بامبینو

بامبینو یک پشک خوردسال است که دو نشانه برجسته را در خود جمع کرده: پوست بی‌مو و پاهای کوتاه. پشک‌های بالغ معمولاً بین ۲ تا ۴ کیلوگرم وزن دارند و همین سبب می‌شود در پایین‌ترین رده وزنی پشک‌های خانگی جای بگیرند. با وجود جسه خوردش، بدنش سفت و ماهیچه‌ای است و پوست برهنه‌اش هنگام لمس گرم و اندکی مانند مخمل به دست می‌خورد.

این نژاد آمیزه‌ای از اسفینکس است که نشانه بی‌مویی را می‌آورد، و مانچکین که پاهای کوتاه را به میراث می‌گذارد. به سبب همین پوست بی‌مو، بامبینو نسبت به یک پشک معمولی به مراقبت بیشتر پوست نیاز دارد، از جمله شست‌وشوی منظم و نگهداری از سرما و آفتاب تند.

از نگاه خوی و خصلت، بامبینو انسان‌دوست است. اعضای خانه را از اتاقی به اتاقی دنبال می‌کند، دنبال دامان گرم و جاهای گرم می‌گردد، و تا سنین بلوغ هم کنجکاو و بازیگوش می‌ماند. کسانی که پشک آرام و مستقل می‌خواهند، به احتمال زیاد چنین چیزی را در بامبینو نمی‌یابند. بامبینو در خانه‌ای بهتر زندگی می‌کند که بیشتر ساعت‌های روز همراه و همنشین داشته باشد.

بامبینو مناسب چه کسی است

بامبینو به درد خانه‌ای می‌خورد که بتواند توجه پیوسته بدهد و آماده مراقبت بیشتر از پوستش باشد. برای خانواده‌های دارای اطفال، خانه‌های دارای چند حیوان، و کسانی که پشک همدم و سرزنده می‌خواهند نه پشک گوشه‌گیر، انتخاب خوبی است. برای کسی که ساعت‌های دراز از خانه بیرون می‌ماند، یا خانه‌ای که نمی‌تواند پشک را گرم و دور از آفتاب مستقیم نگه دارد، انتخاب مناسبی نیست.

بامبینو یکی از نژادهای تازه‌تر پشک است و از امریکا سرچشمه می‌گیرد. این نژاد از آمیزش دو نژاد موجود ساخته شد: اسفینکس که به پوست بی‌مویش شناخته می‌شود، و مانچکین که به پاهای کوتاهش. هدف، به دست آوردن یک پشک خوردسال بود که هر دو نشانه را با هم داشته باشد.

این نژاد در اوایل دهه ۲۰۰۰ شکل گرفت. تلاش‌های ثبت‌شده پرورش که آمیزه بی‌مویی و پاهای کوتاه را پایدار ساخت، معمولاً به میانه همان دهه نسبت داده می‌شود. نام بامبینو از واژه ایتالیایی به معنای طفل گرفته شده، اشاره‌ای به جسه خوردسال پشک و تناسب بچگانه‌ای که تا سن بلوغ هم برجا می‌ماند.

از آنجا که بامبینو از آمیزش دو نژاد به دست می‌آید که هر یک نشانه ژنتیکی معینی دارند، پرورش‌دهندگان به جفت‌گیری توجه زیادی می‌کنند. نشانه کوتاهی پا که به رده مانچکین پیوند دارد غالب است، و نشانه بی‌مویی از رده اسفینکس مغلوب است، پس به دنیا آوردن پیشک‌بچه‌هایی که هر دو ویژگی را داشته باشند به گزینش دقیق پشک‌های والد نیاز دارد.

بامبینو در سنجش با نژادهای دیرینه هنوز کمیاب است. برخی از نهادهای ثبت نژادهای ویژه و آزمایشی آن را به رسمیت می‌شناسند، نه همه سازمان‌های بزرگ پشک، و این هم پیدایش تازه‌اش را نشان می‌دهد و هم بحث ادامه‌دار درباره پرورش پشک‌های کوتاه‌پا را.

بامبینو را از روی بدن بی‌مو و پاهای کوتاهش بی‌درنگ می‌توان شناخت. سر به شکل یک گوه اصلاح‌شده با استخوان‌های برجسته گونه، گوش‌های بزرگ و باز که راست ایستاده‌اند، و چشمان بزرگ و گرد است که به آن حالتی هوشیار می‌دهد. بدن نسبت به اندازه‌اش سفت و ماهیچه‌ای است، با شکم گرد و دم دراز و شلاق‌مانند. برخی بامبینوها در نوک دم پیچ خفیفی دارند.

پاها به گونه‌ای آشکار از پاهای یک پشک معمولی کوتاه‌تر اند و همین بدن را به زمین نزدیک‌تر می‌کند. پنجه‌ها جمع‌وجور اند و انگشتان خوب از هم جدا هستند.

پوشش و رنگ‌ها

بامبینو در عمل بی‌مو است، هرچند پوست اغلب کرک نازک و تقریباً نادیدنی دارد. چون پوششی نیست که آن را بپوشاند، رنگ و نقش پشک راست در پوست نمایان می‌شود. سایه‌های یکدست، خط‌های راه‌راه، نقش‌های نقطه‌ای، و آمیزه‌های لاک‌پشتی همه ممکن اند. پوست در اطراف سر، گردن و شانه‌ها چین‌خورده است و روی پشت و پهلوها هموارتر می‌باشد. چین‌خوردگی در پیشک‌بچه‌ها بیشتر است و با بالغ شدن پشک اندکی باز می‌شود.

بامبینو پشکی به شدت انسان‌دوست است. دنبال همنشینی انسان می‌گردد، اغلب اعضای خانه را دم دروازه پیشواز می‌کند و برای گرمی روی دامان می‌نشیند. چون پوست بی‌مو نگهدارنده اندکی گرما است، پشک با جدیت دنبال جاهای گرم و گرمای بدن مردم و حیوانات دیگر می‌گردد.

با خانواده، بامبینو مهربان و اظهارگر است. تا سن بلوغ بازیگوش می‌ماند و رگه‌ای از کنجکاوی نگه می‌دارد، اشیای تازه را وارسی می‌کند و جنب‌وجوش خانه را دنبال می‌کند. با بیگانگان، بیشتر بامبینوها به جای خجالتی بودن اجتماعی اند، هرچند هر پشک از پشک دیگر فرق دارد. با حیوانات دیگر، این نژاد عموماً خوب کنار می‌آید و اغلب همنشینی پشک دیگر یا سگ آرامی را می‌پذیرد، تا اندازه‌ای چون به گرمی و همدمی ارج می‌گذارد.

بامبینو به اندازه میانه پرآواز است. با جیک‌جیک و میو‌میو توجه می‌طلبد، اما معمولاً به بلندی برخی از نژادهای پرحرف شرقی نیست. نیاز عمده رفتاری‌اش همنشین است. بامبینویی که مدت درازی تنها بماند ممکن است بی‌حوصله یا پریشان شود.

مراقبت از بامبینو بر محور پوست می‌چرخد. چون پوششی نیست که چربی طبیعی را جذب کند، این چربی روی سطح پوست جمع می‌شود و می‌تواند لایه‌ای چرب برجا بگذارد، پس پاک‌کاری منظم لازم است.

آراستن

• هفتگی تا هر دو هفته یک بار با شامپوی ملایم پشک آب بزنید تا چربی جمع‌شده پاک شود.
• چین‌های پوست، به ویژه دور گردن و زیر بغل را میان دو شست‌وشو پاک کنید.
• گوش‌ها را منظم پاک کنید، چون پشک‌های بی‌مو زود موم جمع می‌کنند.
• ناخن‌ها را هر چند هفته یک بار بگیرید و بستر ناخن را پاک کنید.
• پس از آب زدن، پشک را کاملاً خشک کنید و تا خشک شدن گرم نگه دارید.

ورزش

• هر روز بازی متقابل با اسباب‌بازی چوبی و اسباب‌بازی دنباله‌رو فراهم کنید تا انرژی پشک صرف شود.
• اثاث بالارونده و نشیمن‌هایی هماهنگ با پاهای کوتاه، با پله‌های آسان بگذارید.
• اسباب‌بازی‌های خورد را به نوبت عوض کنید تا کنجکاوی پشک زنده بماند.
• به جای یک بازی دراز، در طول روز چند بازی کوتاه ترتیب دهید.

محیط

بامبینو را به عنوان پشک داخل خانه نگه دارید. پوست برهنه‌اش در بیرون آفتاب‌سوخته می‌شود و در هوای سرد زود سرد می‌خورد. دمای اتاق را گرم نگه دارید، بستر یا کمپل گرم نرم فراهم کنید، و پناهگاه گرم بگذارید. نشیمن‌ها را در جاهای آفتابی داخل خانه بگذارید که از آفتاب مستقیم و دراز از پشت شیشه در امان باشند.

بامبینو با خوراک کامل و متوازن پشک که پروتئین حیوانی جزء اصلی آن باشد خوب پیش می‌رود. پشک‌های بی‌مو انرژی بیشتری برای گرم ماندن صرف می‌کنند، پس یک بامبینو ممکن است نسبت به اندازه‌اش اندکی بیشتر از پشک پوشش‌دار هم‌وزن بخورد. با این حال، اندازه وعده باید با وضعیت بدن هماهنگ شود تا از افزایش وزنی که پشک‌های خوردسال زود به آن می‌رسند جلوگیری شود. آب تازه همیشه باید در دسترس باشد.

تنقلات و مکمل‌ها

تنقلات را در حد بخش کوچکی از کالوری روزانه نگه دارید تا پشک وزن سالم خود را حفظ کند. خوراکی که بر پایه غذای تجارتی کامل بنا شده باشد معمولاً مواد مورد نیاز بامبینو را فراهم می‌کند، پس مکمل‌ها را تنها با مشوره داکتر حیوانات بدهید. خوراک تر در کنار خوراک خشک می‌تواند به آب‌رسانی بدن کمک کند.

بامبینو با مراقبت دلسوزانه معمولاً ۱۲ تا ۱۵ سال زندگی می‌کند. بیشتر نگرانی‌های صحی به دو نشانه‌ای باز می‌گردد که این نژاد را تعریف می‌کنند. پوست بی‌مو به مراقبت پیوسته نیاز دارد تا از جمع شدن چربی و تحریک جلوگیری شود، و پاهای کوتاه از همان رده ژنی مانچکین می‌آید که توجه داکتران حیوانات را درباره اثرهای استخوانی جلب کرده است. پرورش مسئولانه و معاینات منظم داکتری احتمال بروز مشکلات را کم می‌کند.

مراقبت پیشگیرانه

• معاینات سالانه داکتری را ترتیب دهید، و برای پشک‌های مسن مراجعات مکررتر داشته باشید.
• واکسین‌ها و پیشگیری از انگل را به‌روز نگه دارید.
• شست‌وشو و بررسی پوست را منظم ادامه دهید.
• وزن و وضعیت بدن را در هر مرحله خوراک زیر نظر بگیرید.
• درباره غربالگری قلبی پشک‌های والد از پرورش‌دهنده بپرسید.

بامبینو باهوش و توجه‌کننده است، و خواستش برای نزدیک بودن به مردم آن را در جریان آموزش همکار می‌سازد. جلسات کوتاه و مکرر بهتر از جلسات دراز توجهش را نگه می‌دارد. چون این نژاد با خوراک برانگیخته می‌شود و بازیگوش است، تنقلات خورد و اسباب‌بازی به عنوان پاداش خوب کار می‌کنند. بسیاری از بامبینوها یاد می‌گیرند که با صدا زدن بیایند، اسباب‌بازی‌های خورد را بیاورند، و افسار را برای وقت زیر نظر در بیرون در هوای گرم و سایه‌دار بپذیرند.

مبانی

1. عادت تشناب را زود بنا کنید با نگه‌داشتن یک تشتک پاک و کم‌ارتفاع که پاهای کوتاه به آسانی به آن داخل شوند.
2. یک واژه اشاره را با پاداش جفت کنید تا پشک صدا را به عمل پیوند بدهد.
3. یک رفتار ساده را در هر وقت بیاموزید، مانند نشستن یا آمدن، پیش از افزودن رفتار دیگر.
4. از یک تیر خراش ثابت استفاده کنید تا خراش طبیعی را از اثاث دور کنید.
5. افسار را نخست داخل خانه معرفی کنید و بگذارید پشک آن را پیش از هر وقت بیرون کوتاه بپوشد.

پرورش بامبینو نسبت به پرورش یک نژاد یگانه دیرینه پیچیده‌تر است چون نشانه‌ها را از دو رده یکجا می‌کند. نشانه بی‌مویی مغلوب است و از اسفینکس می‌آید، در حالی که نشانه کوتاهی پا غالب است و از مانچکین می‌آید. به دنیا آوردن پیشک‌بچه‌هایی که هر دو ویژگی را نشان بدهند بستگی به گزینش پشک‌های والدی دارد که آمیزه درست ژن‌ها را داشته باشند.

پشک‌های ماده در چند ماهگی به بلوغ جنسی می‌رسند، اما پرورش‌دهندگان مسئول تا کاملاً بالغ شدن ماده صبر می‌کنند. دوران حاملگی حدود ۶۳ تا ۶۷ روز است، و شکم‌ها معمولاً خورد اند، اغلب دو تا چهار پیشک‌بچه. پیشک‌بچه‌ها بدون پوشش کامل به دنیا می‌آیند و قالب کوتاهی پا زود در آن‌ها دیده می‌شود.

پرورش نوزادان به گرمای بیشتر نیاز دارد، چون پیشک‌بچه‌های بی‌مو مانند پیشک‌بچه‌های پوشش‌دار نمی‌توانند دمای بدن را خوب تنظیم کنند. ماده و پیشک‌بچه‌ها را باید در آشیانه‌ای گرم و پاک نگه داشت. به سبب ژنتیک نشانه کوتاهی پا، پرورش‌دهندگان اخلاق‌مند پشک‌های پرورشی را غربالگری می‌کنند، از جفت‌گیری‌هایی که ژن‌های زیان‌بار را دوچند کند پرهیز می‌کنند، و از رهنمود نهادهای ثبتی که با این نژادها کار می‌کنند مانند TICA پیروی می‌کنند.

راجستر پشک نژاد بامبینو در افغانستان

نام پشک نژاد بامبینو، رنگ و یک عکس روشن را درج کنید، شماره‌تان را بگذارید و ثبت کنید: ریکاردی برای تمام عمر بدون یک افغانی، با جای آماده برای شماره چیپ. راجستر برای پشک خانه و پشک حویلی یکسان است.

اگر از کلینیک چیپ گذاشته شده، راجستر شماره هنوز باقی است؛ گذاشتن و راجستر دو کار جدا است و دومی از شماست. میکروچیپ را راجستر کنید، رایگان در پلان تمام عمر: هر مارک پذیرفته است، تبدیلی آدرس فیس ندارد و ریکارد پشک نژاد بامبینو در داخل و خارج جواب می‌دهد. حساب رایگان بسازید و کار را امروز ختم کنید.