پارسی (سنتی)

پشک ایرانی سنتی که اکثر اوقات آن را صورت عروسکی می نامند، پشکی پشم دراز با خویی نرم و متعادل و مویی انبوه است. برخلاف پشک ایرانی نمایشی امروزی که رویی بسیار پهن و صاف دارد، گونه سنتی پوزه ای متعادل و پل بینی نمایان خود را نگه می دارد. این ساختار قدیمی رو همان شکلی است که این نژاد در بیشتر تاریخ خود داشت.

این پشک ها خاموش و باثبات اند. اتاق های آرام را بر اتاق های شلوغ ترجیح می دهند و بخش بزرگی از روز را در جای دلخواه خود به آسودن می گذرانند. توان آنها کم است و این نژاد به ندرت خرابکار یا پرتوقع می شود. پشک ایرانی به کسانی که با آنها زندگی می کند دلبستگی نیرومندی پیدا می کند و مهر خود را از راه نزدیکی نشان می دهد، نه از راه جنب و جوش پیوسته.

مهم ترین نیاز نگهداری همان پشم است. پشک ایرانی سنتی مویی دراز و پرپشت دو لایه دارد که اگر هر روز به آن نرسند زود گره می خورد. صاحبانی که به شانه کردن پیوسته می رسند، همدمی آرام و وفادار به دست می آورند که با زندگی در خانه سازگار است.

مناسب برای کیست

پشک ایرانی سنتی به خانه ای آرام و درون خانگی می خورد که کسی برای همنشینی در آن باشد و آماده باشد هر روز مویش را شانه کند. با خانواده های خاموش، اطفال بزرگتری که با حیوانات نرم رفتار می کنند، و کسانی که پشکی مهربان می خواهند که به بازی زیاد نیاز ندارد، خوب کنار می آید. برای خانه هایی که نمی توانند نگهداری مو را بر عهده بگیرند یا پرصدا و پررفت و آمد اند، انتخاب بدی است.

نام این نژاد از پارس گرفته شده است، نام تاریخی ایران، جایی که پشک های پشم دراز سده ها در آن جا افتاده بودند. موی انبوه آنها اکثر اوقات به بخش های سردتر و کوهستانی این سرزمین پیوند داده می شود، هرچند تاریخ آغازین آن به تفصیل ثبت نشده است.

پشک های پشم دراز خاور نزدیک در سال های ۱۶۰۰ به اروپا رسیدند. مسافران ایتالیایی و فرانسوی را معمولا کسانی می دانند که نمونه های نخستین را به باختر آوردند، جایی که مو های غیرمعمول شان آنها را نزد کسانی که توان خریدشان را داشتند محبوب ساخت.

پرورش رسمی در اواخر سده ۱۸۰۰ در بریتانیا شکل گرفت. پشک های ایرانی در نمایشگاه های آغازین پشک به نمایش گذاشته شدند، از جمله نمایشگاه سال ۱۸۷۱ کریستال پالاس در لندن، و پرورش دهندگان به یکسان سازی گونه پرداختند. این نژاد از بریتانیا به همه جا گسترش یافت و در سراسر سده ۱۹۰۰ یکی از محبوب ترین پشک های اصیل نسب در امریکای شمالی و اروپا شد.

در درازای سده بیستم، پرورش گزینشی در دنیای نمایش رو را صاف تر ساخت و پشک ایرانی امروزی با رویی پکینزی مانند پدید آمد. پشک ایرانی سنتی یا صورت عروسکی شکل قدیمی تر و متعادل تر سر را نگه داشته و نزد صاحبانی که ظاهر اصلی و نفس کشیدن آسان تری را که پوزه درازتر به همراه دارد می پسندند، محبوب مانده است.

پشک ایرانی سنتی بدنی چهارشانه و گرد بر روی پاهای کوتاه و کلفت دارد. سر پهن و گرد است با گونه های پر، گوش های کوچک و گرد، و چشمان درشت و گویا. تفاوت اصلی با پشک ایرانی نمایشی امروزی در پوزه است: گونه سنتی بینی درازتری با پل نمایان دارد، نه رویی صاف و فرورفته. برداشت کلی پشکی نرم و خوش استخوان بندی است که مویی دراز و پر آن را دربر گرفته است.

مو و رنگ ها

مو پرتوقع ترین ویژگی این نژاد است. سراسر بدن را می پوشاند، با لایه زیرین کلفت، یقه ای سنگین گرد گردن، و دمی پر و برس مانند. پشک های ایرانی در رنگ ها و نقش های شناخته شده بسیاری یافت می شوند. رنگ های یکدست شامل سفید، سیاه، آبی، کریمی و سرخ اند. گونه های نقش دار شامل تبی، لاک پشتی، دو رنگ، دودی و سایه دار می شوند. نقش رنگ نقطه ای، با بدنی روشن تر و رو، گوش، پا و دم تیره تر، در برخی مراجع ثبت به نام هیمالیایی شناخته می شود. رنگ چشم معمولا با رنگ مو همخوانی دارد، پس چشمان مسی پررنگ در پشک های یکدست زیاد دیده می شود و رنگ نقطه ای ها چشم آبی دارند.

پشک ایرانی سنتی پشکی آرام و متعادل است. با کسانی که می شناسد مهربان است و دوست دارد نزدیک آنها بماند، اکثر اوقات روی دامن یا کنار کسی می نشیند تا اینکه دنبال بازی برود. این نژاد به شیوه پرصدا نمی چسبد؛ توجه خود را با حضور خاموش نشان می دهد.

پشک های ایرانی با خانواده مهربان و بردبار اند. معمولا رفتار نرم را می پذیرند و با اطفال بزرگتری که ملاحظه دارند خوب کنار می آیند. با بیگانگان معمولا محتاط اند و ممکن است تا جا افتادن فرد تازه کنار بکشند. این نژاد معمولا با دیگر پشک های آرام و با سگ هایی که سرکش نیستند در صلح زندگی می کند، هرچند از همنشین درشت یا پرآشوب بدش می آید.

توان آن کم است و نشست های بازی کوتاه اند. پشک ایرانی از اسباب بازی پرمانند یا بازی آهسته لذت می برد اما زود از آن خسته می شود و به آسودن باز می گردد. صدا نرم است و پشک به ندرت صدا در می آورد که با آپارتمان و خانه های آرام سازگار است.

شانه کردن مو

موی دراز دو لایه زود گره می خورد و به رسیدگی روزانه نیاز دارد.

• هر روز تمام مو را نخست با شانه دندانه گشاد و سپس با شانه ریزتر شانه کنید و تا پوست پیش بروید تا گره ها را زود بگیرید.
• به یقه، زیر بغل، شکم و پشت گوش بیشتر توجه کنید، جایی که گره ها نخست پدید می آیند.
• تقریبا ماهی یک بار حمام کنید تا مو پاک بماند و چربی کم شود، و پس از آن خوب خشک کنید.
• هر روز چشم ها را پاک کنید، چون این نژاد گرد رو خود مستعد لکه اشک است.
• هر چند هفته یک بار ناخن ها را بگیرید و گوش ها را از نظر موم بررسی کنید.

ورزش

پشک ایرانی نیاز اندکی به جنب و جوش دارد.

• روزی دو یا سه نشست کوتاه بازی با اسباب بازی چوبی یا توپ غلتان پیشکش کنید.
• درخت یا نشیمن گاه کوتاه پشک بگذارید، چون پشک های ایرانی جهنده خوبی نیستند.
• از پازل غذایی برای کار فکری نرم بدون تلاش سنگین استفاده کنید.

محیط

این پشک درون خانگی است. موی دراز در بیرون چرک و گره می گیرد و این نژاد به سبب مو انبوه خود گرما را خوب تحمل نمی کند. خانه را آرام و در دمای دلپذیر نگه دارید، جای آسودن خاموش بدهید، و تشناب پشک را در جایی بگذارید که آسان دسترس باشد، چون پشک های ایرانی از بالا رفتن بدشان می آید.

پشک های ایرانی به خوراک پشک کامل و متوازن که بر پایه پروتین حیوانی ساخته شده باشد نیاز دارند. چون این نژاد توان کم و گرایش به وزن گرفتن دارد، مهار مقدار خوراک اهمیت دارد. وعده های اندازه گیری شده بهتر از خوراک آزاد کار می کند. برخی صاحبان می یابند که پشک های صاف رو یا صورت عروسکی از کاسه های کم عمق و پهن آسان تر می خورند. آمیزه ای از خوراک تر و خشک به آب رساندن بدن کمک می کند، و دانه خشک می تواند به سایش دندان یاری برساند.

تشویقی و مکمل ها

تشویقی را در سهم کوچکی از کالری روزانه نگه دارید تا خوراک را نامتوازن نکند یا وزن نیفزاید. پشک سالمی که خوراک کامل می خورد معمولا به مکمل نیاز ندارد. برخی صاحبان از مکمل گلوله مو یا اومگا ۳ که داکتر تایید کرده باشد استفاده می کنند تا به مو کمک شود و گلوله مو ناشی از خودشویی کم شود، اما پیش از افزودن هر چیز با یک داکتر حیوانات مشوره کنید.

پشک ایرانی سنتی معمولا ۱۲ تا ۱۷ سال زندگی می کند. گونه صورت عروسکی نسبت به پشک ایرانی صاف رو افراطی آسان تر نفس می کشد که برخی خطرها را کم می کند، اما این نژاد باز هم چند نگرانی ارثی و ساختاری با خود دارد. خرید از پرورش دهندگانی که پشک های خود را آزمایش می کنند و پیوستگی در رسیدگی داکتری، هر دو کمک می کنند. وزن را از نزدیک بپایید، چون چاقی بیشتر این بیماری ها را بدتر می سازد.

رسیدگی پیشگیرانه

• معاینه سالانه داکتری، که برای پشک های سالمند به دو بار در سال می رسد.
• واکسین ها و مهار انگل را به روز نگه دارید.
• از پرورش دهنده نتایج آزمایش PKD را بخواهید و به آزمایش فکر کنید.
• با وعده های اندازه گیری شده وزن سالم را نگه دارید.
• هر روز چشم ها را پاک کنید و برای جلوگیری از مشکلات پوست شانه کنید.

پشک ایرانی پشکی خاموش و راحت است که با گام باثبات یاد می گیرد. مانند برخی نژاد های پرجنب و جوش برانگیخته نمی شود که هنرنمایی کند، اما روال را می پذیرد و به رسیدگی آرام و پیوسته خوب پاسخ می دهد. سودمندترین آموزش گرد استفاده از تشناب، پذیرفتن شانه شدن، و تحمل گرفتن ناخن و کیف حمل می گردد که همه رسیدگی روزانه را آسان تر می سازند. بیشتر پشک های ایرانی زود به تشناب خو می گیرند، به کمک جعبه ای با دیواره کوتاه که ورود به آن ساده است.

پایه ها

1. نشست ها را کوتاه نگه دارید، هر بار چند دقیقه، و پیش از آنکه پشک هنوز آرام است پایان دهید.
2. رفتاری را که می خواهید بی درنگ با تشویقی کوچک یا ستایش آرام پاداش دهید.
3. شانه کردن را کم کم معرفی کنید و شانه را با تشویقی همراه کنید تا پشک آن را با چیز های خوب پیوند بزند.
4. پشک را با کیف حمل خو دهید و آن را باز و با پتوی درونش رها کنید.
5. گرفتن نرم پنجه را تمرین کنید تا گرفتن ناخن به روال بدل شود.
6. آهنگ روزانه پیش بینی پذیری نگه دارید که این نژاد می پسندد.

پرورش پشک ایرانی کاری تخصصی است و باید به کسانی سپرده شود که می توانند پشک های خود را از نظر صحت آزمایش کنند و از بچگی به مویی پرتوقع برسند. ماده ها از حدود پنج تا نه ماهگی به بلوغ جنسی می رسند، اما پرورش دهندگان مسئول تا وقتی که ماده از نظر بدنی بالغ و کاملا رشد یافته شود پیش از نخستین زاد و ولد صبر می کنند. نر ها معمولا تا حدود ده ماهگی بالغ می شوند.

دوران باردار حدود ۶۳ تا ۶۷ روز است. زاد و ولد معمولا کم است، اکثرا دو تا چهار بچه پشک. بچه پشک های تازه زاده آسیب پذیر اند و در هفته های نخست به آشیانه ای گرم و خاموش و توجه نزدیک نیاز دارند. چون این نژاد بیماری های ارثی مانند PKD و HCM را با خود دارد، پشک های مولد باید پیش از جفت گیری آزمایش شوند، و بچه پشک ها را بهتر است تنها پس از واکسین و اجتماعی شدن آغازین به خانه فرستاد.

بچه پشک ها با کرک کوتاهی زاده می شوند که در چند ماه به مو کامل بدل می شود. شانه کردن آغازین و نرم آنها را به شانه کردن روزانه ای که تا آخر عمر نیاز دارند خو می دهد.

راجستر پشک نژاد پارسی (سنتی) در افغانستان

پشک خانگی هم روزی از دروازه نیمه‌باز بیرون می‌رود و در کوچه‌ها گم می‌شود. هیچ قانونی راجستر پشک را لازم نساخته، بنابراین یگانه رشته‌ای که پشک نژاد پارسی (سنتی) را دوباره به شما می‌رساند، همان است که خودتان می‌سازید. پروفایل رایگان یونایتد پت کلاب این رشته را برای تمام عمر نگه می‌دارد. پشک خود را راجستر کنید.

اگر از کلینیک چیپ گذاشته شده، راجستر شماره هنوز باقی است؛ گذاشتن و راجستر دو کار جدا است و دومی از شماست. میکروچیپ را راجستر کنید، رایگان در پلان تمام عمر: هر مارک پذیرفته است، تبدیلی آدرس فیس ندارد و ریکارد پشک نژاد پارسی (سنتی) در داخل و خارج جواب می‌دهد. حساب رایگان بسازید و کار را امروز ختم کنید.