انگوس قرمز

رد انگس نژادی از گاوهای گوشتی است که با موی یکدست سرخ و سر طبیعتاً بی‌شاخ از سایر نژادها متمایز می‌شود. این نژاد از همان بنیاد ژنتیکی گاو انگس سیاه سرچشمه گرفته و هردو در واقع یک نسل مشترک اند که تنها در رنگ پوش بدن فرق دارند. رنگ سرخ ناشی از یک جین مغلوب است که از دیرزمان در گله‌های ابردین‌انگس شمال‌شرق اسکاتلند وجود داشته است.

به دلیل بزرگ بودن نژاد، حیوانات بالغ آن وزن سنگین و عضلات قوی دارند، اما رد انگس بیشتر به خاطر رفتار آرامش بها می‌گیرد تا اندازه بدن. مالداران این نژاد را برای دست‌آموزی آسان، باروری خوب و توانایی پرورش گوساله با کمترین مداخله نگه‌داری می‌کنند. رنگ سرخ پوست هم در اقلیم‌های گرم و آفتابی امتیاز عملی به این نژاد می‌بخشد، زیرا نسبت به گاوهای تیره‌رنگ گرمای کمتری جذب می‌کند.

رد انگس یک حیوان کاری برای تولید گوشت است، نه نژاد شیری یا باربر. گاوهای ماده به خاطر تولید شیر برای گوساله، غریزه مادری قوی و عمر تولیدی طولانی که در نگهداری خوب می‌تواند از یک دهه هم بگذرد، ارزش می‌یابند.

مناسب برای چه کسانی است

رد انگس برای فارم‌های تجارتی گاو-گوساله، پرورش‌دهندگان گاوهای اصلاح‌نژادی و فارم‌های کوچک چراگاهی که به دنبال حیوانی قابل مدیریت و بارور اند، مناسب است. خوی آرام این نژاد آن را برای مالدارانی که امکانات محدود دست‌آموزی دارند نیز گزینه معقولی می‌سازد، و رنگ سرخ پوستش با مناطق دارای آفتاب شدید و گرمای بالای تابستان سازگار است.

ریشه رد انگس به گاو ابردین‌انگس برمی‌گردد، نژادی بی‌شاخ گوشتی که در اوایل دهه ۱۸۰۰ در ولایت‌های ابردین‌شایر و انگس در شمال‌شرق اسکاتلند پرورش یافت. اصلاح‌گران اولیه گله در این منطقه با گاوهای طبیعتاً بی‌شاخ کار نمودند و هم صفت بی‌شاخی و هم کیفیت گوشتی نژاد را تثبیت کردند.

از همان آغاز نژاد، گوساله‌های سرخ همراه با گوساله‌های سیاه به دنیا می‌آمدند. رنگ پوش بدن در گاو انگس توسط یک جین واحد کنترل می‌شود که رنگ سیاه در آن غالب و رنگ سرخ مغلوب است. هنگامی که دفترهای نسب‌نامه در اسکاتلند سازمان‌دهی شدند، پرورش‌دهندگان تصمیم گرفتند تنها حیوانات سیاه را ثبت نمایند، و رنگ سرخ کنار گذاشته شد، هرچند از نگاه ژنتیکی گاوهای سرخ همان نسل بودند.

در امریکای شمالی، گاوهای انگس تا اواخر دهه ۱۸۰۰ وارد شدند و گوساله‌های سرخ همچنان از والدین سیاهی که حامل جین مغلوب بودند، به دنیا می‌آمدند. برای سال‌های زیاد این حیوانات سرخ حق ثبت در دفتر نسب‌نامه رسمی انگس را نداشتند. در واکنش به این وضعیت، گروهی از پرورش‌دهندگان در ایالات متحده در میانه سده بیستم دفتر نسب‌نامه جداگانه‌ای را برای ثبت و بهبود گاوهای انگس سرخ‌پوش به عنوان یک جمعیت مستقل ایجاد نمودند.

از آن زمان به بعد، رد انگس به عنوان یک خط جداگانه پرورش یافته و انتخاب نژادی آن بر کارایی مادری، باروری، کیفیت لاشه و تحمل گرما متمرکز بوده است. این نژاد اکنون در مناطق معتدل و گرم تولید گوشت در سراسر جهان جا افتاده است.

رد انگس ساختار بدنی فشرده و عمیق دارد که ویژگی نژادهای گوشتی است، با عضلات سنگین روی پشت، کمر و ران‌های عقبی. سر آن پاک و طبیعتاً بی‌شاخ است، بنابراین این نژاد هیچ شاخی ندارد. خط کلی بدن هموار و متوازن است، با پاهای قوی و سُم‌های مناسب برای چرا در زمین‌های ناهموار.

رنگ پوست در سراسر بدن سرخ یکدست است و هیچ لکه سفیدی پذیرفته نمی‌شود، مگر مقدار محدودی سفیدی روی زیرشکم پشت ناف. درجه رنگ از سرخ روشن (گیلاسی) تا سرخ تیره متفاوت است، و پوش بدن در هوای گرم کوتاه و صاف می‌ماند.

پوش بدن و رنگ‌ها

رنگ سرخ در این نژاد ثابت است، زیرا جین مغلوب سرخ را به شکل هموزیگوت حمل می‌کند، از این‌رو والدین سرخ گوساله سرخ تولید می‌کنند. رنگدانه اطراف چشم‌ها و روی پوست، محافظت نسبی در برابر آفتاب‌سوختگی و مشکلات چشمی در نور شدید فراهم می‌آورد. در ماه‌های سرد، پوش بدن بلندتر و ضخیم‌تر می‌شود و سپس در تابستان به یک پوش صاف و نازک تبدیل می‌گردد.

رد انگس به خوی آرام و یکدست خود شهرت دارد. این نژاد در محوطه‌ها و راهروهای دست‌آموزی به خوبی رفتار می‌کند، پس از جابه‌جایی زود آرام می‌گیرد و در کارهای روزمره مانند وزن‌کشی، واکسیناسیون و جداسازی مشکلات کمتری ایجاد می‌کند. همین آرامش یکی از دلایلی است که این نژاد برای مالدارانی که تجهیزات سنگین دست‌آموزی ندارند توصیه می‌شود.

در برخورد با انسان، گاوهای رد انگسی که خوب نگه‌داری شده باشند خوش‌رفتار و نزدیک‌شدنی اند، هرچند همچنان حیواناتی بزرگ‌اند که باید با احتیاط برخورد شود، به‌ویژه گاو نر و گاوهای دارای گوساله تازه. در برابر افراد ناآشنا، گله ممکن است در آغاز محتاط باشد اما به‌ندرت بدون دلیل پرخاشگر می‌شود.

گاوهای ماده رفتار مادرانه قوی نشان می‌دهند. آن‌ها با کمترین کمک می‌زایند، به‌زودی با گوساله خود همرای می‌شوند و در برابر تهدید از آن دفاع می‌کنند. این نژاد با گاوهای دیگر خوب ترکیب می‌شود و بدون دعوا یا فشار روانی زیاد در گله‌های مختلط جای می‌گیرد. تنها وضعیتی که نیاز به احتیاط دارد، گاو محافظه‌کار در زمان زایمان است.

رد انگس نژادی کم‌توقع شناخته می‌شود که در سیستم‌های مبتنی بر علف عملکرد خوبی دارد. مراقبت روزانه بیشتر بر چراگاه خوب، آب پاک و مراقبت‌های صحی معمول گله متمرکز است تا دست‌آموزی فشرده.

نظافت و مراقبت از پوش بدن

• پوش بدن را از نگاه انگل‌های خارجی مانند شپش و مگس بررسی نموده و در صورت لزوم تداوی نمایید
• سُم‌ها را معاینه و در صورت رشد بیش از حد یا لنگی حیوان، آن‌ها را کوتاه نمایید
• ریزش فصلی پوش زمستانی به تابستانی را زیر نظر داشته باشید و هرگونه ریزش موی لکه‌ای را یادداشت نمایید
• پوست اطراف چشم‌ها و پستان را پاک و بدون تحریک نگه دارید

تمرین و فعالیت بدنی

• به حیوانات چراگاه یا محوطه کافی برای چرا و راه‌رفتن روزانه فراهم نمایید
• کرت‌های چرا را به نوبت استفاده نمایید تا گاوها بین مناطق مختلف جابه‌جا شوند
• از ازدحام طولانی‌مدت در محوطه‌های کوچک بپرهیزید
• برای گوساله‌ها فضای کافی جهت دویدن و رشد فراهم کنید

محیط زیست

گاوهای رد انگس در دامنه وسیعی از آب‌وهوا سازگاری نشان می‌دهند. پوش سرخ در مناطق گرم و آفتابی جذب گرما را کاهش می‌دهد، در حالی که پوش ضخیم زمستانی در هوای سرد کمک می‌کند. برای آب‌وهوای شدید بادشکن یا پناهگاه ساده، برای گرمای تابستان سایه، و برای حفظ صحت سُم و پستان، زمین خشک یا بستر مناسب فراهم نمایید.

رد انگس برای تبدیل چراگاه و علوفه ذخیره‌شده به گوشت و شیر ساخته شده است. اساس خوراک آن علف، کاه یا سیلاژ است که هنگام بالا رفتن نیاز انرژی با غله یا خوراک متراکم تکمیل می‌شود. مصرف روزانه ماده خشک معمولاً حدود ۲ تا ۲.۵ درصد وزن بدن است، بنابراین یک گاو ۶۰۰ کیلوگرامی روزانه تقریباً ۱۲ تا ۱۵ کیلوگرام ماده خشک می‌خورد. گاوها همچنین باید دسترسی دایمی به آب پاک و مواد معدنی آزاد داشته باشند.

تنقلات و مکمل‌ها

نمک آزاد و بلوک‌های معدنی نیاز به عناصر کمیاب را پوشش می‌دهند، که سلنیوم، مس و منیزیم آن باید بر اساس وضعیت خاک محلی تنظیم شود. مقدار کمی غله یا خوراک ملاس‌دار می‌تواند برای رام‌سازی و هدایت گاوها استفاده شود، اما این‌ها باید تنها بخش کوچکی از جیره باقی بمانند تا از ناراحتی گوارشی و اضافه‌وزن جلوگیری شود.

رد انگس نژادی نیرومند با صحت عمومی خوب و مشکلات ارثی کم در مقایسه با بسیاری از نژادهای گاو است. گاوهای پرتولید اغلب یک دهه یا بیشتر در گله باقی می‌مانند، و حیواناتی که خوب نگهداری شوند می‌توانند ۱۵ تا ۲۰ سال عمر کنند، هرچند حیوانات تجارتی معمولاً در یک دوره تولیدی کوتاه‌تر مدیریت می‌شوند. بیشتر مشکلات صحی از محیط، تغذیه و انگل‌ها ناشی می‌شود نه از خود نژاد.

مراقبت پیشگیرانه

• برنامه واکسیناسیون متناسب با خطرات بیماری‌های محلی را دنبال نمایید
• برنامه منظم دیوارم‌سازی و کنترل انگل خارجی را اجرا نمایید
• مواد معدنی متوازن برای پیشگیری از اختلالات ناشی از کمبود فراهم نمایید
• سُم‌ها را کوتاه و معاینه نموده و محل استراحت را خشک نگه دارید
• گله را از نگاه بیماری‌های تولیدمثلی و تنفسی منطقه‌ای آزمایش و رصد نمایید

رد انگس به عنوان نژادی مادری با باروری بالا و زایمان آسان ارزش دارد. گوساله‌های ماده معمولاً حدود ۱۳ تا ۱۵ ماهگی به وزن و بلوغ باروری می‌رسند، و معمولاً برای نخستین زایمان در حدود دو سالگی جفت‌گیری می‌شوند. گاوهای ماده تقریباً هر سه هفته یک‌بار تا زمان آبستن شدن فحل می‌شوند، و می‌توانند از راه جفت‌گیری طبیعی با گاو نر یا از راه تلقیح مصنوعی آبستن شوند.

دوره آبستنی حدود ۲۸۳ روز، اندکی بیشتر از نُه ماه، طول می‌کشد و گاوها معمولاً یک گوساله تولید می‌کنند؛ دوقلوزایی کمیاب است. وزن هنگام تولد متوسط است، که یکی از دلایل انتخاب این نژاد برای دشواری کم در زایمان می‌باشد. گوساله‌های تازه‌متولد ظرف چند ساعت می‌ایستند و شیر می‌خورند، و گاوها شیر فراوان تولید نموده و پیوند قوی با گوساله خود برقرار می‌کنند.

گوساله‌ها معمولاً در سن شش تا هشت ماهگی از شیر گرفته می‌شوند. گاوها گوساله را با کمترین کمک انسانی پرورش می‌دهند، و ترکیب شیر، غریزه مادری و طول عمر این نژاد به گاوهای پرتولید اجازه می‌دهد در طول یک عمر طولانی گوساله‌های زیادی پرورش دهند.