شاخ‌بلند تگزاس

تکزاس لانگهورن یک نژاد گاو گوشتی است که در جنوب ایالات متحده امریکا از گاوهای اصیل هسپانوی به وجود آمده است. این نژاد به خاطر شاخ‌هایی که فاصله نوک تا نوک آن گاهی به چند فوت می‌رسد و همچنان به خاطر خوی آرام و هوشیارش شناخته می‌شود. مالداران این حیوان را برای نگهداری کم‌خرچ و توانایی زیستن در چراگاه‌های خشن و ناهموار می‌پسندند.

لانگهورن‌ها حیوانات باهوش و مستقل‌اند. این‌ها در چراگاه‌های کم‌کیفیت هم خوب علف‌چری می‌کنند، زایمان‌شان کمتر به کمک انسان نیاز دارد و در برابر گرما، خشک‌سالی و نوسان زیاد درجه حرارت تحمل خوبی نشان می‌دهند. همین ویژگی‌ها بود که این نژاد را در قرن نزدهم به عنصر اصلی رمه‌رانی‌های بزرگ گاو تبدیل کرد و تا امروز هم برای دورگه‌سازی و تولید گوشت کم‌چربی مورد تقاضا است.

رنگ در لانگهورن‌ها بیشتر از اکثر نژادهای دیگر گاو فرق می‌کند. هیچ دو رأس گاو دقیقاً یک نقش رنگی ندارند و همین ویژگی یکی از دلایلی است که مردم این نژاد را هم برای نمایش و نگهداری تزئینی و هم برای تولید نگه می‌دارند.

مناسب برای چه کسانی است

تکزاس لانگهورن برای مالدارانی مناسب است که به زمین باز دسترسی دارند و به گاوی نیاز دارند که خرچ کمتری بخواهد. این نژاد گزینه عملی برای فارم‌های گوشتی کم‌خرچ، برنامه‌های دورگه‌سازی که خواهان زایمان آسان و سرسختی‌اند، و صاحبانی است که گاو را به خاطر ظاهرش نگهداری می‌کنند. حیواناتی که شاخ خیلی پهن دارند به سیم‌کشی محکم، راهرو کنترل حیوانات و تریلرهای به اندازه کافی گشاد نیاز دارند.

ریشه این نژاد به گاوهایی می‌رسد که مهاجران و میسیونرهای هسپانوی از اوایل قرن شانزدهم به امریکا آوردند. این حیوانات از نسل گاوهای شبه‌جزیره ایبری بودند و از راه مکسیکو به سمت شمال، به سرزمینی که امروز تکزاس و نواحی اطراف آن نامیده می‌شود، گسترش یافتند.

در طول قرن‌های بعدی، شمار زیادی از این گاوها به صورت نیمه‌وحشی در چراگاه‌های باز رها بودند. انتخاب طبیعی حیواناتی را برتری داد که می‌توانستند بدون کمک انسان در برابر گرما، خشک‌سالی، درنده‌ها و کمبود خوراک زنده بمانند. همین فشارها حیوانی سرسخت و مقاوم در برابر مرض را با پاهای بلند، شاخ‌های بلند و توان پیمودن مسافت‌های طولانی به وجود آورد.

پس از جنگ داخلی امریکا، شمار زیادی از گاوهای لانگهورن در تکزاس به سمت شمال، به سوی ایستگاه‌های راه‌آهن در کانزاس و چراگاه‌های شمالی رانده شدند. رمه‌رانی‌های تقریباً میان دهه‌های ۱۸۶۰ تا ۱۸۸۰ به تحمل این نژاد و توانایی آن برای پیمودن صدها میل تا بازار وابسته بود. همین دوره بود که نام لانگهورن را برای همیشه در تاریخ امریکا جا انداخت.

تا اوایل قرن بیستم، شمار این نژاد کاهش یافت زیرا مالداران به سمت نژادهای سنگین‌تر گوشتی اروپایی روی آوردند. گله‌های حفاظتی، از جمله یک گله دولتی که برای نگهداری این نوع تأسیس شد، لانگهورن را از نابودی نجات داد. این نژاد به همت پرورش‌دهندگان متعهد دوباره رونق گرفت و تا امروز مورد استفاده قرار می‌گیرد.

تکزاس لانگهورن بدن کشیده و باریک، پاهای بلند و اندامی لاغرتر نسبت به بیشتر نژادهای گوشتی امروزی دارد. ویژگی اصلی آن شاخ‌هایش است که در تمام عمر رشد می‌کند و به سمت بیرون و بالا خم می‌شود. فاصله نوک تا نوک شاخ در حیوانات استثنایی می‌تواند از دو متر هم بگذرد، هرچند اکثر گاوها به این رکورد نمی‌رسند.

سر این گاو کشیده است و ساختار بدنش به جای عضلانی و چهارگوش، ورزیده و چابک است. گاوهای نر سنگین‌تر و عضلانی‌تر از گاوهای ماده‌اند و هر دو جنس شاخ دارند.

پوست و رنگ‌ها

پوست این گاو کوتاه است و نزدیک به بدن می‌چسبد که به دفع حرارت کمک می‌کند. رنگ متغیرترین ویژگی این نژاد است. گاوها به رنگ سرخ، سیاه، سفید، قهوه‌ای، زرد و خاکستری، به تنهایی یا در ترکیب‌هایی مانند خال‌دار، لکه‌دار، راه‌راه و خاکستری مایل به آبی دیده می‌شوند. از آن‌جایی که نقش‌ها ثابت نیستند، هر حیوان ظاهر خاص خودش را دارد و رنگ برای تعریف این نژاد استفاده نمی‌شود.

تکزاس لانگهورن حیوانی باهوش و آگاه از محیط اطرافش است. حیواناتی که با تماس منظم انسان بزرگ می‌شوند معمولاً آرام و قابل کنترل‌اند و بسیاری از مالداران این نژاد را خوش‌خو توصیف می‌کنند. این نژاد همچنان مستقل است، ویژگی‌ای که از نسل‌ها زیست خودکفا در چراگاه‌های باز به ارث رسیده است.

لانگهورن‌ها معمولاً مادرانی محافظه‌کار و اعضای هوشیار یک گله‌اند. این حیوانات با گاوهای دیگر و سایر مواشی در چراگاه مشترک به خوبی می‌آمیزند. در برابر بیگانه‌ها و در موقعیت‌های تازه هوشیار می‌مانند، به همین دلیل نگهداری آرام و قابل پیش‌بینی بهترین شیوه است.

شاخ‌ها مهم‌ترین نکته امنیتی هستند. حتی یک گاو رام‌شده هم می‌تواند بدون قصد، به مالدار یا گاوهای دیگر آسیب برساند، صرفاً به خاطر پهنای شاخش. تأسیسات کار، دروازه‌ها و تریلرها باید به اندازه کافی گشاد ساخته شوند و مالداران باید در اطراف سر گاو آرام حرکت کنند.

آرایش و نظافت

• مراقبت از پوست کم است؛ موی کوتاه گرد و خاک را خودش می‌ریزد و نیازی به قیچی‌کاری ندارد
• شاخ‌ها را به طور منظم از نگاه ترک‌خوردگی، آسیب یا رشد ناموزون بررسی کنید
• پاها را معاینه کنید و سُم‌ها را تنها در صورت رشد بیش از حد یا لنگیدن کوتاه کنید
• مراقب انگل‌های خارجی باشید و در صورت لزوم بر اساس شرایط منطقه تداوی کنید

تحرک

• این نژاد وقتی فضای کافی برای علف‌چری و گشت‌وگذار داشته باشد، خودش تحرک لازم را انجام می‌دهد
• چراگاه باز فراهم کنید تا حیوانات بتوانند حرکت کرده و خوراک پیدا کنند
• گله را میان چراگاه‌های مختلف جابه‌جا کنید تا فشار چرا پخش شود
• به جز دسترسی به زمین، هیچ تمرین سازمان‌یافته‌ای لازم نیست

محیط

لانگهورن‌ها گرما، سرما، خشک‌سالی و رطوبت را بهتر از بیشتر نژادهای گوشتی تحمل می‌کنند، بنابراین نیاز به سرپناه‌شان کم است. این حیوانات به چراگاه باز، منبع مطمئن آب و سایه یا بادشکن در برابر هوای شدید نیاز دارند. سیم‌کشی و تجهیزات نگهداری باید پهنای شاخ را در نظر بگیرد. دروازه‌ها، راهروها و تریلرهایی که برای گاوهای بی‌شاخ ساخته شده‌اند ممکن است خیلی تنگ باشند.

تکزاس لانگهورن در چراگاه‌های کم‌کیفیت تکامل یافته و علف کم‌ارزش را با کارآیی بیشتری نسبت به بسیاری نژادهای دیگر به وضعیت بدنی خوب تبدیل می‌کند. اساس خوراک این نژاد، علف چراگاه در فصل رشد و علف خشک در زمان کمبود چراگاه است. این نژاد اغلب روی خوراکی وضعیت خوب خود را حفظ می‌کند که نژادهای سنگین‌تر را لاغر نگه می‌دارد.

آب تازه و پاک باید همیشه در دسترس باشد. مصرف آب در هوای گرم و در دوره شیردهی به شدت بالا می‌رود. یک مکمل معدنی آزاد در دسترس، کمبودهای علف را جبران می‌کند و ترکیب دقیق آن باید متناسب با خاک و چراگاه محلی تعیین شود.

تنقلات و مکمل‌ها

مکمل‌های معدنی و نمک اصلی‌ترین چیزی است که به خوراک علفی افزوده می‌شود. این‌ها را به صورت آزاد در دسترس بگذارید و بر اساس فصل و مرحله تولید تنظیم کنید. غله برای بیشتر لانگهورن‌ها لازم نیست و اگر استفاده شود باید به آرامی معرفی گردد، زیرا این نژاد مستعد اضافه کردن وزن زیاد روی خوراک غنی است.

تکزاس لانگهورن به سلامت قوی معروف است. نسل‌ها زیست در چراگاه باز حیوانی با مقاومت قابل توجه در برابر مرض و انگل و مشکلات ارثی اندک به وجود آورده است. گاوهای ماده باروراند، به آسانی می‌زایند و اغلب تا سنین بالا هم تولیدی باقی می‌مانند. طول عمر گزارش‌شده این نژاد از حدود ۱۵ تا ۲۵ سال است.

بیشتر مشکلات سلامتی در لانگهورن‌ها بیشتر از محیط و مدیریت ناشی می‌شود تا از خود نژاد. پیشگیری منظم گله را سالم نگه می‌دارد.

مراقبت پیشگیرانه

• برنامه واکسین منطقه‌ای را که با یک بیطار تعیین شده دنبال کنید
• مگس‌ها و انگل‌های خارجی را کنترل کنید، به‌ویژه در تابستان
• مواد معدنی متعادل برای حمایت از باروری و ایمنی بدهید
• چشم‌ها، پاها و وضعیت بدنی را در جریان نگهداری منظم معاینه کنید
• حیوانات تازه‌وارد را قرنطین و معاینه کنید پیش از آن‌که با گله مخلوط شوند

تکزاس لانگهورن به خاطر باروری و سهولت زایمان ارزشمند است. گوساله‌های ماده زودتر از بیشتر نژادهای گوشتی به بلوغ تولیدمثلی می‌رسند و گاوهای ماده در طول عمر تولیدی طولانی‌شان به طور منظم دوباره آبستن می‌شوند. جفت‌گیری در چراگاه می‌تواند به صورت طبیعی با یک گاو نر گله یا از راه تلقیح مصنوعی مدیریت‌شده انجام شود.

دوره آبستنی حدود نه ماه طول می‌کشد، مشابه سایر گاوها. گوساله‌های لانگهورن کوچک به دنیا می‌آیند که دلیل اصلی زایمان آسان این نژاد و نیاز کم آن به کمک است. گاوهای ماده مادرانی توجه‌کننده‌اند و گوساله‌ها را با کمک اندک انسان محافظت و بزرگ می‌کنند.

گوساله‌ها پرتحرک به دنیا می‌آیند و کمی بعد از تولد می‌ایستند و شیر می‌خورند. آن‌ها با شیر مادر و چراگاه به طور پیوسته رشد می‌کنند و معمولاً در سن چند ماهگی از شیر گرفته می‌شوند. از آن‌جایی که این نژاد زایمان و پرورش را خودش مدیریت می‌کند، لانگهورن‌ها اغلب با نژادهای دیگر دورگه می‌شوند تا سهولت زایمان و سرسختی را منتقل کنند.