‌کشی طبیعی اغلب گزینه‌ای عملی است. برای جوجه‌کشی دستگاهی، درجه حرارت و رطوبت را ثابت نگه‌دار و تخم‌ها را به طور منظم بگردان تا روزهای پایانی پیش از شکستن تخم.

مراحل جوجه‌کشی

۱. تخم‌های پاک و خوش‌شکل را انتخاب کن و پیش از گذاشتن در دستگاه، حداکثر ۷ تا ۱۰ روز با نوک تیز رو به پایین نگه‌دار ۲. دستگاه جوجه‌کشی را گرم کن و پیش از گذاشتن تخم‌ها از ثابت بودن درجه حرارت و رطوبت مطمئن شو ۳. تخم‌ها را بگذار و گرداندن را آغاز کن، هر طرف را علامت بزن تا گردش‌ها پیگیری شود ۴. حدود روز ۷ تا ۱۰ تخم‌ها را نورافکنی کن تا رشد بررسی شود و تخم‌های صاف یا غیرقابل‌رشد را بردار ۵. در روز ۱۸ گرداندن را متوقف کن و رطوبت را برای روزهای پایانی بالا ببر ۶. بگذار چوچه‌ها در دستگاه بشکفند و کاملاً خشک شوند، پیش از آن که به یک اجاق گرم منتقل شوند