بارنوِلدر

بارنِولدر یک مرغ میانه‌اندام از هالند است که هم برای گوشت و هم برای تخم نگهداری می‌شود. این نژاد بیشتر به خاطر دو ویژگی شناخته شده: نقش پَر قهوه‌یی دولایه و تخم‌هایی که رنگ آن از میانه تا قهوه‌یی تیره می‌رسد. این مرغ به آسانی در ماکیانداری‌های خانگی جا می‌گیرد، زیرا خوی آرام و متعادل آن نگهداری‌اش را همرای انسان و پرندگان دیگر ساده می‌سازد.

رایج‌ترین گونهٔ آن پرهای سرخ‌قهوه‌یی گرم دارد که هر پَر با یک نوار سبزتیره تا سیاه حاشیه‌بندی شده است، به گونه‌یی که بدن پرنده حالت پولک‌دار یا مشبک به خود می‌گیرد. وزن مرغ‌ها معمولاً ۲.۷ تا ۳.۲ کیلوگرام و خروس‌ها ۳.۲ تا ۳.۶ کیلوگرام است که این نژاد را در ردهٔ میانهٔ مرغ‌های تخم‌گذار قرار می‌دهد. یک مرغ بارنِولدر به طور معمول سالانه در حدود ۱۵۰ تا ۲۰۰ تخم می‌دهد و بیشترین تولید آن در دو یا سه فصل نخست است.

بارنِولدر خود را به خوبی با هوای سرد و نمناک سازگار می‌سازد، چیزی که بازتاب آب‌وهوای هالند است، جایی که این نژاد در آن پرورش یافته. این پرندگان وقتی زمین باز در اختیار داشته باشند فعالانه دانه می‌چینند، ولی در یک محوطهٔ سرپوشیده نیز بدون مشکل آرام می‌گیرند، که این ویژگی برای کسانی که هر روز نمی‌توانند چراگاه باز فراهم کنند مناسب است.

این نژاد مناسب چه کسانی است

بارنِولدر گزینهٔ خوبی برای تازه‌کاران و خانواده‌ها است. این مرغ آن‌قدر آرام است که نگهداری‌اش ساده باشد، در هوای سرد یا نمناک استوار می‌ماند و بدون خوی عصبی برخی مرغ‌های صنعتی، تولید خوبی دارد. کسانی که تخم قهوه‌یی تیره و یک گلهٔ زینتی می‌خواهند، ولی در عین حال شمار قابل قبولی تخم نیز انتظار دارند، معمولاً از این نژاد راضی می‌مانند. برای کسی که بیشترین حجم تخم را می‌خواهد، این نژاد گزینهٔ مناسبی نیست و یک مرغ دورگهٔ تولیدی عملکرد بهتری نشان می‌دهد.

نام این نژاد از بارنِولد گرفته شده، شهری در ولایت گلدرلند در بخش مرکزی هالند. این منطقه از دیرزمانی مرکز مرغداری و تجارت تخم بوده و کشاورزان محلی به دنبال مرغی استوار بودند که در ماه‌های سرد به خوبی تخم بدهد و تخم قهوه‌یی تیره تولید کند که بازار برای آن ارزش قایل بود.

پرورش این نژاد از نیمهٔ دوم سدهٔ نزدهم آغاز شد. مرغ‌های بومی هالند با نژادهای سنگین‌تر آسیایی که در همان دوره به اروپا آورده شده بودند، از جمله پرندگانی از گونهٔ کوچین، براهما و لانگشان، و بعدتر با ورودی از مرغ‌های نوع هندی، آمیزش داده شدند. پرورش‌دهندگان برای تخم‌دهی در زمستان، رنگ تیرهٔ تخم و بدن استوار دوگانه‌کاره گزینش می‌کردند.

تا اوایل سدهٔ بیستم این نوع پرنده تثبیت شده بود و نام بارنِولدر برای توصیف مرغ‌های منطقهٔ بارنِولد رایج گشت. یک انجمن نژاد در اوایل دههٔ ۱۹۲۰ در هالند تأسیس شد و استاندارد الگوی پَر دولایهٔ اکنون معروف این نژاد، اندکی بعد تثبیت گردید.

این نژاد در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ به بریتانیا و دیگر کشورها راه یافت، جایی که تخم‌های تیره‌رنگ آن در نمایشگاه‌ها و بازار تخم توجه زیادی برانگیخت. نسخه‌های بانتام (کوتوله) آن بعدتر پدید آمدند. امروزه بارنِولدر در سراسر جهان به عنوان یک مرغ خانگی و نمایشی نگهداری می‌شود، هرچند گله‌های تجارتی تخم‌گذار بیشتر به سوی نژادهای دورگهٔ تخصصی رفته‌اند.

بارنِولدر پرنده‌یی است با سینهٔ پهن و بدن عمیق، با قامتی برافراشته اما آرام. پشت آن نسبتاً کشیده، سینه پُر و دُم در زاویه‌یی میانه نگه داشته می‌شود. تأثیر کلی آن یک مرغ استوار کشتزاری است، نه یک تخم‌گذار باریک‌اندام. این نژاد تاج تک‌شانه، غبغب و نرمهٔ گوش سرخ، و پاهای زرد بدون پَر دارد.

پوشش پَر و رنگ‌ها

گونهٔ نمایانگر این نژاد، قهوه‌یی دولایه است. هر پَر بدن سرخ‌قهوه‌یی است و با دو نوار هم‌مرکز سبزتیره تا سیاه حاشیه‌بندی شده، که یک جلوهٔ لایه‌لایه و پولک‌مانند در سراسر بدن پرنده پدید می‌آورد. بخش‌های سیاه اغلب زیر نور خوب یک برق سبز مانند بال سوسک نشان می‌دهند. خروس‌ها سیاهی توپرتری در سینه و دُم دارند، از این رو الگوی کامل دولایه بیشتر در مرغ دیده می‌شود.

بسته به انجمن نژادی، رنگ‌های دیگری نیز شناخته شده‌اند، از جمله سیاه، سفید، آبی (گونهٔ دولایهٔ آبی) و کبک‌رنگ. پاها و پوست زرد است. چوچه‌های گونهٔ دولایه با رنگ‌های قهوه‌یی کم‌رنگ سر از تخم بیرون می‌آورند و الگوی بزرگسالی را در ماه‌های نخست، هنگام رشد پَر، به دست می‌آورند.

بارنِولدر به عنوان یکی از باثبات‌ترین نژادهای مرغ خانگی شهرت دارد. این پرندگان به طور کلی آرام، خوش‌خو و دیر رم‌کننده‌اند، که مراقبت روزانه و بازرسی مرغدانی را ساده می‌سازد. آن‌ها بلند کردن و در دست گرفتن را بهتر از بسیاری از نژادهای تخم‌گذار تحمل می‌کنند، از این رو برای خانواده‌های دارای اطفال اغلب توصیه می‌شوند.

در برخورد با انسان، این نژاد نزدیک‌پذیر است اما چسبنده نیست. پرندگانی که با دست پرورش یافته‌اند ممکن است نگهدارندهٔ خود را دنبال کنند و از دست او خوراک بگیرند، در حالی که آن‌هایی که در گله بزرگ شده‌اند دوستانه ولی محتاط‌تر باقی می‌مانند. در برابر افراد ناآشنا هوشیارند اما پرخاشگر نیستند.

در یک گلهٔ مختلط، بارنِولدرها معمولاً در میانهٔ سلسله‌مراتب گله قرار می‌گیرند. آن‌ها زورگو نیستند و به ندرت مرغ‌های خردتر را آزار می‌دهند، هرچند خوی آرام‌شان می‌تواند زمینه‌ساز چیرگی یک نژاد پُرجرأت‌تر بر آن‌ها شود. این پرندگان پرواز قوی ندارند و در محدودهٔ یک حصار متوسط باقی می‌مانند. از نگاه سروصدا، این نژاد میانه‌رو است: مرغ‌ها هنگام تخم‌گذاری صدا می‌زنند و به آشفتگی واکنش نشان می‌دهند، اما پیوسته پرحرف نیستند.

بارنِولدر در مقایسه با بسیاری از نژادها استوار و کم‌توقع است. بخش عمدهٔ مراقبت از آن شامل خوراک‌دهی منظم، آب پاک، مرغدانی خشک، و بازرسی مرتب برای انگل و آسیب می‌شود. پاهای بدون پَر و پوشش پَر فشردهٔ این نژاد به این معنی است که نسبت به نژادهای پاپَردار یا کاکل‌دار توجه کمتری لازم دارد.

آراستگی

• پاها و پنجه‌ها را برای کنهٔ پای پولکی بررسی کنید که به شکل پولک‌های برجسته و پوسته‌مانند نمایان می‌شود
• پَر و پوست پیرامون مخرج را برای شپش و کنهٔ سرخ بررسی کنید، به ویژه در ماه‌های گرم
• ناخن‌ها یا منقار زیاده‌رشدکرده را تنها در صورت نیاز کوتاه کنید؛ بیشتر پرندگان آزادچر آن‌ها را خود به خود می‌سایند
• یک محل خشک برای خاک‌بازی فراهم کنید تا پرنده خود بتواند مراقب پوست و پَر خویش باشد
• انتظار یک پَرریزی سنگین‌تر را در پاییز هر سال داشته باشید، زمانی که تخم‌گذاری کاهش می‌یابد و پَرهای کهنه جای خود را به پَرهای نو می‌دهند

تحرک و ورزش

• روزانه دسترسی به یک محوطه یا فضای حصارشده برای دانه‌چینی و کندن زمین فراهم کنید
• در صورت امکان و ایمن بودن از شکارچی، زمان آزادچری زیر نظارت اجازه دهید
• خوراک یا سبزیجات را پراکنده بریزید تا حرکت طبیعی دانه‌چینی تشویق شود
• در صورت امکان، برای هر پرنده چند متر مربع فضای بیرونی در نظر بگیرید

محیط نگهداری

این نژاد به خاطر خاستگاه هالندی‌اش سرما و نم را به خوبی تحمل می‌کند، اما مرغدانی باید خشک، بدون کوران هوای سرد، و با تهویهٔ سربالای مناسب باشد. تاج تک‌شانهٔ آن در سرمای شدید در برابر یخ‌زدگی آسیب‌پذیر است، از این رو رطوبت داخل مرغدانی را پایین نگه دارید. در هوای گرم، سایه و آب تازه اهمیت دارد، زیرا بدن سنگین این نژاد دفع گرما را دشوارتر از تحمل سرما می‌سازد.

یک جیرهٔ کامل تجارتی مرغداری باید بخش بیشتر خوراک را در هر مرحله از زندگی پرنده تشکیل دهد، زیرا این خوراک از نگاه پروتین، انرژی، ویتامین و مواد معدنی متوازن ساخته شده. چوچه‌ها با خوراک آغازین پُرپروتین شروع می‌کنند، به خوراک رشد می‌روند، و هنگام نزدیک شدن به سن تخم‌گذاری به خوراک تخم‌گذار روی می‌آورند. آب پاک و تازه باید همیشه در دسترس باشد، زیرا مرغ‌ها به ویژه در دوران تخم‌گذاری آب زیادی می‌نوشند.

تنقلات و مکمل‌ها

سنگریزهٔ نامحلول را به شکل آزاد در دسترس بگذارید تا پرندگان بتوانند خوراک را در سنگدان خُرد کنند، به ویژه اگر غله کامل می‌خورند یا دانه می‌چینند. مرغ‌های تخم‌گذار به کلسیم اضافی نیاز دارند که معمولاً به شکل صدف صدفیهٔ کوبیده جداگانه داده می‌شود تا پوستهٔ تخم استوار بماند. سبزیجات، علف‌های هرز باغچه، و مقدار کمی غله یا کرم آرد مکمل‌های خوبی‌اند، اما باید زیر حدود ۱۰ درصد خوراک بمانند تا جیرهٔ متوازن هستهٔ اصلی تغذیه باقی بماند.

بارنِولدر نژادی استوار و دیرینه است که مشکل صحی ارثی جدی ندارد، و پرندگانی که به خوبی نگهداری شوند معمولاً ۷ تا ۱۰ سال زنده می‌مانند. بیشتر تکالیفی که پیش می‌آیند همان تکالیف روزمرهٔ مشترک میان همهٔ ماکیان خانگی است: انگل، عفونت تنفسی، و مشکلات تولیدمثلی در مرغ‌های مسن‌تر. تحمل سرما در این نژاد خوب است، اما تاج تک‌شانهٔ آن در سرمای شدید می‌تواند یخ‌زده شود، و بدن سنگین آن گرمازدگی را خطر بزرگ‌تری نسبت به سرما می‌سازد.

مراقبت پیشگیرانه

• مرغدانی را خشک، تهویه‌دار و پاک نگه دارید تا بیماری تنفسی محدود بماند
• به طور منظم انگل بیرونی را بررسی کنید و مرغدانی و پرنده را با هم معالجه کنید
• آب تازهٔ همیشگی و کلسیم آزاد برای مرغ‌های تخم‌گذار فراهم کنید
• بررسی دوره‌یی مدفوع انجام دهید و بر اساس نتیجه، نه به شکل کورکورانه، ضدکِرم بدهید
• پرندگان تازه را پیش از افزودن به گله قرنطینه کنید
• مرغ‌های مسن و بازنشسته را با خوراک نگه‌دارنده تغذیه کنید تا از چاقی جلوگیری شود

بارنِولدر بدون دشواری در مرغدانی‌های معمولی خانگی جا می‌گیرد. اولویت اصلی یک مرغدانی خشک و محفوظ از شکارچی با تهویهٔ پیوسته است، همراه با یک محوطهٔ بیرونی یا چرای زیر نظارت. این نژاد چون سنگین‌تر است پرواز قوی ندارد، از این رو حصار متوسط برای نگهداری آن کافی است و چوب‌های نشیمن پایین‌تر برایش مناسب‌تر است. تحمل بالای سرما در این نژاد به این معناست که خطرهای اصلی مرغدانی، نم، هوای بد، و گرمای تابستان است، نه سرمای زمستان.

فهرست آماده‌سازی

• مرغدانی خشک و تهویه‌دار که از زمین نمناک بلندتر ساخته شده
• چوب‌های نشیمن پهن و پایین، همراه بستر پاک مانند کاه یا خُرده‌چوب
• لانه‌های تخم‌گذاری کافی در بخشی آرام و سایه‌دار مرغدانی
• محوطهٔ ایمن با حصاری که در زمین دفن یا دور آن کِرت شده باشد تا از کندن‌کاران محافظت کند
• آب تازهٔ همیشگی و یک نقطهٔ خوراک‌دهی محفوظ
• یک فضای خشک برای خاک‌بازی
• سایه و آب اضافی برای هوای گرم

تخم‌های بارنِولدر همان دورهٔ استاندارد جوجه‌کشی مرغ، در حدود ۲۱ روز را دنبال می‌کنند. آن‌ها را می‌توان زیر یک مرغ خانگی‌دار یا در دستگاه جوجه‌کشی جوجه کشید. نژادهای امروزی خانگی‌داری قوی ندارند، از این رو دستگاه جوجه‌کشی اغلب راه مطمین‌تری برای جوجه‌کشی برنامه‌ریزی‌شده است. تخم‌های پاک و درست نگهداری‌شده که بیشتر از ۷ تا ۱۰ روز عمر نداشته باشند را انتخاب کنید، آن‌ها را با نوک باریک به سمت پایین و در دمای معتدل اتاق پیش از گذاشتن در دستگاه نگه دارید.

گام‌های جوجه‌کشی

1. تخم‌های پاک و خوش‌شکل را نگهداری و گزینش کنید و بگذارید به دمای اتاق برسند
2. پیش از گذاشتن تخم‌ها، دستگاه را در دما و رطوبت درست ثابت کنید
3. تخم‌ها را بگذارید و تا روز ۱۸ چند بار در روز آن‌ها را بچرخانید
4. در حدود روزهای ۷ تا ۱۰ تخم‌ها را نورسنجی کنید و تخم‌های تهی یا بدون رشد را دور بریزید
5. در روز ۱۸ چرخاندن را متوقف کنید، رطوبت را بالا ببرید، و مرحلهٔ پایانی را آغاز کنید
6. دستگاه را بسته نگه دارید تا چوچه‌ها در روزهای ۱۹ تا ۲۱ پوستهٔ تخم را بشکنند و بیرون آیند
7. چوچه‌های خشک و پرمانند را به یک محل گرم با خوراک آغازین و آب انتقال دهید