گلب‌فی

گلبفیه یک نژاد گاو دو منظوره است که خاستگاه آن ایالت بایرن در جنوب آلمان می باشد. نام این نژاد تقریباً به معنای گاو زرد است و به رنگ پوست طلایی-سرخ تا مسی این حیوان اشاره دارد. حیوانات بالغ این نژاد اندازه بزرگی دارند. گاوهای نر معمولاً به وزن 1,000 تا 1,250 کیلوگرام و گاوهای ماده به وزن 700 تا 850 کیلوگرام می رسند و این نژاد را در زمره سنگین ترین نژادهای گاو اروپایی قرار می دهد.

این نژاد رشد خوب و بازدهی لاشه را با باروری بالا و توانایی قوی مادری همراه می سازد. گاوهای ماده به خاطر آسانی زایمان نسبت به اندازه بدن، شیردهی فراوان و عمر تولیدی طولانی شناخته می شوند. همین خصوصیات مادری بخش بزرگی از دلیل گسترش گلبفیه به بیرون از آلمان است و امروز این نژاد به گونه گسترده در برنامه های دورگه سازی استفاده می شود.

گلبفیه خلق و خوی آرام دارد و به آسانی مدیریت می شود، خصوصیتی که در نژادی با این وزن اهمیت زیادی دارد. صاحبان این حیوانات آن ها را ساکت و همکار توصیف می کنند که این ویژگی نگهداری و مدیریت روزمره را نسبت به برخی نژادهای بزرگ دیگر ساده تر می سازد.

برای چه کسانی مناسب است

گلبفیه برای فارم های تجارتی و پرورش دهندگان بذر مادر مناسب است که هم رشد و ارزش لاشه و هم باروری و توان مادری را با هم می خواهند. این نژاد هم به عنوان خط مادری در دورگه سازی و هم به عنوان گاو نر نهایی (ترمینال) کارآیی خوبی دارد. خلق آرام آن برای مالدارانی که با حیوانات بزرگ از نزدیک کار می کنند یک امتیاز است. زمین، حصارکشی و خوراک کافی برای یک نژاد غول پیکر لازم است.

گلبفیه ریشه در چندین جمعیت محلی گاو در منطقه فرانکونیا در بایرن، جنوب آلمان دارد. این ها گاوهای کاری و شیری سرخ-زرد بودند که دهقانان سراسر این منطقه تا اوایل دهه 1800 نگهداری می کردند.

در طول قرن نزدهم، پرورش دهندگان تلاش کردند تا این نژادهای جداگانه را در یک نوع یکسان متحد سازند. گزینش در آن زمان بر سه هدف تمرکز داشت: نیروی کاری، شیر و گوشت. این تلاش پرورشی از گاوهای منطقه استفاده کرد و برخی نژادهای اصلاحی را نیز برای ثابت کردن اندازه و رنگ پوست به کار برد. تا پایان دهه 1800، این جمعیت آن قدر یکسان شده بود که به عنوان یک نژاد واحد شناخته شود.

یک دفتر نسب نامه آلمانی برای ثبت نسب و استانداردسازی نژاد ایجاد شد و نام گلبفیه، به معنای گاو زرد، به کاربرد رسمی درآمد. در طول قرن بیستم، با پیشرفت مکانیزه شدن که نیاز به گاوهای کاری را از بین برد، گزینش به سوی گوشت و توانایی مادری تغییر جهت داد، در حالی که خصوصیات شیردهی در گاوهای ماده حفظ شد.

این نژاد در نیمه دوم قرن بیستم به بیرون از آلمان صادر شد. ژنتیک گلبفیه در اوایل دهه 1970 به امریکای شمالی رسید، عمدتاً از طریق اسپرم وارداتی که برای بهبود گاوهای پایه استفاده می شد. این نژاد اکنون در بسیاری از کشورها موجود است و به خاطر ترکیب رشد و توانایی مادری اش در سطح جهانی ارزش دارد.

گلبفیه حیوانی سنگین و دراز بدن است که دنده های عمیق و عضلات خوب رشد یافته در ناحیه ران دارد. تأثیر کلی آن ترکیبی از اندازه و استحکام همراه با یک قالب صاف و متوازن است. پوست و کرک آن رنگ طلایی یکدست دارد که نام این نژاد از همین ویژگی گرفته شده است. هم حیوانات شاخدار و هم بی شاخ در این نژاد وجود دارند، زیرا خط های بی شاخ در طول زمان گزینش شده اند.

کرک و رنگ ها

کرک این نژاد یک رنگ یکدست است و هیچ لکه یا نشان سفیدی روی بدن ندارد، هرچند رنگ روشن تری می تواند در زیر شکم و داخل پاها دیده شود. رنگ از کرم طلایی روشن تا طلایی-سرخ و سپس مسی تیره تر متغیر است. پوزه، سُم ها و پوست رنگین هستند که این امر مقداری محافظت در برابر آفتاب سوختگی می دهد و مشکلات چشمی را در شرایط نور شدید کاهش می دهد. گوساله ها اغلب با رنگ روشن تری به دنیا می آیند و با رشد تیره تر می شوند.

گلبفیه به داشتن خلق آرام و یکنواخت شهرت دارد. حیوانات معمولاً در جریان دستکاری، جداسازی و کارهای روزمره آرام می مانند و به مدیریت پیوسته و کم استرس واکنش خوب نشان می دهند. برای یک نژاد غول پیکر، این آرامش یک امتیاز عملی از نگاه ایمنی است.

در داخل گله، این نژاد اجتماعی است و با نگهداری گروهی و چرای چرخشی سازگار می شود. گاوهای ماده در زمان زایمان محافظه کار و توجه دار هستند بدون آن که بیش از حد پرخاشگر باشند و پیوند خوبی با گوساله های خود برقرار می کنند. گاوهای نر به طور عمومی قابل مدیریت هستند، هرچند مانند هر گاو نر بزرگ دیگر، به احترام و تسهیلات درست نگهداری نیاز دارند.

این نژاد به عنوان سخت کوش و چند کاره توصیف می شود، ویژگی هایی که تاریخچه استفاده از آن برای کار، شیر و گوشت را نشان می دهد. گلبفیه با اقلیم ها و سیستم های مدیریتی گوناگون سازگار می شود که این امر به شهرت آن در سازگاری می افزاید.

مراقبت بر زمین، خوراک و تسهیلات مدیریتی به اندازه یک نژاد غول پیکر تمرکز دارد. گلبفیه با اقلیم های گوناگون سازگار می شود اما با چراگاه با کیفیت، آب مطمئن و سایه یا پناهگاه در هوای شدید بهترین عملکرد را دارد.

آرایش

• کرک و پوست را به طور منظم از نگاه انگل هایی مانند شپش و مگس بررسی کنید
• سُم ها را به گونه منظم بازرسی و اصلاح کنید تا از لنگی جلوگیری شود
• ساحه های استراحت و خوراک دهی را پاک نگهدارید تا آلودگی پوست و پستان کاهش یابد
• حیوانات نمایشی یا دست آموز را برس بزنید تا وضعیت کرک حفظ شود و زخم ها بررسی گردد

تمرین

• چراگاه کافی فراهم کنید تا حیوانات به گونه طبیعی حرکت و چرا کنند
• از چرای چرخشی برای حفظ وضعیت بدنی و کیفیت علوفه استفاده کنید
• فضا برای رشد سالم پا و سُم گوساله های جوان فراهم کنید

محیط زیست

گلبفیه در اقلیم های معتدل و قاره ای خوب عمل می کند و با خوراک کافی و یک ساحه خشک و پناه دار سرمای زمستان را تحمل می کند. در مناطق گرم، پوست رنگین مقداری محافظت آفتابی می دهد، اما سایه و آب پاک هنوز هم مهم باقی می مانند. حصار و محوطه ها باید طوری ساخته شوند که حیواناتی با وزن بیش از نیم تُن را در خود نگهدارند.

گلبفیه یک نشخوارکننده چراکننده است و اساس رژیم غذایی آن علوفه است: چراگاه در فصل رشد و یونجه یا سیلوی نگهداری شده زمانی که چرا محدود است. از آن جا که این نژاد بزرگ است و گاوهای آن شیر خوبی می دهند، خوراک باید هم نگهداری بدن و هم تولید را پشتیبانی کند. نیاز به انرژی و پروتین در اواخر آبستنی، شیردهی و رشد در حیوانات جوان بالا می رود و خوراک متراکم اضافی زمانی استفاده می شود که علوفه به تنهایی کافی نباشد. آب پاک و مواد معدنی آزاد باید همیشه در دسترس باشد.

تنقلات و مکمل ها

نمک و یک ترکیب متوازن از مواد معدنی، به شمول سیلینیم، مس و سایر عناصر کمیاب در ساحاتی که خاک محلی کمبود دارد، از باروری و کارکرد سیستم دفاعی بدن پشتیبانی می کند. گاوهای در اواخر آبستنی و شیرده ممکن است به انرژی و پروتین بیشتر نیاز داشته باشند. از خوراک دادن دانه زیاد به گاوهای مادر پرهیز کنید، زیرا چاقی بیش از حد می تواند باروری را کاهش دهد و مشکلات زایمان را افزایش دهد.

گلبفیه به عنوان نژادی قوی و با طول عمر خوب شناخته می شود و گاوهای تولیدی اغلب سال های زیادی در گله باقی می مانند. طول عمر گزارش شده 12 تا 18 سال است. اکثر مشکلات صحی نگرانی های عمومی گاوهای بزرگ چراکننده است تا نواقص خاص نژادی، و این حیوانات به مدیریت روزمره گله، واکسیناسیون و کنترول انگل واکنش خوب نشان می دهند.

مراقبت پیشگیرانه

• یک برنامه واکسیناسیون متناسب با خطرات مرضی محلی دنبال کنید
• یک ستراتیژی برنامه ریزی شده کنترول انگل و چرای چرخشی اجرا کنید
• سُم ها را به گونه منظم اصلاح و بازرسی کنید
• مواد معدنی متوازن برای پشتیبانی از باروری و سیستم دفاعی بدن فراهم کنید
• امتیاز وضعیت بدنی حیوانات مادر را در طول سال ارزیابی کنید

گلبفیه بیشتر به خاطر عملکرد مادری اش شناخته شده است. گوساله های ماده نسبتاً زود به بلوغ جنسی می رسند و به آسانی آبستن می شوند، و گاوهای ماده به باروری بالا، آسانی زایمان خوب برای یک نژاد بزرگ و شیردهی فراوانی شناخته می شوند که رشد قوی گوساله را پشتیبانی می کند. این ویژگی ها این نژاد را هم به عنوان یک خط مادری رایج در برنامه های دورگه سازی و هم یک حیوان بذر خالص نسل تبدیل کرده است.

گاوهای ماده در هر آبستنی یک گوساله حمل می کنند، با دوره آبستنی نزدیک به میانگین گاوی حدود نُه ماه. گوساله ها با رنگ طلایی روشن تری به دنیا می آیند و معمولاً در زمان تولد سرحال هستند. مادران توجه دار هستند و شیر کافی برای رساندن گوساله به وزن سنگین در زمان از شیر گیری تولید می کنند. گاوهای ماده اغلب سال های زیادی تولیدی باقی می مانند که این امر هزینه پرورش گوساله های جانشین را در طول یک عمر کاری طولانی پخش می کند.

پرورش با جفت گیری طبیعی توسط یک گاو نر یا با تلقیح مصنوعی مدیریت می شود، که روش دوم به گونه گسترده برای انتشار ژنتیک ثابت شده گلبفیه استفاده می شود. گزینش در گله های امروزی بر باروری، آسانی زایمان، رشد و خصوصیات لاشه همراه با شیردهی مادری این نژاد تأکید دارد.