Змешаных парод Turkey

Змешаны iндык з'яуляецца хатнiм iндыком, паходжанне якога уключае больш за адну прызнаную лiнiю, разнавiднасць або пароду, альбо чыё бацькоуства цалкам невядомае. Да гэтай катэгорыi адносяцца птушкi, атрыманыя у вынiку стыхiйнага скрыжавання на фермах i прысядзiбных гаспадарках, наумыснага скрыжавання памiж традыцыйнымi i камерцыйнымi лiнiямi, а таксама птушкi, якiя паходзяць ад здзiчэлых або паулудзiкiх папуляцый, якiя змяшалiся з хатнiмi статкамi.

Паколькi iндыкоу рэдка утрымлiваюць аднапароднымi статкамi па-за спецыялiзаванымi племяннымi праграмамi, змешанае паходжанне з'яуляецца распаусюджаным ва умовах прысядзiбных i малафермерскiх гаспадарак. Птушкi могуць несцi рысы традыцыйных парод, такiх як Бронзавая, Нарагансет або Бурбон-Рэд, разам з рысамi сучасных шырокагрудых камерцыйных лiнiй. Вынiкам з'яуляецца значная зменлiвасць па памерах, афарбоуцы, хуткасцi росту i паводзiнах.

Змешаныя iндыкi сустракаюцца на фермах па усiм свеце. У многiх выпадках гэта тыповая птушка, якую гадуюць дзеля мяса або яек ва умовах неафармальнай гаспадаркi без цэлянакiраванага выбару канкрэтнай разнавiднасцi. Яны, як правiла, прыстасавальныя i могуць пераносiць розныя сiстэмы утрымання: ад пашавага выпасу да зачыненых загонау.

Каму падыходзiць

Змешаныя iндыкi падыходзяць уласнiкам невялiкiх гаспадарак, сядзiб i прысядзiбных птушнiкоу, якiм патрэбна практычная, прыстасавальная птушка без работы з чыстапароднымi стандартамi. Гэта разумная адпраулена кропка для тых, хто толькi пачынае трымаць iндыкоу, i яны распаусюджаны там, дзе вытворчасць мяса, устойлiвасць статка i нiзкiя выдаткi важнейшыя за чысцiню пароды.

Хатнi iндык паходзiць ад дзiкага iндыка Мексiкi i Цэнтральнай Амерыкi, Meleagris gallopavo. Карэнныя народы адамашнiлi гэтую птушку за некалькi стагоддзяу да кантакту з еурапейцамi. У пачатку XVI стагоддзя iспанскiя мараплауцы прывезлi хатнiх iндыкоу у Еуропу, i птушка распаусюдзiлася па усiм кантыненце на працягу некалькiх дзесяцiгоддзяу. Вярнуушыся у Амерыку разам з еурапейскiмi пасяленцамi, гэтыя хатнiя iндыкi у некаторых раёнах змяшалiся з мясцовымi дзiкiмi папуляцыямi, вырабiушы птушак з спалучэннем хатнiх i дзiкiх рыс.

У XVIII-XIX стагоддзях фермеры Паунoчнай Амерыкi i Еуропы стыхiйна адбiралi птушак па памеры, хуткасцi росту i афарбоуцы. У вынiку склалiся рэгiянальныя разнавiднасцi, пазней стандартызаваныя як Бронзавая, Нарагансет, Ройял-Палм, Бурбон-Рэд i некалькi iншых. На практыцы большасць фермерскiх статкау не утрымлiвалася як замкнёныя селекцыйныя групы. Суседнiя птушкi свабодна змешвалiся, i межы памiж iменнымi пародамi на звычайных рабочых фермах сцiралiся.

У XX стагоддзi узнiкла рэзкае размежаванне памiж камерцыйнай i традыцыйнай вытворчасцю. Камерцыйныя заводчыкi вывелi цяжкiя шырокагрудыя лiнii, адабраныя выключна па хуткасцi росту грудных мышц, якiя рэзка адрозненiвалiся ад традыцыйных парод па целаскладзе, узнаулення i працягласцi жыцця. Шырокагрудая белая iндычка стала дамiнуючай камерцыйнай птушкай у свеце. Традыцыйныя пароды скарацiлiся па лiку, хаця захавалiся на малых фермах i у ахоунiцкiх праграмах.

На невялiкiх фермах i прысядзiбных дзялянках iзаляванае утрыманне па лiнiях нярэдка было непрактычным. Традыцыйныя пароды скрыжоувалiся памiж сабой i у некаторых выпадках з уцекачамi або вызваленымi камерцыйнымi птушкамi. У канцы XX стагоддзя ахоунiцкiя арганiзацыi пачалi дакументаванне традыцыйных парод i заахвочванне чыстапароднага разведзiвання, аднак большасць iндыкоу па-за камерцыйнымi аперацыямi заставалiся змешанага або невядомага паходжання.

Сёння змешаныя iндыкi з'яуляюцца найбольш распаусюджаным тыпам у прысядзiбных умовах па усiм свеце. Разнастайнасць iх знешняга выгляду i вытворчасцi адлюстроувае стагоддзi стыхiйных скрыжаванняу сярод хатнiх лiнiй i, у некаторых рэгiёнах, эпiзадычны генетычны унёсак дзiкiх папуляцый.

Знешнi выгляд змешанага iндыка цалкам вызначаецца паходжаннем. Птушка, якая паходзiць ад цёмных традыцыйных парод, можа несцi бронзавы, карычневы або чорны малюнак бацькоускiх лiнiй. Птушка з камерцыйнай белай перадгiсторыяй, хутчэй за усё, будзе белай або светла-афарбаванай. Птушкi ад разнастайных скрыжаванняу нярэдка дэманструюць незвычайныя спалучэннi: часткова белае, буланае, шэрае i чорнае апярэнне на адной птушцы або асiметрычны малюнак, якi не адпавядае нiякой устаноуленай разнавiднасцi.

Целаскладзе таксама вар'iруецца. Птушкi з шырокагрудай перадгiсторыяй схiльны да цяжэйшай, шырэйшай грудной клеткi i больш нахiленага уперад становiшча цела нават пры частковай долi такога паходжання. Птушкi з пераважаннем традыцыйных генау звычайна даугнажэйшыя, вузейшыя у грудзях i трымаюцца больш вертыкальна. Большасць змешаных асобiн займаюць прамежкавае становiшча памiж гэтымi крайнасцямi.

Аголеная скура галавы i верхняй шыi, характэрная для усiх хатнiх iндыкоу, мяняе колер з настроем i тэмпературай: пераходзiць праз чырвоны, белы i сiнявата-шэры. Самцы нясуць насавы адросток, барадку i карункулы незалежна ад лiнii. У большасцi самцоу развiваецца грудная барада з грубых чорных шчацiн. Колер ног вар'iруецца ад бледна-ружовага да цёмна-шэрага або амаль чорнага у залежнасцi ад генетыкi афарбоукi пер'я.

Колер i малюнак апярэння

Паколькi гены, якiя кантралiруюць колер пер'я, свабодна рэкамбiнуюць памiж лiнiямi, змешаныя iндыкi могуць дэманстраваць малюнкi, не сустрэтыя нi у якой чыстай парод. Распаусюджаныя спалучэннi уключаюць буланае пер'е з чорнай аблямоукай, частковы бронзавы адблiск на белым фоне i нераунамерныя плямы кантраснага колеру. Разнастайнасць знешняга выгляду з'яуляецца адной з вызначальных рыс змешанага пагалоуя.

Як бiялагiчны вiд, iндыкi больш цiкауныя i кантактныя, чым куры. Змешаныя птушкi захоуваюць гэту рысу незалежна ад канкрэтнага паходжання: яны нярэдка вывучаюць гаспадароу, ходзяць за знаёмымi людзьмi па двары i прывыкаюць да распарадку ахвотней, чым многiя iншыя вiды хатняй птушкi.

Самкi, як правiла, спакойныя i лёгка паддаюцца кiраванню. Многiя праяуляюць насяджальны iнстынкт i садзяцца на яйкi без падахвочвання. Самкi з традыцыйным паходжаннем звычайна больш схiльны да насяджвання i выхавання iндычанят, чым тыя, на якiх моцна паупляу камерцыйны сродак, у якiм насяджальная паводзiны была аслаблена многiмi пакаленнямi адбору на бесперапынную яйцакладку.

Самцы больш непрадказальныя. Дарослыя самцы вясной пастаянна такуюць: надзiмаюцца, барабаняць i раскiдваюць хвост. Самец з выяуленымi дамiнантнымi рысамi можа стаць настойлiвым у адносiнах да людзей, iншых самцоу i часам дробных птушак у тым жа загоне. Раннiя спакойныя зносiны знiжаюць гэтую схiльнасць. Птушкi, якiх часта бяруць на рукi з узросту iндычанятi, як правiла, застаюцца больш цярплiвымi да людзей ва дарослым узросце.

У змешаных птушнiках iндыкi, як правiла, мiрна уживаюцца з качкамi i цэсаркамi пры наяунасцi дастатковай прасторы. Сумеснае утрыманне з курамi патрабуе большай асцярожнасцi, паколькi iндыкi i куры могуць сумесна пераносiць шэраг патагенау.

Штодзённы догляд за змешанымi iндыкамi кiруецца тымi самымi прынцыпамi, што i догляд за любым хатнiм iндыком. Асноуныя патрэбы: сухое жытло, абарона ад драпежнiкау, высокабялковая дыета, чыстая вада i рэгулярны кантроль за паразiтамi. Паколькi паходжанне вар'iруецца, адны птушкi будуць актыунейшымi кармiльцамi, тады як птушкi з больш выяуленым камерцыйным паходжаннем могуць патрабаваць павышанай увагi да ног i суставау.

Гiгiена

• Правярайце ногi на наяунасць лускавых кляшчоу, якiя выклiкаюць узнятыя, пакрытыя скарынкай лускi.
• Рэгулярна аглядайце вобласць клоакi i аснову пер'я на наяунасць вошай i кляшчоу.
• Забяспечце месцы для прыняцця пылавых ваннау, каб птушкi маглi даглядаць за сабой прыродным шляхам.
• Абрэзвайце зарослыя кiпцюры толькi у тым выпадку, калi яны замiнаюць птушцы хадзiць.
• Пасля сацыяльных канфлiктау правярайце аголеную скуру галавы на наяунасць драпiн i iнфекцый.

Асяроддзе

Змешаныя iндыкi добра пераносяць холад пры наяунасцi сухога, абароненага ад скразнякоу схову. Яны больш уразлiвыя да доугатрывалых вiльготных умоу i бруду, якiя размякчаюць падэшвы ног i спрыяюць развiццю бамблфута. У цёплым клiмаце у спёкавыя перыяды неабходны цень i рясная вада. Птушкi з больш выяуленым камерцыйным паходжаннем горш пераносяць спёку, чым лягчэйшыя птушкi традыцыйнага тыпу.

Для цяжэйшых птушак усталёувайце нашэсцi нiзка i шырокiмi, каб знiзiць нагрузку пры саскокванi. Маладыя i лягчэйшыя птушкi могуць сядзець вышэй, але заусёды забяспечвайце бяспечную зону прызямлення.

Iндыкi патрабуюць больш бялку, чым куры, i гэта тычыцца змешаных птушак незалежна ад iх паходжання. Iндычанятам неабходны стартавы камбiкорм для iндыкоу або дэкаратыуных птушак з утрыманнем бялку каля 28 адсоткау. Па меры росту узровень бялку паступова знiжаецца праз корм для маладняку да рацыёну для дарослых птушак або племяннога рацыёну.

Змешаныя птушкi з моцнай спадчыннасцю традыцыйных парод эфектыуна корыцца на пашы, дапаунiваючы рацыён насякомымi, насеннем i раслiнным матэрыялам. Птушкi з больш выяуленым камерцыйным паходжаннем, як правiла, менш актыуныя у пошуку корму. У абодвух выпадках пашавы выпас дапаунiвае, але не замяняе збалансаваны камбiкорм, асаблiва для растучых птушак.

Пастаянна забяспечвайце нераствараемы жвiр, каб птушкi маглi пераварваць цэлае зерне i пашавыя расcлiны. Нясушкам у прадуктыуны перыяд неабходны дадатковы кальцый у выглядзе дробленай вустрычнай ракушкi, якую прапануюць асобна, каб птушкi маглi рэгуляваць спажыванне самастойна.

Дабаукi i пачастункi

Зеляноу, мучных чарвей, дробленае зерне i агародныя абрэзкi карысныя для узбагачэння рацыёну, але яны павiнны складаць менш за 10 адсоткау ад агульнага аб'ёму харчавання, каб не знiжаць спажыванне бялку. Племянным птушкам могуць быць карысныя дабаукi вiтамiну E i селену у тыднi, якiя папярэднiчаюць яйцакладцы i падчас яе, для падтрымкi узнаулення i вылупляльнасцi.

Змешаныя iндыкi маюць больш шырокi генафонд у параунаннi з птушкамi вузкiх камерцыйных або выставачных лiнiй. Гэта можа азначаць менш спадчынных слабасцей i большую агульную устойлiвасць. Аднак найбольш значныя рызыкi для здароуя хатнiх iндыкоу носяць iнфекцыйны i асяроддзевы, а не генетычны характар, i змешанае паходжанне ад iх не абараняе.

Гiстамоноз, выкляканы найпрасцейшым паразiтам Histomonas meleagridis, з'яуляецца адной з найсур'ёзнейшых пагроз. Ён распаусюджваецца праз слепакiшачных гельмiнтоу i асаблiва небяспечны, калi iндыкi дзеляць тэрыторыю з курамi, якiя могуць быць пераносчыкамi без вiдавочных сiмптомау. Рэспiраторныя iнфекцыi займаюць другое месца па значнасцi; iх цячэнне пагоршваецца пры вiльготных умовах, скупчанасцi або дрэннай вентыляцыi.

Птушкi са значнай доляй шырокагрудага паходжання нясуць падвышаны iнiцыяльны рызыка захворванняу ног i суставау нават у змешаным стане, паколькi рысы, якiя садзейнiчаюць развiццю магутнай мускулатуры, захоуваюцца у частковай форме i дадаткова нагружаюць шкiлет.

Прафiлактыка

• Чаргуйце пашавыя i выгульныя участкi для перарывання цыклау паразiтоу.
• Пазбягайце утрымання iндыкоу на участках, дзе нядауна знаходзiлiся куры.
• Забяспечце сухое, вентыляванае памяшканне без скразнякоу i цвiлi.
• Прытрымлiвайцеся рэгулярнага графiку дэгельмiнтызацыi i барацьбы з паразiтамi пры кансультацыi ветэрынара.
• Вытрымлiвайце новых птушак у карантыне не менш за два тыднi перад увядзеннем у устояuшы статак.
• Трымайце корм i ваду у чысцiнi i над паверхняй зямлi.

Хатнiя iндыкi любога паходжання буйней за куры i патрабуюць больш прасторы. Змешаныя асобiны адрознiваюцца па памеры цела у залежнасцi ад генетыкi, але нават лягчэйшыя птушкi традыцыйнага тыпу патрабуюць большай плошчы падлогi i выгулу, чым большасць звычайнай хатняй птушкi. Дастатковая прастора знiжае рызыку захворванняу, прадухiляе расклёу ад нудоты i падтрымлiвае нармальнае кармавыя паводзiны.

Памяшканне павiнна быць трывалым, сухiм, з добрай вентыляцыяй, якая выключае халодныя скразнякi. Глыбокая сухая падсцiлка кiруе вiльготнасцю i знiжае нагрузку паразiтоу i патагенау. Нашэсцi павiнны быць трывалымi i дастаткова нiзкiмi, каб цяжэйшыя птушкi маглi дабрацца да iх без траум. Забяспечвайце некалькi насяджальных месцаў, каб птушкi маглi рассыпацца i знiзiць канкурэнцыю.

Агароджа выгулу перш за усё павiнна стрымлiваць назямных драпежнiкау. Дарослыя iндыкi рэдка высока i далека лётаюць, але маладыя птушкi i лягчэйшыя асобiны традыцыйнага тыпу здольны пералецець стандартную агароджу, таму у першыя некалькi месяцау можа спатрэбiцца крыты загон або вышэйшая агароджа.

Асноуныя элементы уладкавання

• Сухi, вентыляваны курнiк з нiзкiмi, трывалымi нашэсцямi i чыстай падсцiлкай.
• Агароджа выгулу, якая абараняе ад драпежнiкау, з надзейна зачыненымi на ноч дзвярыма.
• Зацяненыя зоны выгулу з доступам да травы, глебы i насякомых.
• Месцы для пылавых ваннау з сухой глебай або пяском.
• Кармушкi i паiлкi, усталяваныя над зямлёй для знiжэння забруджвання.
• Гняздавыя скрынкi або ушчыльныя вуглы для наседак.

Яйкi iндыкоу, незалежна ад пароднага складу наседкi, выклёуваюцца прыкладна праз 28 дзён ад пачатку iнкубацыi. Гэта аднолькава для усiх хатнiх разнавiднасцей iндыкоу i iх памесяу. Незалежна ад таго, выклёуваюцца яйкi пад наседкай цi у iнкубатары, патрабаваннi да тэмпературы, вiльготнасцi i пераварочвання аднолькавыя.

Насяджальная паводзiны у змешаных iндычак значна вар'iруецца у залежнасцi ад паходжання. Птушкi з высокай доляй традыцыйнай генетыкi, напрыклад, нарагансет, бурбон-рэд або бронзавай, нярэдка ахвотна садзяцца на яйкi i з'яуляюцца добрымi наседкамi. Наседкi з больш выяуленым камерцыйным уплывам могуць не праяуляць насяджальнага iнстынкту, паколькi ён быу аслаблены у камерцыйных лiнiях праз адбор на бесперапынную яйцакладку. Назiранне за паводзiнамi канкрэтнай наседкi больш надзейна, чым прагнозавання па знешнiм выглядзе.

Для штучнай iнкубацыi збiрайце яйкi штодня i захоувайце iх вострым канцом унiз пры прахалоднай пакаёвай тэмпературы, в iдэале каля 12-15 °C (54-59 °F), не больш за сем-дзесяць дзён да закладкi. Яйкi больш доугага захоування выклёуваюцца горш.

Праглядайце яйкi на авоскопе прыкладна на 10-14-ы дзень для выяулення неаплодненых або з раннiм загiбеллю зародка; вымайце iх, пакуль яны не разлажылiся i не заразiлi суседнiя яйкi. Спынiце пераварочванне на 25-ы дзень i пераходзьце да рэжыму выклiнку на апошнiя тры днi.

Ранi догляд за iндычанятамi

Нованароджаныя iндычанятi вельмi далiкатныя у першы тыдзень. Пераводзьце iх у чысты брудэр з тэмпературай каля 35-37 °C (95-99 °F) у пачатку, знiжаючы тэмпературу на 2-3 °C у тыдзень па меры апярэння. Iндычанятi часам павольна знаходзяць корм i ваду; магчыма, трэба буде паказаць iм месца, асцярожна акунуушы дзюбкi.

З першага дня выкарыстоувайце стартавы камбiкорм для iндыкоу або дэкаратыуных птушак з утрыманнем бялку каля 28 адсоткау. Пазбягайце медыкаментознага корму для кураняцкi. Забяспечце невялiкiя, неглыбокiя паiлкi, каб iндычанятi маглi пiць без рызыкi патануць, i часта правярайце якасць вады.