Σρόπσαϊρ

Το Σροπσάιρ είναι μεσαίου μεγέθους πρόβατο που αναπτύχθηκε στα Μίντλαντς της Αγγλίας. Πρόκειται για φυλή διπλής κατεύθυνσης, που εκτρέφεται τόσο για το κρέας όσο και για ένα πυκνό μαλλί μεσαίας ποιότητας. Η φυλή ξεχωρίζει από το σκούρο πρόσωπο και τα πόδια της, καλυμμένα με μαλακό μαύρο ή σκούρο καφέ τρίχωμα αντί για μαλλί.

Οι μικροκτηνοτρόφοι αλλά και τα εμπορικά κοπάδια εκτιμούν το Σροπσάιρ. Δίνει καλά μυώδη αρνιά με καλή διάπλαση για κρέας, ενώ οι προβατίνες γεννούν χωρίς ιδιαίτερες δυσκολίες και φροντίζουν σχολαστικά τα μικρά τους. Η φυλή προσαρμόζεται σε ποικίλες συνθήκες βοσκοτόπου και αντέχει στο υγρό κλίμα που συναντάται συχνά στη Βρετανία.

Ο χαρακτήρας είναι από τα πιο χαρακτηριστικά γνωρίσματα της φυλής. Τα πρόβατα Σροπσάιρ είναι ήρεμα, καλόβολα και εύκολα στον χειρισμό, κάτι που τα κάνει κατάλληλα για όσους θέλουν ζώα που δεν δημιουργούν προβλήματα. Η φυλή έχει βρει επίσης μια ιδιαίτερη χρήση ως βοσκός σε δεντροφυτείες και οπωρώνες, καθώς δείχνει τάση να αγνοεί τον φλοιό και τα φύλλα των ώριμων δέντρων.

Σε ποιους ταιριάζει

Το Σροπσάιρ ταιριάζει σε κτηνοτρόφους που θέλουν μια ήσυχη φυλή χωρίς περιπλοκές, που αποδίδει τόσο αρνιά όσο και χρησιμοποιήσιμο μαλλί. Ο πειθήνιος χαρακτήρας του το κάνει λογική επιλογή για όσους ασχολούνται πρόσφατα με τα πρόβατα, ενώ η μητρική ικανότητα των προβατίνων μειώνει τον κόπο κατά τον τοκετό. Όσοι διαχειρίζονται οπωρώνες ή νεαρά δάση χρησιμοποιούν μερικές φορές τη φυλή για τον έλεγχο της χλόης χωρίς σοβαρή ζημιά στα ώριμα δέντρα.

Η φυλή πήρε το όνομά της από την κομητεία Σροπσάιρ, στα δυτικά Μίντλαντς της Αγγλίας, όπου αναπτύχθηκε κατά το πρώτο μισό του 19ου αιώνα. Προήλθε από τοπικά κερασφόρα πρόβατα με σκούρο πρόσωπο, που ζούσαν στα σύνορα του Σροπσάιρ με το Στάφορντσαϊρ.

Οι εκτροφείς βελτίωσαν αυτά τα ντόπια πρόβατα διασταυρώνοντάς τα με καθιερωμένες φυλές Down, όπως το Σάουθνταουν, καθώς και με αίμα Κότσγουολντ και Λέστερ. Στόχος ήταν ένα άκερο πρόβατο με καλύτερη διάπλαση για κρέας και πιο πυκνό μαλλί, χωρίς να χαθεί η αντοχή του αρχικού ορεινού ζώου.

Το Σροπσάιρ αναγνωρίστηκε ως ξεχωριστή φυλή στα μέσα του 19ου αιώνα, και στην Αγγλία καθιερώθηκε γενεαλογικό βιβλίο για την καταγραφή του. Στα τέλη του 1800 η φυλή εξήχθη σε μεγάλη κλίμακα, φτάνοντας στη Βόρεια Αμερική και σε άλλες χώρες, όπου έγινε δημοφιλής ως πρόβατο αγροκτήματος.

Ο πληθυσμός μειώθηκε κατά τον 20ό αιώνα, καθώς τα εμπορικά συστήματα προτίμησαν άλλες τελικές πατρικές φυλές, όμως το Σροπσάιρ διατήρησε την πιστότητα μικροκτηνοτρόφων και εκτροφέων με ενδιαφέρον για τη διατήρηση της φυλής. Η σύγχρονη χρήση του για βόσκηση ανάμεσα σε δέντρα έχει φέρει ανανεωμένο ενδιαφέρον σε ορισμένες περιοχές.

Το Σροπσάιρ έχει συμπαγές, μυώδες σώμα πάνω σε κοντά, γερά πόδια. Τόσο τα κριάρια όσο και οι προβατίνες είναι άκερα, δηλαδή δεν φέρουν κέρατα. Η γενική εντύπωση είναι ενός βαθιού, συμπαγούς σκελετού που αντανακλά τον σκοπό της φυλής για παραγωγή κρέατος.

Το πιο αναγνωρίσιμο χαρακτηριστικό είναι το κεφάλι. Το πρόσωπο και τα πόδια καλύπτονται από μαλακό, σκούρο τρίχωμα, από μαύρο έως βαθύ καφέ, που αντιθέτει με το λευκό μαλλί του σώματος. Το μαλλί εκτείνεται πάνω από το κεφάλι και προς τα μάτια, ενώ τα αυτιά είναι μαλακά και σκούρα.

Τρίχωμα και χρώματα

Ο πόκος είναι λευκός, πυκνός και αρκετά λεπτός για μαλλί μεσαίας κατηγορίας, με μήκος ίνας που κουρεύεται μία φορά τον χρόνο. Το βάρος του πόκου κυμαίνεται συνήθως από 3 έως 5 κιλά. Το πρόσωπο και τα πόδια καλύπτονται από σκούρο τρίχωμα αντί για μαλλί, ένα γνώρισμα που παγιώθηκε νωρίς στην ανάπτυξη της φυλής και παραμένει βασικό σημείο του προτύπου.

Το Σροπσάιρ είναι γνωστό για τον ήρεμο και σταθερό χαρακτήρα του. Η φυλή είναι πειθήνια, γεγονός που κάνει καθημερινές εργασίες όπως το κούρεμα, το κόψιμο των οπλών και τον γενικό χειρισμό λιγότερο αγχωτικές τόσο για το ζώο όσο και για τον κτηνοτρόφο. Τα πρόβατα που δουλεύονται τακτικά συνηθίζουν στην ανθρώπινη παρουσία.

Μέσα στο κοπάδι η φυλή είναι ήρεμη και δεν τρομάζει εύκολα. Οι προβατίνες είναι καλόβολες αλλά προσεκτικές μητέρες και προστατεύουν τα αρνιά τους από ενοχλήσεις. Η φυλή γενικά ανέχεται άλλα ζώα και δεν τείνει να δοκιμάζει τους φράχτες, αν και απαιτείται πάντα κανονική περίφραξη κατάλληλη για πρόβατα.

Όπως όλα τα πρόβατα, το Σροπσάιρ είναι κοπαδιάρικο ζώο και αποδίδει καλύτερα με τη συντροφιά ομοειδών του. Ένα απομονωμένο άτομο στρεσάρεται. Το εργατικό παρελθόν της φυλής φαίνεται και στη σταθερότητά της· περιγράφεται ως εργατικός βοσκός που κινείται ήρεμα στον βοσκότοπο.

Το Σροπσάιρ είναι ανθεκτική φυλή που αντέχει καλά στις υγρές, εύκρατες συνθήκες της πατρίδας του. Η καθημερινή διαχείριση ακολουθεί τη συνήθη πρακτική για πρόβατο μεσαίου μαλλιού, με προσοχή στον πόκο, τις οπλές και τον έλεγχο παρασίτων.

Περιποίηση

• Κούρεμα μία φορά τον χρόνο, συνήθως στα τέλη της άνοιξης ή στις αρχές του καλοκαιριού.
• Έλεγχος και κόψιμο των οπλών αρκετές φορές τον χρόνο, για να αποφευχθεί η υπερανάπτυξη και τα προβλήματα στα πόδια.
• Διατήρηση καθαρού του μαλλιού γύρω από την ουρά (κούρεμα ουράς) για μείωση του κινδύνου μυίασης τους ζεστούς μήνες.
• Έλεγχος του πόκου για σημάδια παρασίτων ή ερεθισμού του δέρματος κατά τον χειρισμό.

Άσκηση

• Παροχή πρόσβασης σε βοσκότοπο· η φυλή ασκείται όσο βόσκει.
• Εναλλαγή βοσκοτόπων όπου είναι δυνατόν, για διατήρηση της ποιότητας της χλόης και μείωση του φορτίου σκουληκιών.
• Επαρκής χώρος για κίνηση ως ομάδα, καθώς η φυλή είναι ήρεμη αλλά δραστήρια στη βόσκηση.

Περιβάλλον

Το Σροπσάιρ χρειάζεται ασφαλή περίφραξη κατάλληλη για πρόβατα, πρόσβαση σε καθαρό νερό και καταφύγιο από τις ακραίες καιρικές συνθήκες και τον έντονο ήλιο. Ο καλά αποστραγγιζόμενος βοσκότοπος μειώνει τα προβλήματα στα πόδια και τα παράσιτα. Η συνήθεια της φυλής να αφήνει ήσυχο τον φλοιό των ώριμων δέντρων την κάνει κατάλληλη για βόσκηση σε οπωρώνες και νεαρές φυτείες, αν και τα νεαρά ή λεπτόφλοια δέντρα πρέπει ακόμα να προστατεύονται.

Το Σροπσάιρ είναι κυρίως ζώο βοσκής και αποδίδει καλά με καλό βοσκότοπο για μεγάλο μέρος του χρόνου. Η χλόη και η χονδροειδής τροφή αποτελούν τη βάση της διατροφής. Ως μηρυκαστικό, το πρόβατο χρειάζεται σταθερή πρόσβαση σε ίνες και καθαρό νερό, μαζί με ισορροπημένα μεταλλικά στοιχεία για πρόβατα.

Οι ανάγκες σε τροφή αυξάνονται σε συγκεκριμένες περιόδους του χρόνου. Οι προβατίνες στην τελευταία φάση της κύησης και κατά τον θηλασμό χρειάζονται περισσότερη ενέργεια και πρωτεΐνη, ενώ τα αρνιά που μεγαλώνουν χρειάζονται ποιοτική χονδροειδή τροφή και μερικές φορές συμπύκνωμα για να φτάσουν στο βάρος διάθεσης στην αγορά. Τον χειμώνα, όταν η χλόη λιγοστεύει, ο σανός ή το ενσίρωμα αντικαθιστούν τη φρέσκια βοσκή.

Λιχουδιές και συμπληρώματα

Παρέχετε ειδικό συμπλήρωμα μεταλλικών στοιχείων για πρόβατα, ιδίως σε περιοχές με γνωστές ελλείψεις στο έδαφος, όπως χαμηλό σελήνιο ή κοβάλτιο. Κάθε αλλαγή στη διατροφή με συμπύκνωμα πρέπει να γίνεται σταδιακά, μέσα σε αρκετές ημέρες, για να αποφευχθεί διαταραχή του πεπτικού και οξέωση. Το αλάτι και το καθαρό νερό πρέπει να είναι πάντα διαθέσιμα.

Το Σροπσάιρ είναι εύρωστη φυλή χωρίς ευρέως διαδεδομένες παθήσεις που να συνδέονται ειδικά μαζί της. Με καλή διαχείριση ζει συνήθως 10 έως 12 χρόνια, αν και οι αναπαραγωγικές προβατίνες συχνά αποσύρονται νωρίτερα όταν μειώνεται η παραγωγικότητά τους. Τα περισσότερα προβλήματα υγείας είναι τα γενικά ζητήματα που αφορούν τα πρόβατα βοσκής και όχι προβλήματα αποκλειστικά της φυλής.

Προληπτική φροντίδα

• Ακολουθήστε πρόγραμμα ελέγχου σκουληκιών βασισμένο στην εναλλαγή βοσκοτόπων και σε κοπρανολογικές εξετάσεις.
• Κόβετε τακτικά τις οπλές και αντιμετωπίστε άμεσα τη χωλότητα.
• Εμβολιάστε κατά των κλωστηριδιακών νόσων σύμφωνα με τις τοπικές κτηνιατρικές οδηγίες.
• Κάντε έγκαιρα κούρεμα ουράς και κούρεμα για να μειώσετε τον κίνδυνο μυίασης.
• Ταΐστε σωστά τις προβατίνες κατά την τελευταία φάση της κύησης για να αποφύγετε μεταβολικές παθήσεις.

Το Σροπσάιρ εκτιμάται ως μητρική φυλή. Οι προβατίνες φτάνουν σε αναπαραγωγική ηλικία μέσα στον πρώτο χρόνο, και πολλές οχεύονται πρώτη φορά γύρω στους 18 μήνες, αν και η διαχείριση διαφέρει ανά κοπάδι. Η φυλή είναι εποχιακή στην αναπαραγωγή, με τις περισσότερες οχείες το φθινόπωρο και τα αρνιά να γεννιούνται την άνοιξη.

Η κύηση διαρκεί περίπου πέντε μήνες, κοντά στις 147 ημέρες. Ο τοκετός είναι γενικά απλός, χάρη στο μέτριο μέγεθος των αρνιών και την καλή πυελική διάπλαση των προβατίνων. Οι προβατίνες είναι προσεκτικές και δίνουν άφθονο γάλα, κάτι που βοηθά στην επιβίωση των αρνιών και τη σταθερή αρχική τους ανάπτυξη.

Ο αριθμός των αρνιών ανά τοκετό είναι συνήθως ένα ή δύο, με δίδυμα συχνά σε καλά διαχειριζόμενες προβατίνες. Τα αρνιά είναι ζωηρά και αναπτύσσονται καλά με το γάλα της μητέρας και τη βοσκή. Τα κριάρια χρησιμοποιούνται ως τελικοί ή μητρικοί πατέρες ανάλογα με το σύστημα εκτροφής, και ο πειθήνιος χαρακτήρας της φυλής περνάει και στα αρνιά, κάνοντάς τα εύκολα στον χειρισμό.