راگدول

رگدال یکی از درشت ترین نژادهای پشک خانگی است. موی آن نیمه بلند است، چشمانش آبی روشن اند و طرح رنگ آن نقطه یی است، یعنی روی، گوش ها، پاها و دم تیره تر از تنه به نظر می رسند. نام این نژاد از همین گرایش گرفته شده که بسیاری از این پشک ها هنگام بلند کردن، بدن خود را شل و رها می سازند.

رگدال دیر به بلوغ می رسد. بیشتر آنها تا سن سه یا چهار سالگی به اندازه کامل و رنگ نهایی موی خود نمی رسند. پشک بالغ ماهیچه دار و سنگین است بی آنکه چاق و کوتاه به نظر آید، و نرها به روشنی از ماده ها درشت تر اند.

این نژاد به انسان دلبسته است و گرایش دارد که اعضای خانه را از اتاقی به اتاق دیگر همراهی کند. رگدال ها آرام اند، آواز نرم دارند و در کل پشک های پرجنب و جوش شمرده نمی شوند.

این نژاد برای چه کسانی مناسب است

رگدال برای خانه هایی مناسب است که یک پشک همدم خانگی می خواهند و می توانند هر روز به آن توجه کنند. این نژاد با خانواده های دارای کودک، خانه های چند حیوانه و کسانی که بیشتر در خانه اند جور می آید. موی نیمه بلند آن به برس کشی منظم نیاز دارد، از این رو برای کسانی که پشک بی نیاز از آراستن می خواهند چندان مناسب نیست. غریزه شکار پایین و طبیعت اعتمادکننده اش آن را برای دسترسی آزاد به بیرون نامناسب می سازد.

رگدال در دهه ۱۹۶۰ در ریورساید کالیفرنیا پدید آمد. پرورش دهنده یی به نام ان بیکر این تبار را از یک پشک ماده سفید با موی نیمه بلند و آزادگرد به نام جوزفین همراه با چند بچه اش آغاز کرد. تبار دقیق این پشک های بنیادین به طور کامل ثبت نشده است، ولی نژادهایی همانند بیرمن، پارسی و برمی اغلب به عنوان تبار احتمالی نام برده می شوند.

بیکر پشک هایی با خوی آرام، اندازه درشت و موی رنگ نقطه یی را برگزید. او نام این نژاد را گذاشت و نشان تجارتی رگدال را به نام خود ثبت کرد، سپس سازمان ثبت خود را به نام انجمن بین المللی پشک رگدال (IRCA) بنیاد نهاد تا پرورش را با شرایط خود در کنترل داشته باشد.

پرورش دهنده های دیگر می خواستند بیرون از محدودیت های بیکر کار کنند. در آغاز دهه ۱۹۷۰ گروهی به سرکردگی دنی و لورا دیتون جدا شدند تا رگدال را از راه سازمان های ثبت اصلی پشک به رسمیت برسانند و معیار نژاد را یکسان سازند. تبار کار آنها پایه بیشتر رگدال های شجره دار امروزی است.

سازمان های ثبت بزرگ در دهه های پس از آن این نژاد را به رسمیت شناختند. انجمن دوستداران پشک در سال ۲۰۰۰ به رگدال جایگاه کامل قهرمانی داد. این نژاد اکنون از پرطرفدارترین پشک های شجره دار در امریکای شمالی و اروپا است.

رگدال تنی دراز و پهن با ساختار استخوانی استوار و سینه پر دارد. سر آن یک گوه اصلاح شده پهن با خطوط گرد است، گوش ها اندازه میانه دارند و از هم دور گذاشته شده اند، و چشم ها درشت و بیضی و آبی اند. موی آن نیمه بلند، نرم و پرمایه است، با یقه یی پرتر گرد گردن و موی درازتر روی کفل ها. دم دراز است و پرهای پرمایه دارد.

رسیدن به اندازه کامل و موی پشک بالغ سه تا چهار سال زمان می برد. همه رگدال های اصیل طرح نقطه یی دارند، با رنگ تیره تر روی روی، گوش ها، پاها و دم در برابر تنه یی روشن تر.

مو و رنگ ها

مو در چند رنگ نقطه یی دیده می شود، بیشتر سیل و آبی، و شکلاتی، یاسی، سرخ و کریمی نیز به رسمیت شناخته شده اند. این رنگ ها در چهار طرح نمایان می شوند: نقطه رنگ (بدون سفیدی)، دستکش دار (پنجه ها و زنخ سفید)، دو رنگ (یک هفت وارونه سفید روی روی به همراه پاها و زیرتن سفید)، و گونه های ناپایدار لینکس (راه راه ببری) و تورتی. بچه پشک ها سفید به دنیا می آیند و نقطه های خود را در نخستین هفته ها و ماه ها پیدا می کنند.

رگدال پشکی آرام و مهربان است که با خانواده خود پیوند نزدیک می بندد. بسیاری از آنها صاحب خود را در خانه دنبال می کنند، دم در به پیشوازش می آیند و هرگاه اجازه یابند روی دامان می نشینند. این نژاد به شل شدن هنگام بغل کردن شناخته می شود، هرچند هر فرد این کار را نمی کند.

رگدال ها با کودکان معمولاً بردبار اند و دست زدن را تحمل می کنند، و همین آنها را برای خانواده ها گزینه یی رایج ساخته است. آنها در برابر مهمان ها بیشتر آرام می مانند تا اینکه پنهان شوند. بیشترشان با پشک های دیگر و با سگ های آرام کنار می آیند و اغلب در خانه های چند حیوانه خوب زندگی می کنند.

رگدال ها ساکت اند و آواز نرم دارند. در مقایسه با بسیاری از نژادها جهنده یا بالارونده نیرومندی نیستند و در سطح زمین و اثاث خرسند اند. طبیعت اعتمادکننده و ترس اندکشان از موقعیت های ناآشنا سبب می شود که در بیرون بد کنار بیایند، از این رو به عنوان پشک خانگی نگه داشته می شوند یا دسترسی بسته و امن به آنها داده می شود.

آراستن

موی نیمه بلند زیرموی کمی دارد، از این رو کمتر از برخی نژادهای موبلند گره می خورد، ولی باز هم به نگهداری منظم نیاز دارد.

• دو تا سه بار در هفته با شانه فولاد زنگ نزن برس بکشید تا موی رها بیرون رود و از گره جلوگیری شود
• پشت گوش ها، زیر بغل و موی ران ها را وارسی کنید، جایی که گره پیش از همه پدید می آید
• ناخن ها را هر دو تا سه هفته کوتاه کنید
• دندان ها را منظم برس بزنید و در بازدیدهای معمول دامپزشک وقت معاینه دندان بگیرید
• اگر لکه اشک پیدا شد، گوشه چشم ها را پاک کنید

ورزش

رگدال ها انرژی پایین تا میانه دارند ولی باز هم به تحرک نیاز دارند تا تندرست بمانند و وزن نگیرند.

• روزی دو نوبت بازی کوتاه با اسباب بازی چوبی یا توپ به آنها بدهید
• ظرف های معمایی خوراک بگذارید تا هنگام غذا کار فکری افزوده شود
• اسباب بازی ها را عوض کنید تا علاقه پابرجا بماند
• بازی را در سطح زمین و اثاث پایین نگه دارید، چون این نژاد جهنده نیرومندی نیست

محیط

رگدال ها در خانه بهتر اند. تیرک ناخن کشی، چند جای آسایش و دست کم به ازای هر پشک یک تشناب همراه با یکی افزون فراهم کنید. چون این نژاد اعتمادکننده است و غریزه شکار پایینی دارد، گشت آزاد در بیرون خطر واقعی دارد؛ یک محوطه بسته و امن در حویلی یا قلاده با نظارت راه امن تری برای گذراندن وقت در بیرون است.

پشک ها گوشتخوار اجباری اند و به رژیمی نیاز دارند که پایه اش پروتئین حیوانی باشد. خوراک کامل و متعادل پشک را متناسب با مرحله عمر برگزینید. چون رگدال ها درشت اند و چندان جنب و جوش ندارند، به آسانی وزن می گیرند، پس وعده باید اندازه گیری شود نه اینکه همیشه در دسترس باشد. آب تازه همیشه باید موجود باشد، و آمیزه یی از خوراک تر و خشک می تواند به آبرسانی کمک کند. بچه پشک های در حال رشد به وعده های پی در پی تر و فرمول بچه پشک تا حدود یک سالگی نیاز دارند، هرچند رگدال های نژاد درشت خوب پس از آن هم رشد می کنند.

تنقلات و مکمل ها

تنقلات را حدود ۱۰ درصد کالری روزانه نگه دارید و آن را از وعده کم کنید. پشکی که رژیم کامل تجارتی می خورد معمولاً به هیچ مکملی نیاز ندارد؛ تنها به توصیه دامپزشک آن را بیفزایید. مکمل گلوله موی یا مفصل شاید برای پشک های ویژه پیشنهاد شود ولی برای کل نژاد لازم نیست.

رگدال ها در کل تندرست اند و با نگهداری خوب معمولاً ۱۲ تا ۱۷ سال عمر می کنند. آنها به عنوان نژاد شجره دار چند خطر ارثی دارند. مهم ترین آن کاردیومیوپاتی هایپرتروفیک (HCM) است، یعنی ستبر شدن ماهیچه قلب. یک گونه ژنتیکی ویژه که در رگدال ها با HCM پیوند دارد قابل آزمایش است، و پرورش دهنده های معتبر پشک های مولد را آزمایش می کنند. نگه داشتن وزن سالم اهمیت دارد، چون اندازه درشت و طبیعت آرام این نژاد چاقی را رایج می سازد.

نگهداری پیشگیرانه

• معاینه سالانه دامپزشک، با وارسی دو بار در سال برای پشک های سالمند
• واکسن های اصلی و کنترل انگل را به روز نگه دارید
• ارزیابی سالانه دندان و برس زدن دندان در خانه
• وزن در هر بازدید کنترل شود
• از پرورش دهنده هایی بخرید که برای HCM و PKD آزمایش DNA می کنند

رگدال ها در میان پشک ها آموزش پذیر اند. طبیعت آرام و باتوجه و علاقه شان به صاحب خود، آنها را به روش های پاداش محور پذیرا می سازد. می توانند بیاموزند که با صدا زدن بیایند، با قلاده راه بروند، از تیرک ناخن کشی استفاده کنند و ترفندهای ساده مانند نشستن یا آوردن را انجام دهند. آموزش در نوبت های کوتاه با تنقلات یا بازی به عنوان پاداش بهترین نتیجه را دارد. تنبیه سودی ندارد و اعتمادی را که این نژاد به آن شناخته می شود از میان می برد.

پایه ها

1. آموزش تشناب را زود آغاز کنید؛ ظرف ها را در جاهای آرام و دسترس بگذارید و پاک نگه دارید
2. یک تیرک ناخن کشی معرفی کنید و استفاده از آن را پاداش دهید تا اثاث محفوظ بماند
3. شناخت نام را با پاداش دادن به پشک هر بار که به نامش پاسخ می دهد بیاموزید
4. تحمل قلاده را نخست در خانه بسازید و بگذارید پشک پیش از رفتن به بیرون آن را برای مدت کوتاه بپوشد
5. اشاره های ساده مانند نشستن را با طعمه تنقلی و کلمه یی ثابت بیفزایید
6. هر نوبت را چند دقیقه نگه دارید و در حالی که پشک هنوز علاقه دارد پایان دهید

رگدال های ماده معمولاً میان ۸ تا ۱۲ ماهگی به بلوغ جنسی می رسند، هرچند بسیاری از پرورش دهنده ها پیش از نخستین زایش صبر می کنند تا ماده بزرگ تر و کاملاً رشد یافته شود. نرها در حدود همان سن بالغ می شوند. آبستنی تقریباً ۶۳ تا ۶۷ روز طول می کشد. هر زایش بیشتر سه تا پنج بچه دارد.

بچه رگدال ها سفید به دنیا می آیند و رنگ و طرح نقطه یی خود را در هفته ها و ماه های پس از آن پیدا می کنند. آنها در حدود یک تا دو هفتگی چشم می گشایند و در حدود چهار تا پنج هفتگی از شیر گرفته می شوند. پرورش دهنده های مسئول بچه ها را دست کم تا ۱۲ هفتگی نزد مادر نگه می دارند، تا آن هنگام که از شیر گرفته شده، جامعه پذیر شده، آموزش تشناب دیده و واکسن های خود را آغاز کرده اند. پشک های مولد باید پیش از جفت گیری برای HCM و PKD آزمایش DNA شوند.

راجستر پشک نژاد راگدول در افغانستان

نام پشک نژاد راگدول، رنگ و یک عکس روشن را درج کنید، شماره‌تان را بگذارید و ثبت کنید: ریکاردی برای تمام عمر بدون یک افغانی، با جای آماده برای شماره چیپ. راجستر برای پشک خانه و پشک حویلی یکسان است.

در ورق داکتر پانزده رقم نوشته شده که فعلاً به هیچ‌کس نمی‌رسد. آن‌ها را رایگان در یونایتد پت کلاب راجستر کنید تا به تلیفون شما برسد: راجستر بدون ختم، هر مارک چیپ، تغییرات رایگان برای تمام عمر پشک نژاد راگدول. راجستر چیپ دو دقیقه است.