هرفورد

هرفورد یک نژاد گاوِ گوشتی است که اصل آن به ولایت هرفوردشایر در غرب انگلستان می‌رسد. این نژاد یکی از پخش‌ترین نژادهای گاوِ گوشتی در سراسر جهان شمرده می‌شود و از رنگ سرخِ تیره بدن و روی سفید آن شناخته می‌شود؛ رنگ سفید همچنان در قسمت زیر شکم، پایین پاها و نوک دم آن نیز دیده می‌شود.

گاوهای هرفورد به خاطر توانایی خوب در تبدیل کردن علف و علوفه به گوشت، ارزش زیاد دارند. این حیوانات با اقلیم‌های گوناگون، از بلندی‌های سرد الی مرتع‌های گرم، سازگار استند و حتی در چراگاه‌هایی که برای نژادهای پرتوقع‌تر دشوار است، باز هم مولد باقی می‌مانند. گاوهای ماده بالغ معمولاً بین ۵۴۰ الی ۷۳۰ کیلوگرام وزن دارند و گاوهای نر اکثراً از ۸۰۰ کیلوگرام هم بیشتر می‌شوند.

این نژاد طبیعت آرام و قابل کنترول دارد. رام بودن در وقت کار و باروری خوب سبب شده که هرفورد یک انتخاب رایج برای گله‌های تجارتی و پروگرام‌های دو رگه‌سازی باشد، جایی که روی سفید آن به شکل مطمئن به نسل بعدی انتقال می‌یابد.

مناسب برای کی‌ها است

هرفورد برای مالداران و دهقانان خردی که خواهان یک حیوان گوشتی با مراقبت کم و رشد خوب از علف استند، مناسب است. طبیعت آرام آن باعث می‌شود کسانی با تجربه کم هم بتوانند آن را به آسانی مدیریت کنند، و مقاومت آن با شرایط نامساعد یا متغیر که در آن غذای اضافی زیاد عملی نیست، سازگاری دارد.

نام هرفورد از هرفوردشایر گرفته شده، ولایتی در غرب انگلستان نزدیک به سرحد ویلز. این نژاد در دهه‌های ۱۷۰۰ میلادی توسط دهقانان همان ساحه پرورش یافت که خواهان گاوهایی بودند تا از علف و علوفه محلی، گوشت را به شکل مؤثر تولید کنند.

بنجامین تامکینز اکثراً با شکل‌گیری اولیه این نژاد ارتباط داده می‌شود؛ او کار انتخابی خود را در میانه‌های دهه ۱۷۰۰ میلادی با تعداد کمی گاوهای اساسی آغاز کرد. پرورش‌دهندگان روی اندازه، رشد در مرتع و شکل ظاهری یکسان تمرکز داشتند.

کتاب نسب گله هرفورد در دهه ۱۸۴۰ میلادی در انگلستان ایجاد شد که ثبت شجره این نژاد را رسمی ساخت. تا قرن نزدهم، هرفورد به یکی از نوع‌های اصلی گاوِ گوشتی در بریتانیا مبدل شده بود.

صادرات این نژاد را به سطح وسیع پخش کرد. هرفورد در اوایل دهه ۱۸۰۰ میلادی به امریکای شمالی رسید و بعدتر در آسترالیا، امریکای جنوبی و جنوب افریقا جابجا شد، جایی که سازگاری آن با سیستم‌های چرا، تولید گوشت را در سطح بزرگ حمایت کرد.

هرفورد بدن پهن، قوی و عضلانی دارد که بالای پاهای کوتاه و محکم قرار گرفته است. نشانی اصلی آن روی سفید است که همرای سفیدی بالای گردن، چانه‌آویز، زیر شکم، پایین پاها و نوک دم دیده می‌شود. رنگ پوست بدن از سرخ روشن الی سرخ تیره فرق می‌کند.

این نژاد هم به شکل شاخدار و هم بدون شاخ (طبیعتاً بی‌شاخ) وجود دارد. هرفوردهای بی‌شاخ به خاطر رفع ضرورت شاخ‌بری پرورش یافتند و اکنون در بسیاری گله‌ها معمول استند.

پوست و رنگ

شدت رنگ سرخ در بین حیوانات و گله‌های مختلف فرق می‌کند، مگر همیشه با نشانی‌های سفیدی که این نژاد را مشخص می‌سازد، همراه است. رنگدانه در اطراف چشم در ساحات گرم و آفتابی اهمیت دارد، زیرا خطر مشکلات چشمی ناشی از تابش آفتاب بر پوست بدون رنگدانه را کم می‌سازد.

هرفورد به خاطر طبیعت آرام و خوش‌خلق خود شهرت دارد. این نژاد در جمله گاوهای گوشتیِ رام‌تر شمرده می‌شود و حیوانات معمولاً هنگام کار منظم، با فشار روانی کم حرکت کرده و به آسانی سوار وسایط حمل و نقل می‌شوند.

گاوهای ماده مادرانی توجه‌کننده استند و از گوساله‌های خُرد محافظت می‌کنند، بناءً باید در روزهای اول بعد از زایمان به جوره گاو و گوساله فضای کافی داده شود. هرفورد در گله‌های مختلط و گروپ‌های دو رگه‌سازی با گاوهای دیگر به خوبی جور می‌آید. طبیعت باثبات آن خطر آسیب به حیوانات و کارگران را در کارهای روزمره مثل وزن‌کشی، واکسین و انتقال بین پرچین‌ها کم می‌سازد.

نظافت

• نظافت روزمره خیلی کم ضرورت دارد؛ پوست کوتاه آن به طور طبیعی همرای فصل‌ها می‌ریزد
• سُم‌ها را در صورت ضرورت معاینه و کوتاه کنید تا لنگی پیش نیاید
• پوست و چشمان را به طور منظم، به خصوص در ساحات آفتابی، معاینه کنید
• انگل‌های خارجی مثل مچه، شپش و کنه را کنترول کنید

تحرک

• مرتع کافی برای چرای روزمره و حرکت حیوانات فراهم کنید
• پرچین‌ها را به نوبت تعویض کنید تا کیفیت علوفه حفظ شده و تراکم انگل کم شود
• فضای کافی برای چرا و استراحت گله بدون ازدحام فراهم کنید

محیط

هرفورد در برابر سردی و گرمی مقاومت خوب دارد، مگر بازهم به سرپناه در برابر هوای شدید، باد و آفتاب تند ضرورت دارد. در اقلیم‌های گرم سایه و در سردی شدید بادشکن یا جای سرپوشیده فراهم کنید. دسترسی همیشگی به آب پاک ضروری است و مصرف آب در شرایط گرم به شدت افزایش می‌یابد.

هرفورد حیوانی است که خوراک آن بیشتر بر بنیاد علوفه استوار است و در مرتع خوب رشد خوبی دارد. اساس رژیم غذایی آن علف و علوفه دیگر است که در صورت محدود بودن چرا، با کاه یا سیلاژ تکمیل می‌شود. این نژاد شهرت دارد که حتی با علوفه با کیفیت پایین‌تر از آنچه بسیاری نژادهای گوشتی نیاز دارند، وضعیت بدنی خوب خود را حفظ می‌کند.

مکمل‌های معدنی به تعادل آنچه در مرتع کم است کمک می‌کند، به خصوص نمک، کلسیم، فاسفورس و عناصر کمیاب. خوراک را مطابق مرحله تولید تنظیم کنید، زیرا در اواخر آبستنی، دوره شیردهی و فربه‌سازی، ضرورت بیشتر می‌شود.

خوراک‌های اضافی و مکمل‌ها

بلاک‌های معدنی و نمک متناسب با شرایط خاک محلی را به صورت آزاد در دسترس حیوانات قرار دهید. هر تغییر در خوراک را طی چند روز و به تدریج انجام دهید تا صحت شکمبه حفظ شود، و اطمینان حاصل کنید که آب همیشه همرای خوراک خشک در دسترس باشد.

هرفورد به طور عموم قوی است و با اقلیم‌های مختلف به خوبی سازگاری می‌کند. با مدیریت خوب، گاوها می‌توانند ۱۵ الی ۲۰ سال عمر کنند، هرچند حیوانات تجارتی معمولاً در یک دوره تولیدی کوتاه‌تر مدیریت می‌شوند. بیشتر ضرورت‌های صحی از طریق مراقبت پیشگیرانه، تغذیه خوب و کنترول انگل برآورده می‌شود.

روی بدون رنگدانه و پوست اطراف چشم این نژاد می‌تواند خطر بعضی مشکلات چشمی و پوستی را در محیط‌های پرآفتاب افزایش دهد.

مراقبت پیشگیرانه

• یک پروگرام واکسیناسیون متناسب با خطرات مریضی‌های محلی حفظ کنید
• یک برنامه منظم کنترول انگل را دنبال کنید
• سُم‌ها را معاینه و کوتاه کنید تا از لنگی جلوگیری شود
• در تمام سال معدنیات متعادل و آب پاک فراهم کنید
• وضعیت بدنی حیوان را در طول دوره تولید تحت نظر داشته باشید

گوساله‌های ماده هرفورد معمولاً در سن ۱۲ الی ۱۵ ماهگی آماده تولید مثل می‌شوند و در صورت مدیریت خوب، اولین زایمان نزدیک به دو سالگی صورت می‌گیرد. دوره آبستنی حدود ۲۸۵ روز، یعنی تقریباً نُه و نیم ماه دوام می‌کند و گاوها تقریباً همیشه یک گوساله به دنیا می‌آورند.

این نژاد به خاطر آسانی زایمان، باروری خوب و شیر کافی برای پرورش یک گوساله صحتمند، ارزش دارد. گاوهای ماده مادرانی توجه‌کننده استند و گوساله‌ها معمولاً در سن شش الی هشت ماهگی از شیر گرفته می‌شوند. روی سفید به شکل قوی به اولاد دو رگه انتقال می‌یابد که همین یکی از دلایلی است که هرفورد به طور وسیع به حیث گاو مادری و پدری در دو رگه‌سازی استفاده می‌شود.

گاوهای نر هم برای جفت‌گیری طبیعی و هم به حیث منبع اسپرم برای تلقیح مصنوعی استفاده می‌شوند. سلامت پاها، باروری و خلق آرام از خصوصیات مهم در انتخاب حیوانات تولیدمثلی است.