نژاد مخلوط مرغ عشق

بودریگار دورگه (Melopsittacus undulatus) پرنده‌ای است که از والدینی با رقم‌های رنگی، خطوط جهش‌یافته، یا جمعیت‌های اسارتی متفاوت زاده می‌شود، بدون آنکه یک برنامه پرورشی مشخص برای یک رقم خاص دنبال شود. خود نوع از نظر بیولوژیک یکپارچه است، اما پرورش انتخابی در اسارت ده‌ها جهش رنگی و رقم پری ایجاد کرده است. وقتی پرندگانی از خطوط رقم‌های گوناگون با هم جفت می‌شوند، نتاجشان دورگه محسوب می‌شوند.

بودریگار دورگه متداول‌ترین نوع بودریگار خانگی در سراسر دنیاست. بیشتر پرندگانی که در دکان‌های پرنده‌فروشی موجودند از پرورش کلونی عمومی، نه از برنامه‌های تک‌رقمی، تولید می‌شوند و از همین رو عملاً دورگه هستند، حتی اگر برچسپ جداگانه‌ای نداشته باشند. این پرندگان همان خصوصیات رفتاری، هوش، و نیازهای اجتماعی هر بودریگاری را دارند: پرصدا، اجتماعی، فعال، و قادر به برقراری پیوند نزدیک با نگهدارنده.

از نظر ظاهری، بودریگار دورگه می‌تواند تقریباً هر ترکیبی از جهش‌های رنگی موجود در جمعیت‌های اسارتی را نشان دهد و نقش‌هایش اغلب قابل پیش‌بینی‌تر از پرندگانی نیست که برای نمایشگاه‌های تخصصی پرورش یافته‌اند. این تنوع در نگهداری به عنوان پرنده خانگی مزیت شمرده می‌شود، چون شخصیت و سلامت اهمیت بیشتری از مطابقت با یک معیار نمایشگاهی دارند.

برای چه کسانی مناسب است

بودریگار دورگه برای کسانی مناسب است که یک پرنده خانگی دوستانه و تعامل‌پذیر می‌خواهند و ترجیح خاصی برای یک رقم نمایشگاهی معین ندارند. از آنجا که ظاهر آن‌ها قابل پیش‌بینی نیست، خریدارانی که رنگ یا نقش پر خاصی می‌خواهند ممکن است پرندگان تک‌رقمی پرورش‌یافته را مطمئن‌تر بیابند. برای کسانی که شخصیت و سلامت را بر هر معیار دیگری ترجیح می‌دهند، یک بودریگار دورگه از یک کلونی یا دکان معتبر گزینه‌ای عملی است.

بودریگار وحشی یک نوع واحد است با رنگ سبز و زرد یکنواخت در سراسر زیستگاه طبیعی‌اش در استرالیا. در طبیعت هیچ زیرنوع یا فرم منطقه‌ای متمایزی وجود ندارد. مفهوم دورگگی تنها در جمعیت اسارتی معنا دارد، جایی که پرورش انتخابی هدفمند ده‌ها جهش رنگی و نوع پر ایجاد کرده که در طبیعت با هم دیده نمی‌شوند.

وقتی پرندگان زنده در اوایل دهه ۱۸۴۰ به بریتانیا رسیدند، پرورش تقریباً فوری آغاز شد. اولین جهش رنگی مهمی که در اسارت تثبیت شد، رنگ آبی بود که در دهه ۱۸۷۰ در بلجیم مستند گردید. دهه‌های بعدی جهش‌های زرد، سفید، خاکستری، بنفش، آلبینو، لوتینو، اوپالین، اسپانگل، و پید را به ارمغان آورد. هر جهش در ابتدا به صورت جداگانه پرورش می‌یافت تا یک خط ثابت ایجاد شود.

با رشد علاقه به بودریگار در سراسر اروپا، استرالیا، و امریکای شمالی در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، حجم زیاد پرندگان در گردش اجرای برنامه‌های تک‌رقمی کنترل‌شده را بیرون از پرورش نمایشگاهی تخصصی ناممکن ساخت. ولیرهای کلونی که چندین جفت را با هم نگه می‌دارند و به پرنده‌ها اجازه می‌دهند خود جفت انتخاب کنند، روش اصلی تولید برای بازار پرنده خانگی شدند. در محیط کلونی، پرندگانی از پیشینه‌های جهشی گوناگون آزادانه جفت می‌شوند و نتاجی با ترکیب چندین جهش پدید می‌آورند. این است منشا آنچه امروز بودریگار دورگه یا نوع خانگی نامیده می‌شود.

بودریگار نمایشگاهی که در بریتانیا و برخی کشورهای دیگر برای اندازه، شکل سر، و کیفیت پر پرورش داده می‌شود، مسیر موازی دیگری از پرورش انتخابی را نشان می‌دهد. آمیزش بودریگار نمایشگاهی با بودریگار معمولی خانگی نتاجی تولید می‌کند که به هیچ یک از دو دسته به طور کامل تعلق ندارند و بُعد دیگری به جمعیت دورگه می‌افزایند.

امروزه اکثریت قاطع بودریگارهایی که به عنوان پرنده خانگی در سراسر جهان فروخته می‌شوند پرندگان دورگه‌ای هستند که در شرایط کلونی یا تأسیسات پرورش تجاری بزرگ تولید می‌شوند. پرندگان تک‌رقمی پرورش‌یافته با معیار نمایشگاهی از پرورندگان متخصص و نمایشگاه‌های پرنده در دسترس‌اند، اما بخش کوچکی از کل جمعیت اسارتی را تشکیل می‌دهند.

چون بودریگار دورگه ژن‌هایی از چندین خط رقمی به ارث می‌برد، رنگ‌آمیزی پرهایش بسیار متغیر است. یک پرنده ممکن است رنگ غالب یک والد و ویژگی ساختاری پر والد دیگر را نشان دهد، یا ژن‌های پنهانی حمل کند که فقط در نتاج ظاهر می‌شوند. شکل بدن همواره از نوع استاندارد بودریگار است: بدن فشرده، سر گرد، دم نوک‌تیز بلند، و نوارهای پر روی بال‌ها. اما رنگ، سایه لکه‌های گونه، تعداد نقاط گلو، و نقش بدن تفاوت دارند.

دو سری رنگ پایه در بودریگارهای اسارتی سبز و آبی هستند. بر روی این پایه، اصلاح‌کننده‌های نقش مانند اوپالین، اسپانگل، و پید تعیین می‌کنند که رنگدانه کجا ظاهر شود. عوامل رقیق‌ساز مانند ژن‌های کلیرویینگ یا یلوفیس شدت رنگ را کاهش می‌دهند. یک بودریگار دورگه ممکن است یکی یا چند تا از این اصلاح‌کننده‌ها را به صورت ترکیبی داشته باشد و نقش‌هایی بسازد که هیچ رقم نام‌داری به طور کامل توصیفشان نکند.

ساختار پر در بودریگارهای دورگه معمولاً طبیعی است. سندروم پردوست، یک بیماری ژنتیک نادر و مضر که موجب رشد افراطی پر می‌شود، بیشتر در آمیزش پرندگان خویشاوند نزدیک دیده می‌شود، چیزی که پرورش کلونی متنوع معمولاً از آن دوری می‌کند.

پوشش و رنگ‌ها

واژه «پوشش» در مورد پرندگان به وضعیت پر اشاره دارد نه پشم. بودریگار دورگه پرهای صاف و منظمی دارد که پرنده با پر زدن به خود نگهداری می‌کند. پرریزی یک یا دو بار در سال رُخ می‌دهد و طی آن پرهای کهنه به تدریج جایگزین می‌شوند. شدت رنگ و وضوح نقش در یک بودریگار دورگه اغلب بین دو حد نهایی رقم‌های پرورش‌یافته هدفمند قرار دارد: پرنده‌ای که یک نسخه از ژن رقیق‌ساز دارد ممکن است اندکی روشن‌تر از یک پرنده طبیعی باشد اما نه به اندازه یک نمونه کاملاً رقیق.

همه بودریگارها، صرف نظر از رقم یا پیشینه پرورشی، از یک نوع هستند و گرایش‌های رفتاری پایه یکسانی دارند. بودریگارهای دورگه از این نظر تفاوتی ندارند. آن‌ها پرنده‌هایی گله‌پسند هستند که همراه می‌طلبند، در طول روز فعال‌اند، و هنگامی که راضی باشند جریان پیوسته‌ای از صداهای نغمه‌وار، سوت، و گفت‌وگو تولید می‌کنند.

در چارچوب خط پایه نوعی، شخصیت فردی تفاوت می‌کند. برخی پرنده‌ها جسور هستند و از همان لحظه ورود به خانه جدید دنبال تعامل می‌گردند. برخی دیگر محتاط‌اند و هفته‌ها طول می‌کشد تا دستی را بپذیرند. اجتماعی‌شدن در هفته‌های اول زندگی نقش قوی دارد: پرندگانی که زودهنگام توسط انسان‌ها لمس شدند معمولاً در بزرگسالی رام‌ترند، در حالی که پرندگان پرورش‌یافته در کلونی با تماس کم با انسان ممکن است تمرین صبورانه‌تری برای روی دست نشستن بخواهند.

بودریگار دورگه اغلب سرسخت و سازگار است. چون از پیشینه‌های ژنتیک گوناگون می‌آیند، با شکنندگی خلقی که گاهی به خطوط خویشاوند پرورش‌یافته برای نمایشگاه نسبت می‌دهند ارتباطی ندارند. بیشتر با روتین زندگی خانوادگی به خوبی کنار می‌آیند.

در قبال سایر بودریگارها، پرندگان دورگه به طور کلی رفتار متناسب با نوع دارند: اجتماعی و در بیشتر اوقات تحمل‌کننده هم‌قفسی، هرچند افراد تفاوت دارند و گاهی جفت‌هایی پیوند انحصاری می‌بندند که علاقه‌شان به تعامل با انسان را کاهش می‌دهد.

نگهداری روزمره از بودریگار دورگه با نگهداری از هر بودریگار دیگری یکسان است. رقم یا پیشینه پرورشی پرنده نیازهای محیطی یا اجتماعی‌اش را تغییر نمی‌دهد. قفس تمیز، خوراک مغذی کامل، فرصت پرواز، و رفاقت منظم انسانی یا پرنده‌ای نیازهای اساسی هستند.

آرایش

بودریگارها خودشان و یکدیگر را پر می‌زنند. نقش نگهدارنده در آرایش محدود به فراهم کردن امکانات حمام، نظارت بر وضعیت منقار و ناخن، و ترتیب دادن کوتاه‌کردن دامپزشکی در صورت رشد بیش از حد است. قرار دادن استخوان سپیاه (cuttlebone) کمک می‌کند منقار سائیده شود و کلسیم تأمین گردد. کوتاه‌کردن بال اختیاری است و به قضاوت شخصی نگهدارنده بستگی دارد؛ هر کوتاه‌کردنی باید توسط فرد با تجربه انجام شود تا پرهای در حال رشد آسیب نبینند.

ورزش

پرواز اصلی‌ترین شکل ورزش بودریگار است. هر قفسی، هر اندازه هم که بزرگ باشد، جایگزین پرواز آزاد در اتاقی امن نمی‌شود. پیش از رها کردن پرنده، دروازه‌ها و کلکین‌ها را ببندید، پنکه‌های سقفی را خاموش کنید، آینه‌ها و سطوح شیشه‌ای را بپوشانید، و ظرف‌های آب باز را بردارید. اتاقی که پرنده می‌شناسد از فضای ناآشنا امن‌تر است.

محیط

قفس را در اتاقی قرار دهید که اهل خانه به طور منظم از آن استفاده می‌کنند، در ارتفاع تقریبی سینه، به دیوار تکیه داده و نه در وسط باز اتاق. دمای پایدار بین ۱۸ تا ۲۶ درجه سلسیوس برای بودریگارها مناسب است. قفس را دور از آشپزخانه نگه دارید: بخارات ناشی از گرم شدن بیش از حد ظروف پوشش‌دار غیرچسبان حتی در غلظت‌های بسیار پایین برای پرنده کشنده است.

در طبیعت بودریگارها انواع دانه‌های علف‌زار و مقداری مواد گیاهی می‌خورند. پرندگانی که در اسارت با رژیم تمام‌دانه‌ای نگهداری می‌شوند خوراکی با چربی بالا و کمبود چندین ویتامین و مواد معدنی دریافت می‌کنند. بیشتر دامپزشکان پرندگان توصیه می‌کنند پرندگان به رژیم پلت‌محور به عنوان منبع اصلی غذا منتقل شوند و دانه به عنوان مکمل کمتر داده شود. سبزیجات تازه باید روزانه ارائه شوند. آب تمیز باید همیشه در دسترس باشد و حداقل یک بار در روز عوض شود.

بودریگار دورگه نیازهای غذایی متمایزی از بودریگارهای پرورش‌یافته تک‌رقمی ندارد. راهنمای تغذیه به طور یکسان برای همه بودریگارهای اسارتی اعمال می‌شود.

مواد غذایی زهری برای بودریگار

آووکادو، شاکلیت، کافئین، الکل، پیاز، سیر، و دانه و هسته سیب، گیلاس، و میوه‌های هسته‌دار نباید هیچ‌وقت داده شوند. غذاهای نمکی، سرخ‌شده، و شیرین انسانی نیز نامناسب هستند. در صورت تردید درباره یک ماده غذایی خاص، پیش از دادن آن با دامپزشک پرندگان مشورت کنید.

مکمل‌ها

پرنده‌ای که رژیم پلت‌محور کاملاً متوازن دارد به ندرت به ویتامین اضافی نیاز دارد. افزودن مکمل به رژیم از قبل متوازن می‌تواند باعث عدم توازن شود. پیش از استفاده از هر مکملی، از جمله قطره‌های ویتامین اضافه‌شده به آب آشامیدنی، با دامپزشک پرندگان مشورت کنید.

بودریگارهای دورگه‌ای که از جمعیت‌های کلونی ژنتیکاً متنوع می‌آیند در مقایسه با خطوط خالص خویشاوند نزدیک تمایل دارند شیوع کمتری از برخی مشکلات ناشی از آمیزش خویشاوندی داشته باشند، اما این قضیه مصونیت از بیماری‌های رایجی که نوع را درگیر می‌کنند نمی‌دهد. طول عمر معمول ۵ تا ۱۰ سال به کیفیت خوراک، بهداشت محیط، و دسترسی به خدمات دامپزشکی بستگی دارد.

بودریگارها بیماری را خوب پنهان می‌کنند. تا زمانی که علائم آشکار شوند، پرنده ممکن است مدتی بیمار بوده باشد. وزن‌کشی منظم و توجه دقیق به فضله، رفتار، و اشتها مشکلات را زودتر از انتظار برای نشانه‌های قابل مشاهده آشکار می‌کند.

مراقبت پیشگیرانه

• خوراک متوازن پلت‌محور بدهید تا خطر تومورهای چربی، کمبود یود، و مشکلات متابولیک مرتبط کاهش یابد.
• قفس و تمام وسایل را تمیز نگه دارید تا بار باکتری‌ها و انگل‌ها محدود شود.
• هر پرنده جدید را حداقل ۳۰ روز قرنطینه کنید پیش از معرفی به پرندگان موجود.
• پرنده را هر ماه با ترازوی گرمی کوچک وزن کنید؛ کاهش وزن تدریجی یک هشدار اولیه است.
• پیش از بروز مشکل صحی یک دامپزشک متخصص پرندگان یا حیوانات اگزوتیک پیدا کنید.

اگر پرنده‌ای در هم جمع شده و بی‌حرکت نشسته، از خوردن دست کشیده، با تکان دم یا دهان باز نفس می‌کشد، خون دارد، فضله غیرعادی تولید می‌کند، یا برآمدگی یا رشدی دارد، فوری به دامپزشک مراجعه کنید.

بودریگارها پرندگان باهوشی هستند با حافظه خوب و توانایی بالا در مرتبط کردن اعمال با نتایج. بودریگارهای دورگه از نظر قابلیت تعلیم با پرندگان پرورش‌یافته تک‌رقمی تفاوتی ندارند؛ شخصیت و تاریخچه تماس اولیه بیشتر از نسب اهمیت دارند.

پایه همه تعلیم‌های بودریگار اعتماد است. پرنده‌ای که در محیط خود و با نگهدارنده‌اش احساس امنیت می‌کند دست‌خوردگی را می‌پذیرد و رفتارهای جدید یاد می‌گیرد. پرنده‌ای که تنش دارد، تنهاست، یا بیمار است نمی‌تواند. ایجاد اعتماد به ثبات و صبر نیاز دارد، نه سرعت.

جلسات کوتاه و مکرر دو تا پنج دقیقه‌ای از جلسات طولانی که حوصله پرنده را تمام می‌کنند مفیدترند. همیشه با موفقیت پایان دهید، حتی اگر لازم باشد به مرحله‌ای که پرنده از قبل بلد است برگردید. تقویت مثبت یعنی جفت کردن رفتار مطلوب با پاداش غذایی مثل ارزن یا دانه مورد علاقه، مطمئن‌ترین روش است.

رام‌کردن و تعلیم روی دست نشستن

1. به پرنده جدید چند روز در قفس فرصت دهید تا آرام بگیرد پیش از اینکه تلاش برای دست‌زدن کنید.
2. وقت بگذرانید نزدیک قفس و آرام صحبت کنید تا پرنده به حضور و صدایتان عادت کند.
3. از میله‌های قفس خوشه ارزن ارائه دهید تا پرنده آن را از دستتان بگیرد بدون اینکه عقب برود.
4. دستتان را آرام داخل قفس ببرید و بگذارید پرنده با شرایط خودش نزدیک شود.
5. روی دست نشستن را با فشار ملایم و افقی یک انگشت به سینه پایین پرنده تعلیم دهید؛ بیشتر پرندگان غریزتاً روی انگشت قدم می‌گذارند.
6. هر روز تمرین روی دست نشستن داشته باشید و هر بار پاداش بدهید.

صحبت کردن و تقلید صدا

نرها معمولاً بهتر حرف می‌زنند، هرچند ماده‌ها هم می‌توانند تقلید کنند. برای تشویق به صحبت، یک کلمه یا جمله کوتاه انتخاب کنید و آن را واضح و منظم، همیشه با همان لحن، تکرار کنید. پرنده‌ای که یک کلمه را صدها بار در طول روزها یا هفته‌ها می‌شنود بیشتر احتمال دارد آن را تقلید کند. سوت‌ها و نغمه‌های ساده اغلب زودتر از کلمات یاد گرفته می‌شوند. حرف زدن تضمین‌شده نیست و از فردی به فردی دیگر بسیار تفاوت دارد.

بودریگارها در طبیعت پرندگان پرنده‌ای فعال هستند که مسافت‌های طولانی را به صورت افقی می‌پیمایند. در اسارت، قفسی که پهنایش بیشتر از ارتفاعش باشد بهتر از طرح بلند و باریک با حرکت طبیعی‌شان هماهنگ است. یک پرنده به حداقل اثر کف حدود ۴۵ سانتی‌متر عرض در ۴۵ سانتی‌متر عمق نیاز دارد، اما این یک کف است نه ایده‌آل. جفت‌ها و گروه‌ها به فضای بیشتری نیاز دارند و پرواز آزاد خارج از قفس در اتاقی امن برای پرنده، صرف نظر از اندازه قفس، ضروری است.

فاصله میله‌ها ۱ تا ۱.۳ سانتی‌متر از فرو کردن سر پرنده جلوگیری می‌کند. میله‌های افقی در حداقل دو طرف مسیرهای بالا رفتن به پرنده می‌دهد. قفل محکم دروازه اهمیت دارد چون بودریگارها چابک هستند و قفل‌های ساده را باز می‌کنند.

تنوع نشیمن اهمیت دارد. قطرها و بافت‌های مختلف پاها را ورزش می‌دهند و از آسیب فشاری جلوگیری می‌کنند. شاخه‌های چوبی طبیعی، میله‌های صاف، و نشیمن‌های طنابی با ضخامت‌های گوناگون همه این هدف را برآورده می‌کنند. روکش‌های کاغذ سمباده توصیه نمی‌شوند؛ پاها را می‌سایند بدون آنکه ناخن‌ها را به صورت معنادار کوتاه کنند.

فهرست آماده‌سازی

• قفس پهن با میله‌های افقی، نشیمن‌های گوناگون در ارتفاع‌های مختلف، و قفل محکم.
• ظرف‌های جداگانه خوراک و آب، ترجیحاً طوری قرار داده شده که فضله داخلشان نیفتد.
• استخوان سپیاه یا بلوک معدنی متصل به میله‌های قفس.
• چند اسباب‌بازی: زنگ، تاب، آینه، اسباب‌بازی‌های جستجوی خوراک، و چیزهای پاره‌شدنی. برای جلوگیری از کسالت به طور منظم تعویض کنید.
• زیرانداز یا کاغذ سینی قفس که بتوان روزانه عوض کرد.
• پوشش شبانه تا تاریکی فراهم شود و از ترس ناشی از سروصدا جلوگیری گردد.

بودریگارها تخم‌گذار هستند. ماده هر دو روز یک تخم می‌گذارد و معمولاً یک دسته چهار تا شش تایی می‌گذارد. او معمولاً بعد از تخم دوم شروع به نشستن می‌کند، یعنی تخم‌ها به ترتیب در طول چند روز می‌شکفند و لانه همزمان جوجه‌هایی با سنین مختلف دارد. نر ماده را در دوره انکوباسیون تغذیه می‌کند، و هر دو والد بعد از شکفتن جوجه‌ها آن‌ها را تغذیه می‌کنند.

در یک ولیر کلونی دورگه، جفت‌ها آزادانه‌تر از پرورش کنترل‌شده رقمی شکل می‌گیرند. این به معنای ضرورت جعبه‌های لانه متعدد است، و نگهدارنده به طور منظم جعبه‌ها را بررسی می‌کند تا مطمئن شود همه ماده‌ها نشسته‌اند، همه تخم‌ها انکوبه می‌شوند، و همه جوجه‌ها خوراک کافی دریافت می‌کنند. جوجه‌ای با چینه‌دانی صاف که پر نمی‌شود تغذیه نمی‌شود و نیاز به دخالت دارد.

انکوباسیون مصنوعی تخم بودریگار ممکن است اما معمولاً آخرین گزینه است وقتی ماده‌ای تخم‌ها را رها کرده یا به دلیل مریضی نمی‌تواند بنشیند. بزرگ کردن دستی جوجه‌های بودریگار از تخم دشوار است و مرگ‌ومیر بالاتری نسبت به پرورش توسط والدین دارد.

فصل جفت‌شدن و آماده‌کردن جعبه لانه

بودریگارها در صورت مناسب بودن شرایط می‌توانند در تمام سال تولیدمثل کنند، اما محدود کردن جفت‌شدن به یک یا دو دور در سال ماده را در وضعیت بهتری نگه می‌دارد. یک جعبه لانه با ابعاد داخلی حدود ۱۵ x ۱۵ x ۲۰ سانتی‌متر و کف کمی گود فراهم کنید تا تخم‌ها کنار هم بمانند. مقدار کمی خاک اره چوب ساده یا بستر چوب نرم در جعبه به ماده ماده‌ای برای مرتب کردن می‌دهد. در دوره انکوباسیون لانه را فقط به مدت کوتاه و به ندرت دست بزنید.

برای پرورش کلونی دورگه حداقل به اندازه تعداد جفت‌ها جعبه لانه فراهم کنید، به اضافه یک یا دو تا اضافی. رقابت برای جعبه‌ها باعث جنگ‌وجدل و رها کردن تخم می‌شود.

تغذیه در دوره جفت‌شدن

پروتئین و کلسیم در دسترس جفت‌های در حال تولیدمثل را بیشتر کنید. خوراک نرم (تخم‌مرغ پخته یا خوراک تجاری تخم‌مرغی)، دانه جوانه‌زده، و استخوان سپیاه اضافی تولید تخم و رشد جوجه را پشتیبانی می‌کنند. ماده‌ای که کلسیم کافی نگیرد در معرض خطر بیشتری از ماندن تخم است.